Doornik

image

“Auw!” Mijn lijf voelt stram. Het lichaam heeft blijkbaar een ochtendhumeur. Lage rugpijn. De ongezonde lichaamshouding aan de computer eist zijn tol.
“Goede morgen”, wens ik mijn broer wanneer ik de trap afdaal. “Yowww”, antwoord een diepe stem terug. Zeven uur het is al druk in de winkel van mijn broer. Ontbijt. Liudmila staat klaar  te vertrekken naar school. Nog vlug haren borstelen, elastiek erin. Zoen. “Succes hé met je proefwerk”. Ik zwaai.
Een half uur nadien geniet ik al van de rust in de natuur. Van Pecq naar Doornik langs de l’escaut.
Net voor Doornik ontmoet ik drie ganzen. Zelfzeker en in kadans komen ze recht op me af. “Hoho, rustig”, spreek ik hen toe. Ik maak een grote zijsprong op een verhoogde berm. Ze wandelen wiebelend verder. Draaien even hun hoofd opzij alsof ze een militaire groet uitbrengen. Wanneer ik hun wiebelende poep bekijk, hebben ze alvast geen last van hun bekken, als ze een bekken hebben.
Sint Jacobskerk Doornik. Krachtig, puurheid en schoonheid in al haar eenvoud.
I love it. De kunst komt hier echt tot zijn recht net door de eevoud. Op de achtergrond orgelmuziek, duidelijk iemand met ervaring. Een man komt binnen. Met een stevige stap plaats hij zich tussen de stoelen. ‘Klapklap’, handen tegen elkaar. Draait zich om. Kijkt naar de orgel. Een rechte houding, armen gekruist. Een stilte. Het gekraak van de trappen kondigen aan dat iemand komt. Een vrouw. “C’est ma femme”, zegt de man. “Demain elle a examen et elle venait ’s entrainer”, volgt er nog. De vrouw ziet er wat opgejaagd uit. “Vous êtes stressée madame pour votre examen! Si monsieur ne l’avais pas dit que vous avez examen demain, j’aurais cru que vous jouer déja pendant des anneé. C’étais magnifique”. “Merci, oh oui du stress. Pourtant je joue que depuis trois ans”, weet de vrouw me te vertellen. “Oh, bhein chapeau”, en ik wens haar succes. Vanuit Doornik zet ik een tandje bij richting Pecq. Liudmila gaat zwemmen en zou ik haar graag vergezellen. Het lukt. Een half uurtje voordien ben ik bij haar. Mijn avond vult zich met supporteren, steunen voor de examen en wat huishoudelijk werk. Deze keer slaap ik op mijn opgeblazen matras op de matras voor een comfortabele nachtrust. Slaapwel!

image

Wallonië

image

14 juni 2016 – Vandaag begin ik aan mijn tocht, waar ik de Jacobskerken van Wallonië zal verbinden met deze van Vlaanderen.
Het was even puzzelen bij het uitstippelen van het driehoekje Aalbeke – Doornik – Ronse zou gaan verbinden. Boeken, topografische kaarten…een huzarenstukje. ‘ Moh, Jasmine! En een GPS’, zei een klein stemmetje. En zo kwam de eerste stap naar een wandelgps. Wat een gemak. Geen kaart lezen, vrij wandelen.
De lange luie donkere maanden zijn voelbaar in mijn lijf. Mijn bekken, lage wervels laten van zich afweten. Iedere stap zet ik bewust neer.
Het is middag, ergens ten midden de velden in de buurt van Dottenijs.
De eerste schelp, daarboven staat ‘Bienvenue en Wallonie’. Dit is te horen en voelbaar wanneer ik de eerste mensen ontmoet. ‘Bonjourrrr’, met een r die blijft aanslepen. Kleine pittoreske dorpen. Hoewel ik die dorpjes ken vanuit mijn jeugd, pitoresk heb ik ze toen nooit ervaren.
Ter hoogte van een nieuw aangelegd rondpunt en Famiflora, in de buurt van Herseaux (famiflora voor velen ook gekend als Dadiflora waar mensen er van her en der om planten komen) zoek ik het GR pad. Links, rechts, terug, nergens te vinden. De gps stuurt mij er dwars doorheen. Het centrum bouwde pal op het GR pad. Rebedebie, verdwenen. Hmm en nu! Onbekend voor allen wie ik aanspreek.
Een koppel. ‘Kennen jullie hier een beetje de buurt’, vraag ik hen. ‘Oh, doe jij mee aan dat tv programma, je weet wel op Brt’, vraagt de vrouw me.
Ik loop de parking af langs het gebouw, puinhoop, lange grassen…gevonden! De drukke straat over. Het klompen dorp Evregnies, richting Pecq. Mijn slaapplaats ten huize van mijn jongste broer en metekind Liudmila.
Potje koken. Hulp bij leerstof. Rekenen, oeps, niet mijn sterkste kant en zeker niet wanneer er strepen tussen getallen staan. Ik leer bij 🙂 .
Tijd voor het slapen gaan. Nog eerst een selfie, zo een beeld dat je neemt van jezelf. We zijn net twee pubers. Licht uit. Slaapwel.

image

Ontkenning

Gent 7 juni 2016 – Woorden kunnen even schadelijk zijn als daden, zelfs na 35 jaar. ‘Je had kunnen neen zeggen’, hoor ik de persoon naast mij vertellen met het hoofd naar beneden gericht.
De enige zin die eruit kwam. Er was geen halve second nodig om schuld en angst te voelen in mijn lijf.
Bewust zet ik mijn beide voeten op de grond en richt ik mijn aandacht naar mijn schouders. Ik hou ze laag. Geen zin niet meer in tegenaanval of afscherming. Ik richt even mijn aandacht naar binnen, naar mijn hart. In zachtheid vertel ik verder, ook al deed het me pijn om het te horen. De pijn van niet gehoord te worden. Voor de zoveelste keer voelde ik me niet gesteund. Echter voel ik een verschil, ik heb mezelf niet verloren.
Na een goede nachtrust komen wat situaties naar boven…een mattenklopper, mijn stem dit zou ik wel kunnen gebruiken. Mijn omgeving verhinderd me dit. Gevangen in eigen woonst.

Wanneer je voelt dat je lijf in gevaar is, gaat je lichaam in overleving, uit angst. Dit kan op verschillende manieren gebeuren. Dit was wat ik lang heb gedaan.
Ik nam vroeger afstand van mijn lichaam, mijn denken en voelen functioneerden niet meer samen. Ik deed afstand van alles wat voelen was. Dit werd mijn overleving. Dag na dag. Jaar na jaar.
Ik weiger dit nog op mijn schouders te dragen. Ik weiger mezelf het leven te ontnemen door schuldgevoel, angst…
Ik had geen schuld, ik was een kind die niet wist wat ze moest doen, die machteloos was, machteloos door machtsmisbruik en manipulatie.

Een groot deel van mijn leven heb ik doorgebracht in een huis, generatie op generatie, waar het centrale woord, gebeuren ‘Ontkenning’ was en vandaag nog is. Ik vocht om hier verandering in te brengen omdat ik als kind hoopte gezien, gehoord en gesteund te worden.
Vandaag ben ik me bewust geworden dat het hun ‘huis’ is en daarom niet het mijne hoeft te zijn. Het is ‘hun’ bagage, niet de mijne. Bewust dat de steun die ik zocht als kind, deze er nooit zal komen.

Via Emotioneel Lichaamswerk ontdekte ik dat het anders kon en heb ik geleerd in mijn eigen centrum te gaan staan.
Blij met deze confrontatie van gisteren, weiger ik mijn ‘thuis’ een thuis van ontkenning te maken. Ik heb het recht op een volwaardig leven. Ik heb het recht mezelf te zien. Ik heb recht op eigen benen.
Wat er ook geweest is in het verleden dat doet niet ter zake. Wat er mij vandaag om doet, is dat ik hier mijn lessen heb uitgeleerd, dat het, hoe raar het mag klinken hierin gegroeid ben. En noch de ander, noch ik hebben schuld aan.

Aan alle mensen die met kinderen leven, mezelf incluis.

Vergeet niet dat de kinderen er zijn. Maak tijd voor elkander, zie, hoor en luister naar hen, vanuit je hart in Zuiverheid. Ze hebben zoveel waardevols te tonen en te laten horen.