Ik ben 

Mijn telefoon …een kort gesprek, een dringende vraag… een rollercoast… bewustwording… mijn vertrouwen werd geschonden, mijn hart voelt pijn, mijn maag krimpt ineen. 

Ik probeer me de gedachte dat er wraak zou genomen zijn naar mijn oprechtheid, weg te duwen.

Blijven staan Jasmine, blijven staan ‘je hebt geen schuld aan hun daden’, geen schuld aan je eigen oprechtheid, eerlijkheid, openheid … geen schuld aan het feit dat je mensen beschermt om wie je heeft en je nauw aan het hart liggen… geen schuld aan het feit dat je het goed meent met hen…neem afstand van wat ze creëren … en zo blijft het doorgaan…een mengelmoes aan zinnen om me vrij te maken van pijn.

De reactie van ‘laat los’….was het maar zo eenvoudig. Een vingerknip en hopsakee…het is opgekuist. Zo werkt het echter niet, want wat je opzij schuift of weigert te zien, komt vroeg of laat terug tot je er je lessen hebt uitgeleerd. En ik stel mezelf altijd eerst in vraag.  Niets is opgekuist zolang je het niet onder ogen durft te zien. Je kan geen zoveel jaren en de zovele er nog vóór, negeren. Helaas. En waarschijnlijk mag ik hier nog dieper in mildheid gaan staan.  Het ligt ook buiten mijn mogelijkheden om mijn hoofd in het zand te steken of mij de rug toekeren naar mensen in nood uit eigen belang, zo zit ik niet in elkaar, ik weiger dit patroon te hanteren.

De gedachte kind te zijn van..maakt me misselijk.  Een pijnlijke gedachte. Bepaalde gedragingen gaan werkelijk boven mijn verstand en hart, het besef nagelt me aan de grond en doet mijn mond openvallen.
Mijn familienaam…ik wil die niet meer dragen, komt de kop opsteken. Net op het moment dat ik hier een vraag rond stel op FB en het in het leven breng, wordt ik me bewust dat dit een vlucht is van het ego. Het bewust worden heeft me de kans verder te groeien.  Vluchten heeft geen enkele oplossing, integendeel dan stap ik net in de richting van wie ik de naam niet meer zou wensen te dragen. Ook dit patroon weiger ik in te stappen. Wat veel belangrijker is is deze te dragen, erin gaan staan  en deze te transformeren. Maar het doet verdomd een helse pijn. Ik ben.

Terwijl ik mijn logeerkamer aan het opruimen ben voor verhuis vind ik een doos vol dia’s. Ik bekijk de een na de ander en ontdoe hen van de raampjes. Ik sta voor mijn venster en houd de dia’s in het licht. Een kind…een gekleurd bloesje… een openblik….een glimlach. Op de achtergrond bloemetjes papier. Ik kan er eerst niet goed bij…hoe langer ik de dia bekijk… hoe dieper ik kan gaan voelen dat het kind die ik voor mij zie…dat ben ik. Het voelt warm aan, dit lieve meisje ben ik, en zie er niets stouts aan zoals er wordt opgelegd. Ik blijf de schoonheid zien…het doet deugd. Ik koester haar…ik omarm mezelf, in het nu. Ik ben het meisje, vandaag een warme hartelijke speelse vrouw die ik diep van binnen nooit heb opgegeven.

En ipv te blijven hangen in hoe mijn familie of wie dan ook mij ziet. Het is hun denken niet mijn ‘zijn’. Elk weten we diep van binnen wat klopt. Ik kan me alvast niets kwalijk nemen. Als ik morgen mijn ogen zou sluiten dan kan ik gaan zonder gewicht op schouder en met een open hart.

Ik ben Jasmine een vrouw met een warm en groot hart die weigert de duisternis nog mee in te stappen van de ander. Op weg naar het licht met mensen die me lief hebben en zelfs een traan komt een hart toveren.

En wat een mooi cadeau die ik mocht ontvangen op zondag na het lichtmis concert ‘Lecons de ténèbres’ om dan vanuit het donker naar het Licht van de Lichtmis te stappen met de zegening van de kaarsen. De 15 kaarsen te mogen aansteken met het vuur en licht van de paaskaars. Het raakte me diep in vreugde en terzelfde tijd voelde ik mijn hart tekeer gaan.
Een mooi symbool en moment die ik verder met me meeneem richting pasen om dan op pasen de pelgrimszegen te ontvangen in de kathedraal.

3 gedachtes over “Ik ben 

  1. Lieve Jasmine.
    Het is zo juist als je schrijft “Elk weten we diep van binnen wat klopt. Ik kan me alvast niets kwalijk nemen.” Doe het dan ook niet, jezelf iets kwalijk nemen. Jij bent wel goed bezig omdat je jezelf bent en steeds meer wordt. Je mag en moet een en ander loslaten maar niet jouw naam en gun jezelf een paar ankers die je vertrouwt. Je bent altijd welkom! Veel liefs en zachte knuffel. Peter

    • Dankjewel Peter voor je bericht en ook voor je reflectie. Onbewust is er idd soms een stem die achter mijn rug staat en zegt je bent fout (kwalijk nemen), ik ben me ook bewust dat dit niet iets is van mij wel wat me is ingepusht. Soms lukt het me om hier afstand van te doen, soms zoals deze week niet. Diep in mijn hart ben ik me bewust dat ik me niets kwalijk moet en mag nemen. Ik groei. Dankjewel voor je gebaar en woorden, ze raken me. Liefs Jasmine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s