In de nacht

​Naar rechts, naar links…woelig…een wit katoenen laken omhuld mijn lichaam. 

Terug naar links. Doorschijnende fijne witte gordijnen. In de verte gele dikke stippen   verlichten een toren. De kathedraal. Een wit licht komt zacht mijn kamer binnen. De maan. Een fel witte stip. Een ster.

Mijn hoofd begint onrustig te worden, een beeld, een kind,  haar glimlach en grote bruine ogen raken mijn hart… . De stilte van machteloosheid,  verdriet in mijn hart. Ik kijk recht voor me uit…de ster…

De ster nam me nog een paar uur mee op reis naar andere oorden. Ik ontwaak de maan heeft plaats gemaakt voor de zon, het witte maanlicht voor de warmkleurige directe zonnestralen.

Ik voel een druk op mijn borst. Mijn organen ontwaken. Ik voel mijn hart die begint te pompen, zelfs zo fel dat het mogelijk is dat ik het bloed voel vertrekken in mijn lijf…doet me denken aan electriciteit en zijn stroming.  Onrust komt achter de hoek. Ik leg me op mijn rug, een wit egaal plafond. Mijn handen wrijvend zachtjes over mijn buik, alsof ik deze ruimte wens te beschermen. Mijn ogen sluiten. Mijn focus gaat naar mijn ademhaling. Een traan zoekt zijn weg.

Diep intens verdriet is al een eind aanwezig. Het heeft nog altijd zijn weg niet gevonden. Nieuwe oude patronen van afweer om de pijn niet te moeten voelen zijn aanwezig. Nieuwe stukken waar ik me bewust mag van worden.
Iemand zei me onlangs waar ligt je bewustzijn. Het is overal waar ik ben en met wat is, met wat op mijn weg komt.
Ik kijk uit om binnenkort in beweging te mogen komen, waar verdriet en pijn de nodige ruimte zal kunnen krijgen. Hoe intens de pijn ook mag aanvoelen. Ik ben me bewust van de waardevolle kans die ik hier krijg om me los te maken van oude patronen, om me vrij te maken van wat op mijn schouders weegt en ik niet meer wens mee te dragen, om me los te rukken van daden uit het verleden die onder mijn poriën voelbaar zijn.  Ongevraagd komen gezichten, situatie, zelfs stemgeluiden zo zuiver voorbij flitsen…het verleden hangt aan mijn vel en zo dichtbij. Vragen die ik toen als kind had en niet werden beantwoord, mij het zwijgen werd opgelegd en in de doofpot werden geduwd krijgen vandaag antwoord.
En telkens stap ik vooruit verder, verder en verder…. Diep vanbinnen is dankbaarheid aanwezig voor het gebeuren van de voorbije maand, dankbaar om hun gedrag die me de kans hebben gegeven om mijn ogen te openen, de realiteit onder ogen te mogen en eindelijk te kunnen zien. Alleen kan ik er nog niet ten volle gaan instaan…het is te vroeg…het doet nog pijn
Mijn hoop was groot…telkens weer…

De mogelijkheid om te zien vanwaar en waarom het gedrag bij de ander was…verder te kunnen kijken dan wat in het nu is, met hun verleden die ook deels de mijne is….kan ik niet meer delen. Ik kon hierin blijven staan om telkens weer met openarmen verder te doen…telkens een stap vooruit…in groei… en ik vind het knap van mezelf dat ik het kan…alleen zie ik vandaag dat ik mezelf hier niet in heb gerespecteerd en grenzen voor mezelf heb getrokken. Gewoon omdat ik als kind de waarheid die ik zag niet onder ogen wou zien. Ik wou niet zien wat ik moest aanvoelen of voelde. Zoals ik recent tegen een familielid zei ‘ik doe niet mee aan mijn hoofd in het zand te steken’ …zie hier ik deed het zelf. Alleen kwam het vanuit een andere insteek.

Ik hoop dat ik morgen in volle dankbaarheid kan gaan staan…vandaag lukt het mij nog niet…omdat ik de keuze maak en ook al doet het pijn om mijn waarheid in wat ik voel ten volle wens te beleven… zodat het een plaats mag krijgen en healen. En als je mij straks ontmoet ,welkom, weet dat het echter zal zijn met het gevoel die er op het moment zal zijn. Voel je vrij om de keuze te maken om te blijven of op te staan. Tot dan