In de nacht

​Naar rechts, naar links…woelig…een wit katoenen laken omhuld mijn lichaam. 

Terug naar links. Doorschijnende fijne witte gordijnen. In de verte gele dikke stippen   verlichten een toren. De kathedraal. Een wit licht komt zacht mijn kamer binnen. De maan. Een fel witte stip. Een ster.

Mijn hoofd begint onrustig te worden, een beeld, een kind,  haar glimlach en grote bruine ogen raken mijn hart… . De stilte van machteloosheid,  verdriet in mijn hart. Ik kijk recht voor me uit…de ster…

De ster nam me nog een paar uur mee op reis naar andere oorden. Ik ontwaak de maan heeft plaats gemaakt voor de zon, het witte maanlicht voor de warmkleurige directe zonnestralen.

Ik voel een druk op mijn borst. Mijn organen ontwaken. Ik voel mijn hart die begint te pompen, zelfs zo fel dat het mogelijk is dat ik het bloed voel vertrekken in mijn lijf…doet me denken aan electriciteit en zijn stroming.  Onrust komt achter de hoek. Ik leg me op mijn rug, een wit egaal plafond. Mijn handen wrijvend zachtjes over mijn buik, alsof ik deze ruimte wens te beschermen. Mijn ogen sluiten. Mijn focus gaat naar mijn ademhaling. Een traan zoekt zijn weg.

Diep intens verdriet is al een eind aanwezig. Het heeft nog altijd zijn weg niet gevonden. Nieuwe oude patronen van afweer om de pijn niet te moeten voelen zijn aanwezig. Nieuwe stukken waar ik me bewust mag van worden.
Iemand zei me onlangs waar ligt je bewustzijn. Het is overal waar ik ben en met wat is, met wat op mijn weg komt.
Ik kijk uit om binnenkort in beweging te mogen komen, waar verdriet en pijn de nodige ruimte zal kunnen krijgen. Hoe intens de pijn ook mag aanvoelen. Ik ben me bewust van de waardevolle kans die ik hier krijg om me los te maken van oude patronen, om me vrij te maken van wat op mijn schouders weegt en ik niet meer wens mee te dragen, om me los te rukken van daden uit het verleden die onder mijn poriën voelbaar zijn.  Ongevraagd komen gezichten, situatie, zelfs stemgeluiden zo zuiver voorbij flitsen…het verleden hangt aan mijn vel en zo dichtbij. Vragen die ik toen als kind had en niet werden beantwoord, mij het zwijgen werd opgelegd en in de doofpot werden geduwd krijgen vandaag antwoord.
En telkens stap ik vooruit verder, verder en verder…. Diep vanbinnen is dankbaarheid aanwezig voor het gebeuren van de voorbije maand, dankbaar om hun gedrag die me de kans hebben gegeven om mijn ogen te openen, de realiteit onder ogen te mogen en eindelijk te kunnen zien. Alleen kan ik er nog niet ten volle gaan instaan…het is te vroeg…het doet nog pijn
Mijn hoop was groot…telkens weer…

De mogelijkheid om te zien vanwaar en waarom het gedrag bij de ander was…verder te kunnen kijken dan wat in het nu is, met hun verleden die ook deels de mijne is….kan ik niet meer delen. Ik kon hierin blijven staan om telkens weer met openarmen verder te doen…telkens een stap vooruit…in groei… en ik vind het knap van mezelf dat ik het kan…alleen zie ik vandaag dat ik mezelf hier niet in heb gerespecteerd en grenzen voor mezelf heb getrokken. Gewoon omdat ik als kind de waarheid die ik zag niet onder ogen wou zien. Ik wou niet zien wat ik moest aanvoelen of voelde. Zoals ik recent tegen een familielid zei ‘ik doe niet mee aan mijn hoofd in het zand te steken’ …zie hier ik deed het zelf. Alleen kwam het vanuit een andere insteek.

Ik hoop dat ik morgen in volle dankbaarheid kan gaan staan…vandaag lukt het mij nog niet…omdat ik de keuze maak en ook al doet het pijn om mijn waarheid in wat ik voel ten volle wens te beleven… zodat het een plaats mag krijgen en healen. En als je mij straks ontmoet ,welkom, weet dat het echter zal zijn met het gevoel die er op het moment zal zijn. Voel je vrij om de keuze te maken om te blijven of op te staan. Tot dan

4 gedachtes over “In de nacht

  1. Lieve Jasmine,ik lees en lees, een realitiet wat je hier beschrijft,ik voel mee, echt… waarheid onder ogen zien en waarnemen is niet zo evident .Je bent niet alleen, lang was ik ook zo een struisvogeltje en vrees dat ik dat altijd wel een beetje zal blijven,”bewust.”..Is het omdat me dat makkelijker lijkt? of om me zelf geen pijn te bezorgen,ik denk het laatste.Beetje bij beetje ,met vallen en opstaan leer ik er mee omgaan en de muur om me heen stilletjes af te breken, zonder enig geweld.Iedere steen is een overwinning,en brengt me dichter bij mij..mij mijn ik…elke dag leer ik een beetje bij…dankbaar…ik wens je veel moed en kracht om op je prachtige weg los te laten en de muur steentje bij steentje af te breken..gun jezelf die tijd en de ruimte met af en toe een rust pauze met een zalige verwennerij voor jezelf…gogo my friend…XXX
    Christine liefs…

    • Dankjewel voor je delen. Er is dan ook nog een nuance in

      Het hoofd in het zand steken om geen pijn te voelen, voor jezelf.
      En
      Het hoofd in het zand steken voor eigen pijn en om eigen galg te redden, om materie, eigen voordeel, verzwijgen ten koste van kind, ten koste van een ander, ten koste van je eigen bloed.
      Dit is voor mij schade berokkenen aan andere.
      Daar kan ik zo moeilijk bij en het lukt me maar niet om te begrijpen hoe een mens dit kan.
      Dan kan ik enkel maar denken dat de overleving bij de ander zo een dikke pantser is geworden, alleen voor wat?
      Dit doet me pijn en op dit stuk kan ik niet meer meedraaien zoniet wordt ik daar ziek van.
      Is dit dan mijn hoofd in het zand steken, stel ik me dan de vraag. Neen, ik denk het niet, want wat nodig was heb ik gemeld op de juiste plaats en aan de juiste personen zoniet was ik even medeplichtig en schuldig aan…
      Het heeft me kracht gekost om twee jaar geleden de angst hierin te overwinnen. Vandaag ben ik wel blij dat ik toen, heb gesproken. Ook al is vandaag gebeurt waar ik toen zo een schrik van had…ontlopen doet men nooit. Gelukkig kan ik ook zien dat er ook iets moois is geweest toen in mijn openheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s