De Camera

20140326_195343_1-2Zonder camera op stap, iets wat in vele oren vreemd   klinkt vooral als men weet dat je fotograaf bent.

De keuze was niet gemakkelijk en twijfels kwamen heel vaak de kop op steken na gesprek met vrienden.  Ik zou hier kunnen een reeks opsommingen doen van voor- en nadelen, deze zijn voor ieder verschillend.

Voor mij is het duidelijk geworden dat ik geen zin heb om overal de camera mee te nemen. Je leest het goed. Overal, ook naar het toilet 😉 . Geen zin om mij zorgen te maken wanneer ik de ganse dag door de regen aan het wandelen ben en in mijn achterhoofd mij moet zorgen maken om mij  toestel.

Wat vooral de doorslag heeft gegeven, is dit.  Het is het nemen van een beeld in het nu-moment over iets dat we amper een paar seconden geleden hebben gezien, iets wat al tot het verleden hoort. Om het te tonen in de nabije of verre toekomst. Het drukken op het knopje maakt de verbinding tussen beiden. Het kan op verschillende manier worden geïnterpreteerd. Het kan een continuïteit zijn tussen verleden-heden-toekomst. Het kan ook een breuk zijn tussen verleden en toekomst. Dit  betekent voor mij, het niet leven in het nu moment.  En dat zou in tegenstrijdigheid zijn aan het waarom van mijn tocht naar Compostela.

En voor de mensen die denken dat ik er totaal met lege handen naar toe ga….  ik verberg in mijn broekzak mijn telefoon 😉

 

 

 

Topoguides

20140319_222951_1Wanneer je jong bent en je de wereld wil verkennen dan heb je zowat je eigen-wijze manier van voorbereiden en hou je je sterk vast aan zekerheden. Een belangrijke plaats mocht ik zeker niet missen en één van de belangrijke redenen was dat ik maar één keer naar het land zou gaan (allé, dat dacht ik toen). Een nog belangrijke reden, controle uit angst. Angst voor het onbekende.

Bij mijn eerste reis klampte ik me stevig vast aan tijdstip en plaats die ik me had voorgenomen. Alles werd heel lang voordien tot in de puntjes uitgestippeld. Waarbij ik natuurlijk toen geen rekening had gehouden dat niet alles verloopt zoals men wil, vooral niet in een land waarbij paard en kar nog een belangrijk transportmiddel was.  Stress en frustratie was het gevolg van het niet kunnen loslaten.  Bij mijn volgende reis werd dit al wat minder. Toen zag ik globaal mijn reis op de kaart. Met een beperkt aantal niet te missen plaatsen. En veel reisgidsen lezen (kwestie van me toch nog wat zekerheid te geven). De daarop volgende verre reizen werden telkens minder in voorbereiding. Een reisgids werd de avond voordien bekeken om te zien wat ik de volgende dag zou kunnen doen. Tot vorig jaar werd voorbereiding nihil. Voel ik me er goed dan blijf ik langer, bevalt de plaats me niet dan ga ik verder.

Voor  Compostela heb ik verschillende Topogidsen aangekocht en vandaag werden deze per post verstuurd naar de plaats waar ik deze zal nodig hebben. Wat me ook bespaart in gewicht. De gidsen zijn er enkel in uiterste nood. Voelen wat erop mijn pad komt.  Leven in het NU!

Tip: Koop je topogidsen (topogids €16 +topokaarten €15 ) ter plaatse in een grootstad,  dit om geen extra portkosten te betalen (België- Frankrijk per post €13)

Cruz de ferro

wpid-20140314_152647_1.jpg

Deze namiddag had ik een ELW sessie in Centrum Voelen. Na de sessie vertrok ik met een rustige en zelfverzekerde pas. Mijn lichaam voelde vrij, open en vol zelfvertrouwen. Gevoelens die ik meeneem tijdens en na mijn tocht. Op de parking zag ik iets wit voor me liggen. Een stuk steen in de vorm van een hart. Het eerste wat ik aan dacht was het meenemen op de Camino om het neer te leggen aan het ‘Cruz de Ferro’ bij het dorp Foncebadón. Niet om er een zonde achter te laten, wel om het dankbare neer te leggen van wat er al geweest is. Echter binnenin zei me iets ‘ik laat het Hart liggen voor anderen die hier voorbij zullen komen. Ook zij mogen zien en voelen.

‘Mezelf’

20140312_074942_1_20140312080723841_20140313131849382-2Oorspronkelijk is deze blog ontstaan omdat ik zelf op zoek was naar informatie omtrent de Camino, om dan op mijn beurt deze te delen met anderen. Het delen vóór – tijdens en na het stappen. Dit was voor mij het eerste voor de hand liggende reden. Dagelijks nieuwe verhalen op het net plaatsen. Op zich niets mis mee.

Een andere reden is dat op deze manier mensen aan het thuisfront mij kunnen volgen. Een geruststelling voor sommige personen want ik had nooit gedacht dat een reis doorheen 3 landen in Europa zoveel angst kon teweeg brengen bij anderen. En daar begint het schoentje te wringen. Niet gezond, want mijn voeten zullen veel zorg nodig hebben.

Wat ik hier echter was vergeten is mezelf… en sedert vorige week werd ik door verschillende omstandigheden daar heel sterk op gewezen. Zelf een hedendaags banaal communicatie middel ‘FB’…wat toch niet zo banaal voelt als je er dieper over nadenkt.

Ik stap deze Camino voor mezelf en vandaag durf ik dit eindelijk eens te zeggen ‘VOOR MEZELF’ . Ik maak deze blog omdat ik graag deel en daar veranderd er niets aan. Wat wel veranderd is dat het zal gebeuren op het gepaste moment in tijd en plaats,  rekening houden met mezelf.

Ontmoetingen

20140309_162305_1

Gisteren kwam het onderwerp Facebook en verslaving aan de orde. Met vragen als ‘wat maakt FB zo moeilijk weerstaanbaar en hoe geraak je ervan af’. Ik moet toegeven dat FB voor mij bijna een noodzaak is geworden.  Hoeveel keer dat ik het al heb verfoeid en toch… Het ‘contact’ is voor mij de grootste reden van het waarom. Nadien kwam er de vraag ‘wat zou een andere manier zijn waardoor je die nood kan invullen?’ Op 2 minuten na (want ja ik was geplakt aan FB 😉 ) antwoordde ik ‘naar buiten komen’. Dit heb ik dan ook gedaan. Mijn wandelschoenen aan, rugzak op de rug en gaan genieten van de zon en natuur als voorbereiding naar Compostela. Het was me gelukt. De computer was dicht. De daarop volgende uren waren voor mij een levende FB geworden met ‘sociale- contacten’. Dank je wel Marleen.

Mijn ‘Camino’

We zijn bijna een maand verder en nog een maand te gaan voor mijn uiteindelijk vertrek op 5 april.  De rugzak is gevuld met het belangrijkste. Soms komen er nog dingen bij en andere zaken gaan eruit. Niet gemakkelijk wanneer ik me wil beperken tot een minimum en toch wil zorgen voor enig comfort.  Comfort betekent hier voor mij, geen koud hebben, een goede nachtrust en geen pijnlijke voeten. Hoewel dit laatste waarschijnlijk niet te vermijden zal zijn.

Enige twijfel ontstaat er of ik toch geen camera zou meedoen. Oorspronkelijk was ik dit niet van plan omwille van het gewicht en om afstand te doen van materie…. Jasmine op stap zonder camera….hmmm

Hoe meer ik ga wandelen en bewust wordt van mijn tocht naar Compostela, hoe meer ik besef dat je niet zomaar zonder reden zo een tocht onderneemt. Een innerlijke reis van loslaten en vernieuwen.  In de hoop dat wat op mijn schouders ligt draaglijker mag worden, een plaats zal krijgen, om dan op het einde van de weg hand in hand verder te mogen wandelen. En hoe meer ik eraan denk, hoe meer ik het gevoel krijg dat deze groter wordt. Eén iets is zeker de wilskracht en kracht is aanwezig. Een boodschap die ik aan mezelf graag meegeef is aanwezig te zijn in het NU, met mildheid, zorg en liefde voor mezelf.

Goud – kleurig

20140202_144717_1-2Vorige week wandelde ik doorheen de Kalkense Meersen. Uren kan je wandelen in dit mooi natuurgebied. Om even niet op harde wegen te wandelen nam ik het Reigerspad. De modderige paden zijn er omgeven door wijdse velden. De zon kwam te voorschijn. De wind liet het hoge rietgras vrolijk dansen terwijl de zon de pluimen een goud – kleurig bad gaf. Toen ik me bewust werd van wat er voor en rondom mij aan het gebeuren was, voelde ik mijn borstkas heel snel op en neer gaan. De tranen kwamen in mijn ogen staan. Goud-Kleurig.