Wandelen in Stilte

Op 19 januari 2019 wandelen we in Stilte een 20 km.

In de stilte kunnen we onszelf beluisteren, een weg van bewustwording. Stilte hoef je niet enkel zittend of liggend te ervaren, ook in beweging kan je de stilte in jezelf ervaren, zelfs in een luidruchtige omgeving.
Een weg naar diepere verbondenheid met jezelf en de ander.

We starten in Gent, Steendam 11 om 9u30 en wandelen tot aan Waarschoot.

Breng eventueel een picknick mee voor wie wenst.

In Gent kan je parkeren aan Gent-Dampoort. In Waarschoot kan je om ’15 min na het uur de trein nemen naar Gent

Wens je en voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan men eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat gaan ze betekenen voor we er uiting aan geven, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan brengt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen en waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen, waarin we zelf de kans krijgen dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnenin jezelf en diepere waarde.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn.

Vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven via jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

Pelgrimeren – de weg naar mijn Zijn.

In huiselijke sfeer vertel ik jullie over mijn acht maanden pelgrimeren.
Van België naar Monte San’t Angelo en terug naar België. Via verschillende belangrijke krachtplaatsen: Pavia, Rome, Abbadia di Pulsano, Assisi, Sacra di San Michele, Vézelay, Mont Saint Michel.

Een weg van voortdurende beweging. Niet enkel de beweging van het wandelen en aarden, ook de beweging van het heilige veld naar mijn Zijn.

Een weg van hartelijke, bijzondere ontmoetingen. Verbondenheid. Van ontvangen en delen. Van vertrouwen en Liefde.

We starten de avond met een cirkel van verbondenheid.
Nadien deel ik hoe de weg tot stand is gekomen. Een pauze.
Na de pauze is er ruimte voor vraag en antwoord.
We sluiten de avond af in Stilte.

Welkom

Praktisch:

Wie wenst brengt zijn meditatie kussen mee.
Dikke sokken

Graag vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven via jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

“Ik was één van de gelukkigen die er gisteren op de eerste avond mocht bij zijn en ik voel me vervuld en heel dankbaar. Diep respect Jasmine Debels voor je pad, voor je ZIJN, voor de openheid en kwetsbaarheid waarmee je je verhaal brengt een verhaal dat zoveel veder gaat dan als pelgrim stappen op het pad, zoveel verder gaat dan de woorden …. stille verbonden groet 🙏❤️ “- Mireille Verplancke

” Dankbaar er bij geweest te zijn. De verbondenheid, het delen, de uitnodiging tot openheid, het aanraken van thema’s die ik nog even verder mag laten doorwerken…❤”- Ann Willems

Reiki

De feestdagen zijn voorbij… het is rustig buiten. Een stilte is aanwezig in de straten van Gent. Ik maak me klaar om straks mijn 2de graad Usui Tibetan Reiki te halen.
Ik kijk ernaar uit en ben heel benieuwd naar wat deze nieuwe ervaring me zal bijbrengen.

Een vriendin pikt me op… Samen rijden… Delen… Luisteren naar elkaar. Verbonden.

Aangekomen bellen we aan bij Emovere. De deur gaat open. Rob. We wensen elkander een nieuw jaar. Een aangename geur is aanwezig en vult de gang. Sandelhout.
Ik daal de trap af. Schoenen en jas uit…. Ik neem plaats op een matras… ik maak het rustig binnenin mezelf om met gans mijn lijf en geest in de ruimte aan te komen en mezelf comfortabel te maken.
Het voelt goed. Even delen wat ik met Reiki al heb gedaan en een eerste sessie volgt. Ik mag ontvangen. Ik word gewaar. Behalve dat mijn stuit al goed voelbaar is, voelt mijn lichaam goed. Wanneer ik op mijn buik ga liggen, dan pas voel ik dat mijn benen, billen en zitvlak volledig in ontspanning gaan. Alsof mijn lichaam – en dit vanaf mijn buik- plotseling op de aarde neerdaalt. Oefff… eindelijk. Hupsakee…
Aan mijn beurt om te geven. Eerste symbool… tweede symbool… Ik voel al heel snel mijn lichaam ontvangen en doorstromen. Mijn kaken voelen gloeiend… vurige kaken. Mijn handen worden van alles gewaar. Mijn linker zoekt contact met de grond.

Een eerste inwijding volgt. Ik ga zitten op een krukje. Mijn handen tegen elkaar op borsthoogte.
Al heel snel krijg ik kleuren te zien. Geel met paars binnenin… Een ware explosie… Recht, links… zoef, naar hier… naar daar…. Het voelt zacht en veilig aan.
Oehoe, van energetisch werk naar woorden en uitleg tussen de sessies door. Niet zo vanzelfsprekend.

Voor mij het Antahkarana symbool. Ik blijf het een eindje aankijken. Het symbool begint te bewegen en krijgt al snel een felgeel pulserend randje. Het beweegt… Draait… 3 benen…tryskele…7… Oh… vanwaar ken ik dit! Zo passend.

We ontvangen een tweede symbool….Gedachten patronen… Er wordt me gevraagt ‘Wat ik niet meer wil en naarwaar ik naartoe wil. En dit positief gaan neerzetten’. Al heel snel had ik iets. Geen twijfel….’afscheid nemen van het afhankelijk kleine meisje en ik wil de krachtige vrouw in me tot leven laten komen. De krachtige die recht geeft op levrn.’

Tijdens mijn tweede inwijding zie ik een duidelijk zittend meditatief silhouet met de handen boven het hoofd tegen elkaar. In de vrije ruimte boven het hoofd komt af en toe een felle witte gele lijn van links naar rechts voorbij komen. Na een eind wordt het dikker en komt een duidelijk derde oog zich installeren. Ik voel me groeien en stevig worden.

Nog wat technieken, theorie word meegedeeld. Ik voel me boordevol energie bij het vertrek en een totaal vrij hoofd.
Een volle week en nog tot deze morgen werd ik iedere morgen vroeg wakker met een diepe pijn en verdriet ( lees draagbare heel oude pijn) en levende gedachten… wel ze zijn plots met de Noorderwind verdwenen. Zaligggg

We stappen de wagen in. Joepie, ik mag rijden. Dit was lang geleden.
Bij het thuiskomen voel ik mijn creativiteit broeden. Terwijl ik nageniet van al het waardevolle die ik mocht ontvangen, alsook genieten van het bewust worden van welke mogelijkheden, de zachte kracht die ik in me heb en de warme hartelijke vrouw die ik ben.
Sta ik met de boormachine in de hand. Vijzen, pluggen, hout op de grond, steek ik nog een kast in elkaar.

Ik kan het terug voelen stromen… dankbaar om dit leven. Dankbaar om mijn hart gedragen bewustZijn in mezelf blijvend te mogen voelen.
Dankjewel aan de man die ik stiekem met me mee heb gedragen al die jaren en waarmee zijn wijsheid en warmte mijn hart vult.

Wandelen in Stilte

Op 12 januari 2019 wandelen we in Stilte een 14 km op de GR 128.

We wandelen een goed tempo.

We starten in Laarne dorp (aan de kerk) om 10u30 en wandelen tot aan Gent Dampoort.

Breng eventueel een picknick mee voor wie wenst.

In Laarne zijn genoeg parkeergelegenheden voor wie met de wagen komt. Je kan laarne bereiken op verschillende manieren, zowel vanuit Gent als Wetteren rijden er bussen en dit om het uur.

Wens je en voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan men eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat gaan ze betekenen voor we er uiting aan geven, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan brengt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen en waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen, waarin we zelf de kans krijgen dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnenin jezelf.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn.

Graag vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven kan via de contactpagina of jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

ALS opbrengst, overgang 2018 – 2019

Vandaag kreeg ik nog een bijzondere post. Een verrassing. Een cheque lag in mijn brievenbus met een waarde van €300. Een bedrag die ik mag bijtellen bij de schitterende opbrengst van €2157 ten voordele van onderzoek naar ALS (Amyotrofe Lateraal Sclerose) een Hart voor ALS vzw 🙏

Merci beaucoup Sophie et Olivier. Une bonne année 2019.

Van wie… Van Olivier en Sophie en hun zeven kinderen.
Zij openden hun deuren tijdens mijn tocht, ik kreeg een onderdak, een warm nest, Ik mocht aanschuiven aan tafel samen met hun genodigden. Ik mocht er zijn, zorg dragen voor hen… en niet enkel bij hen ook bij velen de vele anderen. Met deze vele warme ontmoetingen in 2018 eindig ik dankbaar dit kalenderjaar en draag ik hun warmte en hartelijkheid mee naar 2019.

Ook dank aan de vele andere donateurs. Dank voor jullie steun en hartelijkheid. Het raakt me.
Francis Tilborghs Lu Biesbrouck Helga Schranz, M Dewaele, Robert Pieters
Nele Verhauwaert, Isabelle De Swaef Ron Chiers Carolien Frijns Gordon Vesna Manda Marko Claudine vandenbogaerde, Kaat Callewaert Carine Vanoutryve Céline Déboursé Marco Alewaeters Nicole de Waeghe Magda Bekaert Marc de Trazegniers Luc Verdegem
Caroline D’hauwe Isabel Corthier Frank Agsteribbe Herbert De Wilde Fie Vandevin Franky Van Bever Joseph Verspecht Gert Daniels Guy Verhelst Annick Schuerman j Thijs, De Rouck Alain Danny de Clercq Darline Verhaest Charline Rombaut Veronica Maes
Suys Mieke Hilde De Brabander Rita Lernout Christine Bolleke D. Oosterlynck-Vandevenne
Hans Rosier Marleen Van Hamme Marina Roeselare Iris Roman Farah Helderweirt Lisette Voet, Verhaeghe-Quintens, Open Huis Pratershol, L Vandekerckhove, Rita Degraeve
H Vanden Kieboom, È Verhofstadt, À dedeurwaerde, M. Pelgrimages, Claire Vandendorpe Elke Van Hecke Monique Schollaert Wim Vervaet Annick Claeys Felicia Van Hoof Greet Wim Verhoeven-Haest, Henry Ghammache , Bamati BVBA, en de anonieme donateurs.

Terwijl iedereen massaal op straat komt en richting het water wandelt. Zit ik op mijn vensterbank te genieten van de warmte binnenshuis. Nagenieten van een fijne namiddag met een Stilte wandeling, een meditatie en een terrasje met twee hartelijke vrienden.

En voor Nu laat ik me meeslepen met onderstaande woorden die ik mocht ontvangen in 2018.

‘Chère Jasmine, mon ange gardien d’un soir,

j’espère de tout coeur que tu es rentrée chez toi dans un lieu sûr où trouver le repos et où tu pourras continuer à rayonner.

Personnellement, j’ai suivi de loin en loin tes messages en néerlandais!-) et surtout les très belles photos qui accompagnaient ton blog; tu as un réel talent pour montrer ce que nos yeux ne voient pas forcément alors que c’est réellement là, que c’est peut-être l’essence même de ce que nous croyons voir qui nous est révélé à travers ton regard; merci!’. Sophie

‘ Tu est ma pierre blanche sur mon chemin’ Jean-Paul

‘je bent een witte raaf’ Jeannette

En de vele mensen die me gesteund hebben. En de vele warme woorden die me hebben geraakt.

Ik draag jullie in mijn hart.

Mijn Beste Wensen aan iedereen.

Dankbaar om wat was. Dankbaar om was is. Dankbaar om wat komt.

Verantwoordelijkheid

Een week verder. De Kerstperiode. Na Kerst heb ik mijn energie in een flits voelen dalen. Midden de nacht kom ik wakker… ik hoor niet enkel woorden, ook duidelijk de personen die ze hebben verwoord. De aankomst in België blijft me in de greep houden. Niet enkel mijn energie, ook in een flits achteruit, heel ver in de tijd. L’histoire ce répète.

Kwaadheid, boos zijn is aanwezig.
Boos omwille dat men mij de deur wijst door het grensoverschrijdend gedrag van een ander. Boos dat men nog altijd een eigen gedrag in mijn schoenen schuift. Boos dat men agressie en macht toelaat en dat terwijl men erop sta te kijken en niet reageert, terwijl het onterecht naar de verkeerde persoon is gericht. Boos omwille dat ik nog altijd opzij wordt geduwd en dit door de persoon die me op de wereld plaatste.
Kotsbeu dit gedrag en mijn grens is bereikt.

Achter die boosheid schuilt een groot verdriet en pijn. Nooit gedacht dat ik dit nog terug zou ontmoeten.
Eenzelfde vraag als jaren geleden draait in mijn hoofd, ‘waarom hebben ze mij op de wereld geplaats, waarom daar, waarom’.
En natuurlijk weet ik daar wel diep vanbinnen mijn antwoord op. Alleen neemt het niet weg dat deze vraag er is en mag zijn.

Gelukkig heeft mijn weg me al zoveel bijgebracht, dat ik het systeem kon waarnemen op het moment zelf, het familiesysteem waarin ik al die jaren aan vasthang en probeer uit te komen. Generatie op generatie.
Het zien brengt me de kans om me vrij te maken. Blijkbaar is er nog ergens een stevige draad waarin het me niet lukt om me los te wrikken. Pff… het lukt me wel.

En misschien is er ook wel ontchoogeling omdat ik stiekem had gehoopt dat door mijn weg, een verandering voelbaar zou zijn bij hen, omdat ik ze gemist had, omdat ze voor mij iets betekenen. omdat ik hen graag zie,om mijn oogappel te steunen tijdens de examens, om met haar een weekend op stap te gaan en Kerst te vieren, een terug samenzijn na acht maanden en mijn verantwoordelijkheid als meter op te nemen. Niets was minder waar. Integendeel. Alles hing de mist in.
Een verantwoordelijkheid die ook weegt, vooral als men alles in de coulissen duwt en niet wil zien. Ik heb er genoeg van, van het alleen dragen, mijn verantwoordelijkheid als meter, als vrouw zal ik dan ook opnemen. STOP is het antwoord.

Zich bevrijden van… Me bevrijden van… omdat ik nog altijd de Liefde in me draag voor hen, niet omdat ik ze niet lief heb, wel omdat ik de liefde voor hen niet kwijt wil.

Los van wat die mensen me hebben getoond, gebracht… is het een proces die aan de oppervlakte ligt en waar ik door moet. Een vervolg van wat mijn weg me had aangetoond. Mijn weg was een voorbereiding om de volgende stappen te kunnen nemen. Goed dat ik hem op voorhand niet wist…. pfff. Ik had het liever anders gewild. Ik kan niet meer achteruit. Men zegt soms je hebt altijd een keuze. Wel vandaag zeg ik neen, ik heb geen andere keuze dan alleen maar de one-way ticket te nemen. En ja, men kan zeggen dit is ook een keuze. Dit voelt niet een keuze vanuit het hart. En owee… wat wordt hier aan mijn lijf geduwd en is er aan de andere kant een enorme weerstand.

Al meerdere dagen heb ik het idee dat er iets in mij weigert te leven. Dit is duidelijk voelbaar ter hoogte van mijn buik. Geen buikademhaling waardoor ik mijn ademhaling niet ten volle kan beleven. Een duidelijke barrière is voelbaar, vuur is er sterk voelbaar, het hoopt zich op. Mijn kracht stagneert en krijgt geen uitlaat. Angst… is het angst? Terzelfde tijd is het sterk voelbaar aan de achterkant van mijn keel. Klank Jasmine, klank. Ik breng mijn aandacht naar mijn buik.
Bewust kijk ik me aan in de spiegel. Tranen komen in mijn ogen. Aarde, aarde gaat door me heen. De bewustwording doet me terug zakken en voel ik mijn benen en voeten. Ik probeer de kracht die voelbaar is in mijn buik om te zetten. Mijn mond opent zich. Mijn buik trekt krampachtig ineen. Een pijn is voelbaar, ze lijkt oneindig en bodemloos te zijn. Ik zet de kracht uit mijn buik om in klank… Aaaaaaaahhhhh. Eindelijk kan een deel lossen. Tot mijn lichaam in kramp gaat en zich terug vastzet. Vermoeiend.

Kracht… Erin gaan staan… Gezien worden. Op de weg zo duidelijk.
Terug in stad heb ik het idee weg te smelten, te verdwijnen in de menigte.
In wezen gaat het om er te willen zijn… er te willen zijn op moeder aarde. Mijn eigen verantwoordelijkheid om te bestaan.
Thema moeder, materie, moeder aarde, mijn eigen vrouw zijn, mijn eigen moederzijn.
Op mijn weg maakte ik me los van de aardse moeder, en mocht ik goddelijke moeder ontmoeten. Dit voelde goed.
De omgekeerde beweging is zich aan het voorbereiden. Er gaan staan en mijn buik het recht geven op leven.
Mijn recht van bestaan in eigen handen nemen. De durf om te gaan staan ook in de menigte en niet enkel tijdens mijn pelgrimstochten. Te Zijn ook hier in de drukte. De kracht om te volle op deze aardbol te gaan staan.
Een inwendig proces… die nu even de tijd en ruimte opeist. Waarin ik wens te stappen om er in 2019 te laten transformeren en het ander deel in 2018 achterlaten. Die ik wens te omarmen… niet enkel mezelf… ook de zovelen die me zijn voor gegaan.
Zo blij en dankbaar wat ik in 2018 heb mogen ontmoeten… al wat zichtbaar is en ook het onzichtbare.
Luisterend naar het muziek… Klinkt een zin in mijn oren… ‘Nous attendons ton retour…’

Verstand

Het eindejaar is in zicht en al bijna een maand terug van mijn lange pelgrimstocht.
De eerste twee weken liepen vlot, ook het aanpassen aan de drukte. En gesproken van drukte…de dolle kerstinkopen zijn nu wel compleet het tegenovergestelde van acht maanden te vertoeven in rust en stilte.

De Kerstdagen zijn goed verlopen.
Een gezellig samenzijn met vrienden. Een warm gesprek en een uitwisseling rond wat het brengt om in het Nu te leven en over het bewustzijn. Gelijkgestemden ontmoeten.
Het vredeslicht halen naar brugge samen met een vriendin. Het verdelen. Mensen die het licht kwamen halen bij me thuis.
Een kerstboom opzetten en Kerst vieren in warm gezelschap waar de eenvoud kon en mocht zijn.

Op Kerstdag zat ik in een viering. Anders dan in een traditionele viering zaten we allen in een cirkel. Bij de start werd gezamenlijk gezongen. Het raakte me… al die stemmen, verbinding. De schaal met hosties werd doorgegeven, een vrouw nam ze aan en gaf die door aan een kind. Heel spontaan wou het kind ook het brood aannemen. Het mocht niet. Ik zag het kind verwonderd kijken met een vragende blik. Ik schat haar boven de acht jaar. Twee volwassenen die elkander aankeken, wenkbrauwen en schouders optrokken en dan even lachten naar elkaar.
Het brood delen, zou Jezus nu werkelijk een onderscheid gemaakt hebben in leeftijd?
Na de mis ging ik even checken op het net naar de leeftijd en het wanneer van het innemen van het sacrament.
Op een website staat dat kinderen pas na de eerste communie het sacrament kunnen innemen. Op het moment dat het kind tot de jaren van verstand is gekomen. Zit het goddelijke in het verstand?!
Jaren van verstand… sommige zijn in jaartal al veel verder en nog altijd niet tot de jaren van verstand gekomen en toch hebben ze een communie gehad. Er is duidelijk een vergissing in het geschrevene heb ik het idee.

En als ik denk aan Lena- een baby van 1 jaar- die heel goed aantoonde dat ze geen melk meer wou. Haar lichaam zij duidelijk neen en haar hoofd volgde al snel. Haar lichaam gaf duidelijke signalen… als dat niet verstandig is.