Even terug…

Met mijn rug tegen de verwarming. Een kopje warme thee van citroen Verbena. Het getik van winterse buien op het raam en de gure frisse wind die zijn weg zoekt tussen de raamkozijnen, denk ik even terug aan de voorbije periode vanop ‘La colline Éternelle’.

Ik sluit mijn ogen en verdwijn ver in gedachten naar de voorbije weken….

Ik zie de zon schijnen op het raam van ‘la chambre Érable’. Ik hoor de vogels zingen en het is net alsof ik de prille lente doorheen mijn lijf voel stromen en toch… ik zit midden in de winter en de donkerste nachten staan voor de deur.

Tijdens een korte pauze zoek ik even op ‘huizen te koop’, in Frankrijk. Het plamuren, schilderen, repareren… en nog zoveel meer deed me zin doen krijgen om in een eigen stekje te werken… wie weet komt ooit wel iets of… niets… of anders… alles is open. De beweging op zich is al om te genieten. Want niets moet. Zalig.

G. stelt voor dat we bosjes maken van Maretakken om ze uit te delen in het dorp van Avioth. Een super idee. Met verschillende mensen zetten we ons in beweging. De één knipt de takjes, de ander verzameld, maakt strikjes, wenskaartjes..
Zo een zestigtal bosjes zijn gemaakt en liggen in een rieten mand klaar om uit te delen. Het is zalig om te zien hoe we zonder veel woorden elk een eigen taak opzich hebben genomen.

Deur aan deur, bellen of kloppen we aan. “Bonjour…, on vient vous offrir cette petite branche de gui”. Sommigen waren verwonderd, de andere geraakt, ontroerd door de beweging… Allen waren superblij. En wij… wat was het deugddoend en hartvullend.
Een paar dagen nadien kon ik hier en daar de takjes aan de deur zien hangen. Mijn mondhoeken maakten een opwaartse beweging.

Een eendagse wandeling heen en terug van Avioth naar Orval deed me deugd om even ‘le Centre de Partage’ achter me te laten en tijd te maken voor 100 %mezelf. De natuur en beweging.
Orval, hmm… de beweging er naartoe was zalig en Orval, jah, vele hebben hier een waw gevoel. Behalve de ruïnes die ik boeiend vind en wat gewaarwordingen hier en daar, de rest, gewoon Orval. Niet meer, niet min.

21 december. Midwinter. Conjunctie Saturnus en Jupiter. Helaas is ze hier niet te zien. Regen en bewolkt. Samen met G. stap ik de avond in met de ‘No dimension’ van Osho om te eindigen in een Soefi dans. Wat heb ik ervan genoten. Het was lang geleden dat ik deze dans nog had gedanst.

Wat heb ik genoten om in Avioth te zijn. Aktief te mogen deelnemen aan het dagelijks gebeuren. Zoveel nieuwe mensen te hebben mogen ontmoeten. Zo boeiend om de bewegingen tussen elkander te mogen zien en voelen. Mezelf gewaar te worden in soms momenten van stilte en andere keren in drukte. Hoe ik kon blijven staan in mijn eigen kracht, trouw aan mezelf. Trouw aan mijn persoonlijke weg zonder erbij te willen horen om dan mezelf te moeten verliezen, want trouw zijn aan zichzelf, is het recht nemen op bestaan.
Bijzonder hoe ik de laatste tijd ook mag gewaarworden hoe krachtig, doordacht en doorvoeld ik mijn weg wandel, zonder vooruit te willen lopen. Er wordt me soms gevraagd wat ik van plan ben of wat ik zal doen, waar ik naartoe wil. Ik kan niets anders dan melden of delen dat ik leef van dag op dag, met een volle aanwezigheid in het Nu. Met mijn hele wezen weet ik zelf niet meer wat het andere is, of is geweest. Nog nooit heb ik het zo krachtig mogen aanvoelen dat iedere beweging, iedere handeling dient vanuit een puur-Zijn te vertrekken, vanuit zuiverheid. Het is vertragend en zogoed aanvoelend. Een keuze die zo juist en natuurlijk aanvoeld.

Mensen zien groeien… en ervan genieten. Mij danken om wat ik hen bracht..
‘hmm, Jasmine kan je zoiets wel delen. Kan je dit open delen. Wil je hier iets mee bereiken, waarom zou je het delen, zit hier iets achter.. Is dit niet een beetje jezelf in de kijker willen plaatsen… Een tal van vragen fladderen doorheen mijn hoofd.’… Fladderen. Vragen waarbij ik kon aanvoelen dat ze niet meer hetzelfde gewicht hebben in de weegschaal. Er was geen ene kant die meer doorweegde dan de andere kant. Geen piédestal of geen klein houden, geen oordeel meer naar mezelf, … het was. Ik kon ontvangen zonder meer, zonder dat het me in een bepaalde richting duwden vanuit een oud patroon. Wel een evenwichtige weegschaal waar mijn waarden, kwaliteiten de metalen pin in evenwicht in het midden houdt. Een metalen pin, als een speer die van boven naar beneden vertikaal wordt neergezet in de aarde. Als mijn lichaam die rechtop staat, met de armen horizontaal in balans.

Een fikse windstoot haalt me terug naar mijn kamer in Vézelay. De dag sluit zich… mijn ogen ook. Tijd om deze dag af te ronden. Slaapzacht.

La chambre érable

Ik sluit de deur van huisnummer 3 in Avioth. Het is 22 uur. Ik wandel nog even naar boven richting de basiliek. Een miezerige regen en het straatlicht zorgen voor een silhouet in de lucht van de basiliek.
Ik geniet nog na van de waardevolle, open en verbonden avond.

Ik zoek de sterren in de lucht. Geen. Het weten dat ze er ergens wel zijn brengt me voldoening. In de verte hoor ik de nachtuil.
Wat een mooie afsluiter van de voorbije week.

Ik was de laatste 2 dagen wat contact verloren met mijn lichaam en zat wat teveel in het mentale. Mijn voelsprieten stonden wat alerter.
Op een morgen toen ik het behang verwijderde in een slaapkamer kwamen 3 vrouwen helpen. Elk kwam haar verhaal doen, en al snel zat ik in een café ipv een kamer. Ik verdween of eerder ik vluchtte naar de keuken , een taart stond al 2 uur te wachten om af te werken, de eieren kwamen maar niet opdagen (hihi, ik bedoel de vrouw met de eieren) …, de wasplaats stond onder water, hupsa schoenen uit en uitscheppen maar… Soms zijn er van die hectische momenten die plots een loopje met je kunnen nemen, wel dit was zo een morgen. Resultaat behangpapier hangt er nog altijd.

De volgende dag voelde ik dat dit mijn energie naar beneden had gehaald. Ik had duidelijk mijn grenzen niet aangegeven. Een dagje rust, schakelde zich noodgedwongen in.

In een gesprek met N., deelde ze over vrouwengroepen… En toen ze deelde werd ik gewaar dat ik de vrouwen steunde in hun bewegingen, ze begreep en aanmoedigde. Dit voelde als nieuw aan voor me en terzelfde tijd werd ik me bewust dat ik noch bij de ene noch bij de andere groep thuis hoor. Een aangename evenwichtige gewaar Zijn.

Vrijdagmorgen vóór de vergadering werk ik verder in ‘la chambre érable’ . Oef, de rust is hier terug. En hoe bijzonder, door mij terug de kamer eigen te maken werd ik gewaar wat er gebeurde.
Ik vond mijn lijf terug, mijn eigen kracht, mijn rust.
En tal van dingen werden me duidelijk, de belangrijkste was dat ik me niet hoefde af te sluiten wanneer ik me onveilig voelde, wel net het omgekeerde.

Op verschillende momenten had ik me ergens onveilig gevoeld. Een opdringen naar een gesprek met tal van vragen over mijn privé. Een man die zijn hand ongevraagd op mijn ruggegraat legde op een moment dat ik iets in kwetsbaarheid deelde… Door mij onveilig te hebben gevoeld werden mijn voelsprieten dubbel aktief. Vermoeiend. Ik kwam hierdoor in het mentale terecht, verloor mijn rust, mijn lijf kwam in spanning, stelde geen grenzen. Resultaat mijn onderrug deed pijn en staartbeen.

Ik bleef toen aandachtig bij mijn lijf en voelde wat gebeurde. Ik kon het niet onmiddellijk plaatsen. Maar bleef erbij met veel geduld. Toen viel mijne ‘euro’ 😁
Ik deed de omgekeerde beweging van wat eigenlijk nodig was.
Wanneer ik me onveilig begon te voelen kwam zowel mijn bekken als buik onder spanning. Terwijl net daar de kracht en levensenergie aanwezig is om die onveilige situaties aan te kunnen.
Dus, laat maar open en ontspannen, en hoe meer ik de aandacht eraan gaf, hoe meer ik de energie terug voelde stromen, hoe meer ik me kon ontspannen en de pijn verdween.
Het werk vlotte. Mijn innerlijke glimlach was terug.
Ik had niet alleen de ruimte terug eigen gemaakt, ook mijn innerlijke ruimte.

Ik deel deze ervaring in vergadering. En door er lucht aan te geven, te delen werd me ook duidelijk waarom iemand een bepaald gedrag had aangenomen ten opzichte van mij.
Los van de agressiviteit. Is de persoon hoogstwaarschijnlijk in een onveilige situatie terechtgekomen waardoor ook hij zijn voelsprieten verdubbeld geweest zijn. En ik heb een vermoeden… ‘La tornade blanche’… heeft de man waarschijnlijk angst aangejaagd. Wanneer je hier reeds meer dan 20 jaar komt kan ik me wel voorstellen dat dit wat kan teweeg brengen. Benieuwd.

Ik bekijk nog even naar de symboliek van esdoorn.
Onafhankelijkheid- zelfvertrouwen – bescherming. Hmm, best wel passend. Merci érable.

Met een hartverwarmende zin die ik deze avond mocht ontvangen en met grote vreugde het nieuwe tijdperk mee zal instappen…

“tu nous enmenne à l’essentielle”

Sluit ik voor vandaag mijn ogen…
Welterusten iedereen.
In dankbaarheid

La chambre ‘Tilleul’

La chambre ‘Tilleul’ kreeg een grote schoonmaakbeurt. Niets kon ontsnappen aan de harde borstel, sodakristallen en Azijn…tot in de kleinste hoekjes. Het behang werd verwijderd, geplamuurd, terug behangen, geschilderd… resultaat een frisse aangename kamer.
Toen ik op de 1ste zondag van de advent het behang aan het verwijderen was, kwam woord voor woord… een verhaal/tekst aan het licht. ‘Un poème’

‘Didier mon coeur
Didier bonheur
Didier douceur
Didier mon sein
Didier calin
Didier coquin
Didier Je t’aime je voudrais être endormie près de toi
La tête dans tes cheveux blonds
Tu te réveilleras avec ton sourire coquin.
Tu mettras le lait à chauffer et tu m’apporteras un bol brûlant
Nous irons à vélo, nous descendrons le toboggan.
Nous conquerrons la citadelle.
Tes yeux s’ourriront grands.
Tu me diras: “Maman, tu es la plus jolie des dames avec ta robe rose”.
Je t’emmènerai dans le soleil d’août, je te montrerais le tableau de la Basilique d’Avioth.
Le village avec ses toits rouges et bleus.
Je te conterai le verger, la rivière, le lac, les peintres, les flûtistes, la chaleur et la rayonnance de Sœur Andrée.
Les blagues d’Yvon, les conseils de Marc, les amoureux dans la tente, Christiane endormie sous le soleil, Ismaël enfant d’Égypte, et tous les autres.
Nous attendrons ton père sur le seuil de notre maison.
Je t’embrasserai, tu m’embrasseras, tu essuieras quelque larmes, puis tu t’envoleras comme un grand bonhomme.
Tu iras retrouver les chèvres, Angie, les chats, ton verger, ta chambre rose.
Tu t’en dormiras en rêvant à ta maman.
Mon Amour Bonsoir,

Bonjour ‘

Ik werd zacht geraakt. Ik probeerde de situatie voor ogen te halen. Een blote muur, een balpen, een stille winteravond vóór het slapen gaan, dromend naar morgen… Een mama, een kind…

Ondertussen is de tekst terug verdwenen onder het nieuw behang.. slapend… .

Terwijl ik een broodpudding aan het bakken ben, hoor ik D. op de gitaar spelen ‘La Bohème’, zijn warme stem vulte zachtjes de ruimte en de klanken komen in golfjes richting de keuken. Ik ga in de deuropening staan, leun tegen de muur.

Een openhaard knettert. Pascha ligt languit op zijn rug in de zetel. Nog wat botjes aan, een hoed en het is precies de gelaarsde kat.

Diepe zucht.

Voir, écouter … la beauté… dans les chose simple de la vie. En gratitude

Temps de parole

Op de achtergrond speelt de muziek van Bach, met clavecimbel… Voor mij, uitzicht op de moestuin en de basiliek van Avioth. Links, een losstaande houtkachel, deze verwarmd mijn klein knus nestje. Een staande lamp uit recuphout gecreëerd door D. en zijn creatieve ideeën.
Na 15 dagen te hebben verbleven in la ‘Maison de Partage’ zelf, ben ik verhuist naar de studio op het gelijksvloers, zo komt mijn kamer vrij voor mensen die in nood aankomen.

De eerste twee dagen voelden wat vreemd om hier in de studio te zijn. Ik vond het eerst niet fijn, omdat ik het gevoel had dat ik hierdoor afstand nam van het samen wonen.

Het was terug wennen en zoeken naar evenwicht. Na twee dagen kon ik het best wel appreciëren. Ik kreeg hierbij de kans om meer in stilte en op een rustige plaats te zijn en waar ik de keuze kan maken, wanneer het nodig is om uit de soms heftige energie die in het huis wordt neergelegd, te kunnen vertrekken.
De luxe om eens alleen in de zetel te zitten of in huis te dansen zonder iemand je om de hoek staat te observeren of eens niet op te ruimen. Hihi, in mijn privé kan ik wel eens genieten om mijn werkboeken open te laten liggen of een afwas over te slaan, niemand kan hier last van hebben, met meerderen is dit een ander verhaal.

Ik ben nog altijd dankbaar om hier te zijn. Iedere dag kom ik in situaties terecht waarin ik verwonderd ben van mezelf. Een beetje vreemd aanvoelend en ook in vol vertrouwen voelt het aan als, wat ooit was er niet meer is, een zekere grenzeloze leegte in en buiten mezelf en in die leegte is er een grenzeloze niet tastbare volheid gekomen in de plaats.

En hoewel er soms inwendig diepe fysieke voelbare deeltjes in mijn lijf geraakt worden tijdens de qi gong, Feldenkrais of zelf in interactie met iemand anders. Iedere gewaarwording mag Zijn. Ik laat het leven, voel en verwelkom het.
En snel mag het ‘Licht’ erop schijnen en blijft niets hangen, het heeft zelf geen belang ‘wat was of vanwaar het kwam’, wel de bevrijding en de Liefde naar die bepaalde plaatsen.
De plezanste die dagelijks door meheen stroomt in continuïteit is mijn levensenergie – oef, ik kan er eindelijk van genieten – vreugde
en wordt ik gewaar dat wat binnen me is dit zich verder mag verspreiden buiten mezelf.

De mannen hebben hier een grote aanwezigheid in en rond het huis, en vaak is de energie en de manier van hoe de vrouw wordt benaderd nog vanuit een oud systeem, sterk zichtbaar en voelbaar, gelukkig zijn er ook uitzonderingen en die weet ik sterk te appreciëren. Het belangrijkste voor mij hierin is het gewaarworden en bewustzijn dat ik niet meer in afweermechanisme of beschermingmechanisme terecht kom binnen dit oud systeem en ik me als vrouw me hierin zelf vrij kan van maken en ik trouw kan blijven aan mijn waarden ook al is er soms agressie gericht naar me toe.
Maar wat van hen is, kan ik bij hen laten en neem ik niets persoonlijk op, wat niet wil zeggen dat ik me niet meer in vraag hoef te stellen. Integendeel, ik vind het belangrijk om me verder in vraag te stellen.
Het oud systeem heeft ook bij hen schade gericht en dagelijks zie ik hier hun gevecht, hoe ze ervan afzien en hoe ze vast zijn komen te zitten tussen het mentale, hun gewaarwordingen, gevoelens en emoties.

Op donderdag is er ‘temps de parole’. Eén uurtje. Op tafel liggen de engelen kaartjes en een lange stok. Wie aan het woord wenst te komen neemt de stok en wordt niet onderbroken en alles wat tijdens dit uur gedeeld wordt door de ander verlaat de cirkel niet. Ik vind dit moment een van de waardevolste tijdens de week.

… Ik leefde in een wereld waar ik liefde voortdurend buiten mezelf ging zoeken. Ik hielp de ander, ik stond snel klaar voor de ander met de bedoeling liefde te krijgen, gezien te worden, ik deed mijn uiterste best, ik was voornaam… En de liefde die naar me toe kwam op school bv. Pff, de weekends duurden dan te lang, de liefde die ik kon voelen tijdens de Santo Daime rituelen – helaas bleef het niet duren en terug uitkijkend naar het volgend ritueel… Niets was blijvend omdat het een buiten mezelf beleving was.
Er was vanaf mijn vroege levensjaren een bodemloos vat ontstaan, donker, oneindig.. die niet gevuld geraakte. En hoe meer ik zocht om… ‘ le tourbillon noir, infini en moi, le vouloir remplir avec ce que je trouver à l’ extérieur, au plus que j’étais en manque et prenez distance de moi même.
Car ce n’étais que en moi que je pouvez le trouvez. Je m’étais couper de ma propre source par protection, pour être en sécurité.
Le moment que j’ai compris cela en pleine conscience, ils n’y avais plus de tourbillon noir, mes cela a étais rempli comme avec une voile blanche infini…
La source n’est pas 1 endroit dans le corps, mes bien dans tous le corps. Une énergie qui circule dans le corps et qui est infini et peut aller bien plus loin en dehors de les limite de la matière du corps.

Et j’ai étais aussi appris à regardez et cherchez en dehors de moi… De me couper de mon ressenti et de prendre la voie du mental… Mes année à l’école, la société, l’institut église… . Parlez de certain ressenti étais un drame, une maladie, ensorcellement, ou en avez le diable en nous… en installer de la peur… et ils n’y a que une chose qui peut guérir l’être humain. C’est Être dans l’amour, c’est être Amour mes pour cela c’est bien de rentre dans le ressenti et descendre dans le corps, oser.. En ai bien venue sur terre pas que avec une tête mes un corps entier. Des pieds qui touche la terre pour prendre racine et une matière bien intéressante plein de petite caverne à découvrir et à mettre la lumière et la vie.

… hmm, terwijl ik dit neerschrijf ben ik me bewust dat wat ik deelde ik de volledige, juiste inhoud, woorden niet meer kan weergeven. En dat wat ik deelde in het juiste moment en ruimte werd gedeeld, er een woordenvloed was die krachtig door meheen kwam, nadien was er een lange stilte met een aangename energie die gans de ruimte vulde. En net als wanneer mensen mij vragen ‘maar hoe doe je dit in Liefde zijn’, ‘hoe voel je dat’ dan kan ik enkel maar antwoorden, daar bestaat naar mijn mening geen rechtlijnige uitleg voor, geen duidelijk antwoord en net wanneer men het probeert uit te leggen, ontsnapt met deels aan wat het is. Omdat het oneindig niet tastbaar, niet vast te leggen is en waarschijnlijk is dit ook de reden dat de momenten zoals in ‘Le temps de parole’ wat door meheen komt ik ze niet meer of moeilijk kan herinneren omdat het net over Liefde gaat. Wat ik wel kan delen, is op het moment dat je er in aanraking meekomt, je het nooit meer kwijtraakt – het is wel veranderlijk, het komt en gaat, het vlammetje blijft echter branden- en men heel goed weet waarover het gaat.

“En op het moment dat ik bewust werd dat de ander me niet kon helpen in wat ik zocht, op het moment dat ik kon aanzien dat ik de ander niet kon helpen in wat hij of zij zocht… Begreep ik pas wat liefde kon betekenen voor mezelf en de ander, er ontstond verbondenheid”.

De poes komt op mijn schoot. Pascha, is een bijzondere kat. Hij komt, draait nooit in het rond om zijn plaats te vinden. Hij is er en ploft neer. Haar geronk is voelbaar tot in mijn bekken, een aangename vibratie is voelbaar en gaat tot aan mijn staartbeen. Een krachtige ‘ronrontherapie’, hihi, bedankt Pascha, ‘Le pascha’.

Ik kijk op en kom terug met gans mijn Zijn in de ruimte. “Merci, pour ton partage et pour qui tu est. ton être ma déjà bien aidez depuis que tu est ici. En gratitude”, S.

We ronden af en ik ga nog wat behangpapier verwijderen van de muren in de slaapkamer ‘Tilleul’.
De avond is gevuld met dankbaarheid en rust. Ik geniet van de boeken rond etherische oliën en maak mijn eigen synergieen. Voor het slapen gaan ga ik de ontbijt tafel klaar zetten. Lichten dimmen, poes buiten en nog
Een verrassing… De tafel staat gedekt. Wat een fijn geschenk voor het slapen gaan.


‘Un petit clin d’œil’ de G. uit dankbaarheid om wie ik ben en wat ik bij hem wakker heb gemaakt.

Confiance

Duiven vliegen in rondjes rond de hoogste kerktoren.
Op het donkergroen gekleurd gras zijn dauwdruppels zichtbaar.
De wollendekens hangen over de wasdraad om te verluchten terwijl ik de kamers grondig aanpak. Nog niet zolang geleden was hier het bezoek van kleine ongewenste insecten die je dag behoorlijk zuur kunnen maken.

Iedere middag zitten we met een aantal inwoners rond het middagmaal. Voor we proeven van een heerlijk maaltijd met groenten uit de tuin, houden we 1 minuut stilte en verlengen we die stilte tijdens de eerste soepkom. Daarna kan er gepraat worden.

Vorige week had ik een fijn en waardevol gesprek met D. , nadat de persoon mijn stilte aan tafel niet wist te appreciëren na iets dat hij deelde en er zich vervelend rond voelde.
Het is de gewoonte hier wanneer je iets dwarszit dat je het niet links laat liggen, wel dat je het in handen neemt en er iets mee gaat doen ipv dat het zich gaat opstapelen of wegduwt. Niemand gaat hier ook door elkaar spreken. Je wacht gewoon met geduld je beurt af en laat de andere uitspreken.
Tijdens het gesprek met D. schrok ik wat van mezelf, schrikken van welke wijsheden ik in een gesprek kan leggen. Komend vanuit eigen ervaringen door de jaren heen en ook vanuit een voelbare diepe wijsheid en hierbij heb ik het dan altijd moeilijker om me de inhoud van het gesprek te herinneren en welke woorden ik eraan gaf, wel het gevoel, gewaarwording wat het me bracht, dit blijft nazinderen. Een gewaarwording die gans mijn lijf vult en diep van binnen weet dat het resoneert en kwaliteit brengt tussen twee individuen.

Een paar dagen nadien gaf ik dans initiatie. Het was lang geleden dat ik dit nog had gedaan. We waren met 6. Ik zag D. de zaal binnenkomen, mijn klein stemmetje sprak… Ik gaf mijn klein stemmetje geen aandacht. Ik nam de mensen mee vanuit een stil staan, en liet hen via hun eigen ademhaling in beweging komen op ontdekkingstocht in en met hun lijf. Op een bepaald moment zag ik D. in dissociatie gaan. Ik benaderde hem en begeleide hem om hem zo veilig mogelijk terug te brengen in de ruimte en het ook veilig te houden voor de andere aanwezigen. Na een 30 min. lukte het me. Ik was me bewust wat hier achter schuilde, het gesprek had iets fragiel bij hem geraakt. Ik herkende ook een groot deel van wat gebeurde uit ervaring, uit een lang verleden tijd.
Op het einde kwam er een rondje om te zien hoe iedereen zich voelde en het had bij sommigen wel iets wakker gemaakt. Ook bij mezelf na het ontvangen van een reactie “je n’est pas confiance en ce que tu fait”.
Dit kwam binnen. Ook al wist ik dat de persoon heel rationeel was.
En toch, hoewel ik het liever niet had tegengekomen en een voor mij vervelende rol heb moeten opnemen vanuit noodzaak,
voelde ik binnenin een geruststelling, kracht en ook een enorme groei in mezelf toen het voorbij was. Later schreef een vriendin me ‘je bent een diploma op zich’… en zo voelt het ook en wordt ik hierin voortdurend bevestigd de laatste weken.

Die ene zin bleef echter in mijn oren nazinderen en ook de gebruikte blik was op mijn netvlies blijven plakken. Het is pas beginnen doordringen een paar dagen nadien vóór de start van de wekelijkse vergadering waar iedereen aanwezig is. Ik voelde onderhuidse angst om mij te gaan uitdrukken in groep, ik was me bewust dat het voor mij belangrijk was om dit te doen om me te bevrijden van de lijfelijkespanning, mijn terugtrekken in mezelf en om mijn spontaniteit en mijn vreugde terug te vinden die ik verloren was na die uitspraak.
“J’aimerais bien partagé” … ik hoorde me stem trillen en had tijd nodig om mijn woorden te vinden…” La situation qui a u lieu cette semaine pendant la danse. Je n’ai pas écouter ma petite voix intérieur qui aurais dû refuser la personne. Mes alors qui suis je pour prendre cette décision. Qui suis je pour refusé une personne. J’ai réagi avec une grande responsabilité, de bienfaisance et en toute professionalite, même si j’aurais préféré ne pas le faire, je n’avez pas le choix. Et si une personne n’avez pas confiance en ce que je fessais, rien ne lui a empêcher de prendre ces propres responsabilité. ” Ik voelde dat wat ik zei juist was en hierbij een grens trok en mezelf terug gaf wat van mij was. Mijn kracht.
Van binnen waren tranen, ze waren bevrijdend.

Naast het onderhoud van het huis volg ik 1x per week Qi qong en Feldenkrais. Iets nieuws die ik ontdek en met plezier uitoefen. Een welgekome sessies en op het gepaste moment. Momenteel krijg ik thema bekkengebied… In een eenvoudige oefening wordt ik geraakt en komt er een op en neerwaartse beweging vrij die heel bevrijdend is. Een beweging die me niet onbekend was/is en ik meer en meer kan dragen en appreciëren. Vroeger was ze echter te intens en deed het pijn in mijn lijf vooral in mijn stuit en ter hoogte van mijn schedel. Het was als een hoge voltage die op die plaatsen doorheen mijn lijf schoot.
Tijdens één van de lessen probeert I. me iets duidelijk te maken. Ik lukt me niet om te begrijpen, of eerder er zat weerstand. Tot ik op het juiste punt zat op de stoel en tranen zich bevrijden met gemengde gevoelens. Vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar.
Meer en meer wordt ik me bewust van hoeveel ik onbewust op slot heb gezet in mijn bekkengebied en mijn levensenergie had afgesnoerd na de opmerking ivm ‘confiance’ ook al kon ik me verbaal uiten.
Verschillende laagjes komen een voor één vrij en daar ben ik heel blij om.

Stel je bent een kind en loopt met open armen naar iemand toe, vrij, vreugdevol en vol levensenergie, je gelooft in je eigen kracht en capaciteiten. .. en plots krijg je een halt toegeroepen op een moment dat je het niet verwacht en je als kind er niets van begrijpt wat er gebeurt en waarom. Wanneer dit een paar keer gebeurt dan gaat er onderhuids een wantrouwen zich installeren die zich blijkbaar subtiel heeft vastgezet in mijn bekken gebied en mijn levensenergie afsnoerde.
‘Confiance’ kreeg een tweerichting verkeer.

Mijn zitpositie bracht me ook bij een gebeuren die laatsleden aan de oppervlakte kwam en al die jaren verscholen lag.
Een herhaaldelijk gebeuren van grensoverschrijdend gedrag.
Wie ben je als kind van ongeveer 4 a 5 jaar die gewassen wordt op een aanrecht in de keuken. Met een bloot kontje moet gaan zitten op koud ijzer. In een grote onaangename ruimte, voor een raam en waar 3 deuren zijn waar ieder moment iemand binnen kan komen. Waar bleef de privacy van het kind. En dan… Ik hoor nog mij eigen geroep “neen, ik wil niet”… Ik hoor de echo nog van de volwassen stem die roept alsof ik doof was… “doe je…” Ik kan zowel de stem horen, als het, voor mij, niet zacht hand gebaar tussen mijn benen… Ik kan het voelen tot in mijn maag en terwijl ik dit schrijf kan ik gelukkig tranen lossen en is het alsof alles wat tussen mijn benen is aan het wenen is.
Wat heb ik die situaties weggeduwd, nooit gedacht dat dit zo een impact kon hebben op mijn sexueel leven en vooral op mijn levensenergie. Het zat zo ver weg. Gelukkige mag en kan ik me hiervan bevrijden en mag ik me terug hierbij herinneren en voelen dat ik ooit meerdere keren een duidelijke ‘Neen’ kon uitspreken. Dat die kracht in mij aanwezig is.

Ik kreeg een duidelijke boodschap van I. eentje die nog nooit zo intens was binnengekomen als deze…
‘Ne l’aise jamais personne encore entrez dans ton intimité si tu ne le veut pas’, de fysieke intimiteit.

MIJN intimiteit.

Ik hoor de kraanvogels massaal over het huis vliegen richting het Zuiden. Het was een goed rijk gevulde dag van delen en ontvangen. Tijd voor een laatste knuffel aan Pasha vóór het slapen gaan. Welterusten iedereen.

La tornade blanche

Jardin ‘Maison de Partage’

De haan kraait. Ontwaken. Ik trek mijn kleren aan en stap mijn kamerdeur uit richting de keuken. Ik druk een zwart knopje in, een groen licht gaat branden… koffie. Een bizar geluid ontsnapt uit de koffiemachine… De eerste heerlijke aroma druppels vullen de kan. Ondertussen zit ik op een bankje voor de houtkachel, steek het vuur aan en geniet van de dansende vlammen. Buiten wordt het stilletjes aan daglicht, hier en daar zijn nog sterren zichtbaar aan de hemel.

Ik ben hier bijna drie weken en ben nog steeds blij hier te mogen zijn, ook al is het niet altijd evident wanneer je met 10 à 13 bewoners, om nog maar te zwijgen van de vele poteau’s (de steunpilaren in la Maison du partage) die hier over de vloer komen.

Dagelijks delen we de maaltijd. Het huis en de tuin. Lief en leed, en hoewel dit meestal niet in woorden wordt geuit, wel vaak in non-verbaal gedrag en soms kan ik zo de luchtigheid voelen veranderen naar een zwaar beladen energie. Stilte is dan de enige oplossing in het nu-moment om te vermijden dat een discussie hier een loopje neemt. Want heftig kan het hier wel zijn.

Sedert ik hier ben ontferm ik me over de netheid van het huis. De keuken en badkamer kregen al een grondige schrobbeurt en voor ikzelf ben beginnen koken werd eerst alles ontvet, schimmel verwijderd, muren afgewassen, silicone vernieuwd, met een schraapstaal de aangekoekte viezigheid uit de hoeken gehaald…. ‘La tornade blanche’, noemen ze dit hier.
Het is net als tijdens mijn pelgrimstochten. Ik voel me pas aankomen wanneer ik de keuken en badkamer onder handen heb genomen. Een minimum aan basis hygiëne vind ik toch wel belangrijk en niet moeten voortdurend letten waar ik mijn voeding neerleg.

Zeven dagen heeft het geduurt om de rest van de inwoners deels mee te krijgen om het verder netjes te houden en ik maak me geen illusie, hoe het er nu bij ligt zal het niet blijven… of zou hier een mirakel mogelijk zijn…
Mijn dienstbaarheid op deze manier inzetten brengt me een enorme voldoening. Het huis zien veranderen naar een thuis. Het huis voelen veranderen van louter materie en noodoplossing naar warmte en hartelijke inhoud.
Dankbaar om hier te kunnen Zijn/zijn. Dankbaar om wat hier gecreëerd geweest is. Dankbaar om te zien hoe mensen in nood hier terecht kunnen en tijd krijgen om even terug op hun positive te komen.

“Arrête de travailler”, “N’oublie pas de prendre une pose”, “N’en fait pas de trop” “tu veut le faire changer ici”… uitspraken die ik regelmatig te horen krijg. Wel lief dat ze zich bekommeren. Dit zegt helaas meer over hen dan over mezelf.
Het is voor mij eerder als pelgrimeren. In beweging zijn zonder haast, rustig verder doen op mijn eigen tempo, zonder rush. Meditatief bezig zijn en er plezier aan beleven.

Het is net als de roos van de Kleine Prins, “c’est le temps que tu a perdu pour ta rose, qui fait ta rose si importante”, deze zin is sedert gisteren voortdurend aanwezig tijdens mijn bezigheden. Liefde steken in alles waar je mee bezig bent en vastneemt.


Wel belangrijk is het evenwicht behouden tussen mezelf en de ander, en daar ga ik zeer zorgvuldig mee om. Achter mijn hulp aanbieden zit geen verwachting of tegenprestatie… Van harte ben ik ‘la tornade blanche’… een nieuwtje op mijn lijst na ‘la pierre blanche’ en de ‘witte raaf’.

Wordt vervolgd…

Pasha le chat dans la Maison de Partage

Bernadette

“Vous allez plonger ? “, vraagt een kleine, tengere vrouw die haar compostbak naar buiten brengt. Aan haar voeten witte slofjes en lange kousen met een rood boordje die haar onderbenen warmen. Een panty met leger print en een loshangende trui. Op haar neus een rond brilletje die te groot is geworden.
” Pardon, vous dites ! ” en de vrouw herhaald haar zin.” Pourquoi? “” “Bhein, il pleut ?”, terwijl de regen al een half uur achter de rug is.
Twee kleine honden beginnen te blaffen en trippelen op korte pootjes naar buiten. “Ils s’appellent comment les chiens ?”
“Nono et Bernadette, comme moi.” “Allé, je continue mon chemin, bonne journée à plus tard !”, al zwaaiend verlaat ik Avioth voor een wandeling van een uurtje. Op zak een papier waar data, uur en verblijfplaats op staat voor in geval ik controle heb van de politie.
Op de achtergrond hoor ik Bernadette nog met een fijne stem roepen achter haar honden, “allez vite”.

Ik geniet van de zonnestralen, de natuur, de rust… Ik voel me precies op pelgrimstocht. Eigenlijk vind ik het wel bijzonder om hier te zijn. Oorspronkelijk zou ik naar Avioth gestapt zijn begin juni, ik koos echter om de grens over te gaan in Sedan.
Wat ik niet wist is dat le ‘Centre de Partage’ waar ik verblijf op een pelgrimsroute naar Compostela ligt, ‘Via Arduina’. Hier komen dus vaak pelgrims aankloppen.

Canadese ganzen vliegen in grote hoeveelheid in de lucht. In een schuine beweging landen ze gezamenlijk links van me in een vijver. Wat een fijn geluid om te horen wanneer ze landen en verder drijven op het water.

15u45. De klokken van de kerktoren van Breux laten zich horen… Tata taaa… Tata taaa…
Hmmm, sedert ik begonnen ben met Altblokfluit spelen hoor ik deuntjes en ritmes overal en probeer ik verder een muziekstukje te creëren.

1 uur later hoor ik Nono en Bernadette terug blaffen wanneer ik terug voor de deur passeer.

In de basiliek zoek ik een hoekje waar ik nog een uurtje muziek zal spelen. De akoestiek is hier schitterend. Nooit gedacht dat ik ooit muziek zou durven spelen in een kerk.
De zon gaat onder, het wordt frisser. Ik keer terug naar ‘centre de partage:.

Vóór het avondmaal spelen we met zes een intuïtief concertje.
M. zet het ritme in met de sjamendrum, E. volgt met een melodieus ritmisch vinger getokkel op een gitaar, A. vind de weg naar de gitaar. A. laat haar warme stem horen. Ik doe een poging om te volgen met de blokfluit waar I., die leerkracht muziek is, inspeeld op mijn intuïtieve deuntje… En al heel snel creëeren we met zijn alleen een ritmisch, vloeiend en harmonieus geheel…
Op het einde zijn we allen zo verbaasd van wat er is ontstaan is dat er een gezamenlijke kreet ontstaat…

Basilique Notre Dame Avioth

Avioth

Bijna 2 maand ben ik terug van mijn fysieke pelgrimstocht.
Het was toen de bedoeling dat ik zou gaan samen wonen in Brakel in een co-housing. En hoewel ik er naar uitkeek was ik wat verwonderd dat het voor mij niet goed voelde om op deze plaats te zijn/Zijn. Ik had me toen zelf 3dagen de tijd gegeven om het stil te maken in en rondom mezelf en te gaan voelen wat gebeurde. Ik dacht toen dat er angst was. Het was niet.
Mijn lichaam gaf me wel signalen en daar vertrouwde ik op. Nadien kon ik zien dat de beweging van komen en gaan, hoe kort het ook was, ik mij bewust werd dat het een vorm van fine-tune was op mijn weg en mij alsmaar dichter brengt bij mezelf.

Het was deugddoend om mijn kleurrijke plooifiets te nemen, gepakt en gezakt de heuvel op te rijden naar het open en lichtrijke landschap waar de zon boven de horizon te zien was.

Nadien kwam ik bij vrienden terecht een nachtje hier, een nachtje daar… Ze opende hun deuren en verwelkomde mij. Ik vond er telkens een warm nestje. Het was iedere dag heen en weer rijden tot ik na een paar dagen bij Els en Luma (een zalig lief zacht hondje) terecht kwam. Els ontmoette ik voor de eerste keer 7 jaren geleden. Film, fotografie, reizen bracht ons naar elkaar toe.
Ondertussen bleef ik maar zoeken achter een woonst. Talrijke huisje passeerden mijn netvlies.
Toen zag ik een vierkantshoeve ‘La ferme de la Haie Saint’. Het trok me aan en heel spontaan postte ik het op mijn fb pagina, met een oproep om gelijkgestemden te vinden en er samen te wonen. De eerste persoon was A. Michaël en dan volgenden er nog een paar. Een paar dagen later belde ik het immobilien kantoor op. Een aangename stem aan de andere kant van de telefoon stelde de data 29 september voor. En ook al lag die boerderij aan een brede baan Brussel-Charleroi, ik voelde dat ik erheen moest.
Er was iets met de data. Ik kon het niet plaatsen. Ik liet los.
”s avonds kijk ik een film, een liefdesverhaal tussen een jonge man (Michael) en een vrouw. De titel ontsnapt me.
’s Anderendaags bekijk ik de film verder en het valt me op dat de naam plots voluit word genoemd A. Michaël.’ Oh, toch wel geen courante naam om deze nog eens te horen in een andere context. Michael, Michaël, 29 september… Toen kon ik het plaatsen en zag ik de gelijkenissen…
Hup naar de boerderij. Het was alsof ik ernaar toe werd gezogen, de plaats was bijzonder, gelegen op een paar meter van de Leeuw van Waterloo. Hier was 200 jaar geleden het slagveld en ook al was het hier gesitueerd deze bijzondere plaats was een oase van rust en vrede. Ik voelde mij er onmiddellijk goed en zag me hier een warme thuis creëeren waar mensen konden herbronnen, dicht bij zichzelf en de natuur komen. Waar de keuken een centraal punt zou zijn. Waar gastvrijheid, dienstbaarheid op de eerste plaats komt en op donativo basis.
Ik ontmoette de dame des huizes. Een warm, spontaan en hartelijk contact. Ik sprak over het feit dat ik net terug was van pelgrimstocht en onmiddellijk was er een aanknooppunt. De ontmoeting was bijzonder. Toen ik meedeelde dat mij volgende tocht naar Jeruzalem gaat, niet via de bekende route wel via Egypte – wat duidelijk naar me toekwam op mijn tocht – viel plots de naam Cairo en Tel Aviv. “Oh, nous allons habiter aux Caire et il y a… Tel Aviv…”.
Hmm, wat hou ik van die momenten en synchroniciteiten.

De weg die ik bewandelde om mensen te zoeken zorgde ervoor dat ik mijn vloeiende energie vastzette en ik vast kwam te zitten. Ik verloor de flow en toen ik hier aandacht aan schonk en naar mijn lichaam luisterde en erin ontspande werd het me duidelijk dat het om de ontmoeting te doen was en niet het huis, ook al had ik er graag gewoond en was/is het een bijzondere en warme plaats.
Op het moment dat ik in ontspanning kwam en in vertrouwen verder deed zonder willen, belde de 4 kandidaten af in 2 dagen tijd. Het was duidelijk. Ik liet los.
Ik bleef verder zoeken en ook deze beweging voelde niet juist. Ik stopte met zoeken naar een vaste woonst, belde de abdij van Orval op, centre de partage in Avioth en in een mum van tijd had ik tot eind december een woonst in de natuur met alle ingrediënten waar mijn hart naar verlangt.

Naar aanleiding van de gezondheidsmaatregelen voelde ik gisteren dat ik in beweging moest komen en niet wachten tot 2 november, in de hoop dat alles nog doorgaat.
Een uur later belt le Centre de Partage.”” Bonjour Jasmine” “Bonjour Olivier. Je pensée juste à vous et j’allais vous téléphoner. J’espère que mon séjour aux centre n’est pas annulé ?” “Non, Jasmine. Écoute je n’est pas beaucoup de temps maintenant je vous ré téléphone dans deux heures. Mes vous pouvez venir…”… Oefffff, dit was goed nieuws.
En zo hoorden we elkander twee uur later. “Écoute, tous est annulé pour courte durée. Il n’y que les longue durée qui savent venir.” Mijn hartje maakte een sprongetje. En ik kreeg onmiddellijk de mogelijkheid om er vanaf vandaag te zijn.
En terwijl ik dit nu schrijf zie ik net een mail van Orval dat de 4 dagen die ik daar zou zijn werden geannuleerd. Het moest zo zijn.

Zo ben ik vandaag in Avioth aangekomen met een schitterende zon. Ik genoot van het kleurrijk landschap op de trein. Ik zat zelf in een treincoupe, een wagon die ik al sedert mijn 12 jaar niet meer had gezien, het was best plezant.
Ik zal hier verblijven tot eind december. Met evenwicht tussen samen wonen, ruimte en tijd voor mezelf. Werken voor de gemeenschap en wandelen in de natuur, muziek spelen en lezen… Weg uit de prikkels van de stad. Straks nog een avond wandeling bij volle maan en verder lezen in mijn boek ‘L’ Amour sans conditions’ van Paul Ferrini bij de open haard.

Onverwachte hoek

Ik heb altijd gezegd ‘neen, ik heb geen spijt wat ooit was. Hoe ik me los heb gemaakt van wat niet van mijn was. Het brengt me verder naar wie ik in werkelijkheid ben.’ En dat is nog altijd zo.

Vandaag voel ik na een heel lange tijd ‘och, kon ik maar de tijd terug draaien. Misschien was het anders geweest’. Hoewel ik weet dat dit een illusie is, de gedachte alleen verzacht mijn tranen.

Mijn zachte-kracht zoals Peter dit soms zo mooi kan verwoorden neemt me mee in het Nu richting de toekomst balancerend op de golven van de ‘tijd’ terwijl ik gewaar wordt hoe mijn lijf zich energetisch losmaakt van waar het ooit vast is komen te zitten.

Soms komt er uit onverwachte hoek iets aan de oppervlakte die het licht wenst te zien. Een klare stem komt af en toe als een echo rondraaien. Een beeld komt op mijn netvlies. Mijn lijfje van binnen herinnert zich handelingen waartegen het niet was opgewassen.
Soms stellen we als volwassenen handelingen zonder werkelijk stil te staan welke gevolgen ze kunnen hebben in de groei van een kind op weg naar volwassenheid

Goddelijk Zelf

goddelijk Zelf

Liefde… Ik zal hier niets nieuws schrijven want liefde is al eeuwen het onderwerp die menigte bezig houdt en inspireert.


… verboden… passionele… verborgen..
broeder…zuster…speels… lichamelijk… geloofs…

zoveel… waar ratio probeert een verklaring aan te geven.

Liefde is voor mij het grootste, belangrijkste woord, gevoel, gewaarwording, beleving… die ik meedraag, me vergezeld al sedert mijn geboorte, doorheen het leven en me ook nooit zal verlaten. Liefde is een uitdaging, iets warms, oneindig, groots, zachts, liefs…

De grootste les in mijn leven is Liefde, ze voelen en ze gewoon laten Zijn zonder ik er iets mee moet. Liefde, het goddelijke die in mij aanwezig is, in ieder van ons. Liefde is puur.
Liefde is vrij, daar zit geen verbod en pijn op als je ze vrij laat… Pas wanneer ik er iets mee wil doen dan gaat liefde zich… Uiten, omzetten en vastzetten in handelingen. Die kunnen klein zijn, onschuldig, kunnen met ons lichaam alle richtingen uitgaan… daar waar het ratio er zich in vermengd en liefde buiten zichzelf wordt geplaatst.

En telkens wanneer ik iets wens neer te schrijven over liefde of er over wens te brainstormen voel ik een zeker behoefte om tranen zachtjes te laten vloeien. Tranen die mijn lijf energetisch komen vullen, die mijn lijf laat ontwaken en alles wat vloeibaar is door mijn lichaam vloeiend mag bewegen.

Liefde Is

Liefde is oneindig

Liefde is in mij… Altijd