Herboriste

Een vriendin zei me laatsleden, “Je staat op een kruispunt.” “Hmm”, terwijl ik mijn wenkbrauwen naar boven haal, “ik voel eerder dat het een omwenteling zal zijn”, deel ik mee.

Nadat woensdag nog een oud pijnstuk/patroon op tafel kwam te liggen bij het trekken van de kaart ‘Osiris’ – (vader, broer, mannelijke energie..) uit de Opgestegen meesters.
De kaart sloeg werkelijk in mijn buik, vooral omdat ik het kort ervoor nog had over een spiegeling die ik kreeg ivm dit thema.
Na de laatste – bijna 2 maanden- heftige periode waarin oude patronen, herbeleefd werden tot op het bot en onophoudelijk naar boven kwamen aan een snelheid die bijna niet bij te houden was. Als op een roetsjbaan doorheen duistere en donkere stukken. Men zegt soms ‘je hebt altijd een keuze’ wel hier had ik niet het idee dat ik die had, ik werd erin gedropt. Ik had wel de keuze, hoe ik ermee om zou gaan… er 100% instappen, de pijn in en ermee aan de slag gaan of het laten sudderen en ploeteren. Ik koos om het eerste.

Gelukkig en verheugd kwam de buizerd ook die dag mij bevestiging geven op een pijnlijke situatie en wat mij te doen stond. Hij vloog pal boven het huis, net op het moment dat de vraag kwam ‘wat moet ik doen’. De tranen barsten los en raakten mijn ziel. Mijn vertrouwde compagnon.

… En zie.. Deze woorden van een paar dagen geleden zitten nog fris in mijn geheugen….

Gisteren voelde ik in de loop van de dag werkelijk een ommezwaai van 180° na een sessie met de arts waarin ik met zorg werd begeleid in een thema… en het ging zo snel vooruit.. dat er vele andere thema’s aanbod kwamen. Van verlaten, naar recht om te bestaan, recht om mijn eigen kracht te beleven, recht op spreken… het was hard werken, naar binnenkeren, gewaarworden, helen… en terug opnieuw… De spanning in mijn lijf nam af, ik was moe van werken. Maar wat voelde het goed en bevrijdend nadien. De transformatie was voelbaar tot in het diepste van mijn cellen.

Toen ik naar huis reed voelde het wat vreemd… euh, hoe zou ik het kunnen noemen… herrezen…
Ja, ik denk dat er voor nu geen ander woord is.
Alsof ik plotseling terug mijn leven in eigen handen had. Ik zat te lachen op de fiets, vreugde was intens voelbaar. Mijn lichaam, geest en ziel badend in Liefde.
”s Avonds stelde ik me de vraag ‘wat was dat de laatste periode’… ik vond er geen antwoord op en maar goed ook, want het heeft geen belang meer.

Deze morgen belde ik het académie op voor gezondheidszorg. Een regeling voor mijn inschrijving omtrent workshop kruiden. De vrouw aan de andere kant van de telefoon stelde me de vraag waarom ik niet de jaaropleiding volgde Herboriste omdat daarin de 3 workshops in verweven zijn. Hoewel ik de intentie had deze te volgen weerhield me iets het te doen. (ik was mezelf aan het boycotten)
Ik wou eerst de kat uit de boom kijken of de inhoud me wel zou liggen voor ik een pak centen op tafel zou leggen.
Uit ervaring van vorige opleidingen, zat de kans erin dat ik eraan zou beginnen en om verschillende reden niet af zou maken.
En ook omwille van het theoretische examens, het studeren, wat niet mijn sterkste kant was. Ik zeg hier wel duidelijk ‘WAS’.
“Oh, waarom niet. Ik ben mijn angsten aan het vastnemen ik kan evengoed ook deze bij de hand nemen”.
De angst om te falen, niet goed te zijn, niet slim genoeg. En hoe meer ik mij bewust werd, hoe meer ik besefte dat dit niet iets van mij was. Dit waren mijn woorden niet, wel de echo uit mijn verleden. ‘je bent niet slim, dat is veel te hoog voor je gegrepen, dat is niet voor jou, moh go gi da ni/nooit kunnen, wa pijsde wel da gie zit, en wa pijsde wel da wij moa goan bluven geld voar je uitgeven…’

… WAS … Gedaan met mezelf te laten neerhalen, klein te houden.

Donderdag ga ik me inschrijven voor de jaaropleiding Herboriste.

Terwijl ik aan het werken ben in de tuin en de kruiden en planten voor mijn voeten zie, voel ik de kracht in mezelf terug groeien. ‘IK BEN’
Voor de eerste keer in mijn leven voel ik me een volle ‘JA’ zeggen voor een opleiding. Geen opleiding om ergens bij te horen en ergens in te passen. Wel een opleiding en inhoud die mijn eigen cellen raakt.
In de voetsporen van mijn grootmoeder en vader. Twee mensen met een enorme bagage aan kruidenkennis en kunde. Ik kon uren geboeid zitten luisteren naar mijn grootmoeder als ze over de natuur, de aarde zat te spreken. Over planten en gezondheid. Ik zie haar potjes en eigen brouwsels nog staan in de keuken… Ik zie haar levendig voor mij.

Straks zal ik mijn eigen kruiden plukken, de Latijnse namen voor ogen zien, alsof ze al op mijn lippen liggen. Een rietenmand om de arm klompen aan en de natuur in. Gaan plukken. Hmm… ik heb dit beeld nog ergens gezien… wie weet…lang geleden.

Angst

img_20190707_1910494766024068211945645.jpg

Een paar weken geleden toen ik aan het fietsen was waren er twee woorden die mijn hersenen bleef vasthouden… Binding – en verlatingsangst…
Ik koppelde binding aan de emotie boos en verlating aan de emotie verdriet… .
(Ik las in die tijd ook een heel goed boek omtrent deze angsten, ‘Liefdesbang’ van Hannah Kuppen.)

Ik liet los…. Ik kon het niet pakken… (Hmmm, een veelzeggende zin, ‘mijn brain kon het niet pakken’, controle)
Een paar dagen nadien kwam nog iets anders aan de oppervlakte… Ik schreef op om niet te vergeten…terug liet ik los… Ik kon het niet pakken…

Ik schreef toen iets op mijn FB rond angst. Eén zin bleef me bij nadat er iemand een reactie schreef… ‘achter iedere angst zit een verlangen’.

Vandaag… Op de fiets… kwam deze zin terug in me op…toen kwam spontaan het volgende…
Angst zegt de ratio, thuiskomen zegt het hart…
Angst zegt de ratio, thuiskomen zegt het hart…
Angst zegt….
… en zo ging de mantra verder tijdens het fietsen tot ik thuis was. Ik kies voor thuiskomen ipv angst.

Deze namiddag zei iemand, ‘waarom het zo moeilijk maken!? ‘. Ja, voor een buitenstaander kan dit zo overkomen en is het misschien wel deels juist. Waarschijnlijk zou mijn leven veel gemakkelijker zijn, zou misschien minder pijn voelbaar zijn. Het kan, is me onbekend. Alleen ben ik me ook bewust dat deze vorm, deze weg voor mij (vandaag toch, misschien kan dit morgen anders zijn) mijn manier is/was om dit te bewust te worden.

Bij het thuiskomen werd het me duidelijk, dat al de tijd, dat ik probeerde te begrijpen vanwaar of hoe de angst in elkaar zat… Dat alle vragen die ik probeerde te zoeken om vrij te komen van die angst, dat net de vraag opzich en het zoeken naar, angst is, en ik daardoor voortdurend mezelf blijvend in de angst vastzet en voed.

Ik hoop uit het diepste van mijn hart dat deze bewustwording me verder zal helen van deze emotie…

Facebook

screenshot_20190824_230306250796585558212090.jpg

FB… je hoort er van alles over zeggen…positief negatief… De ene staat ervoor open, de ander niet. De een gebruikt het minimaal… enkel lezen, en post zelf niets. Een ander gebruikt het voor activiteiten te posten of… eerder persoonlijke dingen. Ik heb er een beetje een haat/liefde verhouding mee.
Ooit ben ik eraan verslaafd geweest, net als de sigaret… Het eerste wat ik deed bij opstaan was roken en FB, het laatste voor het slapen gaan was FB en roken…
Van het roken ben ik afgeraakt. Gelukkig.
FB ben ik er niet volledig vanaf… Ik heb wel een gezondere manier gevonden om ermee om te gaan.

Wat ik eigenlijk wens te delen. Als ik zie wat ik de laatste tijd heb durven delen, mij openbaar kwetsbaar heb durven opstellen hier op FB en vooral wat het mij in de laatste dagen heeft bijgebracht, zeg ik nu, dankjewel, dat deze vorm van communicatie mag bestaan.

Dankzij het open durven delen dat het niet goed met me was zijn mensen die mij in stilte, in de coulissen en openbaar volgen komen aankloppen.
Ik kon voelbaar steun ontvangen.
Een oproep naar een tent was binnen het halve uur opgelost 🙏
Mensen kwamen in privé steunen 🙏
De bezorgdheid was voelbaar 🙏
Binnen de kortste keer kwam iemand me helpen om terug binnenshuis te kunnen 🙏
Aanmoedigende woorden 🙏
De kleine gebaren van een emoticon 🙏
Het versturen van een boeiende tekst via messenger 🙏
Uitnodigingen 🙏
Ook mensen die me nadien aanspraken en deelden dat ze niet wisten wat ze moesten doen 🙏
En nog zoveel meer….

Het weten en beseffen dat er altijd wel ergens iemand is, was voldoende om me door een fase te spartelen waarin ik inzat.

Een bezoekje, een kaartje, bloemen, groentjes, een telefoontje…

Verbinding, steun.

Een paar dagen geleden heb ik mijn trots opzij gezet en een afspraak gemaakt bij een arts. Alleen kon ik het niet meer. Soms is hulp inroepen van een deskundige noodzakelijk en ondersteunend en is er soms maar één woord nodig of één woord die in de sessie blijft hangen om terug vooruit te kunnen.

Het duurde een eindje voor ik iemand vond bij wie ik verschillende items ineen kon vinden.
Psychotherapeutisch, niet onbekend (voor mij te ratio, denken…)
Lichaamswerk waarin emotie aanbod komen (gevoelens, emotie, gewaarwordingen) hmm, OK maar met een matteklopper erop los slaan. Hmm, zacht lichaamswerk is meer dan welkom.
En wat doe ik met mijn spiritualiteit! Wel met dit stuk wens ik meer naar buiten te komen en het licht en leven laten zien. Een stevige basis, grond vinden om ermee verder aan de slag te gaan.
Wel… super tevreden was ik gisteren bij een deskundige waarin de drie items een plaats mogen hebben bewustzijn, emotie en het spirituele.
Het deed me goed.

Vandaag kon ik terug die oneindige onbegrensde leegte voelen in mezelf. Kon ik tijdens een gesprek terug woorden uiten vertrekkend vanuit het diepste van mezelf, mijn bron. Kon ik terug het ‘alles en niets’ gewaarworden.

Dankjewel aan jullie die er voor me waren, voor me zijn.

Gewaarworden/bewustzijn

img_20190817_1111598030672113332774399.jpg

Een brede straat… een tram… af en toe wandelt me iemand tegemoet. Hoewel ik heel rustig – lichamelijk en mentaal – de weg ben opgegaan word ik gewaar dat er een spanning ontstaat hoog in de buik, mijn keel komt vast te zitten een stikkend gevoel. Een teveel aan prikkels komt me tegemoet.
… Mijn denken, mijn hoofd, mijn gedachten, mijn ego…één iets, is voldoende om mijn hersenen in volle aktie te brengen waaruit onrust ontstaat en mijn lijf net op die bepaalde plaatsen komt vast te zitten…. Ook besef ik dat het een vorm van ontsnappen is, waar ik nog geen duidelijkheid op heb voor wat… Ik vertrouw dat de tijd erkomt.

‘Hmmm, Jasmine, is er nu ergens weerstand in je aanwezig. Zijn er nu emoties die je de vrije loop niet wil geven. Welke gevoelens zijn aanwezig…’, gaat door meheen.
Veel vragen, ik laat ze los en focus me in het Nu op mijn gewaarwordingen zodat mijn denken wat minder in overactiviteit gaat en rust kan krijgen.

‘Komaan Jasmine… Je gaat er niet op in. Je zal de saboteur geen voeding geven. Je stapt niet in weerstand. Je laat zijn en geeft er geen aandacht aan, want dan krijgt de saboteur wat hij kent en nodig heeft…
In zachtheid probeer ik ermee om te gaan, zonder te strijden, zonder er mijn tanden in zetten, zonder mijn hersenen het zwijgen op te leggen want dan ga ik mijn hersenen vanuit dezelfde energie benaderen zoals ze in aktie geschoten zijn, in overleving…. vanuit een mannelijke energie, een hardheid, mijn ratio, het begrijpen.

Ik word gewaar wat verder in mijn lijf gebeurt. Ik focus me op mijn buik… en begin mijn mond lichtjes te openen zodat ik gemakkelijker naar een vrije diepe ademhaling kan gaan. Ik ontspan mijn kaken. Terwijl ik aandacht geef aan mijn lichaam en de gewaarwordingen… terwijl ik in zachtheid aanwezig blijf met wat is, word ik me bewust dat er een verandering gaande is in mijn denken. Mijn gedachten vervagen en worden zachter.
Door een bewustzijn op mijn hersenen en mijn focus te verleggen op mijn gewaarwordingen.
Door mijn denken niet vanuit een oude/harde mannelijke energie te benaderen door het zwijgen op leggen, en terzelfde tijd een benadering/beweging vertrekkend vanuit mijn gewaarwordingen (aanwezig onder de emotie), het vrouwelijke, kan er een verbinding ontstaat tussen beiden via het bewustzijn.

Niet enkel mijn hoofd krijgt meer ruimte en wordt rustig, ook mijn lichaam voel ik in ontspanning gaan. Mijn keel krijgt ruimte waardoor ik beter kan slikken. Mijn diafragma, middenrif ontspant waardoor de druk op mijn plexus afneemt. Ik voel een vertikale beweging, énergie ontstaan. Ik kan zakken in mijn onderbuik, ik voel aktiviteit in mijn bekken. Ik ontspan. Zachtheid is aanwezig.
Het bewustzijn heeft ervoor gezorgd dat het vrouwelijk en de mannelijk energie zich konden verenigen.

Door die beweging te doen, door de bewustwording, herinner ik me dat wat nu al bijna een maand aanwezig is in mijn lijf en terug aan de oppervlakte is gekomen na een hevige trigger waarin mijn lijf in een hevige blokkade is gegaan (ter hoogte van de Plexus was het alsof er met een guillotine mijn lijf dwarsdoor werd gesneden wat onmiddellijk ervoor gezorgd heeft dat mijn levensenergie werd afgesneden en ik niet meer kon ademen), er een gekend patroon, overlevingstrategie is komen opdagen… nl. in het mentale gaan om niet te moeten gaan voelen. Zo ontsnapte ik als kind aan wat ik hoorde, zag en voelde, aan de snelheid en het teveel beweging rond meheen.
Alleen nu, heeft alles zo een proportie aangenomen, door opstapeling door de jaren heen… dat wat aanwezig is, in mijn lichaam, geest en ziel uitput… en het gevoel had dat het bijna op een punt van explosie stond en uit zijn voegen zou gaan barsten.

Van waaruit is die overlevingstrategie ontstaan… Een emotie die zeker geen plaats kreeg in het gezin, was verdriet… al heel snel werd het zwijgen opgelegd en kreeg het geen kans op leven en werd de emoties verpletterd met agressiviteit en kwaadheid. De pijn stapelde zich op en verankerde zich diep in mijn lichaam.
En telkens slikte ik mijn verdriet in, niet vreemd dat ik nu voel alsof ik ga stikken. Hmm, genoeg met inslikken.
Verdriet stond synoniem aan zwakte, negativiteit en zelfs verwijt, dit zal voor velen niet onbekend zijn komende vanuit een patriarchale maatschappij, structuur, waar het mentale/het mannelijke overheerste op het vrouwelijke, de emotie.
Verdriet… verdriet mocht er niet zijn. Een emotie, een vibratie die helend kan werken wanneer je ze toelaat en die iets komt vertellen, laten we ze niet onderdrukken.

En dit is het antwoord op mijn vraag…
Opgehoopt verdriet is aanwezig en zoekt zijn uitweg… Het verdriet op zich doet geen pijn, wel het tegenhouden, het onderdrukken. De laatste week voel ik me zo fragiel dat ik heel snel in die emotie ga.
Een ontroering, iets moois, geraakt worden op hartniveau… In mijn lichaam ontstaan fissuren waardoor het heen kan… eindelijk… nog eventjes… en dan er volledig doorheen…
In mijn verbeelding is het alsof op die plaats bloemen ontkiemen en kleur, lucht, leven komt brengen aan mijn leven. Waaruit mijn zaadjes die diep in mijn buik liggen kunnen gaan bloeien.

Spiegels

Een café. Voor mij een vrouw…alleen. Haar ogen dicht… ze veranderen van vorm. Een innerlijke glimlach is te lezen. Haar lippen bewegen af en toe op het lied ‘Emmène moi danser ce soir’ van Michelle Torr. Mijn hart wordt geraakt. Hoever en waar zou deze vrouw nu zijn in gedachten! Ik geniet mee.

Reeds een maand geleden kwam ik terug van wat mijn pelgrimstocht zou zijn van Vezelay, via La Verna naar Israël. Alles op de weg wees me dat de beweging niet juist was. Dus vertrouwen op de boodschappen, lichamelijke symptomen, mijn intuïtie, signalen, mijn gevoelens… kwam ik terug. Voor sommigen niet te begrijpen en te volgen. Hmm, ja wat het universele voor je in petto heeft is niet altijd te begrijpen, gewoon vertrouwen…

In de voorbije dagen was ik eens gaan checken voor een vliegtuigticket naar Israël, een ongemakkelijk gevoel sloeg in de buik. OK, Jasmine dit is duidelijk. Ik hoef er niet naartoe en wie weet misschien…

Ik heb geen spijt dat ik terug kwam, integendeel door terug te zijn werd het me meer en meer duidelijk van het waarom.
En eigenlijk was het voor mij vorig jaar al duidelijk bij het afronden van de tocht in december.
De ‘tijd’ was/is klaar om wat ik heb mogen ontmoeten in mezelf op de weg, om het onvoorwaardelijke in het dagdagelijks leven te brengen. Het gaan integreren, erin gaan staan in ontmoeting met mezelf en de anderen. Op de eerste plaats vooral voor mezelf. Dit klinkt voor sommigen misschien egoïstisch, wat het absoluut niet is. Door de beweging op deze manier te nemen zal ik vanuit zuiverheid naar de andere verder kunnen in beweging gaan.

Het pelgrimeren krijgt een andere vorm.
En in volle bewustzijn aannemen wat op mijn weg zich aanbied, in de maatschappij, in relatie, in continuïteit, doorheen terugkerende thema’s en telkens in een diepere laag. Amai, er is geen ontlopen aan… Ze liggen niet meer onder de mat… Wel bloot op tafel. En diep vanbinnen bewust zijn, dat iedere laag een nieuwe kans is tot groeien, loslaten, transformeren door erin te stappen en ermee aan de slag te gaan. De durf om telkens opnieuw in vertrouwen en geloof verder te doen.

Durven, zelf-vertrouwen, geloven.

Geen twijfel, geen weglopen, geen vluchten meer in oude patronen, integendeel onvoorwaardelijk en op een zachte manier de kans grijpen om ze door merg en been te voelen, gewaarworden… tot op het bot. Naar binnen…
Het ene proces is nog niet afgekoeld, het andere komt al aankloppen. De snelheid is niet bij te houden. En dan de notie van tijd… een week voelt bijna als een maand en voelt soms al zover weg.
De angsten worden zachter en van kortere duur, sommige verdwijnen zelf of vervagen als sneeuw voor de zon.

Vorige week kwam ik in een stukje terecht waarin ik diep van binnen wist dat ik een keuze moest gaan maken, om nog meer de weg te kunnen gaan van onvoorwaardelijkheid naar mezelf. Mijn ziel wist duidelijk wat er gaande was. Het bewust worden stak me in een diep verdriet. Een stuk rond mijn moeder kwam terecht in een huidige relatie.
Mijn lichaam zat in weerstand, niet zozeer omwille van het thema die bloot kwam te liggen, wel omdat mijn mind me hierin vast stak en hierdoor angst aan de oppervlakte kwam om de huidige relatie te verliezen. Angst voor het oude los te laten en plaats te maken voor het nieuwe onbekende. Hoewel ik het thema moeder-vader al zoveel heb ontmoet op de weg, raakt het iedere keer een dieper laag tot ik volledig zal kunnen los staan van hen en op eigen benen zal staan, in mijn volle kracht. Afscheid nemen van.
Het besef dat dit thema voor de zoveelste keer in een relatie verweven is en ik hierop een oordeel had. Het oordeel van niet puur in de relatie te staan. Terwijl ik dit nu schrijf voel ik nu zo welke impact deze zin heeft op mijn lichaam en ziel. Hoe kon ik nu zoiets over mezelf gaan denken, hoe kon ik me zelf zo neerhalen terwijl ik net de weg wandel van authenticiteit.
Momenteel voel ik me in een soort van rouwproces zitten. Zacht verdriet is aan de oppervlakte, gelukkig niet meer van zo een intensiteit dat het pijn doet. Elke emotie laat ik toe en omarm ik in zachtheid.
De voorbije dagen zag ik onbegrip en onmacht bij derden. Ik liet het bij hen zonder oordeel naar hen toe.

De dynamiek tussen twee personen kan soms veel losmaken en zeker wanneer dezelfde thema’s worden aangeraakt. Er kunnen blijven in staan is het meer dan waard vooral wanneer Liefde aanwezig is. Je hoort me niet zeggen dat het eenvoudig is, integendeel het is werken aan jezelf en terzelfde tijd werk je in de relatie, voor elkaar. Ik kom graag terug op de woorden…. Durf, moed, liefde/Liefde, vertrouwen en geloof zijn mijn funderingen.

Ik zet me op een bankje langs het water. De telefoon… Ik had me voorgenomen om niets te delen over de inhoud aan de telefoon. Ik had nood aan rust, en wou me niet verliezen in woorden en ook om de rust tussen ons waar we beiden nood aan hebben.
Tot ik ‘A’ zei en voelde dat de flow waar ik inzat mij meenam naar verder delen en ik vrij kon delen. Geen spreken vanuit de ‘mind’ , wel een delen vanuit de bron, mijn bron. Alles was zacht aanwezig.
De spanning in mijn lijf verdween, tranen kwamen aan de oppervlakte en terzelfde tijd kwam ook bevrijding.
Het durven verwoorden van het thema, het durven zelf zien zonder schrik te hebben om te verliezen of afgewezen te worden. Het kunnen zien en voelen dat de angst niet van nu is, wel iets oud is dat ik meedraag. De kans die men krijgt in het Nu om te groeien en anders te doen.
De kans die ik kreeg om in Liefde, in een liefde te zeggen ‘ga, ga als dit je verlangen is’ dit was op hetzelfde moment bewust worden van het groeien van het kleine meisje in me, die zich vrij aan het maken is van… om voelbaar als volwassen vrouw in het Nu in gedachten en vanuit hartgedragenheid tegen mijn moeder te zeggen ‘als dit jou keuze is om… ‘ga,ga….’.
Deze situatie brengt me in een flits terug naar een moment op mijn pelgrimstocht vorig jaar. .. toen ik rechts van me, mijn moeder voor me zag met een zachte glimlach kijkend naar me en waarvan ik afscheid nam, links een wit-blauwe lumineuze verschijning die mij naderbij kwam en in me….

Op het moment dat ik in de flow aan het delen was, voelde ik mezelf terugkomen in mijn eigen vertrouwen en kracht en nam ik hierbij zelf mijn recht op bestaan in handen. Zonder schuldgevoel, zonder angst. De spanning verdween in mijn lichaam… De verbinding tussen mijn kruin en de aarde voelde evenwichtig en kon ik verder delen vanuit de bron, daar waar het zuiver is.
Het bewust worden dat durven uitspreken niet altijd hoeft te eindigen in een breuk, niet altijd gekoppeld aan afscheid. Vooral niet wanneer je allebei durft te kijken in de spiegels die men aan elkaar schenkt. Zo van die irritante stukken die willen gevoeld worden.

Ik voelde voor mezelf een verandering in de relatiedynamiek, het was belangrijk dat ik trouw bleef aan mezelf en vertrok vanuit de nood wat ik op dit moment nodig had, zonder bezig te zijn om mijn huidige relatie te redden. Kunnen zien waar het daadwerkelijk over gaat, en bij de ander kunnen laten wat van de ander is. Te vertrekken vanuit wat wil ik in het leven, nl. mijn eigen plek innemen … durven gaan staan… alleen… Met het vertrouwen dat de ander blijft, om dan van hieruit in verbinding naar de ander te stappen.

Door deze beweging voel ik dat er een stevige bedding wordt gecreëerd in de relatie die breder wordt en de wortels alsmaar dieper waardoor het verder in Liefde kan blijven gedragen worden. En ook al zijn de processen niet eenvoudig, ze zijn een godsgeschenk om dichter bij mezelf te komen. Om verder te groeien naar onvoorwaardelijk Liefde in mezelf en met de ander. Het is een godsgeschenk binnen een Liefdesrelatie wanneer beiden bereid zijn om elk zijn/haar verantwoordelijkheid hierin te nemen. Deze Liefdesrelatie is… een godsgeschenk. Ik ben je dankbaar lieve vrouw voor wat we samen al hebben neergezet en bereikt. Ik heb je lief.

Door de beweging, de flow te blijven volgen, zonder in strijd te gaan gaat alles vanuit een vanzelfsprekendheid en voel ik me hierin telkens gedragen. Het onderscheid leren voelen tussen het hartgedragen en het ego, want die laatste kan behoorlijk wat barrières plaatsen en kan ervoor zorgen dat de vloeiende beweging al heel snel vastlopen wanneer de mind de bovenhand neemt.
De meeste duidelijkheden, wijsheden, opklaringen gebeuren wanneer ik in beweging ga. Ipv stappen, gebeuren ze nu op de fiets terwijl ik met mijn bagage heen en weer fiets naar de plaats waar mijn materiaal gestockeerd sta. Dan kan het zo luchtig opklaren binnenin en krijg ik duidelijkheid hoe ik oude patronen kan transformeren.

Dus op mijn programma… blijven bewegen. Al is het maar de eenvoudige beweging van rechtstaan wanneer spanning voelbaar is.

Mijn tempel

Half slapend, half wakker… mijn linker hand gaat op de borst, de rechtse op de buik. Mijn handen voelen als vuur ze verweven zich met mijn lijfje.
Een warme beweging ontstaat binnenin in de vorm van een acht.
De laatste 24 uren heb ik nood aan het praten… Hebreeuws… Hein… vanwaar komt dit… Terwijl ik in bed lig komt dit terug in mijn hoofd draaien… Het ligt op mijn tong… kan er niet uit… Gisterenavond zong ik nog een lied… In een soort brabbeltaal.

Een lege witte cirkel komt draaien boven en evenwijdig op mijn romp… Ze vult zich met tal van lijnen, er ontstaat een veelhoekig ster… De lijnen blijven komen…. Mijn voetzolen komen tegen elkaar te liggen, mijn knieën vallen open. Mijn lichaam gaat in ontspanning en neemt toe in volume… Alsof het oneindig wordt en grenzeloos. . Mijn ademhaling wordt ruimer… mijn buik… de verbinder tussen hart en bekken. Er ontstaat een vertikale golvende beweging vanuit mijn sacrum richting mijn kruin. Mijn lichaam volgt in beweging de golvende lijn…en gaat in ontspanning… Ik voel een oneindige Liefde in me. Zacht, ontroerd.
Ik ontwaak… Klokslag drie uur… Mijn lichaam voelt ruim, bevrijd…

Wat een contrast van de voorbije twaalf uur waar ik me gespannen voelde in de buik.mijn lichaam voelde zwaar en niet verbonden. Had geen kracht, zelf niet tot praten, voelde me in leeg en toch vol. Voelde me ligt en toch zwaar… Wandelde over de straten van Gent, zag mensen zag alles rond mij en toch voelde ik me in een bubbel. Alsof in een ‘between’

En zie … Mijn lichaam, ruim, bevrijd, Het voelt… ‘mijn tempel’. Ik ontwaak. We zijn de zevende…

Jij… Najaar 2017 (Barro)

In het najaar 2017 stond jij plots voor mij. Ik was in Barro toen je me opzocht… een halte van een paar dagen op mijn pelgrimstocht.

’s Avonds, uren nadien kwam alles tot me binnen. Ik was een beetje van slag toen en kon niet zo goed vatten wat toen gebeurde. Je reed ettelijke kilometers om mij te zien en een vraag te stellen. We waren onbekend voor elkaar. Zomaar… alhoewel, ik kan ik het vandaag niet meer’ zomaar’ zien. De angst zorgde ervoor dat ik me afzonderde en geen verder contact wou.

Jij reed nadien verder richting Vezelay.

Dagen nadien kreeg een e-mail van je. Ik heb deze gelezen, niet op geantwoord. Iets in mij was er niet klaar voor en iets in mij weigerde te voelen wat ik voelde bij het lezen.

Na mijn pelgrimstochten en vooral deze van vorig jaar zijn er in mij dingen duidelijk geworden. De laatste tijd gebeuren er vreemde dingen, alhoewel vreemd… en deze zou ik vandaag kunnen linken aan wat je toen schreef. Want plots kwam deze brief terug in mijn gedachten en raakte me diep in het moment…

Hoewel nog wat angst is, voel ik dat de tijd aangebroken is om met de angst mee verder de inhoud op te nemen.

Jij, sorry, je naam heb ik gewist… ik hoop dat je me nog altijd volgt op de blog.

Als het past voor je, je er goed bij voelt zou ik het fijn vinden elkander terug te ont-moeten… En ik vertrouw dat het zal gebeuren in the right time, right place… Graag via het contact pagina.

Ik groet je,

Jasmine