Moeder

Vijftien augustus, Onze Lieve Vrouw Hemelvaart, ter hemel gevraagd. Het is muisstil buiten. De wolken hangen laag, ah, neen das just ik zit hoog in de wolken.
Een lange weg van bijna dertig kilometer staat me te wachten. Mijn tempo is nog altijd goed. De temperaturen zijn zalig en verdraagzaam. De wat lagere temperaturen en het bosrijk gebied maken het wat draaglijker.

Genietend van de natuur, van de vele vergezichten in de Abruzzo… De laag wolken beweegt met me mee, zoekt zijn weg golvend over de hellingen. Af en toe schijnt de zon op een dorp die ver beneden in het dal ligt.

Vele stronten liggen op de weg… Paarden… Ja… daar zijn ze… boven mij, naar beneden kijkend en ik naar boven. Ik zwaai en spreek hen aan… Bijzondere dieren… Af en toe rijd een wagen langs, het blijft rustig. Helemaal boven geniet ik van het gras onder mijn voeten…
Op een verkeersbord staat geschreven ‘Bienvinuti… provinzia Rieti’, dit voelt goed… Assisi nadert, nog een twaalf dagen vermoed ik.

Al een paar dagen wandel ik ook op de pelgrimsweg ‘Cammino del perdonno’, de geel-zwart-geel tekens die regelmatig te zien zijn.
Na de regio Abruzzo terug in de regio Lazio, waar ik weken geleden was op de Via Francigena.

Moederdag, Mariadag… Moeder-kind… Moederliefde… Vrouw… Ik vier de moeders, de moeders worden gevierd…
Ik voel me stil worden en naar binnenkeren. Er is iets… verdriet… pijn… Ik blijf verder stappen en zie wel wat komt…

Het duurt niet lang… mijn buik… leeg… een immense leegte…
Mijn buik zal nooit een kind dragen of gedragen hebben… Het raakt me. Ik word me bewust dat ik dit al jaren met me meedraag en ergens diep verdrongen heb. Zo diep dat het een gewoonte was geworden. Dat ik me hierin altijd sterk heb in voorgedaan. Het thema zwanger worden is altijd goed omzeild geweest en ik kom er altijd wel ergens aan ontglippen.
Eenmaal ben ik er me bewust mee bezig geweest… Dit was op het moment dat mij werd gevraagd om draagmoeder te worden. Een maand heb ik daarvoor de tijd genomen om tot een beslissing te komen. Ik stond voor de spiegel… buik vooruit… ik voelde vreugde…legde mijn handen op de buik… Wreef in een rondje, en kon het me bijna voorstellen dat ik zwanger was… Het ene moment waar ik er bewust aandacht aan heb gegeven in het openbaar omdat het mij werd gevraagd. Eén iets was duidelijk, draagmoeder worden kon niet, ik zou nooit mijn kind hebben kunnen afstaan.
Waarom heb ik dan geen kind! Deels omdat het anders gewild heeft… Ook angst… angst om zwanger te worden…angst om te ontvangen, ontvangen vanuit een heel diepe laag, een laag die niet tastbaar is (een tristesse komt over me heen)

Het is tijd om hieraan ruimte en tijd aan te schenken om dit een plaats te geven en verder te voelen wat het met zich meebrengt. Ik voel me ingetogen, zacht en nederig worden naar het leven.
De stilte van vandaag op mijn weg deed me goed. Af en toe kon ik huilen, niet doorhuilen want eigenlijk mis ik nu wel een omhelzing. Het gevoel mogen hebben dat iemand me hierin begrijpt…gewoon zonder woorden omhelst te worden in mijn vrouw-Zijn.

In Santa Lucia aangekomen ben ik uitgenodigd geweest bij mensen thuis. Mensen woonachtig in Milaan en op vakantie in het ouderlijk huis van de grootouders, om samen in familie deze feestdag te vieren.
Een heerlijk moeder – maaltijd werd me aangeboden… In een andere familie werd me een kamer aangeboden… Straks nestel ik me en eigen ik me een vroege nachtrust toe.

Schoenen

Ik sliep zo diep – dit was lang geleden – dat mijn lichaam het moeilijk heeft om te ontwaken. Ook de zon heeft het moeilijk om zich doorheen de wolken te laten zien.

Gisteren kocht ik noodgedwongen nieuwe schoenen. Na een bijna duizend kilometer hadden de trailschoenen geen grip niet meer en was de zool, zoals ze hier dit noemen ‘morta’. Eigenlijk hadden ze het voor trailschoenen wel supergoed gedaan.
Met het vooruitzicht naar de komende maanden, frisser en vochtiger werden trekkingschoenen mijn derde paar.
Hoewel ze gisteren supergoed aanvoelden klopt er iets niet aan de gewaarwordingen in mijn voeten deze morgen. Mijn voeten, benen… alsof ze gezwollen en gespannen zijn. De rest van mijn lichaam is ook niet vrij… een druk op de borstkas… en wat moeilijk om te ademen.

Een iets is heel duidelijk met deze schoenen kan ik geen honderden kilometers wandelen…
ze voelen onstabiel en mijn voeten zitten in een harnas.
In een bar haal ik mijn steunzolen uit en stap ik verder zonder binnenzolen.
Mijn voeten vragen volledig mijn aandacht… ‘oh neen nu niet… Aub voeten niet opgeven… Nu niet, nu nog niet… gaat er voortdurend door meheen.
Al heel snel voel ik dat mijn voeten meer ruimte hebben. Wat een verademing. Het is alsof gans mijn voetzool plots wordt gemasseerd door de grond en voel ik ook mijn lijf vrij worden.
Plots voel ik iets bewegen in mijn lijf. Mijn bekken wordt ruimer en een kleine bal is voelbaar en verplaats zich in dit gebied. Mijn kundalini wordt aangewakkerd en de kleine bal gaat heel subtiel opwaarts. Een fijne klank komt vrij, het gebied rond mijn hart krijgt meer ruimte. Een traan… Ik begin te wenen… opluchting…
Blijkbaar nog een deeltje die mocht helen…een weg die ik diep van binnen weet dat daar nog iets te doen is… Alles op zijn tijd.

In l’Aquila bezoek ik de Basilica di Santa Maria di Collemaggio die nog niet zolang is gerestaureerd. Een prachtige façade en eenvoudig en sereen intérieur. Prachtige gedetailleerder muurschilderijen. Eentje valt me op… de aertsengel Michael samen met Maria en Jezus, een van de weinige beelden waar ik ze samen zo heb afgebeeld gezien.

Ik verlaat de basilica opzoek naar een winkel met goede wandelschoenen. En ja hoor… het geluk is aan mijn zijde… een verademing wanneer ik terug dezelfde trailschoenen vind…vrijheid aan mijn voeten.
De schoenen en kousen, ja ook de kousen, ik begrijp niet hoe mensen kunnen uren wandelen in synthetische kousen… daar krijg je werkelijk verbrande voeten mee… en blaren zonder twijfel, zijn met de post richting België.
Zo zie je maar hoe ‘schijn bedriegt’…

En nu mijn voeten vrij zijn beslis ik om verder te wandelen en te genieten van de frisheid die de regen met zich meebracht. Weg van de drukte van de grootstad richting Villagrande in een Pro Loco…

Fossa

Ik daal de trap af naar de eetzaal van Casa Madonna delle Rocche. Een caritas huis en wat ik fijn vind aan dit huis is dat er zowel bejaarden zijn op rust, mensen met beperkingen, mensen in revalidatie, refugees… en ja zelfs een pelgrim. Allen samen onder één dak… voilà zo gemakkelijk is het en alles draait hier naar mijn gevoel… zalig…
Een huis waar de tijd is stil blijven staan… Een letterbord met magneten. Vintage meubelen, posters aan de muur van de tijd van mijn grootmoeder…

Op tafel een kom met boterkoekjes, biscotte in pakjes, twee confituurkes…. De juffrouw komt mijn tas vullen en nog voor ik de tijd heb om te reageren is hij gevuld met warme melk en een klein scheutje koffie. Ik vraag haar of ze me kan helpen met wat boter. Ze brengt me van die kleine plakjes in papier gedraaid. Bevroren leg ik ze onder mijn billen zodat ze kunnen ontdooien.
Ik kijk naar de koekjes… OK… laat je gaan, Jasmine… Boter op het koekje, de melk in… En… wachten tot… net op tijd…
Hihi, fun… Toen ik klein was vond ik dit super om te doen… Het koekje onderdompelen tot net wanneer hij niet brak…
In de gang een silhouette… Een zwart lang kleed… Don Vincenzo, de priester die hier alles wat draaiend houdt. Ook zijn klederdracht is blijven stilstaan in de tijd. Het zwart is grijs geworden.

De natuurparken van Abruzzo zijn echt de moeite waard en heel aangenaam. Er zijn zelfs…. fietspaden…. Ja hoor… Deze streek is echt betrokken bij de wandelaar en fietser. En als ik ook vakantie zou komen naar Italië, dan zou dit ongetwijfeld in deze regio zijn. Een regio waar evenwicht is tussen mens en natuur. Dorpen die dorpen gebleven zijn, geen souvenir shops. Geen omhoog geschoten prijzen zoals in Toscanië… En de mens… behulpzaam, lachend en hulpvaardig.

Een camionet komt aangereden… de fruitboer… een muziekje… ‘vers la passione’. Ik voel dat het muziek mijn lijf begint te vullen… Oh dat is lang geleden…. dansen… dansen… dansen… Dit is nu wel het eerste dat ik zal doen bij thuis komst… gaan dansen.

Van het hoogplateau daal ik kilometers af van ongeveer 1300m naar 600m. Via een duidelijk zichtbare weg in het bos. De dorpen hebben ontzettelijk veel hoogkranen en als ik goed kijk… Vernielde huizen… In 2009 zijn in de provincie L’Aquila zware aardbevingen geweest… wanneer ik Fossa in wandel kan ik niet naastgelegen kijken een onbewoond dorp op 3 families na. Voor de rest is gans het dorp onbewoonbaar verklaart. De gevels zijn zwaar gestut… Meubelen… Etenswaren… Boeken… alsof iedereen weg gevlucht is en nooit terug gekomen. Vele deuren zijn op slot om inbraak te verkomen… Ik wandel erdoor…. Ik word stil van binnen… heel stil…
Het dorp ligt tussen en onder, links het monastery Santo Spirito, rechts convento San Angelo. Het monastery is een hotel, feestzaal geworden, het convento staat momenteel leeg wel in goede staat.

In ‘le village’ het nieuwe dorp die in 2010 opgericht is voor de slachtoffers kijk ik uit op het leegstaand dorp…De zon gaat onder… het leven gaat verder…

Hoogvlakte

Voor ik de stad verlaat stap ik binnen in een kerk Chiesa di San Michel Archangelo. Een man in roulator weet me te vertellen dat in 2009 de kerk is ingestort tijdens een aardbeving. Het verklaart denk ik een beetje de hedendaagse schilderijen, Aan de ingang van de kerk, op de grond, liggen kranten over politiek en cultuur. Vreemd om dit te zien.

Wat verderop hoor ik gezang… ik volg de klank. Een kerk. Ik stap binnen, dertig mensen vieren samen. Samen zingen ze een lied over Maria. Mijn hart vult zich.. .. Prachtig om te horen hoe mensen zich verenigen via zang. Het doet me denken aan de vele bijeenkomsten van de Santo Daime waar ik zo kon genieten van de Maria liederen.
Op het einde van Celano is er een fontein. La ‘fonti del Miracolo’ . In de muur werden openingen aangebracht om het water te laten stromen. Rechts de vier parochies met een brede platte opening, links de zes kerken van de stad waar het water uit een koperen buis stroomt.
Symbolisch mooi weergegeven…
Er zijn soms zo van die plaatsen waar mijn lichaam wordt tegengehouden alsof iemand of iets aan me trekt. Ook deze plaats weet me te raken. Een gewaarwording in mijn rompgebied, in alsof het in volume toeneemt. Mijn ademhaling wordt dieper en intenser… Ik laat het geluid van stromend water mijn lijf vullen…De kracht van water…

Vanaf Celano gaat het bergopwaarts. Op een rustige asfalt weg afwisselend, op een weg met witte stenen en bospad. Een auto rijd Traag jes achter me aan en claxoneerd. Ik ga wat op de zijkant. De claxon blijft gaan. Op een bepaald moment voelde ik een andere levend wezen achter me. Ik draai me om…. een kleine hond grommend met zijn tanden bloot… “eh, ça va oui…calme toi”… De vrouw in de wagen zegt dat het OK is… “tranquille”… Jah, rustig zeggen ze dan… De vrouw was met de wagen haar hond aan het uitlaten. Al meerdere malen gezien, de leiband wordt vervangen door de claxon, kwestie van het dier wat op te jagen…

Terwijl mijn benen de klimmen trotseren, bruis ik van de creativiteit… mijn korte haltes geven me de tijd deze te noteren en uit te rusten…. En zo ga ik naar bovennnn….Links onder de rijweg met ‘zoevende zinzare’s’ op twee wielen…moto’s. Op de top kom ik aan in een rustig dorp Ovindoli… allé dat dacht ik… het dorp is zo klein niet, aan de andere kant is er een nieuwer stuk uitgestrekt over een hoogvlakte. Gelukkige met geen te grote appartementsgebouwen die het prachtig landschap vernietigen. Nu is het me duidelijk waar al die zoeven de voertuigen naartoe zijn. De plaats bij uitstek om een vrije dag te vullen…. De ene vleesrestaurant na de andere… Familieparken…en ze hebben geen ongelijk om naar hier te komen, het voelt hier zalig.

Deze hoogvlakte heeft een bijzondere zachte energie. De hoogvlakte die zich over kilometers uitstrekt is omgeven door de bergtoppen. Een ideale plaats om te herbronnen.
In vergelijking met Monte Sant’Angelo die naar mijn gevoel een mannelijke energie had, en Abbazia di Pulsano een vrouwelijke. Is het alsof
beiden hier versmolten met elkaar. Het voelt noch mannelijk, noch vrouwelijke alsof beiden verenigd zijn in het grote geheel. Alsof de materie hier niet tastbaar is. De wagens die langs rijden- en de motorgeluiden die kunnen storend zijn- verdwijnen onmiddellijk zodra ze voorbij zijn. Alsof het onmiddellijk wordt gereinigd… niets blijft hangen. Zelfs mijn voetstappen verdwijnen… het is bijna alsof je onzichtbaar zou kunnen worden.

Natuurlijk is dit iets die ook in mezelf stroomt… waar ik voor open sta en toelaat… anders zou ik het ook niet kunnen gewaarworden.
Zou dit nu het mirakelwater zijn van deze morgen….!?Neen… het resultaat van een lange adem en iedere dag aan mezelf te werken. Hoeveel keer ik in mijn leven heb mogen horen… ‘zoek zo diep niet… geniet van het leven… Trek het je niet aan… Oh, je maakt het zo moeilijk…’, ik begrijp ook vanwaar deze reactie kwamen. Voor mezelf en diep vanbinnen kon ik niet anders… en wat ben ik blij dat ik hierin heb doorgezet ook al was het op sommige momenten potverdikkie zwaar om dragen.

Een lumineus licht is aanwezig. Ik geniet ten volle van al wat is. Ik open even mijn FB om er een beeld op te plaatsen. Ik zie een foto van een jonge man met een pasgeborene in zijn armen. Een jonge man die ikzelf heb weten geboren worden. Mijn nieuwsgierigheid wordt opgewekt… Ja hoor een nieuwe geboorte in de familie van…
Een gedeelde vreugde van een pasgeborene in een thuis waar mensen een bijzondere plaats hebben in mijn hart.
Met een gevuld hart ga ik de rest van de dag tegemoet… “Elle est pas belle la vie…!”

Celano

Met tien euro op de matras verlaat ik het convento. Ik hoop dat de situatie van gisteren verandering mag brengen voor de volgende pelgrims, en in plaats van de kelder, de slaapzaal hun overnachting zal mogen zijn.

De regen van gisterenavond zorgt voor een dikke mist, van zomer plots in herfstsfeer. Hoewel ik het niet zie, maar wel voel aan de kuiten gaat de weg opwaarts. Ik geniet van de fikse afkoeling.
In een volgend dorp voelt het wat vreemd en verlaten. Heel veel huizen zijn deels vernield. Het ziet er net een spookdorp uit.
Hier en daar komt de zon er door en na een bocht kijk ik op een oogverblindend, prachtig schouwspel. De zon komt door de wolken en ik kijk op een wit wolkentapijt in een ruw landschap

Ik laat me meeslepen doorheen de verscheidenheid aan landschappen. De nationale parken en natuurreservaten. Abruzo…de moeite waard.

Geen lange tekst vandaag… Geen inspiratie… Ah ja… mijn teller gaat voor de derde keer terug naar nul… Drieduizend kilometer voorbij.

Convento

Een korte dag staat me te wachten…ideaal om een uurtje langer in bed te liggen. Aan de ontbijt tafel deelt de eigenares van de B&B in het kort haar leven. Bij mijn vertrek vraagt ze me om haar mee te nemen in gebed. Ik deel met haar wat ze me bijbracht. We geven elkander een zoen.

De eerste dag dat ik de Tau samen met een gele pijl mag zien. Deugddoend… Net als de rood-witte strepen of andere signalisaties bv stikkers hebben een grote waarde voor de pelgrim of wandelaar. Voor mij zijn ze symbool als verbinding van mens tot mens en niet enkel materie. Drie kilometer lang wandel ik in stijgende lijn op een duidelijk pad. Stap voor stap… met volharding… Hmmm, volharding klopt eigenlijk niet, uithouding in volzachtigheid.
Stijgen zonder moeten, zonder het einddoel voor ogen te nemen. Geen moeten en zonder op de tanden te bijten. Gewoon in het nu… stap voor stap… met attentie voor mijn lijf en ademhaling.
Het is een beetje dankzij de Vipassana dat ik dit heb kunnen integreren in mijn dagelijks leven…

Het is net door niet te ‘willen’, gewoon te zijn, mijn lijf te voelen in zijn totaliteit. Door mijn tanden niet in iets te zetten, wel door ontspannen in beweging te komen en te werken met de innerlijke kracht. Op deze manier hou ik het niet alleen vol, het brengt me ook de mogelijkheid te genieten van wat is. En zo gaat het ook met deze pelgrimstocht… geen einddoel voor ogen houden, geen kilometers, geen tijden… Behalve de natuurelementen. Boven aangekomen op de top geniet ik van een prachtig vergezicht… In zachtheid op de top… een vlinder komt me vergezellen.

Aangekomen in Castelvecchio Subequo. Ga ik naar het convento van de Franciscanen. Een broeder brengt me naar een ruimte, twee matrassen, lavabo en toilet. Meer hoeft dit niet zijn. De broeder stempelt mijn credential af en vraagt vijf euro voor het gebruik van water. Ik ga terug naar de ruimte…neem de matrassen… Een Schorpioen… Ohoh… Hmmm… wat doe ik…Ik ga terug naar de broeder en leg uit dat ik liever niet op de grond slaap omwille van het insect, met een bed was het geen probleen geweest. Ik verlaat het convento… piep even in de documenten van de tocht. Convento 30 bedden… hmmm. Ik bel Patricia op, zij zou de vrouw zijn die me kan helpen.
Ze loopt het lijstje af en meld me dat enkel de B&B beschikbaar zijn. Het convento is bezet door een grote groep en de familiale huizen zijn allen bezet. De B&B. Ik meld haar dat het boven mijn budget is en leg haar uit waarom… Ze vraagt me mijn budget… Komt terug en vraagt me hoelaat ik ’s morgens vertrek. Ze neemt me mee terug in het convento… Een slaapzaal met 16 bedden… Ik begin me toch wel vragen stellen. Ik zie de staat van de matrassen… Een lange tijd geleden dat hier nog iemand geslapen… De matrassen zijn vies… Ik voel dat er iets niet klopt… Ik haal de punten op en meld haar dat ik het niet fijn vind wat gebeurt. Hun aanbod op de lijst… Wat ze in werkelijk aanbieden….zogezegd bezet en toch niet is…de prijs… de staat van de matrassen…Eigenlijk begrijp ik niet waarom het convento dit doet, ze verliezen er niets bij door een pelgrim onmiddellijk een bed aan te bieden ipv op de grond te laten slapen op vieze matrassen… Wat hebben ze daar nu eigenlijk aan… Eerlijkheid duurt het langst of dit hier van toepassing is! Het maakt me stil…

Het belangrijkste is eigenlijk dat ik best wel fier op mezelf ben de laatste tijd… Wat ik de laatste tijd al mogen opkomen voor mezelf, zonder enig verzet of hardheid. Wel opkomen voor mezelf in zachtheid en me hierin te laten respecteren.
Dit is wat het mij al heeft bijgebracht … . Zelfrespect en me laten respecteren. En nog zoveel meer…