Bedding

Ondertussen ben ik al een paar dagen verwijderd van Nîmes. Met de zon in de rug richting het Noorden. Verheugd om terug wat meer groen te zien, gras, de bloemen in de bermen. De Cévennes. Verwijderd van de ruwheid en droogte van het Zuiden.

Mijn weg gaat verder richting Le Puy en Velay en daarna naar Vézelay. Reeds een paar dagen schrijf ik geen verhalen meer omdat ik gewaar werd dat dit me verwijderde van waar ik was, in het ‘NU’. Het begon een beetje aan te voelen als een ‘monoloog met mezelf’. Het schrijven voedde me niet meer.

Er is heel wat warms en bijzonder aan het groeien rondom mij en ben ik de vruchten aan het plukken van mijn 7 jaren pelgrimeren. Diep van binnen was een klein stemmetje die wist dat 7×7 levensjaar een bijzonder jaar zou worden. Het is.

Voor nu… Iedere stap die ik zet is een stap dichter bij mijn eigen bedding naar ‘De Bedding’. Hier later meer over…

Saint-Maximin la Sainte-Baume

Wachtend op de twee mannen, vul ik mijn dagboek aan…
“Allé hup en est prêt pour partir”, komt de man mij vertellen. “Vous voulez allez ou ?” “Je voudrai prendre un bus direction Nîmes en espérant que je peut reprendre le chemin.” “Ce cera difficile, il n’y a pas vraiment une gare. Nous en va à la Basilique en vous déposera la. Cela vous va ?” “Oui, bien sûr après je me débrouille. Vous parlez d’une basilique. Elle s’appelle comment ?” “Basilique Marie Madeleine.” “Oh, super. Je la visiterai. Je ne ’s avez meme pas que elle exister.”
Ondertussen vraag ik ook na of er een 2de grot bestaat in La Sainte Baume waar een boom staat in de vorm van een letter’ L’. Blijkbaar is er maar 1 grot ingang.

Aangekomen in Saint-Maximin la Sainte-Baume aan de basiliek. Wanneer ik er binnenstap voel ik een enorme ontlading, een afronding of eerder een heling. Dezelfde ontlading die ik gewaar werd in Sint Pieters basiliek in Rome….
En wat ben ik blij dat ik niet tot aan de grot kon en ze gesloten was, anders was ik nooit tot hier geweest. In de crypte is een schedel te zien, die volgens wat men zegt van Maria Magdalena zou geweest zijn.
“c’est comment votre nom”, vraag ik aan de man die me tot hier bracht. “Yves” “Merci Yves de m’avoir enmené jusqu’ici.” Een traan rolt op zijn wang.

Een zucht… Een vreugde… Hier voel ik deze weg afgerond. De grot met de boom in ‘L’ vorm, het was niet de grot de belangrijk was wel de ‘L’. Zoals niet de tryskel belangrijk was in 2018 maar de ‘3’ van zijn benen.
Zonder de ‘L’ had ik geen verbinding gemaakt en gezien dat mijn tante op de weg lag. Zonder de dames in Vézelay, had ik deze weg niet gewandeld. Zonder Jacqueline Hobbs was ik niet terug in kontakt gekomen met mijn tante. En de ‘L’ dit hoort tot mijn leven.

Een sprankeltje hoop geven, aanmoedigen, licht in het leven van een ander brengen. Zoals Jean-Paul ooit zei ‘tu est ma pierre blanche’ sur mon chemin’ of Jeannette die zegt ‘je bent een witte raaf’. Mensen kunnen aanzetten tot iets.
Het licht in hun ogen zien fonkelen, zien glimlachen wanneer ze een knoop hebben durven doorhakken. Mensen ontroerd zien wanneer onze wegen even kruisen nadat ze me vragen wat ik doe. Is een geschenk dat zei op mijn beurt geven. Zoals een vlinder soms voor je fladdert en je een innerlijke glimlach brengt.
Gewoon Zijn.

Dit kunnen waarnemen en laten binnenkomen dit mag ik nog meer toelaten.

En wat de verhalen, légendes of wat dan ook mogen zijn… Van ‘de Graal’ tot ‘de schedel’… is het belangrijkste niet ‘de graal’ in onszelf te mogen laten Leven. Het Hart.

Grotte la Sainte Baume

Basilique Sainte Marie Madeleine

Volle Maan

Gémenos, na het ontwaken komt de lieve priester me verwittigen dat de wandelwegen, de GR paden vanaf vandaag verboden zijn in gans les Bouches de Rhône ‘Risque d’ incendie’. Daarbij komt nog eens de hevige Mistral erbij aan 75/u de kop opsteken. Ik word genoodzaakt om de asfaltwegen te nemen, een langere weg richting le Plan d’aups.
Op de helft van de weg maak ik toch de keuze om een deel via GR pad af te leggen. Geen zon en wind te bespeuren. De weergoden waren me welgezind tot na de middag en gelukkig kwam ik ook geen enkel gendarme tegen, een boete van 135€ kan ik wel vermijden.

Ik bevind me in een immens bad van rust en stilte. Traag en zeker neem ik afwisselend het pad met af en toe stijle rotsen richting ‘le Pic de Bertagne’ . Een halte… Ik bewonder de prachtige omgeving… een diepe zucht…een gewaarwording, ik voel plots een duidelijke ontspanning in mijn onderbuik, terzelfde tijd voel ik mijn staartbeen hevig reageren. Een stuwende opwaartse-en neerwaartse energie gaat langs mijn ruggengraat. Een aangename, hevige sensatie die ik niet lang kan dragen. Zacht geraakt, tranen vloeien, ik roep en hap naar adem… kanaliseren.

Na een pauze in le Plan d’aups richting Sainte Baume. Aangekomen bij de dominicanen en hotelier Sainte Baume ga ik naar de receptie… “Vous avez réservé madame”. “Je vous est envoyée un mail pour la demande d’être volontaire. Puis reçue un e-mail de retour que en me donnera une réponse, que je n’ai pas reçue. J’attendais la réponse pour oui ou nom réserver”. Ik zie aan de vrouw dat er zich een probleem creëerd. Geen kamer. Ze belt de broeder op die me zou antwoorden.
Een lange man in wit tuniek komt langs meheen, stapt het bureau binnen en sluit de deur. Ik volg mee vanop afstand. Plots gaat de deur open en roepen ze me naar binnen. Hi, ik voel me plots zoveel jaren achteruit, toen ik het bureau van de school Directie binnenstapte.
De broeder spreekt de secretaresse aan, “de toute façon il y a écrit que le bénévolat est que jusque à 33 ans. Et puis si la dame n’a pas reçue de mail elle aurais pas du venir jusque là”.
Oeps, dat is duidelijk.
Ik blijf luisteren. Uiteindelijk is er toch een kamer vrij dankzij een vrouw die een toelating moest geven, een vrouw die verantwoordelijk is voor het kamp ouders/kind die vandaag start. Ik dank de vrouw.
Met of zonder kamer hier, was er een oplossing gekomen. Dit is een van de redenen waarom ik nooit op voorhand kan reserveren. Telkens wanneer ik dit doe loopt iets verkeerd. ‘Vivre l’ instant present’, was een van de 5 dingen die ik me vooropgesteld had vóór mijn eerste pelgrimstocht.

Op de gang panikeerd een vrouw ‘Pierette’. “Mes que me font ils. La chambre n’est même pas n’etoyer”. De vrouw zit met haar handen in haar haren. “Vous inquiète pas madame, je vous aide. Je vais faire la chambre” . Ik kuis mijn kamer en help haar verder de volgende kamers klaar te maken voor de nieuwe gasten.

Naar de grot Sainte Marie-Madeleine. Benieuwd. “Madame la grotte est fermée pour risque d’effondrement. Et vous avez pas le droit de marcher dans le parc… Risque d’incendie”.
Hmm, niet welgekome, geen toegang… ‘wat gebeurt er’, stel ik me de vraag.
Heb ik dan de boodschap niet goed begrepen, deed ik een verkeerde interpretatie. Ik laat los en zie wat de nacht mij zal brengen. Ik wandel op het einde van de tuin en ga even over de omheining. Een stenen beeld staat er met ingebeitelde kalligrafische letters.

‘Du métier à l’ esprit,
Du visible à l’invisible
nous ouvrons à la lente progression
vers le chef-d’œuvre intérieur’

‘Bien heureux celui qui au détour d’ un chemin, recevra la sublime image envolee d’un autre univers, il pourra dire qu’il la vu… ‘

Hmm, dankjewel dat ik deze woorden mocht zien. Ik mijn rebels zijn durfde inzetten om over de omheining te kruipen. Dankjewel aan de persoon die dit werk creëerde en hier neerzette. Dankbaar om de weg en om wat hier gebeurde.

”s Avonds laat maak ik kennis met Myriam en Anna. Bijzonder… twee lieve Italiaanse dames, waarvan Anna een documentaire heeft gemaakt rond de’ Heilige lijn van de Aertsengel Michaël’. We delen elkanders ervaringen in Italië en over deze plaatsen en in ons verhaal komt het uit dat we beiden dezelfde ervaring meegemaakt hebben met de vrouw die de weg ‘Con e Ali a piedi’ hieruit tekende over het leven van Franciscus en de Aertsengel Michael. We waren beiden bezeten door de duivel. Zo kwamen in het verleden vrouwen en mannen op de brandstapel terecht omdat mensen het moeilijk hadden dat er naast de kerkinstantie mensen zijn die ontvangen en hun weg hierin durven te volgen.

Nadien ontmoeten we twee mannen. Ik hoor een man zeggen, morgen gaan we richting… Ik vraag of dit richting Saint Maximin la Sainte Baume is. “Oui”. “J’aimerai y prendre un transport pour allez direction Nîmes. Car à cause des incendie tous les GR, chemin rondonnee sans fermer dans le bouche du Rhône.” “Oui, bien sûr en vous y emmènera”

Gemenos to Sainte Baume

In mijn kamer laat ik het venster open, de frisse lucht, de hevige wind… plots wordt het minder donker buiten. Ik ga door mijn kamervenster hangen. Wat een pracht, wat een wonder.
De volle maan komt te voorschijn achter de rots van de grot Marie Madeleine. Er net onder drie gele lichtjes schijnen. De plaats is bewoond. Het silhouet van een naaldboom verschijnt.

‘L’ Leven, Licht, Liefde
Leven in Liefde
Liefde is Licht
Licht in het Leven
Liefde is Leven

Sainte Marie de la Mer

Arles–Le Chemin d’Arles

Ik neem afscheid van mijn nonkel “Oh, ou tu vas ?” “je reprends le Chemin, il est temps–lees de tijd is rijp-de continuer ce que j’ai à faire”. Hij is geschrokken, de boodschap die gisteren werd gedeeld was blijkbaar niet binnenkomen. Ik geef hem een zoen. Hij gaat mee tot aan de deur. Terwijl ik in de gang sta met de rugzak op, zie ik zijn ‘niet begrijpen’ en het water komend in zijn ogen. “Attend…”. Ik doe mijn rugzak af en ga naar hem toe. Ik open mijn armen, “vient que je te prends dans mes bras”,ik geef hem een liefdevolle knuffel en nog een zoen. Ik leg mijn handen op zijn armen, “prend bien soin de toi”, terwijl ik hem in de ogen kijk. “Tu sais ce que tu vient de faire là. Personne me la fait auparavant”, zegt mijn nonkel. Hij kijkt mijn tante aan, zijn tranen rollen.

Aan het station in Perpignan neen ik de wagen. Ik rijd mee met iemand tot in Arles.
Ik geef mijn tante een dikke knuf, voor ze terug naar huis gaat. Ik voel haar lichaam snikken. Tranen vloeien.” Tata, en ne ce perd plus”, fluister ik haar toe. Ik steek mijn rugzak in de koffer van de wagen… en steek nog even de straat over om haar een dikke knuffel te geven.

In de wagen stel ik me de vraag hoe het komt dat ikzelf geen verdriet of gemis voel. ‘Jasmine, moet je dit voelen?’, gaat er verder door meheen. Neen, natuurlijk niet en natuurlijk wel ben ik geraakt door te zien wat mijn bezoek zowel bij mijn tante en nonkel heeft gebracht. Wat ik vooral voel is vreugde. Vreugde omwille dat we terug verbonden zijn. Vreugde omwille van mijn volhouden, ver-trouwen, geloof in het Leven en in de Liefde. Vreugde om te kunnen blijven bewegen in vloeiendheid, moeiteloosheid in wat zich aanbied op mijn weg, ook in de momenten die minder aangenaam aanvoelen.

Zo heb ik soms het gevoel dat mijn hart traant wanneer ik hoor, zie wat gebeurt in de wereld, hoe mensen elkander benaderen in hardheid.
En zo duwt en weent mijn verlangen soms omdat het verlangt naar SamenZijn, Samenwonen, ontvangen, dienstbaar zijn, creëren in het groen, tuinieren, groenten kweken, met de handen in de aarde… En dit is me heel duidelijk geworden… Voor minder ga ik niet meer.

Arles. De jeugdherberg. Gesloten vanaf vandaag. Ik heb het geluk er toch te mogen overnachten.
Een heerlijk stukje harde gedroogde geitenkaas op een toost en yoghurt met ‘la crème de Marron’. Een eenvoudige heerlijke picknick. Een man van Portugese afkomst komt naast me zitten. “je voudrais aller en ville, mes avec la pluie c’est un peut loin. J’aurais besoin de la marihuana..” Ik negeer zijn laatste gedeelde zin. Wat later nodigt hij me uit om champagne te drinken. “Non, merci. Je ne bois pas d’alcool, ni fumer”. Hij steekt zijn duim op, als teken van ‘goede beslissing’ . Ik rond af en ga slapen. Ik laat mijn kamerdeur op een kier om tocht te maken.
Ik zet mijn nacht in. Slaapt onrustig… een nachtmerrie. Ik ontwaak in angst, met mijn hand en vingers verkrampt in een griezelig vorm naast mijn keel.
Op de gang hoor ik iemand in stilte bewegen. Een schim komt voor het licht van mijn kamerdeur. De reflectie verdwijnt op het plafond. Hmm, ben ik wel wakker, of droom ik wakker verder.
Ik voel ogen op mijn lijf.
Mijn lichaam gewikkeld in het laken ga ik naar de deur, open ze verder… in de gang, de man.
Het was geen droom meer…. wel werkelijkheid. Ik sluit mijn kamerdeur ‘nr 7’ en voel een opstandigheid.
Met 1 oordop slaap ik verder… op mijn qui-vive maar zonder angst.

Deze morgen bij het verlaten van de jeugdherberg zie ik de man in de tuin een boek lezen. Ik laat een brief achter voor de betaling van de overnachting, niemand van de verantwoordelijken is te vinden.
In het centrum van Arles, na een bezoek aan de kathedraal, hoor ik een luide stem, agressiviteit wordt geuit, een man spuwt voortdurend wild in het rond… Ik draai me om. De man nadert… Ik herken hem… De man van deze nacht.
Dit zien bevestigd nogmaals dat ik niet droomde.
Hij herkent me en stapt plots stil verder.

De bus naar Sainte Marie de la Mer. Bus af en naar de kerk. Les Gitanes spreken me aan en benaderen me wat opdringerig. “Vient ma belle un pendentif pour vous”, “ma jolie. Tenez c’est la tradition. Vous voulez que je lis les linge de votre mains, ?”… Ik dank vriendelijk en stap verder. Vanop de achtergrond kijk ik even hoe de vrouwen asn het werk gaan. Een bijzondere vorm van werken. Ik zie mensen agressief worden naar hen, mensen die bang zijn… Twee groepen tegen elkander op, en wanneer je ze tussen elkander ziet praten heeft de ene al wat een grovere mimiek dan de andere. Een vrouw valt me op. Wat heeft ze een zachte blik en ik zie telkens haar ontchooling wanneer het haar niet lukt om wat centjes bij te krijgen. Ik kijk wat dieper in mijn portemonnee en haal er een briefje uit. “Madame, tenez. C’est pour vous. Je vous le donne parce que votre doux regards ma touché. Ne le perds pas ce que il y a profond en toi” “Ze kijkt me aan,” tenez”, terwijl ze een medaille wil opspelden. “Non, merci. Je veut seulement vous offrir. Pas plus” “Merci madame”, en kijkt wat verwonderd.
Ik kan nog net een half uurtje binnen in de kerk ‘Notre-Dame-de-la-Mer ‘ Voor mij voldoende om deze plaats gewaar te worden. En ja hoor, geen spijt dat ik tot hier ben gekomen en kan begrijpen waarom mensen zo talrijk naar hier afdalen, tot in het uiterste puntje van de camargue. Eenmaal buiten is hier verder niets te beleven behalve de ene souvenir winkel en restaurant na de ander. Ik blijf op het plein en geniet van het zien wat zich hier allemaal afspeeld.
Een vrouw komt me aanspreken. Ze hoorde dat ik sprak over de credential. “Je peut vous demandez quelque chose ?” “Oui, bien sûr” “C’est quoi un credential ?” En zo begint het gesprek. We hebben een fijne uitwisseling omtrent de Camino, energieen, het hoe een weg zich creëert, wat het je bijbrengt niet enkel op de weg ook verder in het leven, bewustzijn, over wat het leven ons dagelijks toont en alles reeds aanwezig is en we het enkel hoeven te willen zien, er zich voor openen. Een uitnodiging volgt in Chambéry. De tweede persoon die ik ontmoet op deze weg, me uitnodigt in dezelfde buurt waar ik overnacht heb op de weg in 2018. ‘Hmmmm’.
“Allez en vous à prit de votre temps. Je vous laisse continuer votre chemin”. “Au, non vous m’avez pas prit mon temps, je vous remercie même de m’avoir posez la question. Cela fait parti du chemin. L’échange dans l’instant présent. Merci”, terwijl ik mijn handen bij elkaar breng en een Namaste groet buiging maak.

En wat een vloeiendheid vijf minuten nadien zit ik op de bus richting Arles om verder te reizen naar Aubagne waar mijn weg terug te voet verder gaat.

Ik wandel nog een 10 kilometer van Aubagne naar Gémenos. Een lieve priester biedt me een zaaltje aan waar ik mag verpozen. Wat later brengt hij me een gebakken omelet, fruit, kaas en brood.
Voor het slapen gaan geniet ik nog van een avondwandeling in de lege straten van het dorp. Achter de luiken, het licht van de tv’s schijnen op het interieur.

Église Notre-Dame-de-la-Mer a Sainte-Marie-de-la- Mer

Gorges de Galamus

Zuid- Frankrijk, 37° in de schaduw, een appartement, alle rolluiken naar beneden. De structuur 3x eten op hetzelfde uur. Opstaan, eten, was en plas. Duwen op de tv knop. Iedere dag hetzelfde stramien. Zo was de voorbije week, een ware uitdaging. Zo verschillend van hoe ik in het leven sta.
Tijd om de openlucht op te snuiven, en mijn vleugels te spreiden.
Even terug naar Les Gorges de Galamus op een paar kilometer van Bugarach.
Een prachtig natuurgebied waar tussen twee rotsformatie de rivier l’Agly doorstroomt en een eigen golvende creatieve bedding heeft gecreëerd waar je meters in de diepte het helder turkoois water waarneemt. Middenin is er de Ermitage Saint-Antoine de Galamus, een huisje gebouwd tegen een rotsflank, met ernaast een bidplaats in een rots verwerkt. Een paar banken, een altaar met op iedere uithoek een pattée kruis. hier en een vrouwelijk beeldje, dankbetuigingen, de Tau, een groot houten beeld van Antoine de Galamus, vleermuizen, zwaluwen…
Tussen hier en daar bezoekers is het er zalig vertoeven in rust. Mijn boekje, aquarel, een penseel… een eenvoudige schets.Verder op het pad van de Ermitage, een ingang. ‘La grotte de Galamus’ . Een klein donker gat in de wand, amper heupbreedte, smaller in de hoogte. Het ziet ernaaruit dat ik erdoor kan, de wand is gladgestreken. Het maakt me nieuwsgierig. Ik vraag even raad aan de jongen die het onthaal doet. “Oui, vous pouvez y rentrez. Vous avez une torche ?” “Oui, j’ai ma lampe de mon téléphone”. Ik laat mijn rugzak bij het onthaal.
Met mijn voeten vooruit, gsm tussen mijn tanden, op mijn zitvlak neem ik de wand van de rots vast en trek ik me er doorheen. Ik kom in een eerste holte terecht waar ik net in foetushouding kan zitten. Ik schijn even met de lamp in de donkerte, een tweede grotere ruimte. Ik ga erdoor en kom in een donkere, frisse ruimte. Het is bijna als een baarmoeder in Moeder aarde waar tijd verdwijnt en ruimte een dubbele gewaarwording met zich meebrengt. Begrenst/oneindig. Ik zoek een plaatsje om er te zitten in het donker. Een veilig gevoel. In de verte, dieper.. hoor ik stemmen… wat dieper zijn nog andere kamers. Ik waag me niet verder. Plots schijnt een lamp in mijn ogen… speleologie. Een man, een overall, een helm, wat musquetons, een koord… “Comment vous êtes entrée ici ?” “Par-la.”, terwijl ik wijs naar het gat waar amper licht doorkomt.
Samen met de groep die uit de diepte kwam, kruip ik op dezelfde manier uit de grot. Het Licht terug tegemoet.Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik ooit spontaan in een donkergat zou wagen zonder te weten wat aan de andere kant is.
Wanneer angst ontbreekt kan men een totaal andere wereld ontdekken, los van het kader die het denken kan creëeren, waar men zich vaak aan vasthecht om controle probeert te houden aan wat men denkt veilig te zijn… schijnveiligheid.
In bewustwording, in het NU de wonderen van de wereld ontdekken, ze hoeven niet groot te zijn, niet verweg, die kleine wonderen die ons dagelijks omringen en het leven zo waardevol en intens maken in alle eenvoud.Na een frisse en weldoende nacht in de Gorges. Wandel ik terug richting Saint-Paul de Fenoullet. De bus naar Perpignan waar ik even het centrum verken en de krachtige energie mag gewaarworden in het middelpunt van Campo Santo, daar waar vroeger een Abdij stond.

Hoog in de bergen…

Sedert een week ben ik nu bij mijn tante en haar man. Het was, is een blij terug zien.
Hier zijn is echter niet altijd evident.

Soms zou ik een zo een tvbakje willen… hoe noemt dit nu weer… ah, ja een afstandsbediening met een aan en uit knop, zodat ik af en toe kan en zappen… Hihi

Gisteren namen we de wagen en reden richting het Cathare dorp Castelnou, een paar kilometers verder staat er een kerkje midden de bergen, omgeven door groen met zicht op zee. Hier werd zoveel jaren geleden de assen van mijn grootvader uitgestrooid buiten de muren van de kerk. Hij was atheïst en wou verder leven ten midden van de vogels.
Terwijl mijn tante wat Helicrysum aan het plukken is, wandel ik terug binnen de omheining van de kerk. Een paar kleine natuurlijke stenen staan hier en daar op het kleine kerkhof.
Ik haal een foto van mijn grootmoeder uit, haar roosje en een kaarsje. Ik geef de foto een plaats tegen een muur en strooi de rozenblaadjes uit. Sluit het poortje terug achter mij en strooi de rest uit in de wijde natuur.
Ik zet me op een muurtje naast mijn tante die ondertussen terug is van haar bloemenpluk.
Mijn tante heeft tranen in haar ogen.

Ik laat een diepe zucht, een opluchting. ..voilà… een ontspanning is voelbaar, mijn grootmoeder haar wens is vervult.
We stappen de auto in… een innerlijke glimlach is voelbaar.

Tijd om verder te stappen.
Morgen ga ik voor twee dagen stappen naar Ermitage de Galamus. Een dagje nog samen en dan richting verder Sainte Marie de la Mère en Sainte Baume met het openbaar vervoer om de drukte, industrie en asfalt wegen te vermijden. Van daaruit zal ik terug wandelen richting het noorden, Vézelay…. want ik mis mijn hartsvrienden, het groen, het gras onder mijn voeten… verlangend naar een woonplaats in het groen, waar ik mensen kan verwelkomen, waar ik kan tuinieren, groenten kweken, brood bakken, natuurlijke kruidenrecepten maken, koken, dansen, zingen, Liefde beleven…

Église Notre Dame–Castelnou

Rennes-les-Bains

Na een zalig ontwaken midden de natuur in ‘Lavaldieu’ stap ik verder de natuur in via een pad. Hoe dieper ik het bos in stap, hoe minder het pad duidelijk wordt. Varens, bramen, brem overheersen de weg. Ik blijf volgen en vertrouw op de platgetreden grassen. Hier en daar is de grond omgedraaid, everzwijnen. Ik blijf verder hun weg volgen. Na twee uur wandelen kom ik uit het bos, verder richting de rivier ‘La Sals’. Richting ‘Le Serbairou’, de GR is niet meer bewandelbaar en dien rechtsomkeer te maken. Hier en daar is zelfs een stuk van de weg verdwenen door zware regenval.
Op de prachtige, krachtrotsen die ik tegenkom is het betreurenswaardig te zien hoe er vandaag symbolen worden geimiteerd en ze gelijk waar worden vermenigvuldigen.

In Rennes-les-Bains zoek ik een kamer om de rest van de dag zonder bagage rond te wandelen en de buurt op te snuiven. De vrouw des huizes vertelt me een lang verhaal over haar huis, de kunstwerken en alle geschenken die ze kreeg.
In het dorp wanneer ik mensen een goededag zeg en nieuwsgierig ben naar hun werk die ze achter kleurrijke gordijnen uitoefenen. Is er bijna in iedere huis een verborgen plaats waar ‘DE’ bron ontstaat van Maria Magdalena.
Een iets is zeker. .. zorgen dat je met je voeten op de grond staat en leren het onderscheiden, zien, horen en vooral gewaarworden.

Ik wandel tot aan le ‘fauteuil du Diable’, sommigen in het dorp noemen het hier ook ‘Le fauteuil d’ Isis’. Hmmm, wat een verschil, in naam.
Ik geniet verder van wat de natuur me brengt en laat de toeristische en ‘spirituele’ attracties opzij.

Binnen een paar uren komt mijn tante en haar man me oppikken. Benieuwd…

Rennes-les-Bains

Le fauteuil du diable

La Sals

Rennes-le-Château

Rennes-le-Château… in de hoogte is een torentje zichtbaar. Via een aardeweg kom ik aan op een grote parking.
Een wagen staat met de koffer open. Een kind ligt erin met een bloot kontje.. een verse onderbroek komt eraan. Een blonde vrouw. Een gehaaste beweging. Nederlandse taal.
Een trap. Midden de trap, een man, lange haren, op zijn neus een zonnebril, tussen de toppen van zijn wijsvinger en duim een dikke sigaar die hij langzaam naar zijn lippen brengt, kijkend naar de parking. De zonnebril doet me denken aan de tv serie uit mijn jeugd ‘Starsky en Hutch’. Ik kijk de man aan. Terzelfde tijd hoor ik de deuren van de wagen en de motor starten. De wagen start. “Och, ik ken je, je bent, en woont hier niet ver vandaan? ” . De man antwoord positief op mijn vraag. “Och, bijzonder dat ik je hier ontmoet. Een paar maanden geleden dacht ik nog… Hmm, in de tuin werken in het centrum zou me wel interesseren.” Een aanvoelen toen vertelde me iets anders. De sigaar verdwijnt, de zonnebril rust ondertussen op het hoofd. Lichtgekleurde ogen kijken me aan.” Bent u hier voor spiritueel werk? Een goede plaats is boven in torentje, je kan er een half uurtje mediteren. Er is een bijzondere energie…”.

Ik ga verder naar boven. Hmm, nu begrijp ik mijn aanvoelen van toen, waarop ik mocht vertrouwen. Ik wandel door de hoofdstraat verder in stijgende lijn. Hier en daar een winkeltje met allerlei rond spiritualiteit… van boeken, kettingen, hangers in goedkope materie, geurstokjes in allerlei kwaliteiten. Het ene al wat toeristisch dan het ander. Rechts een smal pad brengt me mee naar de Maria Magdalena kerk. Boven de deur, geschreven teksten in Latijn aan de ingang een opvallend beeld van een duivel. Er boven vier engelen elk vormt een verschillende beweging die samen het kruisteken vormen. Een kleine aangename kerk, met veel Kitch taferelen met hier en daar symbolen die men niet op andere kruiswegen terug vind. Ik blijf er een eindje zitten om gewaar te worden. Niets bijzonders. Het is.
Naast de kerk een shop met toeristische items, de ingang om het huis van ‘l’ Abbe Sonnière (een Franse priester 1852-1917) te bezoeken en La Tour de Magdala.
Ik wandel even rond het gebouw. Hmm, niets trekt me aan om het huis te bezoeken. En gaan mediteren in een toren omdat men het zegt… of omdat andere het ‘het’ van het vinden… Ik blijf trouw aan wat het me brengt, wat ikzelf mag gewaarworden, trouw blijven aan mijn eigen instinct. Een van de reden waarom ik vooraf niet wens te lezen, zo kan ik ook niet beïnvloed worden en blijf ik zoveel mogelijk in puurheid de omgeving verkennen.
Ik wandel verder en neem plaats op de muur van het parkje met zicht op het prachtige vergezicht op het gebergte van ‘Les Hautes-Pyrénées’. Een diepe zucht.. wat een schoonheid, wat een kracht dat dit gebergte uitstraalt. Zoals op vele plaatsen die ergens op ‘une Colline’ liggen straalt de natuur ook een zeker rust uit en brengt een stilte met zich mee, afhankelijk van hoe de windrichting zit. Ik heb geluk, windstil. De vroege avondzon schijnt nog hard.

Maison Abbé Saunière, église Marie Madeleine, deur ingang begraafplaats, Tour Magdala

Na de vraag aan een inwoner van het dorp of er een bezwaar zou zijn om mijn matrasje voor de muur te leggen om er te overnachten. “Ah non, tu va te faire virez par le maire. Si, non. Je peut te faire une chambre à 20 euro” , zegt hij al grinneken. Ik dank en stap wat verder. “Va te faire foutre, dégage”, roept hij me toe. Het is duidelijk wat me te doen staat…ik heb hier verder niets te doen.

Ik wandel nog een zes kilometer verder om er op een camping à la ferme te overnachten, midden de natuur onder een prachtige eik met zicht op Pech de Bugarach. Wat een zalige plaats. Ik geniet van de zachte ondergaande zon die de berg kleurt.

grandmère

Sedert een paar dagen ben ik op bezoek bij mijn tante, een zus van mijn vader. Het was, is een blij terugzien en wat wennen na wat ik dacht 22 jaar, het zijn er 34 jaren… en hoewel er zoveel jaren zijn, toch zijn we niet vreemd voor elkaar. Zoveel raakpunten, herhalingen die zich voortgedaan hebben in de voorouderlijke lijn. Zelf schrik ik er niet van, ik was ze gewaar, had een vermoeden en zag en heb de patronen meegemaakt en doorworsteld.
Ik ben dankbaar van hoe ik me heb bevrijd van wat niet van mij was en wat ik niet wou. Een waardevol geschenk die ik mezelf heb gegeven in dit leven.
Ik wordt me hier nog sterker bewust van wanneer men mij vandaag raad komt vragen en vooral het soort vragen die me bewust maken dat niets meer aan mijn lijf kleeft. Mijn levenservaringen hebben me geholpen om in mijn ware kracht te gaan staan en terug worden/Zijn wie ik in werkelijkheid ben met mijn kwaliteiten en capaciteiten die aan het Licht mogen komen zonder te vrezen.

Sedert vorig jaar had ik horizontale trekkingen op hartniveau. ”s morgens werd ik hierdoor ontwaakt. Ik maakte me geen zorgen, een zeker weten was aanwezig om te beseffen dat het niets te maken had met de functie van mijn hart. Ik ontmoette deze winter een vrouw die me attent maakte over mijn capaciteiten na ik haar vertelde over de trekkingen op hart niveau. ‘… is het je vreemd als ik je vertel dat je de capaciteit, mogelijkheid hebt om te werken met de overledenen of mensen die overgaan. Je de capaciteit hebt om heel gemakkelijk in de – wat zij noemt – de’ dead space and the life space’, te gaan en terug te keren.’
“Hmm, neen”, om een of andere reden antwoordde ik neen, net als om een of andere reden ik niet het gevoel had zelf mijn arm in de lucht te hadden gestoken om tot bij haar persoonlijk te gaan, toen ze nog iemand vroeg om naar voren te komen.

Wat deze vrouw met me deelde was me niet onbekend. Zo paste de dag nadien het ene puzzelstukje na het ander in elkaar… een priester die me 25 jaar geleden hiervoor had verwittigd, nachtelijke dromen, mijn reizen tijdens meditatie, wat ik zag en beleefde tijdens het spiritueel werk van de Santo Daime, de foto van vorig jaar van mijn doopmeter en haar man… alles viel plots passend in elkaar.
Zo voelde ik terug plots ook de trekking op hart niveau… en had ik door wie hier achter zat, nl. mijn grootmoeder.
Toen ik het doorhad sprak ik haar aan en beloofde ik haar dat ik naar hier zou komen.
Diep van binnen was er een diep aanvoelen en wist ik wat me te doen stond. Afronden wat zij nooit heeft gekunnen, afronden wat haar fierheid, koppigheid, rancuneusheid in de weg stond en ervoor heeft gezorgd dat ze het nooit heeft goed willen maken met haar dochter.
Een waarheid die ze als moeder niet heeft willen/kunnen horen en zien. Hierdoor een dochter heeft weggeduwd ipv de waarheid aan te nemen en er met een hartgedragen houding je geliefden in de ogen te kijken zonder te oordelen en vooroordelen, en proberen te begrijpen ‘waarom’ en proberen in te zien dat soms dingen gebeuren door gewoon een tekort aan liefde in het verleden.
De pogingen zijn niet te tellen geweest wanneer ik haar vroeg… neem contact, leg het bij… De ‘Non’ was telkens duidelijk… het woord Liefde/Hart was haar onbekend.

In mijn rugzak heb ik gans de weg een foto van mijn grootmoeder meegedragen, haar Paternoster, een kaarsje, een roosje… Een roosje vanop haar begrafenis. Eentje liet ik in België via de wind zich verspreiden. Het andere is er eentje voor straks… die ik zal uitstrooien in de wind daar waar de assen van mijn grootvader verspreid zijn in de bergen.

Liefde, sexualiteit, sexuele énergie, magie, féminin, masculin… bevrijden, vrijheid, … De weg van Maria van Magdala… alles heeft een reden… niets is zomaar.

Emotioneel

Even een up-date… gisteren aangekomen in Carcassonne, overnacht in de jeugdherberg gelegen in de burcht. Een bezoek aan de basiliek Saint Nazaire… Ik voel me sedertdien emotioneel, tranen kwamen tot leven… en voel word gewaar binnenin dat er iets zich wens te tonen…
Terzelfde tijd maakt het me wat wankel en voel ik dat er twee bewegingen zijn, een stuwende kracht en een terughoudende.
Het terughouden is angst…
Angst voor wat?! Voor wat ik zal horen…, neen.
Voor wat ik zal voelen, ja, ik voel een verdriet opkomen van heel diep, ergens in een diepe grot binnenin mezelf. Een énergie die aan het Licht wens te komen, waar angst op zit. Angst voor mijn eigen kracht, angst dat mijn kracht gekoppeld is aan het woord ‘losbandig’… Ik besef dat dit woord niet van mij is, wel ergens diep in mijn genen heb meegekregen en meegedragen. En als kind zinnen en woorden in het verleden heb opgepikt.Vandaag wens ik hierin voluit te mogen leven, voelen zonder het ergens een richting te geven of ergens te laten inpassen. Het gewoon laten stromen zonder meer.
Ik wens en heb het verlangen hierin vrij te mogen zijn… Mijn stuwende kracht.

Ik vertrouw.

Terwijl ik dit nu schrijf zit ik op de bus richting Alet-les-Bains. Door de aanwezig emoties voel ik me wat zwakker in mijn lijf, ik blijf mij innerlijke beweging volgen. En een evenwicht zoeken tussen beide bewegingen. Blijvend bewegen ‘vooruit’ is belangrijk om niet in het mentale te gaan en de beweging naar binnen te blijven volgen.
Ik kom dan ook een dagje vroeger aan in Reines le Château…

Labastide Rouairoux to Caunes-Minervois

Caunes-Minervois to Carcassonne

Cité de Carcassonne