Levendig

In ieder van ons is het zaad aanwezig van Licht en Liefde.
En heel vaak komen we ermee in aanraking wanneer we iets buiten onszelf waarnemen en het iets diep in ons raakt. Wanneer men dit blijft buiten onsZelf zoeken blijft het zaad liggen, alleen zal het niet de mogelijkheid ontvangen om zich verder te ontvouwen omdat het afhankelijk is van wat buiten onszelf is.
Pas wanneer men, met wat ons raakt, wat binnenin dus voelbaar is aan de slag gaat kan het zaadje zich ontvouwen. Krijgt het wortel binnenin jezelf gaat het zich verspreiden als een opzich levend iets. Het zaadje groeit, vult al je cellen en wat je ooit waargenomen hebt buiten jezelf is in je aanwezig en geef je het jezelf de kans om je te bevrijden.
Wanneer je de weg van bewustZijn blijft volgen zal je gewaarworden dat alles wat ooit buiten je was waar men naar hunkerde je lijf vult zelf buiten de grenzen heen van het tastbare. Terwijl in de andere richting er altijd een grens is waar je tegenaan loopt.
Het is als je lichaam, je voertuig die je even gekregen hebt om hier op deze aarde te vertoeven met de begrenzing van de huid, je het binnenste buitendraait waar de grens verdwijnt en wat vanbinnen oneindig zich in het Universum mag verspreiden.

Weg is dan de bedenking of het idee van de beperking die we onsZelf opleggen door te denken ‘dit heb ik te doen.. dit heb ik te zijn,, dit wil ik, dit heb ik te verwezelijken,dit moet ik, dit wil ik zijn…

En maak je geen illusie hierin komt men ook de stukken tegen in zichzelf die men liever niet ziet of gaat beleven of voelen. Op dit punt heb jijzelf de keuze of ik laat ze hier sluimeren, ze kunnen wel gaan rotten met de gevolgen vandien of ik laat ze samen met het zaad van Licht en Liefde’ naar boven komen. Want ook die delen van onsZelf hebben recht om het Licht te zien.

Dan veranderd je leven van superficieel naar Levendig. Want leven wilt nog niet zeggen dat het Levendig is.

Fundamenten

Calendula officinalis

Deze week zag ik een afbeelding op facebook verschijnen.
Op het beeld stond Albert Einstein en de volgende tekst – Nous passons 15 ans à l’école et pas une fois on nous apprend la confiance en soi, la passion et l’amour qui sont les fondements de la vie.

Het riep iets bij me op. Ik dacht onmiddellijk aan de mensen die er onderricht geven, aan wie ze in wezen zijn. Deze mensen kunnen zien los van het instituut.
Ik voelde een sterke drang om hierop te reageren, om dieper te kijken dan de tekst.

Het eerste die bij me opkwam was, “Inderdaad het is niet aan de school, het instituut… want dit zou de verantwoordelijkheid buiten onszelf plaatsen. Alles begint veel vroeger, nog zelf voor men op de wereld komt. En het is voor mij al opgroeiend in de school van het Leven en met alles wat ons omringd, met elk levend wezen dat men het kan leren… Zien… En gelukkig dat deze essentiële woorden voor mij geen onderdeel is geworden van de lessen, want hoogstwaarschijnlijk zou men het in het mentale hebben willen steken. Daar is al genoeg van op deze wereld.

Nadien kon ik dieper gaan doorheen de muren van het instituut, doorheen wat de mens creëerde.
… De mens…
De mens op school, de leerkrachten, de helpende handen, de werkmeesters, de ombudsdienst… Het hart van het instituut. Aan de mens die met hart en ziel zijn taak op zich neemt.

Het zijn hen die me hebben geleerd al doende om deze 3 woorden terug wakker te maken in mezelf. Niet in de vorm van ze me te leren vanuit het hoofd, wel door ze te delen, te schenken in de vorm van een voorbeeld.
Zo herinner ik me de volgende situaties.

Een leerkracht die me steunde op het moment dat ik verdriet had… Is dit geen liefde?!
Een leerkracht die me aanmoedigde in de lessen tekenen, wat ik met hart en ziel deed… Is dit geen passie aanmoedigen?!
Wanneer ik op een dag de wereld niet meer aankon en het allemaal zwart was voor mijn ogen. De leerkracht die naast me stond en haar hand op mijn schouder legde zodat ik terug moed kreeg…Is dit niet terug het zelfvertrouwen aanmoedigen?!

In dezelfde school zag ik een leerkracht in zak en as zitten op de trap. Ik ben naast haar gaan zitten. Ik luisterde naar haar verhaal en moedigde haar aan om terug in de les te gaan, daar waar ze met hart en ziel haar eigen passie aan veel studenten kon doorgeven. Daar waar die leerkracht ons een duwtje in de rug gaf om ons te durven tonen op een podium al dansend, in défilé met onze zelfgemaakt kledij tijdens een modeshow.
“Het zal je wel lukken, komaan de leerlingen wachten en rekenen op je. Laat niet alles verloren gaan voor één iemand. Je doet het zo goed en we kijken er allemaal naar uit naar die ene dag”, de woorden voelen nog zo fris, alsof het gisteren was.
Een paar maanden later stond de ganse school op het podium.

Op mijn beurt gaf ik de drie fundamenten terug, wat ik van hen had ontvangen.

We hebben allen iets van elkaar te leren. In de eenvoudige gebaren van elke dag, die het leven rijkelijk kan vullen.

Ieder die tot Mij komt, naar mijn woorden luistert en ernaar handelt, Ik zal u duidelijk maken op wie hij gelijkt. Hij gelijkt op de man die bij het bouwen van zijn huis diep had gegraven en het fundament had gelegd op de rotsgrond. Toen de stortvloed kwam, beukte de storm op dat huis, maar had niet de kracht om het te doen wankelen, omdat het zo goed gebouwd was. Wie luistert maar niet doet, gelijkt op de man die zijn huis op de grond bouwde zonder fundering, de storm beukte erop en ogenblikkelijk stortte het is en de verwoesting van dat huis was volkomen.’ Evangelie Lucas (6, 47-49)

Quiconque vient à moi, écoute mes paroles et les met en pratique, je vais vous montrer à qui il ressemble.Il ressemble à celui qui construit une maison. Il a creusé très profond et il a posé les fondations sur le roc. Quand est venue l’inondation, le torrent s’est précipité sur cette maison, mais il n’a pas pu l’ébranler parce qu’elle était bien construite. Mais celui qui a écouté et n’a pas mis en pratique ressemble à celui qui a construit sa maison à même le sol, sans fondations. Le torrent s’est précipité sur elle, et aussitôt elle s’est effondrée ; la destruction de cette maison a été complète. » Evangile Luc (6,47-49)

2021

Dag één van het nieuwe jaar, de eerste dag van een nieuw begin. Een nieuw begin binnenin onszelf. Ik bouw graag verder op wat 2020 mij bracht…

2020 was voor mij het jaar waar ik kon zeggen… “Amai, tis precies de eerste keer dat ik me thuis voel op deze aarde, oef ik hoor er eindelijk bij”, dankzij de rust, de stilte, de frisse, zuivere geuren. De wereld rond me zien vertragen en stil vallen.

Waar ik de keuze heb gemaakt om in en met de natuur te wonen in plaats van in stad, daar waar ik me eenzaam kon voelen.
Voor de eerste keer sloot ik me in de winter niet op, integendeel.

Waar ik vaak tranen heb gehad van ontroering om overvloed in mezelf te mogen ervaren.
De overvloed van zoveel gewaar te worden, zoveel te mogen delen, te mogen ontvangen van het Universum.
De overvloed van genieten van de kleine dingen des levens.
Een jaar waarin ik aan een flitssnelheid vele spiegels voorgeschoteld kreeg en bewust werd dat vele oude patronen in mezelf verdwenen waren.
Waar ik heb mogen liefhebben zonder te vrezen, omdat mijn liefde geen verwachtingen en verlangens meer kende, gewoon in Liefde Zijn.

Waar ik soms met een harde klap werd wakker geschud uit het donker en naar het Licht werd gebracht.

Waar ik kon gewaarworden dat ik geen deelnemer meer was van situaties waar ik lang in vast heb gezeten, wel gegroeid naar toeschouwer.

Waar ik verder mocht ervaren en leren om ten volle trouw te blijven aan mezelf midden de chaos, zonder de ander hierin op afstand te moeten houden. En te ervaren met al mijn zintuigen hoe het anders kan. Dankjewel aan de bubbel.
Mezelf heb kunnen zien in de spiegel, als Jasmine Marie José, een vrouw, een wezen die op zichzelf bestaat en vooral dat ik onlangs mezelf aankeek in de spiegel en bewust werd dat ik verliefd was geworden op de persoon die ik zag. Tegen mezelf kan zeggen en doorvoelen – ook met wat tekenen van de ‘tijd’… wat ben je mooi, ik zie je graag…
ik zag leven, licht en liefde in mezelf.

Dankbaar om nog altijd door het leven te bewegen met enkel een rugzak en meer en meer afstand te kunnen doen van materie.
In vertrouwen door het leven en dat alles naar je toekomt op het moment dat je het nodig hebt. In de eenvoud de rijkdom ervaren.
Het leven in communauteit rijkelijk ervaren en gewaarworden en de meerwaarde zien
Dienstbaar mogen zijn voor de anderen.

Dankbaar te kunnen zijn om de vele verboden zaken dit jaar, want ze hebben me net dichter bij de essentie gebracht en daardoor de overvloed in de essentie die overal zichtbaar en voelbaar werd van dichtbij kunnen beleven.
Waar ik laatsleden zelf kon gewaarworden hoe woorden doorheen mijn hele Zijn konden binnentreden en een weg banen, alsof de letters dansten zonder dat de nood er was ze te begrijpen, want ze werden als een vanzelfsprekendheid. Zonder dat er spanning was, geen afweer naar het instituut, doorheen de muren van regels en wetten waarin ik me beweeglijk – beweeglijk als een buizerd in de lucht die aangevallen wordt door andere vogels en zijn eigen baan volgt, trouw aan zichzelf -kan in voortbewegen en mezelf blijven.
De muren… voor me, naast me, rond me…. als een kaartenhuisje in elkaar zien zakken.
Maar ook de muren in me, tussen mezelf en de essentie.

Dagelijks het overvloed van het leven, voelen, doorvoelen, gewaarworden verder dan de grens van wat het lichaam is.
De Liefde ten volle kunnen beleven in mezelf en met anderen.
Er Zijn voor mezelf en de anderen.

Met deze vaart ga ik verder in 2021 en dit wens ik jullie allen van harte toe.

Leven, Licht, Liefde… in overvloed mogen gewaarworden, doorvoelen en beleven in jezelf en het zo verder verspreiden als een lopend vuurtje… naar Samen Zijn in All-eenheid.

Even terug…

Met mijn rug tegen de verwarming. Een kopje warme thee van citroen Verbena. Het getik van winterse buien op het raam en de gure frisse wind die zijn weg zoekt tussen de raamkozijnen, denk ik even terug aan de voorbije periode vanop ‘La colline Éternelle’.

Ik sluit mijn ogen en verdwijn ver in gedachten naar de voorbije weken….

Ik zie de zon schijnen op het raam van ‘la chambre Érable’. Ik hoor de vogels zingen en het is net alsof ik de prille lente doorheen mijn lijf voel stromen en toch… ik zit midden in de winter en de donkerste nachten staan voor de deur.

Tijdens een korte pauze zoek ik even op ‘huizen te koop’, in Frankrijk. Het plamuren, schilderen, repareren… en nog zoveel meer deed me zin doen krijgen om in een eigen stekje te werken… wie weet komt ooit wel iets of… niets… of anders… alles is open. De beweging op zich is al om te genieten. Want niets moet. Zalig.

G. stelt voor dat we bosjes maken van Maretakken om ze uit te delen in het dorp van Avioth. Een super idee. Met verschillende mensen zetten we ons in beweging. De één knipt de takjes, de ander verzameld, maakt strikjes, wenskaartjes..
Zo een zestigtal bosjes zijn gemaakt en liggen in een rieten mand klaar om uit te delen. Het is zalig om te zien hoe we zonder veel woorden elk een eigen taak opzich hebben genomen.

Deur aan deur, bellen of kloppen we aan. “Bonjour…, on vient vous offrir cette petite branche de gui”. Sommigen waren verwonderd, de andere geraakt, ontroerd door de beweging… Allen waren superblij. En wij… wat was het deugddoend en hartvullend.
Een paar dagen nadien kon ik hier en daar de takjes aan de deur zien hangen. Mijn mondhoeken maakten een opwaartse beweging.

Een eendagse wandeling heen en terug van Avioth naar Orval deed me deugd om even ‘le Centre de Partage’ achter me te laten en tijd te maken voor 100 %mezelf. De natuur en beweging.
Orval, hmm… de beweging er naartoe was zalig en Orval, jah, vele hebben hier een waw gevoel. Behalve de ruïnes die ik boeiend vind en wat gewaarwordingen hier en daar, de rest, gewoon Orval. Niet meer, niet min.

21 december. Midwinter. Conjunctie Saturnus en Jupiter. Helaas is ze hier niet te zien. Regen en bewolkt. Samen met G. stap ik de avond in met de ‘No dimension’ van Osho om te eindigen in een Soefi dans. Wat heb ik ervan genoten. Het was lang geleden dat ik deze dans nog had gedanst.

Wat heb ik genoten om in Avioth te zijn. Aktief te mogen deelnemen aan het dagelijks gebeuren. Zoveel nieuwe mensen te hebben mogen ontmoeten. Zo boeiend om de bewegingen tussen elkander te mogen zien en voelen. Mezelf gewaar te worden in soms momenten van stilte en andere keren in drukte. Hoe ik kon blijven staan in mijn eigen kracht, trouw aan mezelf. Trouw aan mijn persoonlijke weg zonder erbij te willen horen om dan mezelf te moeten verliezen, want trouw zijn aan zichzelf, is het recht nemen op bestaan.
Bijzonder hoe ik de laatste tijd ook mag gewaarworden hoe krachtig, doordacht en doorvoeld ik mijn weg wandel, zonder vooruit te willen lopen. Er wordt me soms gevraagd wat ik van plan ben of wat ik zal doen, waar ik naartoe wil. Ik kan niets anders dan melden of delen dat ik leef van dag op dag, met een volle aanwezigheid in het Nu. Met mijn hele wezen weet ik zelf niet meer wat het andere is, of is geweest. Nog nooit heb ik het zo krachtig mogen aanvoelen dat iedere beweging, iedere handeling dient vanuit een puur-Zijn te vertrekken, vanuit zuiverheid. Het is vertragend en zogoed aanvoelend. Een keuze die zo juist en natuurlijk aanvoeld.

Mensen zien groeien… en ervan genieten. Mij danken om wat ik hen bracht..
‘hmm, Jasmine kan je zoiets wel delen. Kan je dit open delen. Wil je hier iets mee bereiken, waarom zou je het delen, zit hier iets achter.. Is dit niet een beetje jezelf in de kijker willen plaatsen… Een tal van vragen fladderen doorheen mijn hoofd.’… Fladderen. Vragen waarbij ik kon aanvoelen dat ze niet meer hetzelfde gewicht hebben in de weegschaal. Er was geen ene kant die meer doorweegde dan de andere kant. Geen piédestal of geen klein houden, geen oordeel meer naar mezelf, … het was. Ik kon ontvangen zonder meer, zonder dat het me in een bepaalde richting duwden vanuit een oud patroon. Wel een evenwichtige weegschaal waar mijn waarden, kwaliteiten de metalen pin in evenwicht in het midden houdt. Een metalen pin, als een speer die van boven naar beneden vertikaal wordt neergezet in de aarde. Als mijn lichaam die rechtop staat, met de armen horizontaal in balans.

Een fikse windstoot haalt me terug naar mijn kamer in Vézelay. De dag sluit zich… mijn ogen ook. Tijd om deze dag af te ronden. Slaapzacht.

La chambre érable

Ik sluit de deur van huisnummer 3 in Avioth. Het is 22 uur. Ik wandel nog even naar boven richting de basiliek. Een miezerige regen en het straatlicht zorgen voor een silhouet in de lucht van de basiliek.
Ik geniet nog na van de waardevolle, open en verbonden avond.

Ik zoek de sterren in de lucht. Geen. Het weten dat ze er ergens wel zijn brengt me voldoening. In de verte hoor ik de nachtuil.
Wat een mooie afsluiter van de voorbije week.

Ik was de laatste 2 dagen wat contact verloren met mijn lichaam en zat wat teveel in het mentale. Mijn voelsprieten stonden wat alerter.
Op een morgen toen ik het behang verwijderde in een slaapkamer kwamen 3 vrouwen helpen. Elk kwam haar verhaal doen, en al snel zat ik in een café ipv een kamer. Ik verdween of eerder ik vluchtte naar de keuken , een taart stond al 2 uur te wachten om af te werken, de eieren kwamen maar niet opdagen (hihi, ik bedoel de vrouw met de eieren) …, de wasplaats stond onder water, hupsa schoenen uit en uitscheppen maar… Soms zijn er van die hectische momenten die plots een loopje met je kunnen nemen, wel dit was zo een morgen. Resultaat behangpapier hangt er nog altijd.

De volgende dag voelde ik dat dit mijn energie naar beneden had gehaald. Ik had duidelijk mijn grenzen niet aangegeven. Een dagje rust, schakelde zich noodgedwongen in.

In een gesprek met N., deelde ze over vrouwengroepen… En toen ze deelde werd ik gewaar dat ik de vrouwen steunde in hun bewegingen, ze begreep en aanmoedigde. Dit voelde als nieuw aan voor me en terzelfde tijd werd ik me bewust dat ik noch bij de ene noch bij de andere groep thuis hoor. Een aangename evenwichtige gewaar Zijn.

Vrijdagmorgen vóór de vergadering werk ik verder in ‘la chambre érable’ . Oef, de rust is hier terug. En hoe bijzonder, door mij terug de kamer eigen te maken werd ik gewaar wat er gebeurde.
Ik vond mijn lijf terug, mijn eigen kracht, mijn rust.
En tal van dingen werden me duidelijk, de belangrijkste was dat ik me niet hoefde af te sluiten wanneer ik me onveilig voelde, wel net het omgekeerde.

Op verschillende momenten had ik me ergens onveilig gevoeld. Een opdringen naar een gesprek met tal van vragen over mijn privé. Een man die zijn hand ongevraagd op mijn ruggegraat legde op een moment dat ik iets in kwetsbaarheid deelde… Door mij onveilig te hebben gevoeld werden mijn voelsprieten dubbel aktief. Vermoeiend. Ik kwam hierdoor in het mentale terecht, verloor mijn rust, mijn lijf kwam in spanning, stelde geen grenzen. Resultaat mijn onderrug deed pijn en staartbeen.

Ik bleef toen aandachtig bij mijn lijf en voelde wat gebeurde. Ik kon het niet onmiddellijk plaatsen. Maar bleef erbij met veel geduld. Toen viel mijne ‘euro’ 😁
Ik deed de omgekeerde beweging van wat eigenlijk nodig was.
Wanneer ik me onveilig begon te voelen kwam zowel mijn bekken als buik onder spanning. Terwijl net daar de kracht en levensenergie aanwezig is om die onveilige situaties aan te kunnen.
Dus, laat maar open en ontspannen, en hoe meer ik de aandacht eraan gaf, hoe meer ik de energie terug voelde stromen, hoe meer ik me kon ontspannen en de pijn verdween.
Het werk vlotte. Mijn innerlijke glimlach was terug.
Ik had niet alleen de ruimte terug eigen gemaakt, ook mijn innerlijke ruimte.

Ik deel deze ervaring in vergadering. En door er lucht aan te geven, te delen werd me ook duidelijk waarom iemand een bepaald gedrag had aangenomen ten opzichte van mij.
Los van de agressiviteit. Is de persoon hoogstwaarschijnlijk in een onveilige situatie terechtgekomen waardoor ook hij zijn voelsprieten verdubbeld geweest zijn. En ik heb een vermoeden… ‘La tornade blanche’… heeft de man waarschijnlijk angst aangejaagd. Wanneer je hier reeds meer dan 20 jaar komt kan ik me wel voorstellen dat dit wat kan teweeg brengen. Benieuwd.

Ik bekijk nog even naar de symboliek van esdoorn.
Onafhankelijkheid- zelfvertrouwen – bescherming. Hmm, best wel passend. Merci érable.

Met een hartverwarmende zin die ik deze avond mocht ontvangen en met grote vreugde het nieuwe tijdperk mee zal instappen…

“tu nous enmenne à l’essentielle”

Sluit ik voor vandaag mijn ogen…
Welterusten iedereen.
In dankbaarheid

La chambre ‘Tilleul’

La chambre ‘Tilleul’ kreeg een grote schoonmaakbeurt. Niets kon ontsnappen aan de harde borstel, sodakristallen en Azijn…tot in de kleinste hoekjes. Het behang werd verwijderd, geplamuurd, terug behangen, geschilderd… resultaat een frisse aangename kamer.
Toen ik op de 1ste zondag van de advent het behang aan het verwijderen was, kwam woord voor woord… een verhaal/tekst aan het licht. ‘Un poème’

‘Didier mon coeur
Didier bonheur
Didier douceur
Didier mon sein
Didier calin
Didier coquin
Didier Je t’aime je voudrais être endormie près de toi
La tête dans tes cheveux blonds
Tu te réveilleras avec ton sourire coquin.
Tu mettras le lait à chauffer et tu m’apporteras un bol brûlant
Nous irons à vélo, nous descendrons le toboggan.
Nous conquerrons la citadelle.
Tes yeux s’ourriront grands.
Tu me diras: “Maman, tu es la plus jolie des dames avec ta robe rose”.
Je t’emmènerai dans le soleil d’août, je te montrerais le tableau de la Basilique d’Avioth.
Le village avec ses toits rouges et bleus.
Je te conterai le verger, la rivière, le lac, les peintres, les flûtistes, la chaleur et la rayonnance de Sœur Andrée.
Les blagues d’Yvon, les conseils de Marc, les amoureux dans la tente, Christiane endormie sous le soleil, Ismaël enfant d’Égypte, et tous les autres.
Nous attendrons ton père sur le seuil de notre maison.
Je t’embrasserai, tu m’embrasseras, tu essuieras quelque larmes, puis tu t’envoleras comme un grand bonhomme.
Tu iras retrouver les chèvres, Angie, les chats, ton verger, ta chambre rose.
Tu t’en dormiras en rêvant à ta maman.
Mon Amour Bonsoir,

Bonjour ‘

Ik werd zacht geraakt. Ik probeerde de situatie voor ogen te halen. Een blote muur, een balpen, een stille winteravond vóór het slapen gaan, dromend naar morgen… Een mama, een kind…

Ondertussen is de tekst terug verdwenen onder het nieuw behang.. slapend… .

Terwijl ik een broodpudding aan het bakken ben, hoor ik D. op de gitaar spelen ‘La Bohème’, zijn warme stem vulte zachtjes de ruimte en de klanken komen in golfjes richting de keuken. Ik ga in de deuropening staan, leun tegen de muur.

Een openhaard knettert. Pascha ligt languit op zijn rug in de zetel. Nog wat botjes aan, een hoed en het is precies de gelaarsde kat.

Diepe zucht.

Voir, écouter … la beauté… dans les chose simple de la vie. En gratitude

Temps de parole

Op de achtergrond speelt de muziek van Bach, met clavecimbel… Voor mij, uitzicht op de moestuin en de basiliek van Avioth. Links, een losstaande houtkachel, deze verwarmd mijn klein knus nestje. Een staande lamp uit recuphout gecreëerd door D. en zijn creatieve ideeën.
Na 15 dagen te hebben verbleven in la ‘Maison de Partage’ zelf, ben ik verhuist naar de studio op het gelijksvloers, zo komt mijn kamer vrij voor mensen die in nood aankomen.

De eerste twee dagen voelden wat vreemd om hier in de studio te zijn. Ik vond het eerst niet fijn, omdat ik het gevoel had dat ik hierdoor afstand nam van het samen wonen.

Het was terug wennen en zoeken naar evenwicht. Na twee dagen kon ik het best wel appreciëren. Ik kreeg hierbij de kans om meer in stilte en op een rustige plaats te zijn en waar ik de keuze kan maken, wanneer het nodig is om uit de soms heftige energie die in het huis wordt neergelegd, te kunnen vertrekken.
De luxe om eens alleen in de zetel te zitten of in huis te dansen zonder iemand je om de hoek staat te observeren of eens niet op te ruimen. Hihi, in mijn privé kan ik wel eens genieten om mijn werkboeken open te laten liggen of een afwas over te slaan, niemand kan hier last van hebben, met meerderen is dit een ander verhaal.

Ik ben nog altijd dankbaar om hier te zijn. Iedere dag kom ik in situaties terecht waarin ik verwonderd ben van mezelf. Een beetje vreemd aanvoelend en ook in vol vertrouwen voelt het aan als, wat ooit was er niet meer is, een zekere grenzeloze leegte in en buiten mezelf en in die leegte is er een grenzeloze niet tastbare volheid gekomen in de plaats.

En hoewel er soms inwendig diepe fysieke voelbare deeltjes in mijn lijf geraakt worden tijdens de qi gong, Feldenkrais of zelf in interactie met iemand anders. Iedere gewaarwording mag Zijn. Ik laat het leven, voel en verwelkom het.
En snel mag het ‘Licht’ erop schijnen en blijft niets hangen, het heeft zelf geen belang ‘wat was of vanwaar het kwam’, wel de bevrijding en de Liefde naar die bepaalde plaatsen.
De plezanste die dagelijks door meheen stroomt in continuïteit is mijn levensenergie – oef, ik kan er eindelijk van genieten – vreugde
en wordt ik gewaar dat wat binnen me is dit zich verder mag verspreiden buiten mezelf.

De mannen hebben hier een grote aanwezigheid in en rond het huis, en vaak is de energie en de manier van hoe de vrouw wordt benaderd nog vanuit een oud systeem, sterk zichtbaar en voelbaar, gelukkig zijn er ook uitzonderingen en die weet ik sterk te appreciëren. Het belangrijkste voor mij hierin is het gewaarworden en bewustzijn dat ik niet meer in afweermechanisme of beschermingmechanisme terecht kom binnen dit oud systeem en ik me als vrouw me hierin zelf vrij kan van maken en ik trouw kan blijven aan mijn waarden ook al is er soms agressie gericht naar me toe.
Maar wat van hen is, kan ik bij hen laten en neem ik niets persoonlijk op, wat niet wil zeggen dat ik me niet meer in vraag hoef te stellen. Integendeel, ik vind het belangrijk om me verder in vraag te stellen.
Het oud systeem heeft ook bij hen schade gericht en dagelijks zie ik hier hun gevecht, hoe ze ervan afzien en hoe ze vast zijn komen te zitten tussen het mentale, hun gewaarwordingen, gevoelens en emoties.

Op donderdag is er ‘temps de parole’. Eén uurtje. Op tafel liggen de engelen kaartjes en een lange stok. Wie aan het woord wenst te komen neemt de stok en wordt niet onderbroken en alles wat tijdens dit uur gedeeld wordt door de ander verlaat de cirkel niet. Ik vind dit moment een van de waardevolste tijdens de week.

… Ik leefde in een wereld waar ik liefde voortdurend buiten mezelf ging zoeken. Ik hielp de ander, ik stond snel klaar voor de ander met de bedoeling liefde te krijgen, gezien te worden, ik deed mijn uiterste best, ik was voornaam… En de liefde die naar me toe kwam op school bv. Pff, de weekends duurden dan te lang, de liefde die ik kon voelen tijdens de Santo Daime rituelen – helaas bleef het niet duren en terug uitkijkend naar het volgend ritueel… Niets was blijvend omdat het een buiten mezelf beleving was.
Er was vanaf mijn vroege levensjaren een bodemloos vat ontstaan, donker, oneindig.. die niet gevuld geraakte. En hoe meer ik zocht om… ‘ le tourbillon noir, infini en moi, le vouloir remplir avec ce que je trouver à l’ extérieur, au plus que j’étais en manque et prenez distance de moi même.
Car ce n’étais que en moi que je pouvez le trouvez. Je m’étais couper de ma propre source par protection, pour être en sécurité.
Le moment que j’ai compris cela en pleine conscience, ils n’y avais plus de tourbillon noir, mes cela a étais rempli comme avec une voile blanche infini…
La source n’est pas 1 endroit dans le corps, mes bien dans tous le corps. Une énergie qui circule dans le corps et qui est infini et peut aller bien plus loin en dehors de les limite de la matière du corps.

Et j’ai étais aussi appris à regardez et cherchez en dehors de moi… De me couper de mon ressenti et de prendre la voie du mental… Mes année à l’école, la société, l’institut église… . Parlez de certain ressenti étais un drame, une maladie, ensorcellement, ou en avez le diable en nous… en installer de la peur… et ils n’y a que une chose qui peut guérir l’être humain. C’est Être dans l’amour, c’est être Amour mes pour cela c’est bien de rentre dans le ressenti et descendre dans le corps, oser.. En ai bien venue sur terre pas que avec une tête mes un corps entier. Des pieds qui touche la terre pour prendre racine et une matière bien intéressante plein de petite caverne à découvrir et à mettre la lumière et la vie.

… hmm, terwijl ik dit neerschrijf ben ik me bewust dat wat ik deelde ik de volledige, juiste inhoud, woorden niet meer kan weergeven. En dat wat ik deelde in het juiste moment en ruimte werd gedeeld, er een woordenvloed was die krachtig door meheen kwam, nadien was er een lange stilte met een aangename energie die gans de ruimte vulde. En net als wanneer mensen mij vragen ‘maar hoe doe je dit in Liefde zijn’, ‘hoe voel je dat’ dan kan ik enkel maar antwoorden, daar bestaat naar mijn mening geen rechtlijnige uitleg voor, geen duidelijk antwoord en net wanneer men het probeert uit te leggen, ontsnapt met deels aan wat het is. Omdat het oneindig niet tastbaar, niet vast te leggen is en waarschijnlijk is dit ook de reden dat de momenten zoals in ‘Le temps de parole’ wat door meheen komt ik ze niet meer of moeilijk kan herinneren omdat het net over Liefde gaat. Wat ik wel kan delen, is op het moment dat je er in aanraking meekomt, je het nooit meer kwijtraakt – het is wel veranderlijk, het komt en gaat, het vlammetje blijft echter branden- en men heel goed weet waarover het gaat.

“En op het moment dat ik bewust werd dat de ander me niet kon helpen in wat ik zocht, op het moment dat ik kon aanzien dat ik de ander niet kon helpen in wat hij of zij zocht… Begreep ik pas wat liefde kon betekenen voor mezelf en de ander, er ontstond verbondenheid”.

De poes komt op mijn schoot. Pascha, is een bijzondere kat. Hij komt, draait nooit in het rond om zijn plaats te vinden. Hij is er en ploft neer. Haar geronk is voelbaar tot in mijn bekken, een aangename vibratie is voelbaar en gaat tot aan mijn staartbeen. Een krachtige ‘ronrontherapie’, hihi, bedankt Pascha, ‘Le pascha’.

Ik kijk op en kom terug met gans mijn Zijn in de ruimte. “Merci, pour ton partage et pour qui tu est. ton être ma déjà bien aidez depuis que tu est ici. En gratitude”, S.

We ronden af en ik ga nog wat behangpapier verwijderen van de muren in de slaapkamer ‘Tilleul’.
De avond is gevuld met dankbaarheid en rust. Ik geniet van de boeken rond etherische oliën en maak mijn eigen synergieen. Voor het slapen gaan ga ik de ontbijt tafel klaar zetten. Lichten dimmen, poes buiten en nog
Een verrassing… De tafel staat gedekt. Wat een fijn geschenk voor het slapen gaan.


‘Un petit clin d’œil’ de G. uit dankbaarheid om wie ik ben en wat ik bij hem wakker heb gemaakt.

Confiance

Duiven vliegen in rondjes rond de hoogste kerktoren.
Op het donkergroen gekleurd gras zijn dauwdruppels zichtbaar.
De wollendekens hangen over de wasdraad om te verluchten terwijl ik de kamers grondig aanpak. Nog niet zolang geleden was hier het bezoek van kleine ongewenste insecten die je dag behoorlijk zuur kunnen maken.

Iedere middag zitten we met een aantal inwoners rond het middagmaal. Voor we proeven van een heerlijk maaltijd met groenten uit de tuin, houden we 1 minuut stilte en verlengen we die stilte tijdens de eerste soepkom. Daarna kan er gepraat worden.

Vorige week had ik een fijn en waardevol gesprek met D. , nadat de persoon mijn stilte aan tafel niet wist te appreciëren na iets dat hij deelde en er zich vervelend rond voelde.
Het is de gewoonte hier wanneer je iets dwarszit dat je het niet links laat liggen, wel dat je het in handen neemt en er iets mee gaat doen ipv dat het zich gaat opstapelen of wegduwt. Niemand gaat hier ook door elkaar spreken. Je wacht gewoon met geduld je beurt af en laat de andere uitspreken.
Tijdens het gesprek met D. schrok ik wat van mezelf, schrikken van welke wijsheden ik in een gesprek kan leggen. Komend vanuit eigen ervaringen door de jaren heen en ook vanuit een voelbare diepe wijsheid en hierbij heb ik het dan altijd moeilijker om me de inhoud van het gesprek te herinneren en welke woorden ik eraan gaf, wel het gevoel, gewaarwording wat het me bracht, dit blijft nazinderen. Een gewaarwording die gans mijn lijf vult en diep van binnen weet dat het resoneert en kwaliteit brengt tussen twee individuen.

Een paar dagen nadien gaf ik dans initiatie. Het was lang geleden dat ik dit nog had gedaan. We waren met 6. Ik zag D. de zaal binnenkomen, mijn klein stemmetje sprak… Ik gaf mijn klein stemmetje geen aandacht. Ik nam de mensen mee vanuit een stil staan, en liet hen via hun eigen ademhaling in beweging komen op ontdekkingstocht in en met hun lijf. Op een bepaald moment zag ik D. in dissociatie gaan. Ik benaderde hem en begeleide hem om hem zo veilig mogelijk terug te brengen in de ruimte en het ook veilig te houden voor de andere aanwezigen. Na een 30 min. lukte het me. Ik was me bewust wat hier achter schuilde, het gesprek had iets fragiel bij hem geraakt. Ik herkende ook een groot deel van wat gebeurde uit ervaring, uit een lang verleden tijd.
Op het einde kwam er een rondje om te zien hoe iedereen zich voelde en het had bij sommigen wel iets wakker gemaakt. Ook bij mezelf na het ontvangen van een reactie “je n’est pas confiance en ce que tu fait”.
Dit kwam binnen. Ook al wist ik dat de persoon heel rationeel was.
En toch, hoewel ik het liever niet had tegengekomen en een voor mij vervelende rol heb moeten opnemen vanuit noodzaak,
voelde ik binnenin een geruststelling, kracht en ook een enorme groei in mezelf toen het voorbij was. Later schreef een vriendin me ‘je bent een diploma op zich’… en zo voelt het ook en wordt ik hierin voortdurend bevestigd de laatste weken.

Die ene zin bleef echter in mijn oren nazinderen en ook de gebruikte blik was op mijn netvlies blijven plakken. Het is pas beginnen doordringen een paar dagen nadien vóór de start van de wekelijkse vergadering waar iedereen aanwezig is. Ik voelde onderhuidse angst om mij te gaan uitdrukken in groep, ik was me bewust dat het voor mij belangrijk was om dit te doen om me te bevrijden van de lijfelijkespanning, mijn terugtrekken in mezelf en om mijn spontaniteit en mijn vreugde terug te vinden die ik verloren was na die uitspraak.
“J’aimerais bien partagé” … ik hoorde me stem trillen en had tijd nodig om mijn woorden te vinden…” La situation qui a u lieu cette semaine pendant la danse. Je n’ai pas écouter ma petite voix intérieur qui aurais dû refuser la personne. Mes alors qui suis je pour prendre cette décision. Qui suis je pour refusé une personne. J’ai réagi avec une grande responsabilité, de bienfaisance et en toute professionalite, même si j’aurais préféré ne pas le faire, je n’avez pas le choix. Et si une personne n’avez pas confiance en ce que je fessais, rien ne lui a empêcher de prendre ces propres responsabilité. ” Ik voelde dat wat ik zei juist was en hierbij een grens trok en mezelf terug gaf wat van mij was. Mijn kracht.
Van binnen waren tranen, ze waren bevrijdend.

Naast het onderhoud van het huis volg ik 1x per week Qi qong en Feldenkrais. Iets nieuws die ik ontdek en met plezier uitoefen. Een welgekome sessies en op het gepaste moment. Momenteel krijg ik thema bekkengebied… In een eenvoudige oefening wordt ik geraakt en komt er een op en neerwaartse beweging vrij die heel bevrijdend is. Een beweging die me niet onbekend was/is en ik meer en meer kan dragen en appreciëren. Vroeger was ze echter te intens en deed het pijn in mijn lijf vooral in mijn stuit en ter hoogte van mijn schedel. Het was als een hoge voltage die op die plaatsen doorheen mijn lijf schoot.
Tijdens één van de lessen probeert I. me iets duidelijk te maken. Ik lukt me niet om te begrijpen, of eerder er zat weerstand. Tot ik op het juiste punt zat op de stoel en tranen zich bevrijden met gemengde gevoelens. Vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar.
Meer en meer wordt ik me bewust van hoeveel ik onbewust op slot heb gezet in mijn bekkengebied en mijn levensenergie had afgesnoerd na de opmerking ivm ‘confiance’ ook al kon ik me verbaal uiten.
Verschillende laagjes komen een voor één vrij en daar ben ik heel blij om.

Stel je bent een kind en loopt met open armen naar iemand toe, vrij, vreugdevol en vol levensenergie, je gelooft in je eigen kracht en capaciteiten. .. en plots krijg je een halt toegeroepen op een moment dat je het niet verwacht en je als kind er niets van begrijpt wat er gebeurt en waarom. Wanneer dit een paar keer gebeurt dan gaat er onderhuids een wantrouwen zich installeren die zich blijkbaar subtiel heeft vastgezet in mijn bekken gebied en mijn levensenergie afsnoerde.
‘Confiance’ kreeg een tweerichting verkeer.

Mijn zitpositie bracht me ook bij een gebeuren die laatsleden aan de oppervlakte kwam en al die jaren verscholen lag.
Een herhaaldelijk gebeuren van grensoverschrijdend gedrag.
Wie ben je als kind van ongeveer 4 a 5 jaar die gewassen wordt op een aanrecht in de keuken. Met een bloot kontje moet gaan zitten op koud ijzer. In een grote onaangename ruimte, voor een raam en waar 3 deuren zijn waar ieder moment iemand binnen kan komen. Waar bleef de privacy van het kind. En dan… Ik hoor nog mij eigen geroep “neen, ik wil niet”… Ik hoor de echo nog van de volwassen stem die roept alsof ik doof was… “doe je…” Ik kan zowel de stem horen, als het, voor mij, niet zacht hand gebaar tussen mijn benen… Ik kan het voelen tot in mijn maag en terwijl ik dit schrijf kan ik gelukkig tranen lossen en is het alsof alles wat tussen mijn benen is aan het wenen is.
Wat heb ik die situaties weggeduwd, nooit gedacht dat dit zo een impact kon hebben op mijn sexueel leven en vooral op mijn levensenergie. Het zat zo ver weg. Gelukkige mag en kan ik me hiervan bevrijden en mag ik me terug hierbij herinneren en voelen dat ik ooit meerdere keren een duidelijke ‘Neen’ kon uitspreken. Dat die kracht in mij aanwezig is.

Ik kreeg een duidelijke boodschap van I. eentje die nog nooit zo intens was binnengekomen als deze…
‘Ne l’aise jamais personne encore entrez dans ton intimité si tu ne le veut pas’, de fysieke intimiteit.

MIJN intimiteit.

Ik hoor de kraanvogels massaal over het huis vliegen richting het Zuiden. Het was een goed rijk gevulde dag van delen en ontvangen. Tijd voor een laatste knuffel aan Pasha vóór het slapen gaan. Welterusten iedereen.

La tornade blanche

Jardin ‘Maison de Partage’

De haan kraait. Ontwaken. Ik trek mijn kleren aan en stap mijn kamerdeur uit richting de keuken. Ik druk een zwart knopje in, een groen licht gaat branden… koffie. Een bizar geluid ontsnapt uit de koffiemachine… De eerste heerlijke aroma druppels vullen de kan. Ondertussen zit ik op een bankje voor de houtkachel, steek het vuur aan en geniet van de dansende vlammen. Buiten wordt het stilletjes aan daglicht, hier en daar zijn nog sterren zichtbaar aan de hemel.

Ik ben hier bijna drie weken en ben nog steeds blij hier te mogen zijn, ook al is het niet altijd evident wanneer je met 10 à 13 bewoners, om nog maar te zwijgen van de vele poteau’s (de steunpilaren in la Maison du partage) die hier over de vloer komen.

Dagelijks delen we de maaltijd. Het huis en de tuin. Lief en leed, en hoewel dit meestal niet in woorden wordt geuit, wel vaak in non-verbaal gedrag en soms kan ik zo de luchtigheid voelen veranderen naar een zwaar beladen energie. Stilte is dan de enige oplossing in het nu-moment om te vermijden dat een discussie hier een loopje neemt. Want heftig kan het hier wel zijn.

Sedert ik hier ben ontferm ik me over de netheid van het huis. De keuken en badkamer kregen al een grondige schrobbeurt en voor ikzelf ben beginnen koken werd eerst alles ontvet, schimmel verwijderd, muren afgewassen, silicone vernieuwd, met een schraapstaal de aangekoekte viezigheid uit de hoeken gehaald…. ‘La tornade blanche’, noemen ze dit hier.
Het is net als tijdens mijn pelgrimstochten. Ik voel me pas aankomen wanneer ik de keuken en badkamer onder handen heb genomen. Een minimum aan basis hygiëne vind ik toch wel belangrijk en niet moeten voortdurend letten waar ik mijn voeding neerleg.

Zeven dagen heeft het geduurt om de rest van de inwoners deels mee te krijgen om het verder netjes te houden en ik maak me geen illusie, hoe het er nu bij ligt zal het niet blijven… of zou hier een mirakel mogelijk zijn…
Mijn dienstbaarheid op deze manier inzetten brengt me een enorme voldoening. Het huis zien veranderen naar een thuis. Het huis voelen veranderen van louter materie en noodoplossing naar warmte en hartelijke inhoud.
Dankbaar om hier te kunnen Zijn/zijn. Dankbaar om wat hier gecreëerd geweest is. Dankbaar om te zien hoe mensen in nood hier terecht kunnen en tijd krijgen om even terug op hun positive te komen.

“Arrête de travailler”, “N’oublie pas de prendre une pose”, “N’en fait pas de trop” “tu veut le faire changer ici”… uitspraken die ik regelmatig te horen krijg. Wel lief dat ze zich bekommeren. Dit zegt helaas meer over hen dan over mezelf.
Het is voor mij eerder als pelgrimeren. In beweging zijn zonder haast, rustig verder doen op mijn eigen tempo, zonder rush. Meditatief bezig zijn en er plezier aan beleven.

Het is net als de roos van de Kleine Prins, “c’est le temps que tu a perdu pour ta rose, qui fait ta rose si importante”, deze zin is sedert gisteren voortdurend aanwezig tijdens mijn bezigheden. Liefde steken in alles waar je mee bezig bent en vastneemt.


Wel belangrijk is het evenwicht behouden tussen mezelf en de ander, en daar ga ik zeer zorgvuldig mee om. Achter mijn hulp aanbieden zit geen verwachting of tegenprestatie… Van harte ben ik ‘la tornade blanche’… een nieuwtje op mijn lijst na ‘la pierre blanche’ en de ‘witte raaf’.

Wordt vervolgd…

Pasha le chat dans la Maison de Partage

Bernadette

“Vous allez plonger ? “, vraagt een kleine, tengere vrouw die haar compostbak naar buiten brengt. Aan haar voeten witte slofjes en lange kousen met een rood boordje die haar onderbenen warmen. Een panty met leger print en een loshangende trui. Op haar neus een rond brilletje die te groot is geworden.
” Pardon, vous dites ! ” en de vrouw herhaald haar zin.” Pourquoi? “” “Bhein, il pleut ?”, terwijl de regen al een half uur achter de rug is.
Twee kleine honden beginnen te blaffen en trippelen op korte pootjes naar buiten. “Ils s’appellent comment les chiens ?”
“Nono et Bernadette, comme moi.” “Allé, je continue mon chemin, bonne journée à plus tard !”, al zwaaiend verlaat ik Avioth voor een wandeling van een uurtje. Op zak een papier waar data, uur en verblijfplaats op staat voor in geval ik controle heb van de politie.
Op de achtergrond hoor ik Bernadette nog met een fijne stem roepen achter haar honden, “allez vite”.

Ik geniet van de zonnestralen, de natuur, de rust… Ik voel me precies op pelgrimstocht. Eigenlijk vind ik het wel bijzonder om hier te zijn. Oorspronkelijk zou ik naar Avioth gestapt zijn begin juni, ik koos echter om de grens over te gaan in Sedan.
Wat ik niet wist is dat le ‘Centre de Partage’ waar ik verblijf op een pelgrimsroute naar Compostela ligt, ‘Via Arduina’. Hier komen dus vaak pelgrims aankloppen.

Canadese ganzen vliegen in grote hoeveelheid in de lucht. In een schuine beweging landen ze gezamenlijk links van me in een vijver. Wat een fijn geluid om te horen wanneer ze landen en verder drijven op het water.

15u45. De klokken van de kerktoren van Breux laten zich horen… Tata taaa… Tata taaa…
Hmmm, sedert ik begonnen ben met Altblokfluit spelen hoor ik deuntjes en ritmes overal en probeer ik verder een muziekstukje te creëren.

1 uur later hoor ik Nono en Bernadette terug blaffen wanneer ik terug voor de deur passeer.

In de basiliek zoek ik een hoekje waar ik nog een uurtje muziek zal spelen. De akoestiek is hier schitterend. Nooit gedacht dat ik ooit muziek zou durven spelen in een kerk.
De zon gaat onder, het wordt frisser. Ik keer terug naar ‘centre de partage:.

Vóór het avondmaal spelen we met zes een intuïtief concertje.
M. zet het ritme in met de sjamendrum, E. volgt met een melodieus ritmisch vinger getokkel op een gitaar, A. vind de weg naar de gitaar. A. laat haar warme stem horen. Ik doe een poging om te volgen met de blokfluit waar I., die leerkracht muziek is, inspeeld op mijn intuïtieve deuntje… En al heel snel creëeren we met zijn alleen een ritmisch, vloeiend en harmonieus geheel…
Op het einde zijn we allen zo verbaasd van wat er is ontstaan is dat er een gezamenlijke kreet ontstaat…

Basilique Notre Dame Avioth