Zeven

Nog even geproefd van wat een film met lichaam en ziel kan doen en zeker wanneer Mr Ripley en Julie te l’Escaut op het scherm kwamen… Een onrustige nacht.

Ik draai me even om… heb ik alles bij… Sluit de deur en déposer de sleutels in de brievenbus. De dvd’s terug dragen en een koffie in de bar.
Een gesprek met drie mannen. Een delen. Een koffie wordt getrakteerd, mijn doos wordt gevuld met verse druiven. In fijn gezelschap. Wanneer de mannen het café verlaten zegt een van hen “Merci pour votre gentillesse”. “Pareiment “. We geven elkander de hand.

Le Rhône

Lagnieu

Een monument, kapel midden het kerkhof van Langieu vraagt mijn aandacht vraagt mijn aandacht… Een bijzondere kapel en de Engels die het gebouw sieren leiken op deze van Monte San’t Angelo. Een bejaarde heer komt af en vraag hem wat info, echter voor hem onbekend. Een graf van des Marquis et Marquise.

Ik kom terug een merkteken tegen van de weg van Compostella. ‘Alle wegen leiden niet naar Rome, alle wegen leiden naar Compostella’, gaat door meheen.
Aan mijn rechterkant een veld reigers… 1, 2, 3, 4….zeven reigers. Daar gaan we weer 😉. Lu een vriendin had me eerder attent gemaakt dat er iets met een zeven was. Pas nu kan ik het zelf ook zien. Ik wandel drie (triskele) van de zeven kloosters van de Heilige lijn van de Aartsengel Michael die van Ierland naar Jeruzalem gaat…En zo kan ik er nog opsommen. En terwijl ik dit nu schrijf tel ik uit nieuwsgierigheid de datum van vertrek, waarop ik vertrok zonder erbij stil te staan 01 -04 -2018. Ik doe een oproep op FB, zes mensen reageren… We zijn met zeven…. Euhhhh… Het spoookttt… Grapje, het doet me wel iets en maakt wel iets wakker in mijn lijf.

Langs de rivier l’Ain, een Lac. Afgemaaide maisvelden.. Open landschappen. De geur van koolzaad. De Alpen zijn met de wolken niet meer te onderscheiden, behalve een steekt erboven uit, de Mont-blanc.

In Meximieux probeer ik halte te houden voor de dag. Alles wijst erop dat het hier niet zal gebeuren. Deur zijn uitzonderlijk gesloten, telefoons rinkelen niet… Verder naar Perouges. Een jonge heer van de papeterie van het pittoresk dorp belt wat rond. Een adresje lukt hem. La maison familiale de Bethanie.

Gemeentehuis meximieux

Pérouges

In Perouges bezoek ik de kerk van Marie-Madeleine, ernaast een boom midden het plein. Ik leg mijn hand erop. Een fikse hartklop is voelbaar. Ik leg mijn hand op iets anders… neen… Ik ga terug naar de boom. Boumboum Boumboum…

Église forteresse Sainte Marie Madeleine

La maison Bethanie. “Roger… Ronron pour les intimes.”, vertelt Roger me terwijl hij me verwelkomt. Hij vraagt mijn naam. Ik zie hem nadenken. Hij kijkt naar mijn gestalte, groter dan hijzelf en vervolgt “Ma fiance elle avez 1m80. Tu vois ce que cela fait comme résultat.” Ik vind hem schattig.

Ik maak kennis met de inwoners. In het bijzonder Louis. Roger toont mijn kamer en maakt me wegwijs in het gebouw. ’s Avonds delen we de maaltijd aan een lange houten tafel.

ALS – SLA

Nog tot 25 december kan je op onderstaande link doneren.

Help je ook…

Gratitude,

Jasmine

https://www.dono.be/actie/7000-km-voor-als#.W8MwY6WAyyU

Pour la France

Pèlerinage pour la charité

Je m’appelle Jasmine le 1er avril / jour de Pâques. J’ai quitté Gand (Belgique) pour un pèlerinage à Compostelle pars Assise et Rome. A Pavia le pèlerinage à commencer à changer.
De la Belgique à Rome, à Monte Sant’Angelo, Assise, La Verna, Sacra di San Michaël… Mont Saint Michel (Fr) et retour dans mon pays.
Au moi de décembre 2018 je rentre à ‘la casa’. Un voyage d’environ 7000 km à pied.
Pour m’encourager, je relève un défi.
Je cherche des personnes qui veulent relever ce défi avec moi en collectant 7000 euros pour la maladie SLA, sclérose latérale amyotrofique, la maladie de charcot.

COMMENT!

Aux donateurs des Pays-Bas, la France, l’Italy ou d’autres pays européens. Les dons peuvent être faits directement sur le compte suivant. C’est le compte rendu du projet «la buse» également au profit de la SLA. Ne pas oublier d’inclure la notification correcte. Je vais allez personnellement transférer votre montant avec votre rapport, une fois rentrée en Belgique. Merci pour votre soutien. Avec gratitude, Jasmine

Jasmine Debels
BE95 9731 6667 7558
BIC ARSPBE
avec indication: Assisi + nom ou anonyme

Pour Italy

Pellegrinaggio per beneficent per la malaria de SLA.

il mio nome Jasmine.
1 ° aprile/giorno di Pasqua, . Ho lasciato Gand (Belgio) per un pellegrinaggio a Compostela lasciare Assisi e Roma.
A Pavia il pellegrinaggio per cominciare a cambiare.
Dal Belgio a Roma, a Monte Sant’Angelo, Assisi, la Verna, sacra Michael… Mont Saint Michel (FR) e ritorno nel mio paese.
Al me di dicembre 2018 torno a’ la casa ‘. Un viaggio di circa 7000 km a piedi.

Per incoraggiarmi, mi alzo per una sfida.
Sto cercando persone che vogliono affrontare questa sfida con me raccogliendo 7000 euro per la malattia di SLA, sclerosi laterale amyotrofique.

Ai donatori provenienti dai Paesi Bassi, dalla Francia, dall’Italia o da altre nazioni europee. Le donazioni possono essere effettuate direttamente al conto successivo. Questo è il rapporto del progetto “la Poiana” anche a beneficio di SLA. Non dimenticate di includere la notifica corretta. Trasferirò personalmente il vostro importo con la vostra relazione, una volta che siete tornati in Belgio. Grazie per il vostro sostegno.

Jasmine Debels
BE95 9731 6667 7558
BIC ARSPBE
avec indication: Assisi + nome ou anonyme

Grazie mille

Mist

Jacques’ de kat, oorspronkelijk ‘Jacqouille’ (de naam die de buurman gaf aan zijn poes, maar niet naar omkijkt) komt aan de deur… honger.
Ik open de deur, hup, recht naar zijn eetpot, even rond mijn benen draaien en hop terug naar buiten.

Ik verlaat het huis na een gezellig ontbijt, afwas en het bed opmaken. Het is warm buiten en muts en trui zijn onmiddellijk overbodig. En hoewel het hier op een paar honderd kilometers noodweer is, blijf ik verder genieten van de nu al meer dan zes maand zon. Het landschap is verbluffend. Vanop een plateau van 850m kijk ik uit op een dal bekleed door wolken, aan de andere kant de Alpen in de verte waar de verschillende dieptes in afstand nog zichtbaar zijn.

Ik wandel afwisselend op de GR59 of le ‘Chemin d’Assise’ die ik soms ook wel ‘Chemin de Vézelay’ omdat ik deze weg in de omgekeerde richting wandel en op de asfalt weg.

Ik herinner me nog heel goed mijn eerste pelgrimsdag op 1 april 2014… Een tendinitis (ontsteking) kwam fiks verandering steken in mijn weg. Pff.. wat was dit toen een knoop in mijn hoofd waar ik niet uitgeraakte. Een tal van scénario’s speelde in mijn bovenkamer… De grootste was ‘mislukkeling’. Gedachten die me kwamen uitdagen, die me naar beneden haalden.
Terwijl mijn hart en buikgevoel mijn kwamen vertellen wat me te doen stond… Zorg dragen, mildheid en vooral van mezelf houden.
Deze knoop doorhakken was een van de moeilijkste, wel een van de waardevolste… ik begon van mezelf te houden.
De eerste stap naar mezelf, de eerste stap naar mijn eigen weg te bewandelen. En zo kwam ik zonder kaart, map, GPS 3 maanden later kwam ik aan in Compostella. Wandel je eigen weg, met wat nodig is in het moment. En als de weg wat afwijkt, of kilometers verschillen, .. het is geen afwijking, het is jou weg.
En als ik mijn eigen schaduw niet had ontmoet dan was ik niet in licht het komen te staan.
En ook andersom als er geen licht is, dan kan ik mijn eigen schaduw niet zien.

Een witte bestelwagen rijd heen en terug en kruist me meerdere malen. Hmm, als hij zo verder blijft rijden – plankgas in het stijgen – dan zal zijn oud bakje het niet lang volhouden.

De bladeren van de bomen beginnen te bewegen. En dwarrelen voor mij. Vreemd. Een geur van oude vochtige kloostergangen komt langs mijn neus heen. Ik kijk rond me heen. Ik zie niets. Geen wind is voelbaar. Het voelt wat frisser. Ik draai me om… Wolken… Ik blijf staan en laat me meeslepen, open mijn armen en bewonder wat aan het gebeuren is. In een mum van tijd bevind ik me van de een wereld in de ander. Het is muisstil. Mystiek. Het bos heeft een totaal andere gedaante, er wordt zelfs gedanst.
Ik draai rond mijn as, hoofd naar achter, armen gespreid…. Dankbaar.

Liefde is werkelijk overal…. overal… men hoeft enkel het te zien en te voelen. Ik daal verder…mist komt en gaat… van omhullen naar het wegtrekken… verdwijnen naar openen… Het tovert voortdurend.
Een bel is hoorbaar… er komt iets aangewandeld op vier poten… een hond… Hij komt en gaat… Draait rond me heen… Zichtbaar, onzichtbaar. Een oude ziel. Hij komt me een goede dag zeggen.

De witte bestelwagen zie ik plots rustig afdalen en uit de mist tevoorschijn komen.
Hij stopt. Prutttpruttt… zegt de motor. Panne.
Ik draai me om. “Je peut vous aider ?”.
“Oh, il va redémarré”, zegt de man terwijl hij aan de sleutel draait en probeer te starten “mes ils faut être patient !”
“Et lui parler en douceur et le caressée, cela peut aider”, voeg ik eraan toe.
De man vraagt wat ik doe. Zijn wenkbrauwen gaan opwaarts na de korte uitleg. Zijn auto doet het nog altijd niet. ” À pied je n’est pas de stress et de voiture qiu tombe en panne.” “Bhein, oui mes ils faut le faire quand même.” “C’est comme aller travailler mes alors sans stress.”
Ondertussen doet zijn auto het terug. Ik steek mijn hand op en zie hem nog een paar keer verschijnen op de weg.

De zon is terug en reist met me mee. De vogels zijn terug hoorbaar. De mist is weg.
Ik kom aan in een pittoresk dorp Saint Sorlin-en- Bugey. Ik stap nog verder langs de Rhône naar Lagnieu.
Ik hoor en zie een eekhoorn en blijf er staan. Geen zwarte niet meer, wel de roestbruin met een witte buik. Ik maak een geluid waarbij de eekhoorn nieuwsgierig is en dichter komt. We blijven communiceren. Hij twijfelt.
Een babbel met een meneer….in het dorp vallen er wat regendruppels. Postkaarten staan buiten aan een etalage. Ik ga binnen in de winkel. “Bonjourrrr”. “Bonjour”, zegt een mannenstem. “Monsieur il tombent des goûtés et vos cartes postales sont dehors.” “Ah, oui. J’avais oublier. Merci.” Hij draait zich nog even om, “Merci pour votre gentillesse.” Ik groet met een glimlach.

La cure. Een vriendelijke en hulpzame priester doet open. Doet een belletje. Neemt me mee in de wagen. Zet me af aan de winkel waar ik mijn aankopen kan doen. Komt me terug oppikken en voert me 4 kilometer terug naar Saint-Sorlin. Stopt aan een huis. Een bejaarde vrouw komt buiten met een sleutel. De sleutel waar ik kan overnachten. Ik laat alles gebeuren. Het vloeit. Zalig.
Aan haar deur stond ik twee uur geleden stil nadenken of ik zou halte houden in het dorp. Mijn energie was nog voldoende om verder te stappen wat goed was want anders had ik geen eten. Niets is zomaar, alles heeft een reden.

Een tv en een dvd speler… Aha… Geen DVD… Alle, hup opzoek naar een dvd in het dorp. Een avondje cinema. Op het programma ‘The talented Mr. Ripley en Julie Lescaut’
Koken. Tafeldekken. En een etentje bij kaarslicht.

Raaf

Ik verlaat Veyrin, met zijn hartelijke mensen, een dorp naar mijn hart. Even terzijde, Lu ik was er de 124 ste pelgrim die er sliep… Heb je hem 😉
Mijn rugzak voelt licht… Hmmm ben ik iets vergeten… Ik voel… Ik denk… Neen niet twijfelen… Hij voelt gewoon vederlicht vandaag…
Ik laat me onmiddellijk onderdompelen in een bad van natuurgeluiden… vogels, eekhoorns, wind, vallende bladeren, een krakkende tak…
De natuur, de grootsheid, de energie, de schoonheid is zo groot dat het ontvangen van deze schoonheid bijna overrompelend is.

Een klim… Pfff, en ik die dacht dat het voorbij was. Verkeerd gedacht. Een pauze op de Romeinse trappen… Zet mijn rugzak af, trui uit… wat een zicht… Diepe zucht. Ik geraak ontroerd door de wind die me vergezeld. Gewoon ontroerd om de schoonheid en intensiteit van het leven… Liefde stroomt voelbaar door gans je lijf…ruimte. SamenZijnInAllEenheid.

De buxusbossen… natuurlijke ruïnes.
Rustig blijf ik stijgen. Stap voor stap, net juist genoeg wat mijn lichaam nog aankan. Ik voel dat er iets subtiel gaande is, transformatie. De gewaarwording en bewustzijn voelt zo afgestemd dat de transformatie zich plaats vind zonder dat er nog ‘tijd’ is tussen wat was en wat zich aanbied. Waar geen ruimte niet meer is om het vast te grijpen en te begrijpen….en wat ook van geen belang niet meer is.
De plaats, een rots, deze berg, de omgeving…een aanwezigheid. Ik zie het niet, voel het wel… een niet tastelijke bries komt alles wegvegen en neemt met zich… het voelt aan als een andere dimensie, waarin ik alles duidelijk voelbaar kan waarnemen en mag beseffen. Een andere dimensie op deze wonderbaarlijke en bijzondere wereld.
De horizontale en vertikaal wereld mag voelen in evenwicht, waar helen en transformatie verweven zijn met elkaar.

Boven mij is een raaf heel présent aanwezig, in een bos getekend door de tijd en waar twee werelden samenkomen. Zo intens en lang heb ik er nog niet mogen in… vertoeven. Het voelt zo juist dat vragen overbodig zijn geworden. En dat ik plots heel veel aanwezigheid mag voelen, zelfs dit is OK en voel ik geen enkel angst, integendeel ik voel me beschermd.
Waar ik me bijna als een schim voortbeweegt… Eén met al.

Van een eentonig wat somber onderbos, naar een vollicht kleurrijk hoog en open bos alsof ik in een elfenwereld vertoef… libellen, icarusvlinder, geluiden scheren langs mijn oren… vliegen en kleine vogels. Van vertragen in stappen naar meer energie. Waar de somberheid me probeerde terug te winnen en waar het licht in mij me hielp vooruit te gaan, zonder dat er bij beiden een trekken of duwen was…. Yin-yang…Een eerste symbool die in mijn leven kwam en vereeuwigd werd op mijn huid.

En hoewel ik er wat tegenop zag voor het klimmen. Ben ik heel blij deze in klimmende richting te hebben genomen. Een beloning aan mezelf.
Een groep boomstammen staan in het licht… Ik ga er naar toe en leg er mijn handen op. Strelend ga ik over de stam, nooit gedacht dat een boom zacht kon aanvoelen en ik liefde via een boom kon ontvangen en geven.
Een plaats waar ik zou eeuwig kunnen blijven. Ik kijk op mijn podometer… exact 7 kilometer… 5 uur klimmen. En om me nog wat bij te leren nog een laatste pittige klim… jaja, het is goed, ik heb het door… het word me duidelijk dat ik het woord ‘alsof’ mag laten zijn voor wat het is en dat ik werkelijk mag gaan staan in wat zich manifesteert zonder nog te twijfelen. En niet meer te denken… ‘Het is alsof’… wel ‘het is’.

Na het klimmen, natuurlijk een daling. Heel voorzichtig en aftastend ga ik naar beneden. De rood-witte strepen van de GR 59 zijn verdwenen onder het bladerdek. De stenen zijn gladdig en niet goed zichtbaar. De bos weg begint gevaarlijk te worden.
Een eerste dorp na 13 kilometer. Gelukkig is er een bar… jammer genoeg geen eten… Niet erg een koffie en hup de laatste kilometers naar Ordannaz via een plateau op een hoogte van een 850 meter.
Met een nog warme avondzon kom ik aan. Ik stap het enig winkeltje binnen die er is. ‘La Fruitière’. “Na waar ga je”, vraagt de vrouw. Wanneer ze hoort dat ik hier blijf vertelt ze me dat ze mij een overnachting kan aanbieden.
Oh, tof. Ik doe mijn aankopen en ga naar het huisje. Ik steek de openhaard aan. Een avondje voor het vuur met stukje heerlijke geitenkaas, cracotte en een verse yoghurt.

Veyrin

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als tweeverliefden. Verderop een boer op het land in een reuzemaaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rodetinten kleuren de horizon.

Yenne

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostella, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxusrups veranderde de buxusbossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

Verder thuiswaarts

Na een terras en een tentoonstelling, 13u30 station Chambéry… Els neemt straks haar trein… richting huiswaarts … Ik terug mijn pelgrimsweg… richting… thuiswaarts.
Na de lichte ochtendregen, komt de zon terug te voorschijn. Mijn regenjas verdwijnt al heel snel in de rugzak.
Ik neem dezelfde weg van gisteren richting le Lac du Bourget.
Zondag, de vele wagens zoeven heen en weer op de autosnelweg. Een leeg fietspad.
Ik draai me even om en zie de wolken wegtrekken, in de verte is de sneeuwlaag dikker geworden.

Gisteren was het bikini en zwembroek weder… vandaag is dikkere kledij te zien rond de Lac.
Ik wandel nog verder tot valavond. Een lange nieuwe wandeltunnel, deze verbind Bourdeau en Saint Jean-de-Chevelu. 1500 meter met ‘le musée de chat’. Muurschilderijen rond cultuur, typische gerechten, geschiedenis, kunst… in la Savoie.

Bourdeau

Wanneer ik de tunnel uitkom… voelt het vreemd, een heuvelend landschap. De vergezichten op de bergen is verdwenen.
Nog even tot aan het dorp Saint-Jean. Ik bel aan een deur. De buren hiervan hebben ondertussen het licht in de woonkamer uitgedaan. Beiden staan in het donker achter het venster me aan te kijken, tot ze doorhebben dat ze zichtbaar zijn. De dame komt naar buiten, de andere dame waar ik aanbelde is er ondertussen ook. De twee dames helpen me zoeken naar een overnachtingsplaats. Ik voel dat ze er wat onwennig en angstig bijstaan en doen er van alles aan om me 6 km verder te brengen met de wagen. Ik weiger en zeg hierbij “merci beaucoup pour votre aide. Mes je vais continuer à cherchez dans le village. Je suis complètement confiant au chemin”. En ja hoor…. wat verder komt een vrouw naar buiten ‘Claude’ waar ik een gezellige avond met haar deel.

Saint Jean de Chevelu

Bezoek

Foto:Els Van Bosbeke

Ontwaken zonder wekker…in het gezelschap met vriendin Els die me een bezoek brengt op mijn pelgrimstocht. Ongewassen mijn kleren in en een verse koffie halen beneden, om dan terug kleren uit… terug bed in en genieten van het eerste heerlijke geurende koffie in gezelschap.

Foto: Els Van Bosbeke

Samen wandelen, smakelijk eten, glaasje drinken, picknick… genieten aan het meer, terras, muziek beluisteren… hihi, naar thuis kijken…elk zijn weg delen, luisteren…warmte… Genegenheid… Hartelijkheid… voelen…boeken…film…evenwicht… aannemen…geven…ontwaken…vriendschap…onvoorwaardelijk… groeien… transformatie… Zijn…
Dankbaarheid… Liefde… Leven… Genieten… Verbondenheid… SamenZijn

Een korte opsomming en delen van het deugddoend weerzien… Dankjewel Els …en tot

Ik nodig jullie, lezer graag uit naar volgende link waar je het werk van Els kan bewonderen.

https://www.elsvbphotography.com