Schoenen

Ik sliep zo diep – dit was lang geleden – dat mijn lichaam het moeilijk heeft om te ontwaken. Ook de zon heeft het moeilijk om zich doorheen de wolken te laten zien.

Gisteren kocht ik noodgedwongen nieuwe schoenen. Na een bijna duizend kilometer hadden de trailschoenen geen grip niet meer en was de zool, zoals ze hier dit noemen ‘morta’. Eigenlijk hadden ze het voor trailschoenen wel supergoed gedaan.
Met het vooruitzicht naar de komende maanden, frisser en vochtiger werden trekkingschoenen mijn derde paar.
Hoewel ze gisteren supergoed aanvoelden klopt er iets niet aan de gewaarwordingen in mijn voeten deze morgen. Mijn voeten, benen… alsof ze gezwollen en gespannen zijn. De rest van mijn lichaam is ook niet vrij… een druk op de borstkas… en wat moeilijk om te ademen.

Een iets is heel duidelijk met deze schoenen kan ik geen honderden kilometers wandelen…
ze voelen onstabiel en mijn voeten zitten in een harnas.
In een bar haal ik mijn steunzolen uit en stap ik verder zonder binnenzolen.
Mijn voeten vragen volledig mijn aandacht… ‘oh neen nu niet… Aub voeten niet opgeven… Nu niet, nu nog niet… gaat er voortdurend door meheen.
Al heel snel voel ik dat mijn voeten meer ruimte hebben. Wat een verademing. Het is alsof gans mijn voetzool plots wordt gemasseerd door de grond en voel ik ook mijn lijf vrij worden.
Plots voel ik iets bewegen in mijn lijf. Mijn bekken wordt ruimer en een kleine bal is voelbaar en verplaats zich in dit gebied. Mijn kundalini wordt aangewakkerd en de kleine bal gaat heel subtiel opwaarts. Een fijne klank komt vrij, het gebied rond mijn hart krijgt meer ruimte. Een traan… Ik begin te wenen… opluchting…
Blijkbaar nog een deeltje die mocht helen…een weg die ik diep van binnen weet dat daar nog iets te doen is… Alles op zijn tijd.

In l’Aquila bezoek ik de Basilica di Santa Maria di Collemaggio die nog niet zolang is gerestaureerd. Een prachtige façade en eenvoudig en sereen intérieur. Prachtige gedetailleerder muurschilderijen. Eentje valt me op… de aertsengel Michael samen met Maria en Jezus, een van de weinige beelden waar ik ze samen zo heb afgebeeld gezien.

Ik verlaat de basilica opzoek naar een winkel met goede wandelschoenen. En ja hoor… het geluk is aan mijn zijde… een verademing wanneer ik terug dezelfde trailschoenen vind…vrijheid aan mijn voeten.
De schoenen en kousen, ja ook de kousen, ik begrijp niet hoe mensen kunnen uren wandelen in synthetische kousen… daar krijg je werkelijk verbrande voeten mee… en blaren zonder twijfel, zijn met de post richting België.
Zo zie je maar hoe ‘schijn bedriegt’…

En nu mijn voeten vrij zijn beslis ik om verder te wandelen en te genieten van de frisheid die de regen met zich meebracht. Weg van de drukte van de grootstad richting Villagrande in een Pro Loco…

Fossa

Ik daal de trap af naar de eetzaal van Casa Madonna delle Rocche. Een caritas huis en wat ik fijn vind aan dit huis is dat er zowel bejaarden zijn op rust, mensen met beperkingen, mensen in revalidatie, refugees… en ja zelfs een pelgrim. Allen samen onder één dak… voilà zo gemakkelijk is het en alles draait hier naar mijn gevoel… zalig…
Een huis waar de tijd is stil blijven staan… Een letterbord met magneten. Vintage meubelen, posters aan de muur van de tijd van mijn grootmoeder…

Op tafel een kom met boterkoekjes, biscotte in pakjes, twee confituurkes…. De juffrouw komt mijn tas vullen en nog voor ik de tijd heb om te reageren is hij gevuld met warme melk en een klein scheutje koffie. Ik vraag haar of ze me kan helpen met wat boter. Ze brengt me van die kleine plakjes in papier gedraaid. Bevroren leg ik ze onder mijn billen zodat ze kunnen ontdooien.
Ik kijk naar de koekjes… OK… laat je gaan, Jasmine… Boter op het koekje, de melk in… En… wachten tot… net op tijd…
Hihi, fun… Toen ik klein was vond ik dit super om te doen… Het koekje onderdompelen tot net wanneer hij niet brak…
In de gang een silhouette… Een zwart lang kleed… Don Vincenzo, de priester die hier alles wat draaiend houdt. Ook zijn klederdracht is blijven stilstaan in de tijd. Het zwart is grijs geworden.

De natuurparken van Abruzzo zijn echt de moeite waard en heel aangenaam. Er zijn zelfs…. fietspaden…. Ja hoor… Deze streek is echt betrokken bij de wandelaar en fietser. En als ik ook vakantie zou komen naar Italië, dan zou dit ongetwijfeld in deze regio zijn. Een regio waar evenwicht is tussen mens en natuur. Dorpen die dorpen gebleven zijn, geen souvenir shops. Geen omhoog geschoten prijzen zoals in Toscanië… En de mens… behulpzaam, lachend en hulpvaardig.

Een camionet komt aangereden… de fruitboer… een muziekje… ‘vers la passione’. Ik voel dat het muziek mijn lijf begint te vullen… Oh dat is lang geleden…. dansen… dansen… dansen… Dit is nu wel het eerste dat ik zal doen bij thuis komst… gaan dansen.

Van het hoogplateau daal ik kilometers af van ongeveer 1300m naar 600m. Via een duidelijk zichtbare weg in het bos. De dorpen hebben ontzettelijk veel hoogkranen en als ik goed kijk… Vernielde huizen… In 2009 zijn in de provincie L’Aquila zware aardbevingen geweest… wanneer ik Fossa in wandel kan ik niet naastgelegen kijken een onbewoond dorp op 3 families na. Voor de rest is gans het dorp onbewoonbaar verklaart. De gevels zijn zwaar gestut… Meubelen… Etenswaren… Boeken… alsof iedereen weg gevlucht is en nooit terug gekomen. Vele deuren zijn op slot om inbraak te verkomen… Ik wandel erdoor…. Ik word stil van binnen… heel stil…
Het dorp ligt tussen en onder, links het monastery Santo Spirito, rechts convento San Angelo. Het monastery is een hotel, feestzaal geworden, het convento staat momenteel leeg wel in goede staat.

In ‘le village’ het nieuwe dorp die in 2010 opgericht is voor de slachtoffers kijk ik uit op het leegstaand dorp…De zon gaat onder… het leven gaat verder…

Hoogvlakte

Voor ik de stad verlaat stap ik binnen in een kerk Chiesa di San Michel Archangelo. Een man in roulator weet me te vertellen dat in 2009 de kerk is ingestort tijdens een aardbeving. Het verklaart denk ik een beetje de hedendaagse schilderijen, Aan de ingang van de kerk, op de grond, liggen kranten over politiek en cultuur. Vreemd om dit te zien.

Wat verderop hoor ik gezang… ik volg de klank. Een kerk. Ik stap binnen, dertig mensen vieren samen. Samen zingen ze een lied over Maria. Mijn hart vult zich.. .. Prachtig om te horen hoe mensen zich verenigen via zang. Het doet me denken aan de vele bijeenkomsten van de Santo Daime waar ik zo kon genieten van de Maria liederen.
Op het einde van Celano is er een fontein. La ‘fonti del Miracolo’ . In de muur werden openingen aangebracht om het water te laten stromen. Rechts de vier parochies met een brede platte opening, links de zes kerken van de stad waar het water uit een koperen buis stroomt.
Symbolisch mooi weergegeven…
Er zijn soms zo van die plaatsen waar mijn lichaam wordt tegengehouden alsof iemand of iets aan me trekt. Ook deze plaats weet me te raken. Een gewaarwording in mijn rompgebied, in alsof het in volume toeneemt. Mijn ademhaling wordt dieper en intenser… Ik laat het geluid van stromend water mijn lijf vullen…De kracht van water…

Vanaf Celano gaat het bergopwaarts. Op een rustige asfalt weg afwisselend, op een weg met witte stenen en bospad. Een auto rijd Traag jes achter me aan en claxoneerd. Ik ga wat op de zijkant. De claxon blijft gaan. Op een bepaald moment voelde ik een andere levend wezen achter me. Ik draai me om…. een kleine hond grommend met zijn tanden bloot… “eh, ça va oui…calme toi”… De vrouw in de wagen zegt dat het OK is… “tranquille”… Jah, rustig zeggen ze dan… De vrouw was met de wagen haar hond aan het uitlaten. Al meerdere malen gezien, de leiband wordt vervangen door de claxon, kwestie van het dier wat op te jagen…

Terwijl mijn benen de klimmen trotseren, bruis ik van de creativiteit… mijn korte haltes geven me de tijd deze te noteren en uit te rusten…. En zo ga ik naar bovennnn….Links onder de rijweg met ‘zoevende zinzare’s’ op twee wielen…moto’s. Op de top kom ik aan in een rustig dorp Ovindoli… allé dat dacht ik… het dorp is zo klein niet, aan de andere kant is er een nieuwer stuk uitgestrekt over een hoogvlakte. Gelukkige met geen te grote appartementsgebouwen die het prachtig landschap vernietigen. Nu is het me duidelijk waar al die zoeven de voertuigen naartoe zijn. De plaats bij uitstek om een vrije dag te vullen…. De ene vleesrestaurant na de andere… Familieparken…en ze hebben geen ongelijk om naar hier te komen, het voelt hier zalig.

Deze hoogvlakte heeft een bijzondere zachte energie. De hoogvlakte die zich over kilometers uitstrekt is omgeven door de bergtoppen. Een ideale plaats om te herbronnen.
In vergelijking met Monte Sant’Angelo die naar mijn gevoel een mannelijke energie had, en Abbazia di Pulsano een vrouwelijke. Is het alsof
beiden hier versmolten met elkaar. Het voelt noch mannelijk, noch vrouwelijke alsof beiden verenigd zijn in het grote geheel. Alsof de materie hier niet tastbaar is. De wagens die langs rijden- en de motorgeluiden die kunnen storend zijn- verdwijnen onmiddellijk zodra ze voorbij zijn. Alsof het onmiddellijk wordt gereinigd… niets blijft hangen. Zelfs mijn voetstappen verdwijnen… het is bijna alsof je onzichtbaar zou kunnen worden.

Natuurlijk is dit iets die ook in mezelf stroomt… waar ik voor open sta en toelaat… anders zou ik het ook niet kunnen gewaarworden.
Zou dit nu het mirakelwater zijn van deze morgen….!?Neen… het resultaat van een lange adem en iedere dag aan mezelf te werken. Hoeveel keer ik in mijn leven heb mogen horen… ‘zoek zo diep niet… geniet van het leven… Trek het je niet aan… Oh, je maakt het zo moeilijk…’, ik begrijp ook vanwaar deze reactie kwamen. Voor mezelf en diep vanbinnen kon ik niet anders… en wat ben ik blij dat ik hierin heb doorgezet ook al was het op sommige momenten potverdikkie zwaar om dragen.

Een lumineus licht is aanwezig. Ik geniet ten volle van al wat is. Ik open even mijn FB om er een beeld op te plaatsen. Ik zie een foto van een jonge man met een pasgeborene in zijn armen. Een jonge man die ikzelf heb weten geboren worden. Mijn nieuwsgierigheid wordt opgewekt… Ja hoor een nieuwe geboorte in de familie van…
Een gedeelde vreugde van een pasgeborene in een thuis waar mensen een bijzondere plaats hebben in mijn hart.
Met een gevuld hart ga ik de rest van de dag tegemoet… “Elle est pas belle la vie…!”

Celano

Met tien euro op de matras verlaat ik het convento. Ik hoop dat de situatie van gisteren verandering mag brengen voor de volgende pelgrims, en in plaats van de kelder, de slaapzaal hun overnachting zal mogen zijn.

De regen van gisterenavond zorgt voor een dikke mist, van zomer plots in herfstsfeer. Hoewel ik het niet zie, maar wel voel aan de kuiten gaat de weg opwaarts. Ik geniet van de fikse afkoeling.
In een volgend dorp voelt het wat vreemd en verlaten. Heel veel huizen zijn deels vernield. Het ziet er net een spookdorp uit.
Hier en daar komt de zon er door en na een bocht kijk ik op een oogverblindend, prachtig schouwspel. De zon komt door de wolken en ik kijk op een wit wolkentapijt in een ruw landschap

Ik laat me meeslepen doorheen de verscheidenheid aan landschappen. De nationale parken en natuurreservaten. Abruzo…de moeite waard.

Geen lange tekst vandaag… Geen inspiratie… Ah ja… mijn teller gaat voor de derde keer terug naar nul… Drieduizend kilometer voorbij.

Convento

Een korte dag staat me te wachten…ideaal om een uurtje langer in bed te liggen. Aan de ontbijt tafel deelt de eigenares van de B&B in het kort haar leven. Bij mijn vertrek vraagt ze me om haar mee te nemen in gebed. Ik deel met haar wat ze me bijbracht. We geven elkander een zoen.

De eerste dag dat ik de Tau samen met een gele pijl mag zien. Deugddoend… Net als de rood-witte strepen of andere signalisaties bv stikkers hebben een grote waarde voor de pelgrim of wandelaar. Voor mij zijn ze symbool als verbinding van mens tot mens en niet enkel materie. Drie kilometer lang wandel ik in stijgende lijn op een duidelijk pad. Stap voor stap… met volharding… Hmmm, volharding klopt eigenlijk niet, uithouding in volzachtigheid.
Stijgen zonder moeten, zonder het einddoel voor ogen te nemen. Geen moeten en zonder op de tanden te bijten. Gewoon in het nu… stap voor stap… met attentie voor mijn lijf en ademhaling.
Het is een beetje dankzij de Vipassana dat ik dit heb kunnen integreren in mijn dagelijks leven…

Het is net door niet te ‘willen’, gewoon te zijn, mijn lijf te voelen in zijn totaliteit. Door mijn tanden niet in iets te zetten, wel door ontspannen in beweging te komen en te werken met de innerlijke kracht. Op deze manier hou ik het niet alleen vol, het brengt me ook de mogelijkheid te genieten van wat is. En zo gaat het ook met deze pelgrimstocht… geen einddoel voor ogen houden, geen kilometers, geen tijden… Behalve de natuurelementen. Boven aangekomen op de top geniet ik van een prachtig vergezicht… In zachtheid op de top… een vlinder komt me vergezellen.

Aangekomen in Castelvecchio Subequo. Ga ik naar het convento van de Franciscanen. Een broeder brengt me naar een ruimte, twee matrassen, lavabo en toilet. Meer hoeft dit niet zijn. De broeder stempelt mijn credential af en vraagt vijf euro voor het gebruik van water. Ik ga terug naar de ruimte…neem de matrassen… Een Schorpioen… Ohoh… Hmmm… wat doe ik…Ik ga terug naar de broeder en leg uit dat ik liever niet op de grond slaap omwille van het insect, met een bed was het geen probleen geweest. Ik verlaat het convento… piep even in de documenten van de tocht. Convento 30 bedden… hmmm. Ik bel Patricia op, zij zou de vrouw zijn die me kan helpen.
Ze loopt het lijstje af en meld me dat enkel de B&B beschikbaar zijn. Het convento is bezet door een grote groep en de familiale huizen zijn allen bezet. De B&B. Ik meld haar dat het boven mijn budget is en leg haar uit waarom… Ze vraagt me mijn budget… Komt terug en vraagt me hoelaat ik ’s morgens vertrek. Ze neemt me mee terug in het convento… Een slaapzaal met 16 bedden… Ik begin me toch wel vragen stellen. Ik zie de staat van de matrassen… Een lange tijd geleden dat hier nog iemand geslapen… De matrassen zijn vies… Ik voel dat er iets niet klopt… Ik haal de punten op en meld haar dat ik het niet fijn vind wat gebeurt. Hun aanbod op de lijst… Wat ze in werkelijk aanbieden….zogezegd bezet en toch niet is…de prijs… de staat van de matrassen…Eigenlijk begrijp ik niet waarom het convento dit doet, ze verliezen er niets bij door een pelgrim onmiddellijk een bed aan te bieden ipv op de grond te laten slapen op vieze matrassen… Wat hebben ze daar nu eigenlijk aan… Eerlijkheid duurt het langst of dit hier van toepassing is! Het maakt me stil…

Het belangrijkste is eigenlijk dat ik best wel fier op mezelf ben de laatste tijd… Wat ik de laatste tijd al mogen opkomen voor mezelf, zonder enig verzet of hardheid. Wel opkomen voor mezelf in zachtheid en me hierin te laten respecteren.
Dit is wat het mij al heeft bijgebracht … . Zelfrespect en me laten respecteren. En nog zoveel meer…

Vrouw

Ik laat Sulmona achter me… terwijl ik de zusters nog voor ogen zie. Een avondmaal, overnachting en een ontbijt… alles op een verschillende plaats. Ik geef wat aandacht aan mijn gewaarwordingen van gisteren… alles ging plots allemaal zo snel dat ik er de tijd niet voor nam en in een mum van tijd in slaap was gevallen.
Samenhorigheid… verenigde krachten…het vuur die in elk van hen aanwezig was…de diepe verbondenheid zowel in wat ik zag als wat ik voelde… Dankbaar. Ik vertrek met twee bananen en vier perzike rijker in mijn rugzak.

Een man komt uit zijn tuin. “Naar waar ga je? Vanwaar kom je? Solo! Toute a piedi !…Verwondering…” Eh si”… Vreugde…
Wat fijn om te zien hoe door een eenvoudig delen, open te stellen dat er wederzijdse vreugde mag ontstaan. En hoe verwondering en vreugde zo dicht bij elkaar liggen.

Mijn frustratie naar de wagens is wat gaan liggen. Gelukkig. Want ook al is het rijgedrag van sommige behoorlijk gevaarlijk, door mij hierin te frustreren zal het niet minder gevaarlijk zijn, wel meer en behoorlijk vervelend voor mezelf.
Ik zou me dagelijks kunnen frustreren in gelijk wat… en hoe meer ik dit zou doen, hoe meer ik afstand zou nemen van de liefde in mezelf. Is het gemakkelijk, neen absoluut niet.
Frustratie… en ik denk ook principes… die gegroeid zijn uit regels en wetten
Ik heb het idee dat erin de maatschappij zoveel wetten en regels ontstaan zijn om een evenwichtige samenleving te creëeren, dat men vergeten is te leven naar het Hart. En in zijn zuiver vorm kent het hart geen wetten en regels.

Ik haal een perzik uit mijn rugzak. Een beet… gekraak… het sap komt vrij… geslurp… oehoe, ik slurp… te heerlijk om het sap verloren te laten gaan. Mijn smaakpapillen en zintuigen genieten… Het bewust eten van de vrucht en beseffen wat moeder natuur ons bied… een diepe zucht… dubbelgenieten.

Ik steek mijn wandelstokken onder mijn arm. Leg mijn armen op elkaar en stap verder. Ik geniet van de rust en laat mijn lijf vullen met de geluiden van de natuur. Heerlijk…. Ontspannen.
Voor me op weg meters lange laan van mieren… Wat een werk… wat een samenwerking. Het is zo stil in de natuur dat hun beweging hoorbaar is.

Voor het aankomen in Raiano…. Een recht stuk – op een bijna niet te geloven – trottoir bedekt met een tapijt van dennennaalden, die me doen wegdromen naar een bad met esoterische oliën van den, mijn lijf uitgestrekt met een sfeervol muziekje op de achtergrond, kaarslicht… en- wie weet – iemand met wie ik dit mag delen… nabijheid…. En het geluid van de wagens… Wel die zijn verdwenen….Wegdromen.

’s Avonds klop ik aan bij een B&B. Ik vraag of het mogelijk is de prijs aan te passen…. Het gebeurt… “Omdat je een vrouw bent”, deelt de vrouw. Ik bedank haar…. Haar antwoord blijft me achtervolgen, ik heb het idee dat er ook een verband is met de zusters…
Ik vraag haar waarom, wat het verschil uitmaakt….Omdat we beiden vrouw zijn en ik je wens te steunen vertelt ze. “Oh, dankjewel het raakt me” , deel ik met haar.
In de douche stroomt het water over meheen… Mijn handen strelen over mijn hoofd… gezicht naar boven gericht… mijn lijf voelt groot, stevig en lang… haar woorden, het contact met de zusters ….
Het is alsof ik me letterlijk voel groeien, een krachtige zachte lijn stroomt vertikaal door mijn lijf… de eerste keer denk ik dat ik zo intens de verbinding heb mogen voelen met andere vrouwen vanuit een totaal ander niveau. Ik kon het gevoel echter niet thuis plaatsen. Dankbaar dat ze op mijn weg waren, dankbaar om de krachtige verbinding die nu voelbaar is met het vrouwelijk in mezelf… een gevoel die alle uithoeken van mijn lijf mag vullen in zachtheid.

La Pietra

Ik denk terug aan het Christusbeeld van gisteren in de kerk van Pescocostanzo. Een zwaar toegetakelde en uitgemergelde Christus, een zeldzaamheid… Anno 2018…toch meer dan tijd dat dit beeld eens door de parochie in vraag wordt gesteld. Na een deugddoende avond met hartelijke mensen, een zalige nacht en nog voor ik het dorp verlaat ontmoet ik de eerste pelgrims sedert Monte Sant’Angelo. Deugddoend. We wisselen in het kort onze weg uit… even op de foto.

Ik verder Assisi, zij richting Monte Sant Angelo.
Een immense vlakte tussen twee heuvels… hier en daar een grote boerderij… in de wei… koeien, paarden, schapen. Af en toe een hond die aan een deur waakt….en rondom een concert aan bellen die de dieren rond hun hals dragen. Op de heuvel, een herder die zijn kudde samen roept al fluitend… verschillende deuntjes… de hond… zijn rechterhand. Een rust en stilte hangt over het gebied…

Een pauze in een rustig en afgelegen restaurant midden het natuurgebied. Terwijl ik geniet van mij cappucino brengt een vrouw me een stukje cake, wat een heerlijke fijne attentie. Een paar minuten later vraagt de vrouw of ik nog een stukje wens… ik bedank haar en meld dat ik voldoende heb. Nog voor ik vertrek brengt ze me een pakje in een serviette gedraaid “voor langs de weg”, vertelt de vrouw.

Ik sta even stil midden de rijweg, in het nationaal park della Majela. Er heerst hier zo een rust dat ik bijna het gevoel heb dat de natuur in die rust en stilte kan dragen, zelfs wiegen.
De buizerd…zijn geroep …. Een… Twee… Drie… En een vierde buizerd zweven over me heen. Ik open mijn armen en breng ze zijwaarts. Mijn ademhaling wordt dieper. Mijn ogen sluiten, mijn hoofd gaat achteruit. De zon schijnt op mijn aangezicht. Terwijl ze boven me zweven laat ik hun geroep binnenkomen.

Uitkijkend naar een dorp waar ik even iets fris kan drinken. In Cansona het café K2 heeft de man het blijkbaar niet naar zijn zin… tot daar toe… een baaldag kan iedereen hebben. Op het moment ik mijn rekening vraag krijg ik een kassa ticket met één getal, geen detail. Een rariteit. Ik schrik van de prijs die hij me vraagt. “Non è possibile”, zeg ik hem. “Si”. Hij heeft duidelijk de verkeerde persoon vast. Ik vraag hem een gedetailleerd ticket en zeg hem dat de prijs voor het water duidelijk te veel is. Ik blijf in mijn kracht staan en wacht rustig het ticket af. Uiteindelijk krijg ik het ticket. 1 euro goedkoper.
Voor mij is dit gelijk aan diefstal, het is je iets toeeigen die niet van jou is. Als ik zin heb om wat drinkgeld te betalen dan zal dit gebeuren uit vrije wil niet uit macht en manipulatie. En uiteindelijk gaat iemand met zo een gedrag armer door het leven in alle opzichten en vroeg of laat zal deze persoon daar de vruchten van dragen.

Ik haal het pakje van de vrouw uit. Tot mijn grote verwondering zit er tussen het cellofaan papier. Een overheerlijke boterham met heerlijke Italiaanse ham en kaas. De vrouw toverde net een vreugdevolle glimlach tevoorschijn en een bonzen hart. Een klein gebaar van grote waarde. En het broodje… Hmmm

Al vijf dagen op een rij veranderd het weder rond 15 uur, deze keer is het niet anders… Hoge dikke wolken. Geen geroffel…. een bombardement.
Ik stap stevig door… de eerste druppels… Ohoh… ik zal het niet halen… Draai me om… steek mijn duim uit… een bus… Oef. Net ontsnapt. zes kilometer verder ben ik uit het nationaal park en kom ik aan in Sulmona.
Ik ga opzoek naar een overnachting. Beide de eerste convento, caritas bij dd franciscanen wijst de priester grof me de deur. Ik laat het niet aan mijn hart komen en ga terug naar de andere kant van de stad.
Ik bel aan. Twee zusters staan aan het venster Ma en Luz… ze bellen naar hun overste, een priester…neen…ze voelen zich wat verveeld… een fijne babbel samen en ze blijven met man en macht samen zoeken. Het contact ligt supergoed en klikt onmiddellijk. Uiteindelijk is het gelukt en beleef ik een heel warme en aangename avond met zusters van drie verschillende orde, en vier verschillende nationaliteiten (Myanmar, Filipinen, Burundi, Indonésie). Een douche, een avondmaal bij zuster Luz en Ma. Aan tafel haal ik een klein papiertje uit en vouw het open. “Zuster, ik heb iets voor je. Ik weet niet waarom. Ik voel dat ik jullie dit mag schenken”, vertel ik hen in het Engels. “Un Pietra de la grotta de Monte Sant’ Angelo”. Even valt een stilte. Een intense, stevige verbondenheid is voelbaar. We kijken elkander aan… Zuster Ma gaat in de andere ruimte en komt terug met een beige vierkanten doosje. Ze haalt het deksel eraf…. Rozenblaadjes… La Pietra komt terecht op een bed van Rozenblaadjes… Diep vanbinnen voel ik dat dit juist is…. Mille Grazie.