Gilets jaune

Ik vind het best wel een fijn idee om op deze manier terug huiswaarts te gaan. Iedere dag terug stappen en je dan laten verrassen door de mensen die je een lift geven om na een lange tijd van alleen stappen en iedere dag de weg naar binnen te nemen. De beweging geleidelijk laten veranderen naar ten volle terug in de maatschappij komen. Gewoon geraken aan de snelheid, de gehaastheid, de ontevredenheid en zoveel meer. En dan nog eens terecht komen in de groepen ‘les gilets jaune’ die het meer dan moe is door de staat bespeeld te worden. Waar in Frankrijk en niet enkel hier, arme mensen armer worden, rijken rijker… niet onterecht dus dat de mens op straat komt. Om dan te horen deze morgen in het nieuws dat er 30000 kinderen op straat wonen en aan de andere kant mensen leven met een verteer van 2000 euro per dag of een maand wedde van boven de 100000…

Om dan naar de kapper te gaan, aan de kassa mijn knipbeurt aangeboden te krijgen en dan een lift krijgen om me wat verderop te brengen.

De grassen liggen plat onder de zwaarte van de bevroren ochtenddauw. Om de zoveel seconden komt er een mist wolk vrij uit mijn lichaam.
Mini stalagtieten vormen zich aan de takken en verkeersborden.
Mijn vingertoppen voelen duidelijk het verschil in temperatuur.

Ondertussen ben ik in Rouen en ga straks even kijken of ik met de trein wat dichter bij de grens kan komen. Vrijdag wens ik de groot steden en grote wegen voorbij te zijn. De spanning begint hier te stijgen en vrijdag zullen ze proberen om alle blokkades op te heffen. Zaterdag spreekt men van een grote manifestatie in Parijs.

Lisieux

Ik verlaat Vire.
Een situatie komt terug, over iets die ik deelde met Édith.
Een delen van iets die niet van mij is, een soort spreekbuis. Dit is niet de eerste keer dat dit me overkomt. Het voelt ook niet onwennig, alleen schrik ik soms van wat ik zeg, omdat ik niet weet vanwaar het komt. Ik geef het de ruimte om zich terug te laten manifesteren.

De duidelijke zin komt terug.
“Als ik er niet zal over vertellen dan is het uit angst.
Als ik erover zal spreken dan weet ik dat de mensen die het dichtstbij zullen staan over wat de inhoud zal gaan me zullen wegduwen.”

Het eerste wat kwam, was angst. Nadien werd mijn buik warm en voelde ik een zekere kracht ontstaan. Na de buik was het voelbaar in de keel.

Als ik de zin op een afstand bekijk dan is dit me niet onbekend geweest in mijn jeugd. Het heeft er ook niets meer mee te maken.
Zou ik nu als kind dit hebben meegemaakt om erin te groeien, er te leren mee omgaan, om dan in wat komt er te kunnen in blijven staan. Ja, natuurlijk… leikt me logisch, een vervolg van. Alleen heb ik het gevoel dat wat is niet meer van mij is, niet tot mij aards leven.

Ik besef diep van binnen dat wat ik voel, wat ik gewaar wordt, wat in me leeft dat het leven mag krijgen en dat ik krachtig en Liefde genoeg heb om erin te gaan staan. Kan iets of iemand nu werkelijk in je lijf komen en toch in je volle Zijn aanwezig zijn. Ik ben niet bang. Ik vertrouw en ik geloof dat wat is, vredig is.

In de namiddag krijg ik een rit van Marie. Ipv een rechte lijn richting België, maak ik een hoek van 90° eerst naar Caen en dan naar Lisieux. Het onderwerp in de wagen. Op vakantie in buurlanden ipv het vliegtuig om ergens sneller te zijn. Om dan te zien dat de ervaring heel dicht bij huis super en ontspannen was…. en nog zoveel meer.

Richting België

De plankenvloer van de kamer naast me kraakt. Ontwaken. Door mijn venster is een roosrood zacht licht zichtbaar. Ik open het venster… een lichte bries is aanwezig. Aan de horizon komt de zon zichtbaar. Wat een rust dat dit landschap uitstraalt. Een diepe zucht… ik sluit even mijn ogen.

Voor ik vertrek zoek ik een wit papier waarop ik een woord kan achterlaten. Niet vindbaar, een schrijfbord. Op de tafel laat ik een witte veer achter.
Ik verlaat het huis. Daal de trappen af. De brug over, ik verlaat de Mont Saint Michel.
Het ponton is wit van de vorst. Het is glad.

Er rest me een 500 kilometer naar Gent, daar waar ik op 2 december om 11u zal aankomen aan de kathedraal.
Om niet te snel aan te komen ga ik de rest deels stappen en deels auto-stop. Ik laat ook dit stuk afhangen van wat naar me toe komt.

Op het einde van het ponton is er een barrage. Een barrage met heel veel symboliek. Op de twee uiterste punten is het embleem zichtbaar van de twee gebieden die nog altijd wat in onenigheid leven. Links Bretagne, rechts Normandie.
Gegraveerde letters, het alfabet in vier verschillende talen, het Latijn en Grieks, het hebreeuws en Arabisch ze symboliseren het samenkomen van de twee beschavingen oriëntaals en occidentaals. Deze letters zijn een referentie aan het scriptorium van de monniken van de Mont Saint Michel.
En dan zijn er de cijfers van de vier talen van 0 tot 10 met aan begin en einde infinity.
In het midden een tekening uit het manuscript van de 12 eeuw over astrologie ‘de sterrenvanger’.

Ik wandel zo een 15 km wanneer ik mijn duim uitsteek. Een wagen stopt, Édith. Édith brengt me niet alleen een stuk verder, ze nodigt me uit om bij haar te overnachten. Een fijn samenzijn, de ontmoeting met haar kinderen en picknicken in het salon. En het kleinste sprotje ‘hoper’ de speelse kat.
We hebben het over symbolen, intuïtie en het ontvangen van signalen.

De Heilige lijn

Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Mont Saint Michel. Drie van de zeven heiligdommen aan de Aertsengel Michael die op een geheimzinnige, denkbeeldige en volmaakte lijn liggen en elkander verbinden.

De zeven zijn:
Skellig Michael (Ireland), St Michael’s Mount (Groot Brittanie), Mont Saint Michel ( Frankrijk), la Sacra di San Michele (Piemonte, Italie), Monte San’t Angelo ( Puglia, Italie), Monastero di San Michele (Griekenland), Monastero di Monte Carmelo (Israel).

En ook al liggen ze zo ver van elkaar, toch liggen ze op een volmaakte lijn. Deze in Europa liggen dan ook nog eens perfect op een zelfde afstand van elkaar. Best wel verrassend.

Bepaalde dingen zijn me opgevallen bij de 3 heilige plaatsen nl.

De omvang van de 3 plaatsen in Europa gaan van klein naar groot

De plaats waar ze gelegen zijn. Monte San’t Angelo ligt onder de grond – aarde, vuur
– Sacra de San Michèle ligt in de hoogte – lucht, licht
– Mont Saint Michèle – midden in het water

De plaats van het beeld Aertsengel die het meest opvalt bij aankomst.
-monte Sant Angelo, onder de grond, Sacra di San Michèle, ernaast. Mont Saint Michel, op de top.

En er is maar één die in onvrede leeft de Mont Saint Michel. Het is vandaag nog altijd de plaats waar onenigheid is en waarover een conflict bestaat en dit is voelbaar. nl. Behoort hij tot Bretagne of Normandie. Visueel behoort hij tot geen van beiden, want nergens grenst hij aan… hij bestaat op zichzelf.

In de keuken van het pelgrimshuis zijn er 3 studenten aanwezig. Samen nemen we het ontbijt. Een delen. Wat fijn om te horen dat jongeren tussen de 17 en 22 jaar zich in vraag stellen. Een jaar ertussenuit gaan om te zoeken, te kijken wat ze werkelijk willen “J’ai besoin de me retrouver qui je suis vraiment, car j’ai l’impression ce que je fait ne m’appartient pas”. Knap en dat er nog velen mogen volgen.

Een zuster komt de keuken binnen, sœur Emilie , een zachte en open vrouw. Een fijn contact. Ik stel haar voor mijn kamer te kuisen omdat die een schoonmaakbeurt best kan gebruiken. Ondertussen kreeg de keuken al zijn beurt.
We spreken wat over de ontvangst voor pelgrims. Ik krijg te horen dat er op de middag een misviering is. Oef, daar ben ik blij om, ik hoef niet te wachten tot zondag. Dankzij haar kan ik de kerk van de abdij vroeger binnen en krijg ik de ruimte om de sfeer op te snuiven.

Tijd om vuur aan te steken…Kaarsen…één voor deze plaats, één voor iedereen want we hebben het allen nodig en één voor een jong gezin.

Een broeder in wit gewaad staat voor een lang touw die uit het dak komt. Hij neemt het vast… trekt het touw naar zich toe, de klokken beginnen te luiden.
Ik daal af in de crypte voor de viering. Een kleine geborgen eenvoudige ruimte onder de linker vleugel van de kerk. Een warmte, ruim gevoel is voelbaar op bekkenniveau alsof ik in mijn eigen lichaam gezeteld ben. Vreugde en ontspannen.

Na de viering verlaat ik de abdij. Op een van de terrassen heb ik een vergezicht over de omgeving. Tijdens de viering is de Mont Saint Michel in het water komen te staan. De baarmoeder, dit kwam bij me op toen ik in de crypte aanwezig was.
Tijd is gekomen om naar huis te gaan. Tijd om af te ronden.

Mont Saint Michel

Ik verlaat Ducey… na 10 kilometer zie ik uiteindelijk de Mont Saint Michel.
Met een stevige stap en via de GR die me meeneemt langs de oevers komt de Abdij dichter en dichter, groter en groter.

Mijn rugzak voelt op een bepaald moment zo licht dat ik zelf niet meer voel dat ik er een op heb. Zalig… dan is het nog zo fijn aankomen.

Het verwonderd me om zoveel lammetjes te zien in de polders.

Via een lang houten ponton waar ‘les navette’ -autobussen- rijden, die de bezoekers heen en weer van het toeristendorp naar de Abdij brengen.
Bij het binnenkomen ga ik eerst naar het toeristisch bureau. De dame wijst me vriendelijk de weg. Het is behoorlijk rustig, geen stormloop.
Rechts een soort openluchtbar zoals in de pretparken, links het gerenomeerde Mère Poulard restaurant.

Via vele trappen kom ik aan de ingang van de abdij en ga ik door een veiligheidsscan. Verderop de kassa. Ik kom voor een muur te staan, geen enkele mogelijkheid om binnen te gaan in de gebedsruimte waar ik me even in stilte kan terugtrekken.

De abdij is namelijk in handen van de Franse staat en wie zegt staat, zegt kassa kassa.
Dit voelt voor mij niet goed en ik betreur deze situatie. Een onaangename ontvangst in het pelgrimshuis volgt. Het is duidelijk voelbaar dat er hier zoveel regels en wetten zijn dat flexibiliteit hier niet meer mogelijk is. Spanning, haast, rigide. .. Er zijn zoveel regels en wetten ontstaan dat de mens vast komt te zitten in angst.

Na 7 maanden en 16 dagen, rond de 6000km. Van België naar Rome, verder naar Monte Sant Angelo, terug via Assisi, Sacra di San miguel, Vézelay uiteindelijk aangekomen in Mont Saint Michel. Ik installeer me in de kamer en ga terug wat wandelen en frisse heerlijk lucht opsnuiven.
’s Avonds volg ik de vespers mee met la confraternité de Jérusalem in de crypté van de abdij. Met mijn fysieke lichaam ben ik aangekomen… De rest komt nog.

Opgeven

Via la Voie verte zet ik mijn weg verder. In Saint-Hilaire-du-Harcouët ga ik opzoek naar een wasserette. Kleren uit, andere broek aan. Een man draait vriendelijk en met respect zijn rug naar toe… alles in de… Wasmachine. Hmm, met de camera had ik geen rekening gehouden. Oepsss

Alles terug aan… en terug vertrokken voor een rechte aangename lijn. De zon, warme temperaturen, kleuren en geuren vergezellen me.

Tegen valavond kom ik aan in Ducey. Het zoeken naar een overnachtingsplaats verloopt niet goed. Angst is voelbaar bij de mensen. En in angst hebben mensen vaak de vreemdste gedragingen en niet altijd de meest aangename.
Wordt ik nu op de laatste avond voor aankomst aan de Mont Saint Michel nog eens op de proef gesteld om te zien of het werkelijk in me zit. Misschien.
Met wat de weg me bijgebracht heeft blijf ik met een open hart en in acceptatie doorgaan, wat het resultaat ook mag wezen. Ook al staat iemand voor me te liegen en is de waarheid achter de deur hoorbaar.

Voor de eerste keer in vier jaar tijd ben ik meer dan twee uur aan het zoeken. Een jonge vrouw komt me tegemoet. Pff, ik geef het op. Tot de jonge vrouw mijn weg kruist, iets me duwt en ervoor zorgt dat draai ik me om…en nog voor ik de jongen vrouw aansprak wist ik diep vanbinnen dat het goed was. “Mademoiselle, …” en ja hoor een deur gaat open bij haar mama. Twee nieuwe engelen op mijn weg.

Later in de avond kwamen dingen duidelijk wat er gaande was en het waarom. Twee andere engelen, via e-mail – ook zij groeien mee met de tijd 😉- brachten duidelijkheid.
Thema, volhouden in zachtheid, zelf-vertrouwen, zelf-waarde versus opgeven (niet meer geloven) en die een omgekeerde spiraal veroorzaakt van de voorgaande items.

‘Tu peux être fière de toi, tu vas réussir. Hier soir, tu as mis de la lumière dans notre vie et dans notre foyer. On est bien content de t’avoir accueilli.’ Annie-Claude

En het andere was een aanmoediging voor een ‘thuis’ bij aankomst.

Jésus

Domfront

Midden in de nacht ontwaken voor een breed hoekvenster… zalig… Sterren fonkelen aan de hemel. Ik denk terug aan het hartelijk gesprek die ik gisteren avond had met een priester.
Een gesprek waar voelbaar werd geluisterd vanuit een diepe verbondenheid. Na in het kort het tot stand komen van de weg te hebben gedeeld hoor ik de woorden… “l’arcange Michel, fra François…”een stilte volgde”… et Jesus? “. Zijn vraag raakte me diep. Tranen rolden over mijn wangen. Jesus is iemand waarmee ik me altijd nauw verbonden heb gevoeld en altijd aanwezig is.
Zo die vraag horen… opende wel iets binnenin mezelf.

Nadien werd me gevraagd of ik ook verbinding had met de eucharistie. “Non, je resent rien…” Neen, ik heb er geen voeling mee. En dit veranderd ook niets aan mijn verbondenheid en nauw band, ook heb ik er geen nood aan en zie er de meerwaarde niet van in.

Ik dommel nog wat in en geniet verder van dit vredig huis en met zijn inwoners. In de morgen verlaat ik Domfront, ik daal de oude vestingen af tot aan Notre Dame sur l’eau een 12°eeuwse kerk. Waar hemel en aarde elkander raken. Ik wandel vandaag op une voie verte. Een lange lijn in de natuur… gedachten op oneindig.