Een pakje

Terwijl ik even een pauze neem tussen het zemen van de vensters en werken in de tuin, bel ik mijn moeder op om te weten hoe het met haar gaat. Een paar weken geleden kwam ze lelijk ten val.
Na wat praten over haar gezondheid en kort voor we afscheid nemen… ‘ah ja mama, wil je mij nog eens vertellen hoe de namen zijn van mijn grootouders?’. Mijn mama begint op te sommen en ik voel dat ik haar eventjes moet helpen om er de aandacht bij te houden. Zowel de grootouders van mijn ma als van mijn pa kwamen aan beurt. Een naam trok mijn aandacht’ Madeleine’. Mijn klein stemmetje in mijn richtte mij verder naar haar.
Even situeren wie Madeleine was. Mijn moeder, haar vaders moeder.
“Mama, wie was die vrouw voor jou?” “Mijn grootmoeder. “, antwoord mijn mama. “Mama, ik bedoel wat betekende je grootmoeder voor jou? Wat was ze voor jou?”
“Vele, ik was heel graag bij haar. Ik was er de woensdag, zaterdag en zondag. Ik ging er graag naartoe. Daar mocht ik veel meer dan thuis. Thuis mocht ik niet veel bewegen.”
Het gesprek verliep soms met stiltes en ja’s.
Toen mijn mama zwanger van me was stierf haar grootmoeder Madeleine met wie ze een nauwe band had. Een maand stond nog voor de deur voor ik de grote wereld met mijn eigen zintuigen mocht ontdekken en mijn ouders en broer mocht groeten.

Ik voelde dat er hier iets was, iets duwde die aan het licht wou komen. Een nieuwe sleutel naar…
In verbinding met mijn moeder en trouw aan mezelf vroeg ik verder naar het verloop rond deze gebeurtenissen.

Bij het verlies van haar grootmoeder wou mijn mama nog een laatste maal afscheid van haar nemen. Dit werd haar verboden door haar vader, met de reden dat ze zwanger van me was en hierdoor een miskraam kon hebben. Een pijnlijk moment voor mijn moeder.
Zo gezegd, zo gedaan. Emotie van kwaadheid bleef aanwezig bij haar… Dat was het… Afgesloten. Zwijgen, onderdanig zijn was de boodschap. Macht…

Waar men toen niet bij stil stond. Dat een klein wezentje al acht maanden aan het meeleven was.
En hoewel ik het verhaal al eens had gehoord en het toen niet volledig binnenkwam omdat ik nog in pijnstukken zat, kwam vandaag alles binnen als puzzelstukken die in elkaar pasten.

De onuitgesproken gevoelens, de emoties, de handelingen…van toen bleven sluipend en in stilte meeleven in herhaalde gedragspatronen in de huiselijke sfeer tot op vandaag nog.
Een potje met deksel erop, breekt vroeg of laat, wat de inhoud ook moge zijn. Vroeg of laat als de tijd rijp is uit dit zich, komt het naar buiten via een andere weg.
Het is dus alles behalve afgesloten…

Tot NU, wat dit deel en mezelf betreft. Want die situatie kreeg ik ongevraagd als een pakje mee tijdens mijn geboorte.
Door het feit dat ik trouw ben gebleven aan mijn wilskracht, mijn doorzettingsvermogen. De vele signalen die ik heb mogen ontvangen en nog. Blijvend het leven in vraag stellen. Blijven vertrouwen en geloven in mezelf en het groter geheel. Mijn wijsheid. Zien en kijken binnenin mezelf.
Maakte vandaag dat ik het pakje van ‘schuld’ en alles wat hier nog bij was mocht transformeren naar een geschenk. Het voelt als een kers op de taart.
Een geschenk van het leven.
Ik voelde dat er ruimte in mij en rond mij vrij kwam. Mijn lichaam vulde zich met een diepe stille hartsvreugde en werd verlost van een jarenlang meedragen van iets die niet van mij was.

Dankbaar om het leven.

In Licht en Liefde,

Jasmine

Onderdak

Reeds 6 jaar ga ik pelgrimeren en vraag ik mensen of ze mij onderdak kunnen bieden voor 1 nacht. De ontmoetingen zijn mooi, warm, eenvoudig en vol van liefde.
Vaak krijg ik negatieve reacties van andere pelgrims op de manier hoe ik het doe. Misschien omdat ze er niet klaar voor zijn, zoals Mevr. Duboc ook deelt vanuit haar ervaring.
Trouw blijf ik aan mijn weg.
Het korte verhaal van mevr. Duboc (zie link hieronder) doet me denken aan mijn weg.

Op een dag kreeg ik een hotelkamer aangeboden. Mijn hart gevuld met liefde, werd alsmaar groter… Liefde. Deze Liefde bracht me de mogelijkheid om op mijn beurt deze liefde verder te delen.
Een andere dag. Zag ik een vrouw haar angst om me onderdak te geven. Ik liet haar tijd zodat ze kon gaan voelen. Ik bracht uiteindelijk de nacht bij hen door. ”s morgens bij vertrek antwoordde de vrouw’ wat ben ik blij dat je aangeklopt hebt. Je leerde me mijn angst opzij zetten en mijn deur te openen voor een onbekende. Het was ook geen toeval dat je hier kwam (de vrouw had een moeilijke dag…) Je was als een engel die kwam aankloppen.

Twee verhaaltjes uit de zovele…
Wanneer je de deur van je hart opent voorbij de angst, gaan er andere deuren open.

Deze getuigenis van mevr. Duboc bracht me terug op mijn wegen. De pelgrimswegen die vandaag deel uitmaken van hoe ik in mijn dagelijks leven sta. Dankbaar om haar delen, een prachtig en warm voorbeeld die aantoont hoe we allen ergens met elkander verbonden zijn.

Vandaag is het net 1 jaar dat ik terug ben van mijn pelgrimstocht een tocht die een grote groei bracht op mijn weg binnenin mezelf. De enige weg die voor mij bestaat, telkens opnieuw. Ieder dag.

De komende zomer vertrek ik naar Reines les Bains in le département Aude. 🙏

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10157606287693476&id=676288475

Advent

De donkerste dagen van het jaar.
Vandaag zijn we de 1ste zondag van de Advent.
Dat symboliseert dat we steeds iets dichter naderen tot Kerst. Voor Christenen een herinneringsmoment om de geboorte van Jezus te vieren, dichter naar het Licht.
Een periode van verstillen en waakzaam zijn, een periode van verwachting en hoop.

Daarnet zag ik een kerstfilmpje waar E.T in verscheen. Hmmm, ik herinner me die film alsof het gisteren was. Jeugdsentiment. Ik herinner me ook de Kerstdagen toen ik klein was, waar alle kinderen samen speelden en waar verbondenheid zichtbaar was.

Verwachting en hoop… twee woorden die me als kind en soms als volwassen ongelukkig hebben gemaakt omdat ik het buiten mezelf was gaan zoeken. Binnenin bleef ik met een diepe, niet tastbare leegte zitten.

Dankzij mijn moed, doorzetting, blijven geloven in de goedheid, in mezelf, het hart en de keuze te hebben gemaakt de weg van puurheid en authenticiteit te nemen. Ooit heb gezegd ‘ik ga pelgrimeren’, kan ik voelen dat al een paar jaar die niet tastbare leegte is verdwenen en zich gevuld geeft met iets groots, oneindig.
Terwijl ik dit schrijf wordt ik me bewust en gewaar dat verwachting en hoop een totaal andere invulling en draagvlakte krijgt in mijn leven.

Om de verbondenheid die zichtbaar was deze te laten leven in voelbare verbondenheid…
Om de ‘verwachting en hoop’ kracht bij te zetten…
Om wat voorbij is af te ronden…
Om dankbaarheid…
Om de weg naar het Licht…

In Liefde te dragen….,

zal ik deze namiddag deze periode versterken met een ritueel. Bij valavond zal ik een vuurkorf aansteken om dan vanuit het vuur de eerste donkere kaars van de advent aan te steken als symbool van verbondenheid.

Een ritueel is altijd krachtiger wanneer je dit met meer kan doen. Daarom nodig ik je uit bij me thuis. Breng je eigen intenties mee, laten we ze delen zodat ze breder gedragen kunnen worden.
Laten we samen stappen richting het Licht en het de wereld insturen.

Wens je erbij te zijn.
Wees welkom bij me thuis in de Burg. Van Gansberghelaan 7 in Lemberge.
Ik begin de vuurkorf om 16u30 aan te steken om dan om 17u een kort ritueel te doen. (graag een seintje vooraf)

Wat breng je mee…

Een blok hout voor op het vuur.
Een kaars.
Een dekentje.

Nadien eten we iets kleins samen in de vorm van potluck (iedereen brengt iets lekkers mee)
Wens je iets te delen tijdens het ritueel, poëzie, muziek… Breng gerust mee.

Thee, water is aanwezig.

We sluiten af om 19u.

Warme groet,
Jasmine Marie José

Broderie Anglaise

Deze morgen in de badkamer sta ik voor de spiegel. Mijn lijf zegt me geen bh te dragen. ‘mja je gaat naar de kine. Is dit wel verstandig’, zegt mijn hoofd.
‘ik heb wel kleren aan hé’, antwoord mijn Zijn.
‘… dan zal ik bij het binnenkomen vermelden dat ik geen bh aan heb’, antwoord het hoofd terug (een beschaamdheid, onwennigheid is voelbaar bij deze melding. Alsof ik mij op voorhand moet gaan afschermen of verantwoorden)
‘Waarom zou je!’, zegt mijn Zijn.
‘Mja, hoe ziet het er dan uit’, zegt mijn hoofd….
Ik sta in de spiegel en ik kijk me aan… ‘Anders’, zegt het Zijn.

Ik stap de deur uit….vrij.

Ik herinner me mijn eerste bh’s, wit katoen in ‘Broderie Anglaise’, die ik cadeau kreeg van mijn tante die een lingeriewinkel had in de Pyreneeën. Ik voelde blijheid, niet zozeer omwille van het prachtig stralend wit stofje die in mijn ogen scheen en het cadeautje.
Wel de blijheid om de verbondenheid die ik hierin vooraf mocht gaan voelen – toen die keer in mijn grootmoeders keuken. De zon scheen doorheen het raam. Grootmoeders kookpot stond op het vuur, een vleugje tijm en rozemarijn hangde in de ruimte – dat twee vrouwen, mijn grootmoeder Marie José en mijn tante Servane aandacht schonken aan mijn lijfje, aan mijn lichaam. Twee vrouwen die aandacht schonken aan mijn vrouwZijn, niet voor het uitzicht, het oog van de buitenwereld….wel om wie ik was/ben.
Dat ene moment toen – en verheugd dat de herinnering terug is – voelde ik me stralen, voelde ik me gezien. Alsof het ‘licht’ op mij scheen, zo voelt het vandaag als ik naar dat ene moment terug kijk, zie en voel. Dankbaar.

Waarom zou ik de vrijheid van mij ribben beperken die de adenhaling mogelijk maken. Waarom zou ik een voelbare druk op mijn ribben toelaten en verhinderen hun volle functie uit te oefenen.
De vrijheid geven aan de ribben is ook mijn longen en hart in hun volle capaciteit toelaten.

En wat materie betreft, de bh.

Laten we ons eigen niet beperken, vastzetten, met hoe we eruit zouden moeten zien. De gedachten ‘hoe zal ik voorkomen, eruit zien voor de andere’… bevrijd je van die kooi en laat die gedachten varen voor wat ze zijn.
Laten we aandacht geven aan wat in elk van ons aanwezig is. Laten uitstralen wat we binnenin onsZelf dragen, meedragen. In elk van ons schijnt ergens wel het licht… schijn…

Op reis…

Dankbaar om het weekend en wat het subtiel met zich meebracht. Een thuis waar mensen zich goed voelen, waar gedeeld kan worden, warme omarming, geven en ontvangen, waar evenwicht voelbaar was en is. Waar openheid en kwetsbaarheid zijn vrijheid nam. Het voelen hoe iets wordt gecreëerd. Dank aan alle aanwezigen 🙏
Dit weekend mocht ik mij laten begeleiden in een trancereis naar de onder- en bovenwereld met duidelijk visuele beelden en boodschappen.

Bij het even uitoefenen en na een vraag. Verscheen het hert met de woorden geduld en vertrouwen.
Toen ik de onderwereld instapte had ik de vraag ‘toon mij de volgende stappen in wat ik nu nodig heb’. De onderwereld stopte niet bij een landschap… Ik werd dieper meegenomen in een heel diepe spleet met een duidelijke boodschap ‘niets worden voor je iets wordt’. Hoewel ik werd geraakt, voelde ik diep van binnen dat dit mijn weg is die ik te gaan heb. Toen ik naar bovenkeek zag ik mijn krachtdier het hert uit zijn gewei kwam een vlinder die zich ontpopte. Een woord kwam ‘vreugde’.

Aan de bovenwereld stelde ik bewust geen vragen. Ik kwam in ontmoeting met Merlijn in de kruin van een boom. Toen verscheen een unicorn die in een energetische spiraal, blauw-wit licht naar boven mee werd genomen. De boodschap die ik kreeg ‘sta in je licht en kreeg een licht mantel over mij heen’.

Om te eindigen kregen we allen nog een klankbad. In zachtheid en vreugde gedragen. Er was zoveel te zien dat het in woorden niet te vatten is.
San ik ben je dankbaar voor je begeleiding en wat je bracht. Jou kracht, zachtheid, warmte en rust die je in je meedraagt en meeneemt tijdens je begeleiding is werkelijk een meerwaarde.

In dankbaarheid
🙏

Inleiding

‘Hoe begin ik nu aan mijn boek. Met een inleiding. Ja ok, maar wat schrijf ik erin. Hoe zal ik wat ik wens te delen duidelijk kunnen over brengen. Zullen de lezers mij begrijpen’, gaat er door mijn gedachten terwijl ik nog ontspannen in bed lig met mijn ogen dicht .
Een stem spreekt me aan, of tenminste ik hoor een klank die niet vanuit mijn gedachten vertrekt. Iets of iemand spreekt me aan.

‘Het is, wordt tijd dat het kruis in evenwicht komt. Dat beide benen even lang mogen worden. Als teken van evenwicht. Evenwicht tussen man en vrouw in en buiten onszelf. En het kruis mag leeg zijn, als teken van licht en oneindigheid’
Ik open mijn ogen. Ik stel me deze keer geen vragen meer. Geen twijfel. Geen denken die me wil saboteren. Eerder als een vanzelfsprekendheid, het hoort bij me. Ik mag hierop vertrouwen.
Het is… vertrouwt.

Ik stond op, wandelde naar de keuken. Een nieuwe vruchtbare dag.

Jezus had allang niet meer aan het kruis moeten hangen. Hij is al lang in ons midden en we plukken de vruchten van wat hij bracht en verwezenlijkt heeft met zoveel anderen die hem voor en nabij waren. Ze zijn allen licht, oneindig.
Dragen we niet allen het goddelijke in onszelf.

De gelijke benen… evenwicht…tussen vadershemel en moederaarde. Het evenwicht in elk van ons, het evenwicht tussen de mannelijke en vrouwelijke energie. En ook het evenwicht terug brengen in het verhaal van Jezus.

In het boek zal ik mijn persoonlijk weg beschrijven vanaf mijn geboorte tot nu… een weg van zoeken wie ik in werkelijkheid ben. Een weg van zoeken naar het evenwicht en waarin ik net als het beeld van het kruis mag transformeren van vast naar oneindig, van onevenwicht naar evenwicht, van duister naar licht.

Signalen

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.