Inleiding

‘Hoe begin ik nu aan mijn boek. Met een inleiding. Ja ok, maar wat schrijf ik erin. Hoe zal ik wat ik wens te delen duidelijk kunnen over brengen. Zullen de lezers mij begrijpen’, gaat er door mijn gedachten terwijl ik nog ontspannen in bed lig met mijn ogen dicht .
Een stem spreekt me aan, of tenminste ik hoor een klank die niet vanuit mijn gedachten vertrekt. Iets of iemand spreekt me aan.

‘Het is, wordt tijd dat het kruis in evenwicht komt. Dat beide benen even lang mogen worden. Als teken van evenwicht. Evenwicht tussen man en vrouw in en buiten onszelf. En het kruis mag leeg zijn, als teken van licht en oneindigheid’
Ik open mijn ogen. Ik stel me deze keer geen vragen meer. Geen twijfel. Geen denken die me wil saboteren. Eerder als een vanzelfsprekendheid, het hoort bij me. Ik mag hierop vertrouwen.
Het is… vertrouwt.

Ik stond op, wandelde naar de keuken. Een nieuwe vruchtbare dag.

Jezus had allang niet meer aan het kruis moeten hangen. Hij is al lang in ons midden en we plukken de vruchten van wat hij bracht en verwezenlijkt heeft met zoveel anderen die hem voor en nabij waren. Ze zijn allen licht, oneindig.
Dragen we niet allen het goddelijke in onszelf.

De gelijke benen… evenwicht…tussen vadershemel en moederaarde. Het evenwicht in elk van ons, het evenwicht tussen de mannelijke en vrouwelijke energie. En ook het evenwicht terug brengen in het verhaal van Jezus.

In het boek zal ik mijn persoonlijk weg beschrijven vanaf mijn geboorte tot nu… een weg van zoeken wie ik in werkelijkheid ben. Een weg van zoeken naar het evenwicht en waarin ik net als het beeld van het kruis mag transformeren van vast naar oneindig, van onevenwicht naar evenwicht, van duister naar licht.

Signalen

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.

Nieuwsbrief

De herfst een periode waar we met z’n allen meer binnen leven en ook waar velen zich meer naar binnen keren… in zichzelf. Een periode van loslaten.

Voor mij een periode van stilte, rust… Leven op het ritme van de natuur. Vertragen. Trager bewegen. Een periode van creativiteit… schrijven, tekenen.

Een periode van in dankbaarheid en liefde terugblikken, koesteren, mezelf omarmen, broeden, en om telkens terug herboren te worden.

Iets waar ik op terugblik en een thema die de voorbije zomer toch wel heel krachtig aanwezig was… – met soms wel heftige momenten van verwarring, waarin mijn lichaam bewegingen nam waar ik het zelf niet altijd kon begrijpen en waarin ik me soms niet durfde uit te spreken omdat mij denken soms de bovenhand nam. Ontmoetingen en gewaarwordingen die met het mentale niet te vatten zijn.

En ook momenten van intense vreugde, zachtheid, genegenheid, een diepe verbondenheid op ziels niveau, liefde, Liefde, een ruimte die als leeg aanvoelde, een lege stilte, waarin zelfs die leegte niet leeg is, wel gevuld met het onzichtbare. Het tastbare onzichtbare waarop ik mag rekenen en vertrouwen. Een intens terug zien van iemand die ik lang geleden verloren was.

Een periode waarin evenwicht zoeken tussen hemel/aarde, ziel/lichaam, mannelijk/ vrouwelijk, broer/zus, man/vrouw… samen kwamen, verenigd… wat ik het heilig huwelijk binnenin mezelf noem en niet anders kan noemen. Om van hieruit verder te laten groeien in evenwicht en verbinding in mezelf en delen met anderen.

Een thema die ook sterk voelbaar is en was rond me. Ik kon deze zomer het beeld, de materie van man/vrouw niet meer afzonderlijk zien, het was en is voor mij niet meer het één of het ander, wel één. We zijn allen levende wezens, mensen. Samen groeien in verbinding naar éénheid.

En het evenwicht en verbinding buiten ons kan enkel groeien en tot stand komen wanneer we in onszelf ook die twee kanten aanvaarden zonder de één of de ander weg te duwen of te zeggen ‘dit hoort niet bij…’ Wel door ze aan te zien, te voelen en ze te omarmen.

Een onderwerp die me vandaag nauw aan het hart ligt en o zo waardevol in deze tijden.

Recent kreeg ik een nieuwsbrief met als titel ‘Zijn jongeren het noorden kwijt? Sommigen voelen zich noch man, noch vrouw.

De inhoud, de benadering raakte me, vooral na mijn persoonlijke weg van de voorbije zomer en de gesprekken die ik met mensen had over dit thema, mensen van alle leeftijden. Een nieuwsbrief die ik niet links kon laten liggen en waarop ik gereageerd heb.

Graag deel ik dan ook de brief en mijn reactie erop. (Ik heb bewust de auteursnaam en vanwaar het komt verwijderd omdat dit ook niet terzake doet.)

Zijn jongeren het noorden kwijt?
Sommigen voelen zich man, noch vrouw
Het is een vreemd verschijnsel dat in de media steeds meer aandacht krijgt, jongeren die de scheiding tussen man en vrouw niet meer trekken. Het moet allemaal gelijk zijn, geen hokjesdenken, geen labels plakken. Gender, dat bestaat niet, beweren ze. En toch gebruiken jongeren een hele reeks nieuwe labels waarmee ze zich identificeren zoals genderfluïditeit, non-bilair, agender, genderexpressie, genderneutraal, genderinclusief enz. Wat is er echt aan de hand!

In het magazine, Sjiek komen drie twintigers aan het woord die openlijk over hun gender-probleem spreken. ‘Ik voel me man, noch vrouw!’ zeggen ze, maar het zijn geen transgenders die van geslacht wensen te veranderen. Hoe komt het dat jongeren het contact met zichzelf verliezen. Seksuele gevoelens zijn sterk aanwezig en gerelateerd aan het verschil in geslacht. Hebben sommige jongeren het contact met hun lichaam verloren of zijn ze gevoelloos geworden? Leven ze in een mentale wereld waarin alles beredeneerd wordt en perse een naam moet krijgen? Lijden jongeren aan problemen die ze niet accepteren en daarom er een andere uitleg aan geven? We weten het niet en zoeken naar een verklaring.

Melissa
Melissa in 23 jaar oud en is journalist, zij omarmt haar mannelijke kant. Ze zegt: ‘Gender dat bestaat voor mij niet. Ik geloof er niet in en daarom vind ik het allesbehalve makkelijk om het te omschrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk een vrouw. Zo ben ik geboren en daar voel ik me comfortabel bij… Ik omarm mijn mannelijke kant, maar dat betekent helemaal niet dat ik me mannelijk voel. Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat er veel meer bestond dan enkel man of vrouw. Gender is een spectrum, besefte ik toen. De invulling daarvan is voor iedereen een beetje anders. Persoonlijk voel ik me meer op mijn gemak bij de term non-binair.’ Het is vreemd dat jongeren tegen labels zijn terwijl ze er voortdurend nieuwe uitvinden. De geslachtelijke voorplanting is een feit zowel bij de mens, dier of plant. Dat moet geaccepteerd worden. Man en vrouw zijn hoort tot de essentie van het leven. Het chromosale geslacht wordt al bij de bevruchting bepaald. Ieder man heeft een vrouwelijke kant zoals ieder vrouw een mannelijke kant heeft. Het is vanzelfsprekend dat mensen die andere kant min of meer tot uiting laat komen in gedrag, kleding, hobby’s enz. Daar is niets mis mee.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen
Uit de drie interviews blijkt dat deze drie jongeren kiezen voor een zelfde uitgangspunt, namelijk de gelijkheid tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn gelijk, hebben dezelfde rechten en plichten. Het goedbedoelde gelijkheidsprincipe schakelt helaas de eigenheid uit. Feministen zien dat over het hoofd en vatten alles letter op. Dat getuigt van een gebrek aan verbeelding. Jongeren die opgroeien in een wereld van gelijkheid zonder eigenheid borduren daarop verder. Ze zitten opgescheept met een fundamentele denkfout met nare gevolgen. Mannen en vrouwen zijn wat hun eigenheid betreft zowel fysiek, mentaal en psychische anders. Mannen en vrouwen hebben dezelfde organen op uitzondering van de geslachtsorganen en toch zijn er grondige verschillen. In de geneeskunde houdt men daar rekening mee. Vrouwen hebben bijzondere kwaliteiten die we nooit bij een man terugvinden. Bepaalde beroep liggen beter bij vrouwen dan bij mannen of omgekeerd. In de Nederland klagen de brandweervrouwen dat ze geen promotie kunnen maken omdat de fysieke proeven op mannen zijn gericht en van het gelijkheidsprincipe wijkt men niet af.

Samuel
Samuel is 22 jaar, werkt als model en is acteur en koester zijn vrouwelijke kant. Hij hecht veel belang aan zijn kleding en zijn uiterlijke. Hij snuffelt wel eens in de afdeling van de vrouwenkleding omdat hij een smalle taille heeft en krijgt dan steeds dezelfde opmerking van de verkoopsters: ‘Je weet toch dat je een vrouwenbroek koopt? Kleding is cultureel en conventioneel bepaald en heeft niets met de eigenheid van man of vrouw te maken. Het gender is echter biologisch bepaald. Samuel zegt: ‘Ik kan er mij daar zo aan ergeren. Verschillen mogen er zijn, maar het zit zo ingebakken in onze samenleving dat het soms polariserend werkt: het is man versus vrouw. Terwijl genderdiversiteit net een rijkdom is.’ Samuel vertelt dat hij als tiener heel wat frustraties heeft gehad. Ook bij hem zien we een sterke beïnvloeding van het eenzijdig gelijkheidsprincipe waarop hij verder bouwt en toch is er de zoektocht naar zichzelf. Veel jongeren verliezen in dit digitaal tijdperk het contact met de werkelijkheid.

Inke
Inke is 22 jaar, is journalist, activist en auteur. Zij zegt: ‘ Tienerjaren zijn sowieso moeilijk, maar de zoektocht naar mijn gender, dat was echt een pure hel. Ik was verward, onzeker en lag in de knoop met mezelf. Ik had een genderdysforie, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam, voelde me angstig en had paniekaanvallen. Ik begreep niet dat mensen me neerhaalden omdat ik anders leek te zijn dan wat de maatschappelijke normen voorschreven.’ Ook Inke spreekt over ‘maatschappelijke normen’ terwijl het onderscheid tussen man en vrouw genetisch is bepaald en slechts een culturele reflectie kent. Bij Inke ligt het probleem dieper. We vragen ons af of ze haar probleem niet eenzijdig als genderprobleem verpakt!

Moeilijk om zichzelf te zijn
Uit deze drie verhalen leiden we af dat jongeren het steeds moeilijker hebben om zichzelf te zijn. Er zijn geen normen en waarden meer terwijl referentiekaders ontbreken. Jongeren zijn op zoek naar een houvast. Ze zijn opgegroeid in een digitale wereld, die voor een deel een schijnwereld is. Ze missen verbeeldingskracht en zijn vervreemd van wie ze echt zijn. Het idee van de maakbare mens is overal nog aanwezig. Er worden te veel schijnidealen nagestreefd. Ieder mens beschikt over een unieke persoonlijkheid en daar moet men op zoek gaan in plaats van verward te geraken van de vele theorieën met ronkende ideeën. We moeten terugkeren naar de eenvoud van het leven, want daar alleen is essentie te vinden. Indien er toch een genderprobleem zou zijn, moet dat dringend onderzocht worden zodat een gepaste hulpverlening kan aangeboden worden.

Mijn antwoord.

‘Beste,

Ik las de nieuwsbrief en liet hem even rusten. Vandaag voel ik dat ik er toch wens op in te gaan omdat het onderwerp me nauw aan het hart ligt en ik het belangrijk vind het niet zomaar te laten voorbij gaan in een stilzwijgen.

Ik schrik wat over het zwart-wit denken, beperkende visie rond het thema noch man, noch vrouw.Iets wat me eigenlijk wel verwonderd voor een….

Al even stilgestaan dat tijden groeien en veranderen. Dat denk processen breder te vinden zijn dan enkel in de hersenen. En dat het lichaam meer is dan wat uiterlijk zichtbaar is en men zich voor ogen houdt. De weg naar bewustzijn. Dat het hem niet zozeer gaat over de materie/ lichaam/voertuig man-vrouw. De jongeren wel de openers zouden kunnen zijn naar het breder doorvoelen, gewaarworden en beleven en de weg nemen van elk uniek te zijn en de mens niet meer te zien als gescheiden man- vrouw, wel als mens, wezen naar het SamenZijn.

Wat als die jongeren – blij dat ik me daar dan ook bij mag voegen op mijn leeftijd, want ik voel me nauw betrokken bij wat zij neerschrijven- net door zich in vraag te stellen, net de weg van vrijheid binnenin zichzelf mogen ontmoeten. Een weg die hen mogelijks naar evenwicht zal brengen binnenin zichzelf, waardoor meer evenwicht buiten en rondom hen ook voelbaar levendig zal worden. En net daardoor vroeger zichzelf zullen kunnen zijn.

Zij hebben hun eigen referentiekader, die waarschijnlijk niet meer stroken met wat we al eeuwen kennen. En welke jongere is nooit opzoek geweest naar een houvast, daarvoor hebben we in de geschiedenis het woord ‘puberteit’ tot leven gebracht. Was, is dit niet zozeer een woord om te duiden dat jongeren niet voldoen aan wat ‘volwassenen’ denken het idee te hebben dat het zo ‘moet’ Zijn!

Misschien hebben die jongeren net meer verbeeldingskracht en gaan ze net meer de weg naar binnen van wie ze echt zijn, dan wat velen pas kunnen ontdekken op een veel latere leeftijd.
Jongeren die durven zichzelf, de wereld, de medemens en samenleving in vraag stellen… Mensen naar mijn hart.

En om te eindigen wat is ‘de essentie’ van het leven?

In de hoop ik met mijn delen een wat bredere, open kijk heb meegebracht,

Groet ik u,

Jasmine ‘

Terwijl ik hier nu naar buiten zit te kijken met een dampende pot koffie. Geniet ik van de zon, de glinsterende parels op het gras, de haagbeuk met zijn kleurrijke warme tinten, het gezang van de vogels die massaal op zoek zijn naar voeding en die speels rond de appelboomstam elkander nazitten…

Wens ik jullie allen een zonovergoten zon-dag.

Jasmine

Een ‘voertuig”

img_20191013_1750493486560175541071532.jpg

Spannend…en toch juist aanvoelend om openbaar te delen.
48 jaar geleden op deze wereld gekomen in een lichaam die voor mij wat vreemd was. Er was iets binnenin me waar ik de vinger niet kon opleggen en dat ik door de jaren heen voelde dat ik iets onderdrukte. Van niets beter weten groeide ik op in een voertuig die ik mee kreeg met mijn geboorte. Rokken en krulspelden waren niet mijn ding, matchbox en Playmobil wel. Al vroeg ben ik opzoek gegaan naar wie ik was in werkelijkheid… Ik zag een wereld waarin ik niet begreep of niet bij kon waarom er twee groepen waren.. de ene man, de andere de vrouwengroep. Waarom de jongens voetbalden en de meisjes in een groepje stonden te giechelen en kijken naar de jongens. Terwijl ik enkel één groep kon zien, mensen … mijn ziel kon het verschil niet waarnemen.

Natuurlijk kan ik dit pas nu neerschrijven omdat de laatste jaren en maanden veel transformatie en duidelijkheid is ingekomen. Verschillende identiteitscrisissen van homoseksueel, naar bi, naar hetero, naar homeseksueel, naar een voertuig ‘vrouw’ die niet passend was bij mijn innerlijke wereld… Het werd een soep en nergens voelde ik me goed in…ik deed verder had weinig keus.
6 jaar geleden ben ik me vrij gaan maken van de materie (wat de mens creëerd) om me vrij te maken en ten volle en bewust te mogen gaan gewaarworden wat de materie was, het voertuig die ik kreeg nl. Mijn lichaam.
Op verschillende niveaus in mijn lijf werden dingen duidelijk. Het zou teveel zijn om hier op te sommen. Vandaag kan ik voelen, gewaarworden dat er na veel werken een evenwicht in mijn diepste Zijn ontstaat…en hoewel mijn lijf vrouw uitziet… Ik mijn voertuig met veel zachtheid en warmte omarm en dankbaar voor ben….ben ik op een punt gekomen dat ik me noch man, noch vrouw voel. Wel een wezen waar de twee in balans mogen komen. Ik kan het niet anders vernoemen dan de weg naar het heilig huwelijk binnenin mezelf… want ja zo voelt… En hoe ik me nu voel…Zaligggg. Ik ben.

Spiegel

‘Spiegelspiegel aan de wand…’
Wie kent dit verhaal niet…

Neen, ik zal het niet hebben over de spiegel die als materie aan de muur hangt, waar je ”s morgens voor staat en jezelf ziet.

Wel over de spiegels die je dagelijks tegenkomt wanneer je de deur uit gaat en een stap in de buitenwereld zet, want alles waar je naar kijkt en ziet in de buitenwereld is een weerspiegeling van je binnenwereld.

Wanneer je hier bewust mee omgaat ontdek je patronen van jezelf die aan de oppervlakte kunnen komen en waar je aandacht kan aangeven. De spiegels komen iets over onszelf vertellen en meestal zijn dit dingen die we vaker liever niet zien en wegduwen.
De spiegels zijn namelijk de andere, de ander tot wie je in relatie staat.
De ander brengt je informatie, informatie over jezelf.
De meeste spiegels die we kennen zijn deze van frustratie en ergernissen omdat deze net je de kans brengen om je binnenwereld te bekijken. Door je gevoelens dieper te gaan onderzoeken kom je meer te weten over je acties en reacties in relatie met jezelf en tot de ander. Je krijgt antwoorden en inzichten op je vragen in het onderzoek naar jezelf. Op deze manier komt veel aan het licht te liggen, zelfs dat wat diep in het duister ligt, waardoor je jezelf de kans heeft het duister naar licht te brengen. En licht in de verschillende betekenis van het woord.
Daar… binnenin ligt de mogelijkheid om te groeien. De weg van bewustzijn.
Wanneer je bewust omgaat met die spiegels heb je je eigen leven in de hand.

Vaak worden we ook aangetrokken tot iemand die iets heeft wat jezelf niet hebt of denkt te hebben. Dit kan door een tekort buiten jezelf, in je directe omgeving of/en een tekort binnenin jezelf zijn. Dit tekort wordt dan ingevuld door de ander. Je gaat het hier buiten jezelf zoeken. Wanneer die ander dan een stop zet op wat je tekort is en het ontbrekende deel binnen of buiten jezelf niet meer opgevuld geraakt – door een relatiebreuk of de ander die eigen inzichten heeft verworven – zal je je in de steek gelaten voelen omdat de ander je tekort invuld om zo gelukkig te worden. Dan breekt de spiegel.

De spiegel hoeft echter niet te breken wanneer je de weg naar binnen neemt, want in plaats van het tekort bij de ander te halen zal je ontdekken dat wat als ‘tekort’ aanvoelt het al aanwezig is in jezelf, alleen nog niet tot volle ontwikkeling of groei is gekomen. Op deze manier is het geluk niet afhankelijk van de ander, wel van jezelf. Zo heb je je leven in eigen handen en besta je op jezelf.

En soms krijg je terug de spiegel, herken je onmiddellijk gedragingen, handelingen bij de ander over ‘spiegels’, patronen die je eerder hebt aangepakt, doorworsteld. Dit zijn van die momenten dat je staat te kijken in de spiegel, zonder dat er nog een onderliggende boodschap is, zonder dat je dieper hoeft te gaan kijken. Zonder je nog in een proces hoeft te gaan, want je hebt het doorleefd.

Dank jezelf dan voor het vele werk die je hebt gedaan vooraf en vergeet ook de ander niet te danken voor de spiegel die je gegeven is geweest. Want deze spiegel gaf je de kans te ontdekken en te groeien in het leven.

Dit zijn van die momenten van bewustzijn waar je binnenin diep kan voelen en gewaarworden… ik ben gegroeid, ik ben ervan verlost.

img_20191007_0933048759146401071643285.jpg

De spiegels… die zullen er gelukkig altijd zijn… En zijn er niet enkel onder de mensen. Ook in alles wat leeft rondom je… water, een boom, een eekhoorn…

Kijk nu even naar het beeld bij deze tekst… Een knotwilg waarin een rozelaar groeit. Een prachtig symbool van hoe we kunnen samen groeien en leven als we allen bereid zouden zijn ons eigen spiegels te durven instappen. Verbonden.

Een fijne herfst-dag aan allen.

Vol-mens

img_20190925_2228002985121555128834182.jpg

De laatste maanden voel ik een sterke behoefte om te schrijven. Er zat wat weerstand op en vooral ook een niet willen om verschillende redenen oa omdat erin de maatschappij en in onze contreien nog altijd een taboe hierop aanwezig is en ik hier zelf niet vrij op was, omdat ik vanuit persoonlijk beleving ga spreken en hierbij ook anderen mensen deel vanuit maken. En misschien mag ik deze gedachte loslaten zodat ik hieruit vrijer mag zijn en het hartgedragen de wereld mag insturen.

De beweging die voelbaar wordt om te schrijven ontstaat telkens heel diep vanuit mijn onderbuik en nog dieper vanuit mijn bekken. En net die plaats, maakt onderdeel waarover ik diep van binnen voel dat ik daarover wens te schrijven. Met als thema’s intimiteit, seksualiteit, man/Vrouw Zijn, van geslacht naar geslachtloos, naar beiden, liefde, Liefde…

Het is als een waterbron die opborreld en tot leven komt, en gans mijn lijf meeneemt in extase, levensenergie…en net daar… waar…
En terwijl ik dit neerschrijf is van alles voelbaar in mijn lijf die wenst geleefd en beleefd te worden. Tranen komen van geraaktheid… De ruimte in mij wordt groot en vrijer, ik voel dat ik ten volle kan gaan ademen, mijn hart voelt plots als volledig bevrijd. Mijn lichaam voelt vol. Voor de eerste keer wordt ik me bewust dat alles in mijn lijf verbonden is.
Voor de eerste keer en dit klinkt misschien wel vreemd wat ik zal neerschrijven.. Ik voel mijn voor de eerste keer Vol- mens op deze bijzondere moeder aarde.
Mijn ogen voel ik binnenin veranderen alsof mijn blik zachter wordt. En wat ben ik blij en dankbaar dat ik deze gewaarwordingen zo intens mag voelen in mijn lijf, ook al voelt het voor nu alsof ik een marathon heb gelopen.

Dankbaar om het gebeuren, dankbaar om het goddelijke in mezelf te mogen gewaarworden.
Dankbaar om hier te mogen Zijn, dankbaar om de weg die ik afleg. Dankbaar om het Leven. Dankbaar om wie ik ben.

Zweethut

img_20190916_1730525258407643758620546.jpg

Zaterdagmorgen. De zon laat zich tonen aan de horizon. Ik trek een broek en pull aan, en een licht donsjasje om me warm te houden. Onder de arm, mijn wikkeldoek. Ik wandel richting de zweethut.

Het hout staat al in vuur, de vlammen dansen over de vuurstenen. Virginie de vuurvrouw, komt af en toe kijken of alles goed verloopt met Grootvader vuur. Ik voel de warmte op mijn lijf doorheen mijn kleren. Diepe zucht. Deugddoend.

Samen met 20 vrouwen nemen we plaats op balenstro onder een boom. Een vogel zingt zijn mooiste lied en wenst ons een goedemorgen. Het zonlicht komt rakelings over de haren heen schijnen van de vrouwen die tegenover mij zitten… hun ogen glinsteren.
Er wordt een deelrondje gedaan. Ik word geraakt door de zachtheid en schoonheid die ik in elke vrouw mag zien. Een traan rolt over mijn wang. Een diepe dankbaarheid is voelbaar. Mijn beurt…
Ik kom even op adem, ik ga naar binnen en maak contact met mijn diepste Zijn voor ik in woorden ga.
Een diepe zucht. “Ik ben geraakt door zoveel schoonheid die ik mag zien bij elk van jullie. Nog tot vorige week stelde ik me de vraag of ik hier wel werkelijk op mijn plaats zou zijn. Met wat ik nu mag gewaarworden en door hier in deze cirkel te zijn, heb ik geen twijfel meer. Het klopt ik mag er zijn. Het is fijn om hier te zijn. ”
Sara Dykmans zit op mijn linkerkant en zal ons doorheen het vier uur ritueel begeleiden, samen met Greet Keppens die haar zal bijstaan.

img_20190916_1731312419352663117937875.jpg

Na het smudgen (energetisch schoonmaken) en een lakota lied ga ik uit de kleren en ga met mijn wikkeldoek rond het vuur staan. Ik voel een frisse luchtverplaatsing in de rug, ruimte in en rond mij, vooraan verwarmd grootvader vuur mijn lijf. Mijn lichaam voelt goed, vrij.
Met tabacco breng ik een offer aan Grootvader vuur en vraag ik om een intentie.

Op handen en knieën wandel ik de zweethut binnen. De zweethut die de baarmoeder van Moeder Aarde vertegenwoordigt, een heilige ruimte. Voor het binnengaan spreek ik het volgende uit ‘Mitakuye Oyasin’. Ik groet.
In het midden van de zweethut is er een put gegraven, daarin zullen straks de gloeiende stenen worden neergelegd tijdens de ceremonie. Boven mijn hoofd zijn wilgentakken te zien die op een zorgzame manier aan elkander zijn gesjord. Deze zijn allen afgedekt met (wollen) dekens.

img_20190916_174242787200296483637521.jpg

Ik kijk even rond me om me te situeren voor we straks het donker in gaan. Verschillende voorwerpen gaan de zweethut rond die deel uitmaken van de ceremonie.
De eerste vuurstenen komen de zweethut in… ‘Grandfather is coming’. Zeven stenen worden in de put gelegd. Heilige kruiden worden aan het vuur geofferd. De opening van de zweethut gaat dicht. En plots wordt het pikdonker. In het midden is wat rode gloed te zien. Het is even wennen van licht, lucht, openheid naar donker, gesloten, warmte. Het doet iets met me, niet alleen met mij, ook bij andere vrouwen… Ik hoor verandering in de ademhaling…geraakt. Lakota liederen worden gezongen. Samen zingen… wat een diepe verbondenheid, samenhorigheid is voelbaar. Gedragen, worden gedragen.
Een rondje… Ik spreek grootvader vuur aan, stel me voor en som drie namen op, drie vrouwen die ik meeneem tijdens deze reis naar binnen.

Nadien komt stilte en voel ik me naar binnenkeren. Het rechtstreekse naakte contact mogen voelen met Moeder Aarde is deugddoend.
Ik kijk voor me uit, en hoewel het donker is heb ik het idee veel te zien.

De deur gaat terug open. Voor de tweede maal komt het vuur naar binnen. Deur gaat dicht. Water wordt op het vuur gebracht wat zorgt voor stoom. Ik kijk naar de hete stenen. Figuren worden zichtbaar. Hoekig, driehoeken met twee bolletjes, symmetrisch… Hmmm… Een duidelijk figuurtje… mijn mentale wil er iets aan koppelen. Het lijkt een personage te zijn, noch vrouw, noch man. Op een andere plaats een gevleugelde, langwerpige figuur. Een roofvogel, engel of….euh… vreemd de Godin Isis komt in mijn gedachten. Een traan rolt over mijn wang, geraakt in zachtheid.

We gaan verder… ‘Grandfather is coming’ Virginie brengt de volgende zeven vuurstenen binnen. Heilige Kruiden, liederen, gebeden… Donker… En dan wordt ik geraakt, diep geraakt in mezelf. Lange élégante figuren dansen voor me heen op de vuurstenen. Ze volgen allen dezelfde beweging in de vorm van een S, ze worden ook langer. En hoe meer ik naar hen kijk, hoe meer ik er zie en in de diepte verdubbelen… Het is net alsof ze me aanspreken en plots voel ik een grote aanwezigheid aan wezens… De vele voorouders. Op een andere plaats is een duidelijk beer zichtbaar. Ik ween, ik snik. Sara vraagt ‘Wie weent hier’ “Jasmine, en alles is ok met me. Alles is ok”. Zo voelt het. Ik ween, de tranen vloeien, het geween komt van diep van binnen. Het voelt bijna niet van mij, net alsof vele tranen door me heen komen en allen gereinigd worden op weg naar ontroerende vreugde.

“Grandfather is coming”… ik zie even naar buiten, daar waar licht is. Ik voel er geen verbinding mee. Hier is het, hier is het te doen. Water, grandmother komt binnen. In een grote pollepel wordt drinkwater aangeboden. Ik neem de pollepel vast met beide handen breng deze eerst richting mijn derde oog als teken van groet… dan verder richting mijn mond. Ik kijk in de lepel en zie… Ahh…ik snak naar adem… Ik zie… Ik zie… Een spiegeling, een reflectie. En natuurlijk zie ik mezelf weerspiegeld in de lepel. Hoe verder en meer ik drink, hoe dieper ik in de lepel kan kijken… en dat de reflectie niet meer om mij gaat, wel dat ik veel verder kan kijken dan wat in eerste zicht zichtbaar is. Hoe meer ik drink, hoe meer Ik het idee dat iets me aanspreekt. Een beeld wordt zichtbaar… een verzoek. (een tekening volgt) Ik voel het water door mijn lijf stromen… een gewaarwording van zuivering. Als een ijzige waterval die van een groene wand stroomt richting een diepe waterbron. Na het drinken stromen terug tranen, een diepe vloed…

Hoewel ik me krachtig voel van binnen, voelt mijn lichaam zwak. De zweethut vraagt een grote fysieke inspanning. Ik kruip naar buiten. Traag probeer ik recht te staan, als een kind die haar eerste stappen moet proberen zetten. Met wat trilling in de benen begeef ik me achter de zweethut en ga gehurkt zitten. Ik begin te urineren, terzelfde tijd begin ik te huilen… verlossing… Het zo bewust bij mijn lichaam aanwezig kunnen zijn, brengt me zoveel moois en warms. Ontroerd worden door gewoon te urineren, Het urineren zal nooit meer hetzelfde voelen… Dankbaar. Mijn lijf, mijn tempel.

Terug naar binnen. Ik heb geen flauw idee hoelang de ceremonie al bezig is. Tijdloos, zalig, in het Nu. Mijn hart en ziel gedragen in de stilte.
De laatste vuurstenen komen eraan. In volle overgave ga ik op de grond liggen. Op mijn rechtkant… Sabine. We geven elkander de hand. Gesteund.

Voldaan, herboren, verlicht, innerlijkrijker stap ik verder de dag in. Wat wankel wandel ik richting het kampeerterrein in mijn wikkeldoek en een sjaal op borsthoogte. Een koude douche en heerlijke maaltijd om terug wat steviger te staan.

Kort voor de volgende workshop help ik even mee in de keuken. Een jonge vrouw die deze morgen ook aanwezig was tijdens de zweethut stelt me een vraag, “wat bedoelde je met ‘ of je hier wel werkelijk op je plaats bent’, als je erop wenst te antwoorden natuurlijk.” “Jawel, wil ik zeker op antwoorden. Dankjewel zelf voor je vraag…. Ik deel, we delen, we wisselen uit. (de inhoud komt misschien later)

Een volgende workshop ‘Womb Steam Ritual’ met Mieke. Door de grote interesse wordt het ritueel in twee groepen verdeeld. Terwijl de eerste vrouwen op een troon gaan zitten (een plastieken nachttoilet of kampeertoilet) waar daarin een recipient komt met heel warm water en helende kruiden, die de vrouwelijke schoot ten goede komt. Een milde en krachtige manier om met natuurlijke middelen het bekkengebied, baarmoeder ten goede komt en je volop vrouw te voelen. Terwijl de eerste groep het ritueel ondergaat, zit ik samen met de andere vrouwen in een cirkel en ondersteunen in stilte de vrouwen.

De wissel…Ik krijg een lang kleed aan. Wel handig wanneer je op de troon gaat zitten en het te warm aanvoelt. Het kleed dient dan als waaier om af te koelen. Ik ga zitten… Oee… het is even schrikken en ga terug recht staan. Een diepe ademhaling… Ik ga terug zitten, focus me op mijn bekkengebied. De stoom komt in aanraking met mijn yoni. Het pakt me letterlijk op de adem, snik… Een zalige stroom gaat door mijn lichaam. Ik ontspan me en kan gaan genieten van dit bijzonder waardevol en diepgaand ritueel. Het is genieten, vreugde danst in mijn lichaam. Ik voel dat het een innerlijke glimlach tevoorschijn tovert.

De laatste workshop van de dag ‘de Gezegende tempelreis’ met Mireille Verplancke, begint al dansend op het muziek van Danit- Naturaleza. Met meer dan 20 vrouwen staan we te dansen bij ondergaande zon en opkomende volle maan. De lucht kleurt aan de ene kant rood, oranje, warm geel. Aan de andere kant, purper, blauw, roze. Mijn lichaam beweegt sensueel, dansend met de lucht, als een slang langsheen de andere vrouwen. Voor mij hoor ik luidop zeggen in de cirkel… ‘Meisjes zijn’ t allermooist op aard”… terwijl het dansen afgerond wordt en het muziek wordt uitgezet. Een oogcontact, een glimlach…hmmm

Met zijn allen gaan we de Wijze Kring Tent in… Opeengepakt met zijn allen begint Mireille boeiend te vertellen. Op de achtergrond het muziek van Estatic Dance, die ook al komt ze de tent binnen… in synchroniciteit is met wat aanbod komt in de tent. Ik kijk rond en geniet van hoe iedereen aandachtig zit mee te luisteren. Stil en rustig volg ik mee. Ik geniet van de aandacht die Mireille ontvangt en wat ben ik fier op haar en hoe zij haar workshop brengt. We sluiten af door allen een hand te geven aan elkander en mee te zingen op een lied die terug in synchroniciteit over het ganse terrein komt…. Vrouwenfest… Allen verbonden en elkander gedragen….

Voor het slapen gaan komt Mireille naar mijn tent. Terwijl ik de thee op het vuurtje zet, zitten we naast elkander. Nadien komt ze in mijn schoot zitten. Ik omarm haar en delen onze dag… Samen bewonderen we de volle maan. Oef. Wat voelt het terug opener tussen ons. De voorbije maanden waren niet eenvoudig en het was hard werken, de relatie had heel wat te verduren. We zijn er blijven in staan, in vertrouwen en zie de rust is terug.

De maan… verlicht het grote veld. De dag plooit zich dicht…voldaan en in dankbaarheid. Met veel water, vuur, lucht, aarde, de zon, de maan en vooral… Liefde.

img_20190915_2131321542484364421898064.jpg