Spiegels

Een café. Voor mij een vrouw…alleen. Haar ogen dicht… ze veranderen van vorm. Een innerlijke glimlach is te lezen. Haar lippen bewegen af en toe op het lied ‘Emmène moi danser ce soir’ van Michelle Torr. Mijn hart wordt geraakt. Hoever en waar zou deze vrouw nu zijn in gedachten! Ik geniet mee.

Reeds een maand geleden kwam ik terug van wat mijn pelgrimstocht zou zijn van Vezelay, via La Verna naar Israël. Alles op de weg wees me dat de beweging niet juist was. Dus vertrouwen op de boodschappen, lichamelijke symptomen, mijn intuïtie, signalen, mijn gevoelens… kwam ik terug. Voor sommigen niet te begrijpen en te volgen. Hmm, ja wat het universele voor je in petto heeft is niet altijd te begrijpen, gewoon vertrouwen…

In de voorbije dagen was ik eens gaan checken voor een vliegtuigticket naar Israël, een ongemakkelijk gevoel sloeg in de buik. OK, Jasmine dit is duidelijk. Ik hoef er niet naartoe en wie weet misschien…

Ik heb geen spijt dat ik terug kwam, integendeel door terug te zijn werd het me meer en meer duidelijk van het waarom.
En eigenlijk was het voor mij vorig jaar al duidelijk bij het afronden van de tocht in december.
De ‘tijd’ was/is klaar om wat ik heb mogen ontmoeten in mezelf op de weg, om het onvoorwaardelijke in het dagdagelijks leven te brengen. Het gaan integreren, erin gaan staan in ontmoeting met mezelf en de anderen. Op de eerste plaats vooral voor mezelf. Dit klinkt voor sommigen misschien egoïstisch, wat het absoluut niet is. Door de beweging op deze manier te nemen zal ik vanuit zuiverheid naar de andere verder kunnen in beweging gaan.

Het pelgrimeren krijgt een andere vorm.
En in volle bewustzijn aannemen wat op mijn weg zich aanbied, in de maatschappij, in relatie, in continuïteit, doorheen terugkerende thema’s en telkens in een diepere laag. Amai, er is geen ontlopen aan… Ze liggen niet meer onder de mat… Wel bloot op tafel. En diep vanbinnen bewust zijn, dat iedere laag een nieuwe kans is tot groeien, loslaten, transformeren door erin te stappen en ermee aan de slag te gaan. De durf om telkens opnieuw in vertrouwen en geloof verder te doen.

Durven, zelf-vertrouwen, geloven.

Geen twijfel, geen weglopen, geen vluchten meer in oude patronen, integendeel onvoorwaardelijk en op een zachte manier de kans grijpen om ze door merg en been te voelen, gewaarworden… tot op het bot. Naar binnen…
Het ene proces is nog niet afgekoeld, het andere komt al aankloppen. De snelheid is niet bij te houden. En dan de notie van tijd… een week voelt bijna als een maand en voelt soms al zover weg.
De angsten worden zachter en van kortere duur, sommige verdwijnen zelf of vervagen als sneeuw voor de zon.

Vorige week kwam ik in een stukje terecht waarin ik diep van binnen wist dat ik een keuze moest gaan maken, om nog meer de weg te kunnen gaan van onvoorwaardelijkheid naar mezelf. Mijn ziel wist duidelijk wat er gaande was. Het bewust worden stak me in een diep verdriet. Een stuk rond mijn moeder kwam terecht in een huidige relatie.
Mijn lichaam zat in weerstand, niet zozeer omwille van het thema die bloot kwam te liggen, wel omdat mijn mind me hierin vast stak en hierdoor angst aan de oppervlakte kwam om de huidige relatie te verliezen. Angst voor het oude los te laten en plaats te maken voor het nieuwe onbekende. Hoewel ik het thema moeder-vader al zoveel heb ontmoet op de weg, raakt het iedere keer een dieper laag tot ik volledig zal kunnen los staan van hen en op eigen benen zal staan, in mijn volle kracht. Afscheid nemen van.
Het besef dat dit thema voor de zoveelste keer in een relatie verweven is en ik hierop een oordeel had. Het oordeel van niet puur in de relatie te staan. Terwijl ik dit nu schrijf voel ik nu zo welke impact deze zin heeft op mijn lichaam en ziel. Hoe kon ik nu zoiets over mezelf gaan denken, hoe kon ik me zelf zo neerhalen terwijl ik net de weg wandel van authenticiteit.
Momenteel voel ik me in een soort van rouwproces zitten. Zacht verdriet is aan de oppervlakte, gelukkig niet meer van zo een intensiteit dat het pijn doet. Elke emotie laat ik toe en omarm ik in zachtheid.
De voorbije dagen zag ik onbegrip en onmacht bij derden. Ik liet het bij hen zonder oordeel naar hen toe.

De dynamiek tussen twee personen kan soms veel losmaken en zeker wanneer dezelfde thema’s worden aangeraakt. Er kunnen blijven in staan is het meer dan waard vooral wanneer Liefde aanwezig is. Je hoort me niet zeggen dat het eenvoudig is, integendeel het is werken aan jezelf en terzelfde tijd werk je in de relatie, voor elkaar. Ik kom graag terug op de woorden…. Durf, moed, liefde/Liefde, vertrouwen en geloof zijn mijn funderingen.

Ik zet me op een bankje langs het water. De telefoon… Ik had me voorgenomen om niets te delen over de inhoud aan de telefoon. Ik had nood aan rust, en wou me niet verliezen in woorden en ook om de rust tussen ons waar we beiden nood aan hebben.
Tot ik ‘A’ zei en voelde dat de flow waar ik inzat mij meenam naar verder delen en ik vrij kon delen. Geen spreken vanuit de ‘mind’ , wel een delen vanuit de bron, mijn bron. Alles was zacht aanwezig.
De spanning in mijn lijf verdween, tranen kwamen aan de oppervlakte en terzelfde tijd kwam ook bevrijding.
Het durven verwoorden van het thema, het durven zelf zien zonder schrik te hebben om te verliezen of afgewezen te worden. Het kunnen zien en voelen dat de angst niet van nu is, wel iets oud is dat ik meedraag. De kans die men krijgt in het Nu om te groeien en anders te doen.
De kans die ik kreeg om in Liefde, in een liefde te zeggen ‘ga, ga als dit je verlangen is’ dit was op hetzelfde moment bewust worden van het groeien van het kleine meisje in me, die zich vrij aan het maken is van… om voelbaar als volwassen vrouw in het Nu in gedachten en vanuit hartgedragenheid tegen mijn moeder te zeggen ‘als dit jou keuze is om… ‘ga,ga….’.
Deze situatie brengt me in een flits terug naar een moment op mijn pelgrimstocht vorig jaar. .. toen ik rechts van me, mijn moeder voor me zag met een zachte glimlach kijkend naar me en waarvan ik afscheid nam, links een wit-blauwe lumineuze verschijning die mij naderbij kwam en in me….

Op het moment dat ik in de flow aan het delen was, voelde ik mezelf terugkomen in mijn eigen vertrouwen en kracht en nam ik hierbij zelf mijn recht op bestaan in handen. Zonder schuldgevoel, zonder angst. De spanning verdween in mijn lichaam… De verbinding tussen mijn kruin en de aarde voelde evenwichtig en kon ik verder delen vanuit de bron, daar waar het zuiver is.
Het bewust worden dat durven uitspreken niet altijd hoeft te eindigen in een breuk, niet altijd gekoppeld aan afscheid. Vooral niet wanneer je allebei durft te kijken in de spiegels die men aan elkaar schenkt. Zo van die irritante stukken die willen gevoeld worden.

Ik voelde voor mezelf een verandering in de relatiedynamiek, het was belangrijk dat ik trouw bleef aan mezelf en vertrok vanuit de nood wat ik op dit moment nodig had, zonder bezig te zijn om mijn huidige relatie te redden. Kunnen zien waar het daadwerkelijk over gaat, en bij de ander kunnen laten wat van de ander is. Te vertrekken vanuit wat wil ik in het leven, nl. mijn eigen plek innemen … durven gaan staan… alleen… Met het vertrouwen dat de ander blijft, om dan van hieruit in verbinding naar de ander te stappen.

Door deze beweging voel ik dat er een stevige bedding wordt gecreëerd in de relatie die breder wordt en de wortels alsmaar dieper waardoor het verder in Liefde kan blijven gedragen worden. En ook al zijn de processen niet eenvoudig, ze zijn een godsgeschenk om dichter bij mezelf te komen. Om verder te groeien naar onvoorwaardelijk Liefde in mezelf en met de ander. Het is een godsgeschenk binnen een Liefdesrelatie wanneer beiden bereid zijn om elk zijn/haar verantwoordelijkheid hierin te nemen. Deze Liefdesrelatie is… een godsgeschenk. Ik ben je dankbaar lieve vrouw voor wat we samen al hebben neergezet en bereikt. Ik heb je lief.

Door de beweging, de flow te blijven volgen, zonder in strijd te gaan gaat alles vanuit een vanzelfsprekendheid en voel ik me hierin telkens gedragen. Het onderscheid leren voelen tussen het hartgedragen en het ego, want die laatste kan behoorlijk wat barrières plaatsen en kan ervoor zorgen dat de vloeiende beweging al heel snel vastlopen wanneer de mind de bovenhand neemt.
De meeste duidelijkheden, wijsheden, opklaringen gebeuren wanneer ik in beweging ga. Ipv stappen, gebeuren ze nu op de fiets terwijl ik met mijn bagage heen en weer fiets naar de plaats waar mijn materiaal gestockeerd sta. Dan kan het zo luchtig opklaren binnenin en krijg ik duidelijkheid hoe ik oude patronen kan transformeren.

Dus op mijn programma… blijven bewegen. Al is het maar de eenvoudige beweging van rechtstaan wanneer spanning voelbaar is.

Mijn tempel

Half slapend, half wakker… mijn linker hand gaat op de borst, de rechtse op de buik. Mijn handen voelen als vuur ze verweven zich met mijn lijfje.
Een warme beweging ontstaat binnenin in de vorm van een acht.
De laatste 24 uren heb ik nood aan het praten… Hebreeuws… Hein… vanwaar komt dit… Terwijl ik in bed lig komt dit terug in mijn hoofd draaien… Het ligt op mijn tong… kan er niet uit… Gisterenavond zong ik nog een lied… In een soort brabbeltaal.

Een lege witte cirkel komt draaien boven en evenwijdig op mijn romp… Ze vult zich met tal van lijnen, er ontstaat een veelhoekig ster… De lijnen blijven komen…. Mijn voetzolen komen tegen elkaar te liggen, mijn knieën vallen open. Mijn lichaam gaat in ontspanning en neemt toe in volume… Alsof het oneindig wordt en grenzeloos. . Mijn ademhaling wordt ruimer… mijn buik… de verbinder tussen hart en bekken. Er ontstaat een vertikale golvende beweging vanuit mijn sacrum richting mijn kruin. Mijn lichaam volgt in beweging de golvende lijn…en gaat in ontspanning… Ik voel een oneindige Liefde in me. Zacht, ontroerd.
Ik ontwaak… Klokslag drie uur… Mijn lichaam voelt ruim, bevrijd…

Wat een contrast van de voorbije twaalf uur waar ik me gespannen voelde in de buik.mijn lichaam voelde zwaar en niet verbonden. Had geen kracht, zelf niet tot praten, voelde me in leeg en toch vol. Voelde me ligt en toch zwaar… Wandelde over de straten van Gent, zag mensen zag alles rond mij en toch voelde ik me in een bubbel. Alsof in een ‘between’

En zie … Mijn lichaam, ruim, bevrijd, Het voelt… ‘mijn tempel’. Ik ontwaak. We zijn de zevende…

Jij… Najaar 2017 (Barro)

In het najaar 2017 stond jij plots voor mij. Ik was in Barro toen je me opzocht… een halte van een paar dagen op mijn pelgrimstocht.

’s Avonds, uren nadien kwam alles tot me binnen. Ik was een beetje van slag toen en kon niet zo goed vatten wat toen gebeurde. Je reed ettelijke kilometers om mij te zien en een vraag te stellen. We waren onbekend voor elkaar. Zomaar… alhoewel, ik kan ik het vandaag niet meer’ zomaar’ zien. De angst zorgde ervoor dat ik me afzonderde en geen verder contact wou.

Jij reed nadien verder richting Vezelay.

Dagen nadien kreeg een e-mail van je. Ik heb deze gelezen, niet op geantwoord. Iets in mij was er niet klaar voor en iets in mij weigerde te voelen wat ik voelde bij het lezen.

Na mijn pelgrimstochten en vooral deze van vorig jaar zijn er in mij dingen duidelijk geworden. De laatste tijd gebeuren er vreemde dingen, alhoewel vreemd… en deze zou ik vandaag kunnen linken aan wat je toen schreef. Want plots kwam deze brief terug in mijn gedachten en raakte me diep in het moment…

Hoewel nog wat angst is, voel ik dat de tijd aangebroken is om met de angst mee verder de inhoud op te nemen.

Jij, sorry, je naam heb ik gewist… ik hoop dat je me nog altijd volgt op de blog.

Als het past voor je, je er goed bij voelt zou ik het fijn vinden elkander terug te ont-moeten… En ik vertrouw dat het zal gebeuren in the right time, right place… Graag via het contact pagina.

Ik groet je,

Jasmine

De weg naar eenheid

img_20190626_1433001743342823682563967.jpg

Al heel vroeg vanaf het eerste kleuterklas zag ik dingen die rondom mij gebeurden die haaks stonden op wat mijn hart me vertelde. Ik leerde en bouwde afschermingen rond me heen waardoor ik door mijn jeugdjaren heen ben gesparteld.
Ieder levend wezen heeft nood aan affectie en zeker in de eerste levensjaren daar zijn ze nog het belangrijkste.
In het eerste kleuterklas vroeg ik even om affectie en gezien te worden, ik werd niet gezien dus vroeg ik om aandacht. Ik kreeg hierop een straf. De straf was in een kartonnenhuisje kruipen, die vol lag met dekentjes. Het huisje was veilig en viel erin in slaap. Hmmm, die straf werd een beloning voor me. Ik zag in dat door aandacht vragen mijn tekort op hartniveau werd ingevuld. Dus…. leerde ik… dat verder aandacht vragen tot later rebelleren me gaf wat mijn hart verlangde. Alleen hoe meer ik rebelleerde hoe meer ik verwijderd raakte van mijn eigen hart. Het werd bodemloos en niets of niemand kon het nog vullen want ik had erzelf onbewust afstand van genomen. Ik had mijn hart verlaten, want mijn focus lag op Rebelleren om te ontvangen.
Door in deze spiraal terecht te komen kon ik er niet meer alleen uit en werd het contact met anderen ongezond. Ik geraakte in een vicieuze cirkel. Eén iemand kon nog binnen geraken in mijn hart, mijn doopmeter, haar onvoorwaardelijjheid heeft ervoor gezorgd dat mijn lichtje bleef branden.
Ik groeide op. De puberteit kwam eraan. Mijn doopmeter verlaat deze wereld. Mijn houvast was weg. Hierdoor is er een beweging ontstaan waarin ik plots voelde dat er iets niet meer juist was, wie was ik, wat was ik geworden. De vragen raasden door mijn hoofd. Ik zag geen uitweg. Ik wou er niet meer zijn. Was dat nou het leven?!

Zes jaar zijn erover gegaan. Ik hangde vast aan het schoolsysteem, aan hiërarchie… Ik zat vast en had weinig uitweg. Ik moest kost wat kost volgen wat mij werd opgedrongen…Ik stapte in overleving tot ik afgestudeerd was met de gedachte eenmaal op eigen benen leef ik mijn leven. Een illusie.
Ik begon te kijken naar wat gebeurde en begon te zien dat bepaalde gedragingen niet bij me hoorden of niet meer.
Ik zocht hulp en liet me opnemen in de psychiatrie. Mijn maat was vol. Het begin van een ommekeer.
Gevoelens, emoties kwamen aan de oppervlakte liggen. Doorheen de tijd geraakten zaken getransformeerd en werden geheeld. Hoe minder zwaar het psychisch werd, hoe sterker mijn levenskracht terug kwam.

Soms ontdekte ik iets, kwam iets in een flits aan het licht… Had ik een eureka gevoel waarbij ik het van de daken kon schreeuwen. Waarbij ik het gevoel kreeg dat het opgelost was… alsof het plots 180° kon draaien… dit was ieder keer een kiertje die openging.
Het eureka gevoel kon me soms zo verblinden en me eventjes uit de werkelijkheid halen. Of me in het verlangen steken van een voorgekauwd ideaalbeeld tot de oase verdween. Deze brachten me vaak weg van wat mijn werkelijke weg was. Waarbij ik niet trouw bleef aan mijn eigen hart, mijn Zijn.
In het eureka gevoel kon ik mezelf verliezen omdat ik hierin nog te sterk afhankelijk was van de maatschappij, het stereotype, het voorgevormde, het gedacht zo te moeten zijn om erbij te horen, het gedacht als ik de tegenweg in ga ben ik niks. Telkens verloor ik hierbij mijn eigen, nam ik afstand van mijn hart en verloor ik mijn zelfvertrouwen.
Het ego was sterker. Telkens kwam ik in een soort droom en gaf het me ook een boost… Alleen van korte duur. Weg van de duurzaamheid. Door dit door te hebben… begon het pas…
Ik stopte met te gaan plukken bij anderen, of me bij de anderen gaan ‘neer’ te leggen. Ik leerde gaande weg mijn eigen zaadjes te planten en mijn eigen wortels te laten schieten.

Ik durfde eindelijk de weg naar binnen nemen
Ik had mezelf voorgenomen de weg naar puurheid te nemen, de weg naar de essentie, wie ik in werkelijkheid ben… En niet meer volgens de anderen of hoe de anderen me wilden zien… Ik wou gaan staan op mijn eigen benen. Tal van uitnodigingen, triggers kwamen naar me toe… Ze waren verleidelijk…want ze hadden mij een leven kunnen bieden die veel gemakkelijker zou geweest zijn. En soms ben ik erin gestapt, in het gemak… Heb ik ondergaan… op het einde van de stap werd ik me bewust dat ik dit in oorsprong niet was… Ik had mezelf voorgelogen. En ook… als ik de stap niet had genomen had ik het ook niet kunnen voelen wat voor me weggelegd was.

Ik herinner me een moment rond mijn 20ste, ik was toen op een huwelijksfeest. Dan komen er zo van die vragen ‘en heb jij al een vriendje?’. Ik kreeg het op mijn heupen van die vragen en probeerde ze te vermijden als de pest, alleen kon Ik er niet aan ontglippen. ‘Och, Huisje, tuintje, man, kinderen, hondje. Ik heb nog tijd. Het komt wel. Alles op zijn tijd’, hoorde ik me telkens zeggen.’ want dan gaf ik hen wat ze wilden horen en moest ik niet naar binnen gaan kijken naar wat werkelijk was. Want daar… had ik schrik om afgewezen te worden, om het ideaalbeeld dat de ander voor mij voor ogen hadden te laten inzakken als een kaartenhuisje, om hen te ontgoochelen, hen te kwetsen… ik kon signalen zo goed opvangen dat ik hen voor was. Zo kon ik ook zelf geen pijn voelen en afgewezen worden… Het kind wou toen geen pijn voelen.
Tot die laatste keer…alsof iets of iemand me in de rug duwde… Ik werd bewust dat ik al die jaren mensen had voorgelogen… EN vooral mezelf had voorgelogen. Ik was het moe om in de kudde mee te wandelen, me voor te liegen want besefte dat dit het leven niet was wat ik wou. Ik wou eigenlijk eenvoudig ‘Leven en Liefhebben in zijn puurste vorm’ en daar geen vorm aan geven of in iets gieten. Ik besefte toen dat dit me net vast stak en mij de vrijheid af nam…
Na de vraag, ‘heb je al een vriendje? kwam… en wat is zijn naam?’ ‘Hilde’, was mijn antwoord. Het werd stil… Voor de eerste keer werd het stil aan de andere kant. Geen protest, geen zwijgen werd me opgelegd. Right place, right time. Voor mezelf was dit het begin van iets nieuws, ik had midden in de menigte de stap durven zetten en voor de eerste keer durven gaan staan voor wat ik diep van binnen juist voelde… Dit heeft mij een enorme wilskracht gegeven om hierin verder te gaan staan…

Ik besef dat dit niet de gemakkelijkste weg geweest is en is, weet wel dat dit voor mij de juiste is en de meest waardevolste. ..
De weg was eenzaam in het begin en heb me vaak verscheurd gevoeld tussen mezelf en de ander… twijfelen of ik wel de juiste keuze had genomen. Diep vanbinnen wist ik van wel en ik deed verder in de beweging…
Ik kan vandaag zien dat de beweging die ik toen durfde te nemen ervoor zorgde dat ik ben gaan leren op eigen benen te gaan staan om me los te maken van de anderen. Om eerst compleet ‘Alleen’ te zijn (alleen = de durf de weg naar je diepste zelf te nemen.) Mezelf te ontmantelen van al wat niet meer bij me hoorde tot volledig naaktheid. Naar waar voor mij de essentie ligt, het Hart.
Te stoppen met te zoeken hoe en te willen, naar vertrouwen en geloven in het leven.
Dit was voor mij de enige weg naar mijn eigen fundering, bevrijding. En om dan vanuit die fundering in vrijheid terug naar de andere terug te kunnen stappen en de weg terug op te nemen van onvoorwaardelijkheid. De weg van samen zijn, naar alleen, naar SamenZijn In AllEenheid.

Een weg van zachtheid, naar niets meer moeten, want in wezen is de weg Zijn…want in wezen ‘ben ik’.

Dankbaarheid

Na de heftigheid van de voorbije dagen, voel ik terug mijn kracht terugkomen. Hoe meer ik de stap naar binnen durven te nemen, hoe korter de heftige periodes zijn.
Het vertrouwen in mezelf is terug, stilletjes aan voelt het terug veilig. Mijn lichaam… Hmmm… Mijn kostbare tempel.
Met en in Liefde kijk ik me aan en voel ik me verbonden met mijn diepste Zelf, mijn Zijn.

En ja hoor terwijl de ene beweging wegvloeit, komt de andere beweging van helen… En de flow in het leven terug.
Dank je aan R & H voor het dakje boven mijn hoofd en zacht bed.
Dank je aan mijn vriend de Kleine Prins om mij een warm nestje aan te bieden waar ik even in alle rust op mijn plooi kan komen.
Dank je aan mijn vriendinnen L & T om er te Zijn.

En ja hoor vertrouwen en geloven in jezelf zorgt ervoor dat het universum je aanhoort. Vertrouwen dat in de flow van het leven, op de weg naar bewustzijn en naar je diepste Zelf je alles ontvangt wat je nodig hebt, ook de minder aangename momenten.

Vanaf midden augustus heb ik een woonplaats voor het najaar.
Alles wat ik wens werd mij geschonken… Licht, ruimte, openheid, rust, natuur… een boomgaard, een bos, een openhaard… een woonst waar ik het leven zal kunnen vieren en dansen op de dansvloer. Zingend de dag tegemoet… enne daar gaan we terug…. 7…kamers.
En gisteren greep ik spontaan terug naar mijn hanger die ik meebracht van la fraternita di Romena in Italië in de buurt van La Verna.

Geen kruis, geen Tau… Wel een symbool… een lichaam die allang terug onderons is en waarvan ik vandaag de vruchten er mag van plukken.

Ik groet het goddelijke in mezelf.

Geel

Angst om verlating of te binden zorgt ervoor dat we onszelf verliezen in een relatie, welke vorm van relatie het ook mag zijn.
De focus ligt dan zo sterk op het verlangen wat ooit ‘verloren’ is gegaan/geweest, dat men niet meer optimaal in eigen centrum aanwezig kan zijn. Er ontstaat dan een onevenwicht in relatie tussen jezelf en de ander.
En vooral een onevenwicht in zichzelf vloeiend uit een oud zeer, een trauma opgelopen in de vroegere jeugdjaren.

De laatste weken komen er tal van bekende stukken uit mijn leven naar boven waarin ik dacht dat ze voorbij waren, opgekuist. Pfff. Het idee dat al deze ervaringen zich nu groeperen om op één moment tot explosie te komen, zo heftig is het voelbaar in mijn lijf. Ze zijn er die oude pijnen, ik neem ze vast, kijk ernaar, doorvoel ze tot ze verzachten en stilletjes verdwijnen en ik voel dat ze getransformeerd zijn en de weg nemen naar mijn basis, fundering van de voorbije 5 jaar. In Hartgedragen.

Ik word heen en weer gehaald tussen periodes in het hier en nu en périodes uit lang vervlogen tijden. Tijden die onderhuids opgeslagen zijn en op mijn netvlies staan. En om één of andere reden moet ik nu denken aan mijn ‘Meningioom/mening-home’ – gelegen pal op mijn derde oog en die ik ook mijn derde oog noem.
Deze week stond ik op straat, keek ik naar boven en zag ik een vliegtuig in de lucht. Zag ik een auto op straat, zag ik de straat… en vroeg me af in welke futuristische tijd ik terecht was gekomen, alsof ik nog nooit op deze aarde had gestaan. Neen… ik was niet aan het hallucineren en het was ook geen hocus-pocus… wel heel bewust aanwezig.

Vorige week werd om een of andere redenen iets geraakt. Een trigger. Het sloeg in mijn buik, inwendig voelde ik mijn lichaam bibberen. Spontaan volgde ik wat mijn lijf vroeg. Ik stapte recht een bad in, zette de koude douchekraan aan en liet het water over mijn lijfje lopen. Tranen zochten hun weg, maar konden zich niet bevrijden. Ik voelde ook een weerstand in me om hulp te vragen, ik wou het alleen doen. Ik ben op bed gaan liggen… tot ik niet anders kon om vanuit het hart hulp te vragen en niet meer vanuit het hoofd te weigeren. (hmm… Opgepast hier kan soms de saboteur aanwezig zijn. Men kan dan denken hulp te vragen vanuit het hart terwijl het het ego is die iets wenst om het oude gekende en de veilige plaats beschermt en ervoor zorgt dat de comfortzone niet wordt verlaten) Door deze beweging te maken en durven om hulp vragen kon er verbinding komen met mezelf en mezelf en mezelf/ander. Binding maakt plaats voor verbinden.

Op bed zag ik twee namen in een flits voorbij passeren. Vader – moeder.
En twee zinnen ‘Eli Eli, lamah sabahtani’ met de boodschap ‘Jasmine jasmine, lamah sabahtani’, ‘Jasmine, Jasmine, waarom heb jij jezelf verlaten’. Tranen vloeiden over mijn wangen, mijn buik raakte een diepe bodem.

De tweede zin die door meheen kwam ‘in hoever is een kind loyaal naar zijn ouders toe’, tot hoever kan een kind in zijn/haar liefde gaan tot hoever kan ik vandaag daar nog gaan in staan. Mijn hart werd geraakt.

Wanneer je als kind dubbele boodschappen ontvangt van aantrekken en afstoten.
Van weggeduwd te worden. Op een moment een lach ziet en dan plots een afwijzend gebaar. Of een lieve lach en terzelfde tijd een afwijzend gebaar. Of een lach en dan plots een bombardement van woorden naar je hoofd krijgt.
Dan kan je als kind verstrikt geraken in het kleine kwetsbare lijfje en sta je te kijken naar volwassen mensen vanuit een niet meer begrijpen. En natuurlijk kunnen tal van zaken hier aanleiding toegegeven hebben bij de ouder/volwassen
Vb. Tijdsgebrek, ongeduld, gehaastheid, geen ruimte…. en wanneer dan geen communicatie is tussen… enkel beeld en geen klank of als er dan klank komt dan is dit misschien 1 woord, ten hoogste twee… Geen verbinding… Dan grijp je je als kind vast en zoek je zelf antwoorden zonder dat er hierin maar ook bevestiging of verbinding in gemaakt kan worden, want als kind, toen ik klein was had ik geen recht op spreken. En zo geraak je verder van je eigen hart.

En de belangrijkste boodschap hierin in het hier en nu is, Jasmine tot hoever ben jij loyaal naar jezelf. En enkel met dit kan en wens ik verder stappen te nemen.
Om me te kunnen neerzetten, te manifesteren hier op aarde kan ik niet anders om een beweging hierin te nemen om me te kunnen vrij maken van iets die er al lang niet meer is. Een beweging die je eigenlijk als kind van… niet wenst te nemen. En hierin nu trouw te blijven aan mezelf en het oordeel van derden dan ook bij derden te laten.

Mijn lichaam… zucht….wordt voortdurend heen en weer geslingerd tussen een zonnevlecht die in de knoop gaat en niet kunnen ademen tot in ontspanning gaan en terzelfde tijd een energie die me mee trekt in opwaartse richting, waarin ik het gevoel heb mijn lichaam te verliezen…vermoeiend.

Deze morgen trok ik een kleurrijke gele broek aan en een blauw pull met sterretjes erop. Hmm… Toen ik me bewust werd van welke kleuren ik onbewust had aangetrokken was het duidelijk wat mijn lijf nodig had. Mijn zonnevlecht of derde Chakra of Plexus solar of Manipurna (mani= juweel, purna = stad) vraagt aandacht en hulp.
Sedert de terugkomst van mijn pelgrimstocht is er hier onevenwicht in ontstaan. De plaats waar wijsheid en wilskracht ontstaat. De plaats van waaruit men kan gaan schitteren. Waar het onbewuste/bewuste, Shakti (geest) en Shiva (aarde) samen de identiteit vormen.
Waar wanneer mijn hartchakra in de knoop ligt het in de zonnevlecht wordt geuit.
Geel zal er dus niet aan mankeren de volgende dagen en het staat me nog goed ook.
Er bewust mee omgaan zodat deze Chakra terug in balans mag komen en er veranderingen mogen gebeuren en zodat ik uit mijn ‘comfort zone’ mag stappen.

En wat een resonantie van tijd… Deze avond volgde ik een workshop rond ‘kracht’.
Ik sprak er mijn superkracht uit, een kracht waarvoor ik niet voor minder zal gaan nl. mijn onvoorwaardelijke liefde.

Maria magdalena en Yeshua stonden in mijn rug en hoe dichter ze bij me kwamen hoe meer yeshua en Magdalena één werden en waar enkel nog Magdalena zichtbaar en voelbaar was. Mijn lichaam begon zachtjes te dansen, zachtheid was voelbaar in mijn lijf.
Als afsluiter was het manifesteren van mijn droom… een duurzame relatie en woonst… Ik zag een kruidentuin, een tiny huis, mezelf door de tuin wandelen met een rietenmand en kruiden in de hand. Bezoek die ik meenam naar binnen… de geur van koffie en een babbel in de keuken.
Bij het zitten opende mijn bekken zich en wat een zeldzaamheid was, ik kon in de kleermakerspositie zitten. In zachtheid, openheid en in zachte kracht was ik aanwezig. Mijn schoot werd groter… Duurzame relatie in mezelf. Thuiskomen.

Dankbaar sluit ik deze dag af en omarm ik de pijnlijke stukken van de voorbije dagen en zeg ik onvoorwaardelijk tegen mezelf. Ik zie je graag.

Voorbestemd

Na reeds vijf dagen in België….wandel ik door de straten van Gent. Volk. Ik zie ze niet.
Een open raam, klassiek muziek. Een man… zijn hand slaat het ritme. Ik stop… sluit mijn ogen en laat mij lichaam wiegen op de golven van de klank.
Diepe zucht.
Ik wandel verder en neem de tram. Vol-leeg, oud-nieuw, verdriet-vreugde, weten- niet weten, geworteld-afwezig, onbekend-gekend… dit zijn de woorden die nu in mij opkomen, voor wat nu door meheen gaat.
Sedert een paar dagen kom ik diepe oeroudestukken tegen die aan de oppervlakte komen.
Mijn weg gaat in vertrouwen verder richting een veld die voor mijn voeten openlicht en die bijna tastbaar is… voorbestemd.

Ik besef en weet dat ik vele volgers zal ontgoochelen. Dat vele op mijn verhalen zitten te wachten.
Alleen wat zich nu allemaal in mezelf voordoet is te kostbaar, waardevol en fragiel om dit zomaar op het net te delen.

Bij deze stap ik hier dan ook een lange stilte in.
Ik ben me bewust dat er lezers zullen zijn die dit vreemd zullen vinden, vragen zullen hebben, nieuwsgierigheid kan opgewekt worden, zich zorgen zullen maken…

Voor ik afsluit heb ik nog een wens nl. om dit gebeuren samen met me te dragen in stilte en mij de ruimte te laten om vanuit mezelf in beweging te komen naar de ander.

Dankjewel.
Ik wens jullie allen een fijne vakantie.