Confiance

Duiven vliegen in rondjes rond de hoogste kerktoren.
Op het donkergroen gekleurd gras zijn dauwdruppels zichtbaar.
De wollendekens hangen over de wasdraad om te verluchten terwijl ik de kamers grondig aanpak. Nog niet zolang geleden was hier het bezoek van kleine ongewenste insecten die je dag behoorlijk zuur kunnen maken.

Iedere middag zitten we met een aantal inwoners rond het middagmaal. Voor we proeven van een heerlijk maaltijd met groenten uit de tuin, houden we 1 minuut stilte en verlengen we die stilte tijdens de eerste soepkom. Daarna kan er gepraat worden.

Vorige week had ik een fijn en waardevol gesprek met D. , nadat de persoon mijn stilte aan tafel niet wist te appreciëren na iets dat hij deelde en er zich vervelend rond voelde.
Het is de gewoonte hier wanneer je iets dwarszit dat je het niet links laat liggen, wel dat je het in handen neemt en er iets mee gaat doen ipv dat het zich gaat opstapelen of wegduwt. Niemand gaat hier ook door elkaar spreken. Je wacht gewoon met geduld je beurt af en laat de andere uitspreken.
Tijdens het gesprek met D. schrok ik wat van mezelf, schrikken van welke wijsheden ik in een gesprek kan leggen. Komend vanuit eigen ervaringen door de jaren heen en ook vanuit een voelbare diepe wijsheid en hierbij heb ik het dan altijd moeilijker om me de inhoud van het gesprek te herinneren en welke woorden ik eraan gaf, wel het gevoel, gewaarwording wat het me bracht, dit blijft nazi deren. Een gewaarwording die gans mijn lijf vult en diep van binnen weet dat het resoneert en kwaliteit brengt tussen twee individuen.

Een paar dagen nadien gaf ik dans initiatie. Het was lang geleden dat ik dit nog had gedaan. We waren met 6. Ik zag D. de zaal binnenkomen, mijn klein stemmetje sprak… Ik gaf mijn klein stemmetje geen aandacht. Ik nam de mensen mee vanuit een stil staan, en liet hen via hun eigen ademhaling in beweging komen op ontdekkingstocht in en met hun lijf. Op een bepaald moment zag ik D. in dissociatie gaan. Ik benaderde hem en begeleide hem om hem zo veilig mogelijk terug te brengen in de ruimte en het ook veilig te houden voor de andere aanwezigen. Na een 30 min. lukte het me. Ik was me bewust wat hier achter schuilde, het gesprek had iets fragiel bij hem geraakt. Ik herkende ook een groot deel van wat gebeurde uit ervaring, uit een lang verleden tijd.
Op het einde kwam er een rondje om te zien hoe iedereen zich voelde en het had bij sommigen wel iets wakker gemaakt. Ook bij mezelf na het ontvangen van een reactie “je n’est pas confiance en ce que tu fait”.
Dit kwam binnen. Ook al wist ik dat de persoon heel rationeel was.
En toch, hoewel ik het liever niet had tegengekomen en een voor mij vervelende rol heb moeten opnemen vanuit noodzaak,
voelde ik binnenin een geruststelling, kracht en ook een enorme groei in mezelf toen het voorbij was. Later schreef een vriendin me ‘je bent een diploma op zich’… en zo voelt het ook en wordt ik hierin voortdurend bevestigd de laatste weken.

Die ene zin bleef echter in mijn oren nazinderen en ook de gebruikte blik was op mijn netvlies blijven plakken. Het is pas beginnen doordringen een paar dagen nadien vóór de start van de wekelijkse vergadering waar iedereen aanwezig is. Ik voelde onderhuidse angst om mij te gaan uitdrukken in groep, ik was me bewust dat het voor mij belangrijk was om dit te doen om me te bevrijden van de lijfelijkespanning, mijn terugtrekken in mezelf en om mijn spontaniteit en mijn vreugde terug te vinden die ik verloren was na die uitspraak.
“J’aimerais bien partagé” … ik hoorde me stem trillen en had tijd nodig om mijn woorden te vinden…” La situation qui a u lieu cette semaine pendant la danse. Je n’ai pas écouter ma petite voix intérieur qui aurais dû refuser la personne. Mes alors qui suis je pour prendre cette décision. Qui suis je pour refusé une personne. J’ai réagi avec une grande responsabilité, de bienfaisance et en toute professionalite, même si j’aurais préféré ne pas le faire, je n’avez pas le choix. Et si une personne n’avez pas confiance en ce que je fessais, rien ne lui a empêcher de prendre ces propres responsabilité. ” Ik voelde dat wat ik zei juist was en hierbij een grens trok en mezelf terug gaf wat van mij was. Mijn kracht.
Van binnen waren tranen, ze waren bevrijdend.

Naast het onderhoud van het huis volg ik 1x per week Qi qong en Feldenkrais. Iets nieuws die ik ontdek en met plezier uitoefen. Een welgekome sessies en op het gepaste moment. Momenteel krijg ik thema bekkengebied… In een eenvoudige oefening wordt ik geraakt en komt er een op en neerwaartse beweging vrij die heel bevrijdend is. Een beweging die me niet onbekend was/is en ik meer en meer kan dragen en appreciëren. Vroeger was ze echter te intens en deed het pijn in mijn lijf vooral in mijn stuit en ter hoogte van mijn schedel. Het was als een hoge voltage die op die plaatsen doorheen mijn lijf schoot.
Tijdens één van de lessen probeert I. me iets duidelijk te maken. Ik lukt me niet om te begrijpen, of eerder er zat weerstand. Tot ik op het juiste punt zat op de stoel en tranen zich bevrijden met gemengde gevoelens. Vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar.
Meer en meer wordt ik me bewust van hoeveel ik onbewust op slot heb gezet in mijn bekkengebied en mijn levensenergie had afgesnoerd na de opmerking ivm ‘confiance’ ook al kon ik me verbaal uiten.
Verschillende laagjes komen een voor één vrij en daar ben ik heel blij om.

Stel je bent een kind en loopt met open armen naar iemand toe, vrij, vreugdevol en vol levensenergie, je gelooft in je eigen kracht en capaciteiten. .. en plots krijg je een halt toegeroepen op een moment dat je het niet verwacht en je als kind er niets van begrijpt wat er gebeurt en waarom. Wanneer dit een paar keer gebeurt dan gaat er onderhuids een wantrouwen zich installeren die zich blijkbaar subtiel heeft vastgezet in mijn bekken gebied en mijn levensenergie afsnoerde.
‘Confiance’ kreeg een tweerichting verkeer.

Mijn zitpositie bracht me ook bij een gebeuren die laatsleden aan de oppervlakte kwam en al die jaren verscholen lag.
Een herhaaldelijk gebeuren van grensoverschrijdend gedrag.
Wie ben je als kind van ongeveer 4 a 5 jaar die gewassen wordt op een aanrecht in de keuken. Met een bloot kontje moet gaan zitten op koud ijzer. In een grote onaangename ruimte, voor een raam en waar 3 deuren zijn waar ieder moment iemand binnen kan komen. Waar bleef de privacy van het kind. En dan… Ik hoor nog mij eigen geroep “neen, ik wil niet”… Ik hoor de echo nog van de volwassen stem die roept alsof ik doof was… “doe je…” Ik kan zowel de stem horen, als het, voor mij, niet zacht hand gebaar tussen mijn benen… Ik kan het voelen tot in mijn maag en terwijl ik dit schrijf kan ik gelukkig tranen lossen en is het alsof alles wat tussen mijn benen is aan het wenen is.
Wat heb ik die situaties weggeduwd, nooit gedacht dat dit zo een impact kon hebben op mijn sexueel leven en vooral op mijn levensenergie. Het zat zo ver weg. Gelukkige mag en kan ik me hiervan bevrijden en mag ik me terug hierbij herinneren en voelen dat ik ooit meerdere keren een duidelijke ‘Neen’ kon uitspreken. Dat die kracht in mij aanwezig is.

Ik kreeg een duidelijke boodschap van I. eentje die nog nooit zo intens was binnengekomen als deze…
‘Ne l’aise jamais personne encore entrez dans ton intimité si tu ne le veut pas’

MIJN intimiteit.

Ik hoor de kraanvogels massaal over het huis vliegen richting het Zuiden. Het was een goed rijk gevulde dag van delen en ontvangen. Tijd voor een laatste knuffel aan Pasha vóór het slapen gaan. Welterusten iedereen.

La tornade blanche

Jardin ‘Maison de Partage’

De haan kraait. Ontwaken. Ik trek mijn kleren aan en stap mijn kamerdeur uit richting de keuken. Ik druk een zwart knopje in, een groen licht gaat branden… koffie. Een bizar geluid ontsnapt uit de koffiemachine… De eerste heerlijke aroma druppels vullen de kan. Ondertussen zit ik op een bankje voor de houtkachel, steek het vuur aan en geniet van de dansende vlammen. Buiten wordt het stilletjes aan daglicht, hier en daar zijn nog sterren zichtbaar aan de hemel.

Ik ben hier bijna drie weken en ben nog steeds blij hier te mogen zijn, ook al is het niet altijd evident wanneer je met 10 à 13 bewoners, om nog maar te zwijgen van de vele poteau’s (de steunpilaren in la Maison du partage) die hier over de vloer komen.

Dagelijks delen we de maaltijd. Het huis en de tuin. Lief en leed, en hoewel dit meestal niet in woorden wordt geuit, wel vaak in non-verbaal gedrag en soms kan ik zo de luchtigheid voelen veranderen naar een zwaar beladen energie. Stilte is dan de enige oplossing in het nu-moment om te vermijden dat een discussie hier een loopje neemt. Want heftig kan het hier wel zijn.

Sedert ik hier ben ontferm ik me over de netheid van het huis. De keuken en badkamer kregen al een grondige schrobbeurt en voor ikzelf ben beginnen koken werd eerst alles ontvet, schimmel verwijderd, muren afgewassen, silicone vernieuwd, met een schraapstaal de aangekoekte viezigheid uit de hoeken gehaald…. ‘La tornade blanche’, noemen ze dit hier.
Het is net als tijdens mijn pelgrimstochten. Ik voel me pas aankomen wanneer ik de keuken en badkamer onder handen heb genomen. Een minimum aan basis hygiëne vind ik toch wel belangrijk en niet moeten voortdurend letten waar ik mijn voeding neerleg.

Zeven dagen heeft het geduurt om de rest van de inwoners deels mee te krijgen om het verder netjes te houden en ik maak me geen illusie, hoe het er nu bij ligt zal het niet blijven… of zou hier een mirakel mogelijk zijn…
Mijn dienstbaarheid op deze manier inzetten brengt me een enorme voldoening. Het huis zien veranderen naar een thuis. Het huis voelen veranderen van louter materie en noodoplossing naar warmte en hartelijke inhoud.
Dankbaar om hier te kunnen Zijn/zijn. Dankbaar om wat hier gecreëerd geweest is. Dankbaar om te zien hoe mensen in nood hier terecht kunnen en tijd krijgen om even terug op hun positive te komen.

“Arrête de travailler”, “N’oublie pas de prendre une pose”, “N’en fait pas de trop” “tu veut le faire changer ici”… uitspraken die ik regelmatig te horen krijg. Wel lief dat ze zich bekommeren. Dit zegt helaas meer over hen dan over mezelf.
Het is voor mij eerder als pelgrimeren. In beweging zijn zonder haast, rustig verder doen op mijn eigen tempo, zonder rush. Meditatief bezig zijn en er plezier aan beleven.

Het is net als de roos van de Kleine Prins, “c’est le temps que tu a perdu pour ta rose, qui fait ta rose si importante”, deze zin is sedert gisteren voortdurend aanwezig tijdens mijn bezigheden. Liefde steken in alles waar je mee bezig bent en vastneemt.


Wel belangrijk is het evenwicht behouden tussen mezelf en de ander, en daar ga ik zeer zorgvuldig mee om. Achter mijn hulp aanbieden zit geen verwachting of tegenprestatie… Van harte ben ik ‘la tornade blanche’… een nieuwtje op mijn lijst na ‘la pierre blanche’ en de ‘witte raaf’.

Wordt vervolgd…

Pasha le chat dans la Maison de Partage

Bernadette

“Vous allez plonger ? “, vraagt een kleine, tengere vrouw die haar compostbak naar buiten brengt. Aan haar voeten witte slofjes en lange kousen met een rood boordje die haar onderbenen warmen. Een panty met leger print en een loshangende trui. Op haar neus een rond brilletje die te groot is geworden.
” Pardon, vous dites ! ” en de vrouw herhaald haar zin.” Pourquoi? “” “Bhein, il pleut ?”, terwijl de regen al een half uur achter de rug is.
Twee kleine honden beginnen te blaffen en trippelen op korte pootjes naar buiten. “Ils s’appellent comment les chiens ?”
“Nono et Bernadette, comme moi.” “Allé, je continue mon chemin, bonne journée à plus tard !”, al zwaaiend verlaat ik Avioth voor een wandeling van een uurtje. Op zak een papier waar data, uur en verblijfplaats op staat voor in geval ik controle heb van de politie.
Op de achtergrond hoor ik Bernadette nog met een fijne stem roepen achter haar honden, “allez vite”.

Ik geniet van de zonnestralen, de natuur, de rust… Ik voel me precies op pelgrimstocht. Eigenlijk vind ik het wel bijzonder om hier te zijn. Oorspronkelijk zou ik naar Avioth gestapt zijn begin juni, ik koos echter om de grens over te gaan in Sedan.
Wat ik niet wist is dat le ‘Centre de Partage’ waar ik verblijf op een pelgrimsroute naar Compostela ligt, ‘Via Arduina’. Hier komen dus vaak pelgrims aankloppen.

Canadese ganzen vliegen in grote hoeveelheid in de lucht. In een schuine beweging landen ze gezamenlijk links van me in een vijver. Wat een fijn geluid om te horen wanneer ze landen en verder drijven op het water.

15u45. De klokken van de kerktoren van Breux laten zich horen… Tata taaa… Tata taaa…
Hmmm, sedert ik begonnen ben met Altblokfluit spelen hoor ik deuntjes en ritmes overal en probeer ik verder een muziekstukje te creëren.

1 uur later hoor ik Nono en Bernadette terug blaffen wanneer ik terug voor de deur passeer.

In de basiliek zoek ik een hoekje waar ik nog een uurtje muziek zal spelen. De akoestiek is hier schitterend. Nooit gedacht dat ik ooit muziek zou durven spelen in een kerk.
De zon gaat onder, het wordt frisser. Ik keer terug naar ‘centre de partage:.

Vóór het avondmaal spelen we met zes een intuïtief concertje.
M. zet het ritme in met de sjamendrum, E. volgt met een melodieus ritmisch vinger getokkel op een gitaar, A. vind de weg naar de gitaar. A. laat haar warme stem horen. Ik doe een poging om te volgen met de blokfluit waar I., die leerkracht muziek is, inspeeld op mijn intuïtieve deuntje… En al heel snel creëeren we met zijn alleen een ritmisch, vloeiend en harmonieus geheel…
Op het einde zijn we allen zo verbaasd van wat er is ontstaan is dat er een gezamenlijke kreet ontstaat…

Basilique Notre Dame Avioth

Avioth

Bijna 2 maand ben ik terug van mijn fysieke pelgrimstocht.
Het was toen de bedoeling dat ik zou gaan samen wonen in Brakel in een co-housing. En hoewel ik er naar uitkeek was ik wat verwonderd dat het voor mij niet goed voelde om op deze plaats te zijn/Zijn. Ik had me toen zelf 3dagen de tijd gegeven om het stil te maken in en rondom mezelf en te gaan voelen wat gebeurde. Ik dacht toen dat er angst was. Het was niet.
Mijn lichaam gaf me wel signalen en daar vertrouwde ik op. Nadien kon ik zien dat de beweging van komen en gaan, hoe kort het ook was, ik mij bewust werd dat het een vorm van fine-tune was op mijn weg en mij alsmaar dichter brengt bij mezelf.

Het was deugddoend om mijn kleurrijke plooifiets te nemen, gepakt en gezakt de heuvel op te rijden naar het open en lichtrijke landschap waar de zon boven de horizon te zien was.

Nadien kwam ik bij vrienden terecht een nachtje hier, een nachtje daar… Ze opende hun deuren en verwelkomde mij. Ik vond er telkens een warm nestje. Het was iedere dag heen en weer rijden tot ik na een paar dagen bij Els en Luma (een zalig lief zacht hondje) terecht kwam. Els ontmoette ik voor de eerste keer 7 jaren geleden. Film, fotografie, reizen bracht ons naar elkaar toe.
Ondertussen bleef ik maar zoeken achter een woonst. Talrijke huisje passeerden mijn netvlies.
Toen zag ik een vierkantshoeve ‘La ferme de la Haie Saint’. Het trok me aan en heel spontaan postte ik het op mijn fb pagina, met een oproep om gelijkgestemden te vinden en er samen te wonen. De eerste persoon was A. Michaël en dan volgenden er nog een paar. Een paar dagen later belde ik het immobilien kantoor op. Een aangename stem aan de andere kant van de telefoon stelde de data 29 september voor. En ook al lag die boerderij aan een brede baan Brussel-Charleroi, ik voelde dat ik erheen moest.
Er was iets met de data. Ik kon het niet plaatsen. Ik liet los.
”s avonds kijk ik een film, een liefdesverhaal tussen een jonge man (Michael) en een vrouw. De titel ontsnapt me.
’s Anderendaags bekijk ik de film verder en het valt me op dat de naam plots voluit word genoemd A. Michaël.’ Oh, toch wel geen courante naam om deze nog eens te horen in een andere context. Michael, Michaël, 29 september… Toen kon ik het plaatsen en zag ik de gelijkenissen…
Hup naar de boerderij. Het was alsof ik ernaar toe werd gezogen, de plaats was bijzonder, gelegen op een paar meter van de Leeuw van Waterloo. Hier was 200 jaar geleden het slagveld en ook al was het hier gesitueerd deze bijzondere plaats was een oase van rust en vrede. Ik voelde mij er onmiddellijk goed en zag me hier een warme thuis creëeren waar mensen konden herbronnen, dicht bij zichzelf en de natuur komen. Waar de keuken een centraal punt zou zijn. Waar gastvrijheid, dienstbaarheid op de eerste plaats komt en op donativo basis.
Ik ontmoette de dame des huizes. Een warm, spontaan en hartelijk contact. Ik sprak over het feit dat ik net terug was van pelgrimstocht en onmiddellijk was er een aanknooppunt. De ontmoeting was bijzonder. Toen ik meedeelde dat mij volgende tocht naar Jeruzalem gaat, niet via de bekende route wel via Egypte – wat duidelijk naar me toekwam op mijn tocht – viel plots de naam Cairo en Tel Aviv. “Oh, nous allons habiter aux Caire et il y a… Tel Aviv…”.
Hmm, wat hou ik van die momenten en synchroniciteiten.

De weg die ik bewandelde om mensen te zoeken zorgde ervoor dat ik mijn vloeiende energie vastzette en ik vast kwam te zitten. Ik verloor de flow en toen ik hier aandacht aan schonk en naar mijn lichaam luisterde en erin ontspande werd het me duidelijk dat het om de ontmoeting te doen was en niet het huis, ook al had ik er graag gewoond en was/is het een bijzondere en warme plaats.
Op het moment dat ik in ontspanning kwam en in vertrouwen verder deed zonder willen, belde de 4 kandidaten af in 2 dagen tijd. Het was duidelijk. Ik liet los.
Ik bleef verder zoeken en ook deze beweging voelde niet juist. Ik stopte met zoeken naar een vaste woonst, belde de abdij van Orval op, centre de partage in Avioth en in een mum van tijd had ik tot eind december een woonst in de natuur met alle ingrediënten waar mijn hart naar verlangt.

Naar aanleiding van de gezondheidsmaatregelen voelde ik gisteren dat ik in beweging moest komen en niet wachten tot 2 november, in de hoop dat alles nog doorgaat.
Een uur later belt le Centre de Partage.”” Bonjour Jasmine” “Bonjour Olivier. Je pensée juste à vous et j’allais vous téléphoner. J’espère que mon séjour aux centre n’est pas annulé ?” “Non, Jasmine. Écoute je n’est pas beaucoup de temps maintenant je vous ré téléphone dans deux heures. Mes vous pouvez venir…”… Oefffff, dit was goed nieuws.
En zo hoorden we elkander twee uur later. “Écoute, tous est annulé pour courte durée. Il n’y que les longue durée qui savent venir.” Mijn hartje maakte een sprongetje. En ik kreeg onmiddellijk de mogelijkheid om er vanaf vandaag te zijn.
En terwijl ik dit nu schrijf zie ik net een mail van Orval dat de 4 dagen die ik daar zou zijn werden geannuleerd. Het moest zo zijn.

Zo ben ik vandaag in Avioth aangekomen met een schitterende zon. Ik genoot van het kleurrijk landschap op de trein. Ik zat zelf in een treincoupe, een wagon die ik al sedert mijn 12 jaar niet meer had gezien, het was best plezant.
Ik zal hier verblijven tot eind december. Met evenwicht tussen samen wonen, ruimte en tijd voor mezelf. Werken voor de gemeenschap en wandelen in de natuur, muziek spelen en lezen… Weg uit de prikkels van de stad. Straks nog een avond wandeling bij volle maan en verder lezen in mijn boek ‘L’ Amour sans conditions’ van Paul Ferrini bij de open haard.

Onverwachte hoek

Ik heb altijd gezegd ‘neen, ik heb geen spijt wat ooit was. Hoe ik me los heb gemaakt van wat niet van mijn was. Het brengt me verder naar wie ik in werkelijkheid ben.’ En dat is nog altijd zo.

Vandaag voel ik na een heel lange tijd ‘och, kon ik maar de tijd terug draaien. Misschien was het anders geweest’. Hoewel ik weet dat dit een illusie is, de gedachte alleen verzacht mijn tranen.

Mijn zachte-kracht zoals Peter dit soms zo mooi kan verwoorden neemt me mee in het Nu richting de toekomst balancerend op de golven van de ‘tijd’ terwijl ik gewaar wordt hoe mijn lijf zich energetisch losmaakt van waar het ooit vast is komen te zitten.

Soms komt er uit onverwachte hoek iets aan de oppervlakte die het licht wenst te zien. Een klare stem komt af en toe als een echo rondraaien. Een beeld komt op mijn netvlies. Mijn lijfje van binnen herinnert zich handelingen waartegen het niet was opgewassen.
Soms stellen we als volwassenen handelingen zonder werkelijk stil te staan welke gevolgen ze kunnen hebben in de groei van een kind op weg naar volwassenheid

Goddelijk Zelf

goddelijk Zelf

Liefde… Ik zal hier niets nieuws schrijven want liefde is al eeuwen het onderwerp die menigte bezig houdt en inspireert.


… verboden… passionele… verborgen..
broeder…zuster…speels… lichamelijk… geloofs…

zoveel… waar ratio probeert een verklaring aan te geven.

Liefde is voor mij het grootste, belangrijkste woord, gevoel, gewaarwording, beleving… die ik meedraag, me vergezeld al sedert mijn geboorte, doorheen het leven en me ook nooit zal verlaten. Liefde is een uitdaging, iets warms, oneindig, groots, zachts, liefs…

De grootste les in mijn leven is Liefde, ze voelen en ze gewoon laten Zijn zonder ik er iets mee moet. Liefde, het goddelijke die in mij aanwezig is, in ieder van ons. Liefde is puur.
Liefde is vrij, daar zit geen verbod en pijn op als je ze vrij laat… Pas wanneer ik er iets mee wil doen dan gaat liefde zich… Uiten, omzetten en vastzetten in handelingen. Die kunnen klein zijn, onschuldig, kunnen met ons lichaam alle richtingen uitgaan… daar waar het ratio er zich in vermengd en liefde buiten zichzelf wordt geplaatst.

En telkens wanneer ik iets wens neer te schrijven over liefde of er over wens te brainstormen voel ik een zeker behoefte om tranen zachtjes te laten vloeien. Tranen die mijn lijf energetisch komen vullen, die mijn lijf laat ontwaken en alles wat vloeibaar is door mijn lichaam vloeiend mag bewegen.

Liefde Is

Liefde is oneindig

Liefde is in mij… Altijd

Crescendo Music

Jaja, daar waren ze weer eens …van die energieën die zeggen ‘Halt’. Wel de voorbije 14 dagen waren er zo. Kan je je voorstellen twee dikke taaie elastieken in de middel waar één je vooruit trekt en terzelfde tijd er eentje achteraan tegenstand aan het bieden is. Er was maar één iets wat ik kon doen… ondergaan, het toelaten, accepteren en heel dicht bij mezelf blijven. Mijn lijf had warmte en zachtheid nodig. Op sommige momenten wist ikzelf niet meer wie ik was en daar waar ik o zo een voeding kon uithalen was niet meer. De omgeving werd me zelfs vreemd en had het gevoel tussen twee lagen te vertoeven. Vanwaar kom ik…alsof alles in mijn lijf werd gewist. Op een kantelpunt waar verleden uitgewist is en een prachtige warme, hartelijke toekomst die voor mijn voeten ligt. Mijn mentale deed een poging om aktief te worden, probeerde te begrijpen. No way…geen sprake van. Er was geen begrijpen aan. Voelen, gewaarworden was het enige en het vlammetje die in mij diep aanwezig is koesteren en vertrouwen.


Drie dagen geleden had ik een skype gesprek met een Hartsvriendin die een bijzondere plaats geeft in mijn leven. “Heyyy, hoe gaat het met je.” “Pff, ik heb het wel wat gehad. Het mag wel stilletjes aan veranderen” . ..We praten wat verder en ik word gewaar dat ik een halt roep aan mijn tranen. Er komt iets los… ik durfde mijn tranen niet de vrije weg laten gaan en voelde ook dat ik even niet de optimistische noot kon zijn voor een andere. Ik had die optimitische noot broodnodig…voor mezelf…


Een stilte…”Hey, wat ben je onderhuids tegen aan het houden?”, volgde er. Hmm, de stilte en die ene zin, die waren deugddoend. Het mocht er zijn, een ‘ja’ die ik mezelf niet kon geven. Dit kleine duwtje had ik even nodig om de vrijheid te kunnen geven aan mijn tranen en met woorden te kunnen uiten…”Ik heb het even gehad om er te staan voor ander, ik heb nu de behoefte om mezelf eens te kunnen laten gaan en dat iemand zorg voor mij draagt.” Amai, dat ben ik niet gewoon om te horen van mezelf. Iets waar ik in de toekomst wat meer aandacht zal aan schenken en wat meer rechtstreeks zal durven vragen. Hihi, ik kan het gemakkelijker zeggen aan iemand anders. Tijd voor evenwicht hierin.
Een korte huilbui was bevrijdend en deugddoend en voldoende om al heel snel de vreugde terug te voelen in mijn lijfje. Ik voelde het terug stromen. Een energie was vrij gemaakt. Gewoon door even eraan toe te geven. Ik kon terug vooruit. Zo dankbaar voor deze wederkerige hartsvriendschap.


En ja hoor, de dag nadien voelde ik in gans mijn lijf, dat de energie terug mocht vloeien. En niet enkel in mijn lijf, ook rondom mij. Een paar reservaties voor onderdak voor de komende 2 maanden. Yes, met een vloeiend positief antwoord. Ok Jasmine en wat kan je nog doen die je vreugde blijft voeden. Aha, mijn Altblokfluit terug boven halen en er na twee jaar eindelijk mee aan de slag gaan. ‘Hmm’, zegt mijn koppeke onmiddelijk, ‘ kan jij dat wel’. ‘Natuurlijk zegt het kleine vlammetje in mij. t’zal wel zijn!’. Dat kleine vlammetje die een rode draad is door gans mijn leven wanneer ik iets wens in de praktijk te zetten of wens te verwezenlijken. Mijn passie. Die mij vreugde brengt en mijn Hart doet schijnen. Dat vlammetje die ingezet wordt wanneer mensen mij vragen ‘kan je dat?’ Dan antwoord ik altijd met ‘vraag me eerder wat doe ik niet graag, is gemakkelijker’ en dan antwoord ik ‘strijken’ .


Ik bel naar een academie ‘volboekt’, naar een muziekwinkel op zoek naar iemand die privé lessen geeft. Een belletje, een doorverwijzing naar een muziekatelier. ‘Mja, Jasmine. Je weet nu toch wel, ook al ga je graag naar een academie, dat dit schoolssysteem niet voor jou is. Je bent beweeglijk en binnen een paar maand zal je niet meer kunnen voldoen aan de verplichtte uurrooster en ben je terug ergens onderweg.’ Goed dat mij innerlijk stemmetje meer op de voorgrond komt en mij van alles laat zien en horen.
Ik open internet en zoek naar een winkel waar men partituren verkoopt. Ik zou op het net kunnen zoeken naar filmpjes maar ik hou nog altijd van een papieren drager zoals vroeger op school waar ik aantekeningen en het schrift mij eigen kan maken. ‘Altblokfluit -Het eerste leerboek’ van James Arden en ‘AltblokfluitReis – Methode voor Altblokfluit van Daniel & Jeannette. Yup. Ik bel de winkel en vraag hun om advies. Een heel lieve man aan de andere kant van de lijn, “Ik ga even voor je kijken mevrouw wat ik hier heb in de winkel”, nadat ik uitlegde dat het de eerste keer is dat ik Altblokfluit leer spelen en het meer dan 30 jaar geleden is, dat ik het muziekacademie volgde voor slagwerk. Helaas, niet kunnen voltooien omwille van de notenleer en verplichte stof. De man komt terug en met geduld, een zachte warme stem krijg ik uitleg van wat bij me zou passen in het leren. We hebben plezier aan de telefoon en op het moment dat we de juiste partituren hebben gevonden vraag ik, “Hoe kan ik het best aan de boekjes geraken?” “Oh, dit kunnen we opsturen of laten ophalen in de winkel in Gent, of hier ophalen.” In mijn gedachten denk ik aan laten opsturen of Gent. Mijn gevoel vertelde me iets anders. “Oh, weet je ik vond het zo fijn aan de telefoon dat het mij nieuwsgierig gemaakt heeft om jullie en de winkel beter te leren kennen. Ik zal er om komen”. Zo gezegd, zo gedaan in een vloeiende beweging reisde ik gisteren heen en terug van Lokeren naar Antwerpen. En ja hoor de vreugde , spontaniteit, vriendelijkheid, behulpzaamheid en rust is in de winkel terug te vinden. Blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd richting ‘Crescendo Music’ en we er plezier hebben gehad.


En mijn blokfluit en partituur gaan de volgende keer alvast mee in mijn rugzak.

België

Reeds een weekje terug in België, na mijn fysieke pelgrimstocht en voor de eerste keer lukt het me niet om aan te komen.

Twee nachten verbleef ik in een ruim huis gelegen in de Vlaamse Ardennen omringd door vijvers, gras en bomen. Een ideaal plaatje wanneer je uit de natuur komt en toch…
Iets klopte voor mij niet…ik zag er de zon niet opkomen, geen horizon te zien.
Het eerste wat ik deed waren alle vensters openen om zuurstof in het huis binnen te laten.
Ik wandelde door een immens lange omheining voor ik na een paar minuten boven op een heuvel stond… Tranen kwamen in mijn ogen om deze grootsheid te zien,  die openheid, ik kon er terug op adem komen… De wereld, het universum.. .. Open en vrij. Geen poort, geen muur, geen code, geen camera.

Mijn hart kent een stuwing om verder mijn weg te bewandelen, mijn lijf blokkeerde zich voor de tweede keer op het moment dat ik het luik opendeed van mijn opslagplaats waar mij nog resterende materie staat. In één second sloeg iets in mijn onderrug, verloor ik mijn kracht in mijn buik, kwam ik kortademig. Braakneigingen en tranen.
Daar stond ik voor de materie waarvan een groot deel me vreemd is geworden. En nu…

Diep van binnen is er een groot verlangen, onderhuids is angst aanwezig. Wat brengt me angst… mijn beperkt ‘zien’?! Ik voel dat ik op een moment ben gekomen waar bepaalde structuren niet meer passen in het heden, niet meer morgen kunnen zijn of bestaan. Waar ik voelbaar op een punt van vernieuwing ben. Waar ik angst heb om stappen te zetten en die angst me tegen houdt om in mijn volle kracht te kunnen staan. Kracht die ik/wij allen zo nodig hebben om te bestaan/te Zijn en vrijuit van uit Liefde te kunnen leven. En daar op de weg ken ik geen angst…

… toen ik deze week langs de Schelde zat op een bankje. Wachtend op een slaapplaats, keek ik voor me uit… De natuur, de oneindigheid… toen ik kon loslaten wat in mijn hoofd draaide..
kwam een zin zo puur en zuiver me tegemoet en was de grootsheid zo voelbaar…
‘ dit is je huis, overal daar waar je bent’. Het vertrouwen kwam terug… kort erna… kwam een ‘ja’ voor een bed.

Ik wil hierbij ook de mensen, vrienden danken die een bed, een dak aanbieden aan wie het nodig hebben. Dankjewel dat jullie er zijn., voor jullie Hartelijkheid. Hubert &Rosane, Jef &Tania , Tineke &Janus, Els, Lieve en Erik en de zoveel anderen op mijn weg…

Reeds een weekje voorbij na wat ik hierboven schreef. Oef, het waren een paar dagen waar ik de flow kwijt was. Gelukkig is mijn kracht terug nadat ik de stilte terug in mezelf toeliet. Er is van alles in beweging en heel benieuwd wat het mij zal brengen. Zalige énergie vibreert af en toe door mijn lijf, Michael komt me af en toe vergezellen… in vertrouwen blijf ik in de rust en stilte… Daar waar ik ben en kan Zijn

La Colline Éternelle

IMG_20200827_130739-2

Al jaren hoor ik de pelgrims spreken over l’Esprit du Chemin, een eerste pelgrimsherberg komend van Vézelay richting Compostella. Benieuwd…

Een pracht van een Lindeboom staat in de tuin. Het huis ligt in een bad van rust midden de natuur in een klein dorpje, Le Chemin.
Een vrijwilliger kondigt me aan. Huberta verwelkomt me en toont me later hoe het huis eruit ziet. Hmm, een pracht van een omgeving en plaats, warme hartelijke mensen. Een plaats die haar naam werkelijk draagt. Ik geraak zelf ontroerd wanneer ik in één van de kamers ben. In eenvoud, met veel creativiteit en vooral met eerbied en zorg voor het huis werd alles gerestaureerd en dat is voelbaar en zichtbaar.
Verheugd dat ik me heb laten leiden tot hier.

Onder de Lindeboom, een lange tafel, 12 borden. Samen eten we een heerlijk avondmaal.

Het voelt wat vreemd aan… morgen eindigt mijn fysieke pelgrimstocht. Ik noem het graag ‘fysieke’ omdat pelgrimeren en wat het mij gebracht, geleerd heeft in continuïteit bij mijn leven hoort en is…
Ik sluit mijn ogen, l’esprit du Chemin neemt me mee… weg… weg… ver weg… in dromen.

Ochtend… De geur van mos komt via mijn kamervenster binnen. Het heeft geregend. Ik ga naar beneden. In de woonkamer speelt heerlijke muziek op de achtergrond ‘Hildegarde vonbingen’. Pelgrims maken zich klaar om hun weg verder te zetten naar Compostela. Ik neem mijn ontbijt terwijl Huberta me vergezeld en me laat kennismaken van het vocale collectief ‘Grainedelavoix’ die ‘La Magdalene’ zingt.

Buiten begint het ontzettend te regenen. Broodnodig. Het viel me op, hoe het groen in de natuur en het frisse gras uit de Auvergne, Le Puy dôme, la Haute Loire verdwenen is, daar was nog altijd voldoende water, terwijl hier in de Nivernais alles terug ontzettend droog is.
Hmm, zou ik nu regen hebben voor mijn laatste dag, neen hoor, net op het moment dat mijn laatste wandeldag begint komt de zon te voorschijn. De weergoden… dankjewel.

Sedert gisterenavond is er een zeker verdriet komen opdagen…en hoe dichter ik Vézelay benader hoe afwisselend mijn emoties worden… vreugde, verdriet, vreugde… Ontroering… Vreugde…
Afronden en het nieuwe verwelkomen.
Ik kan het niet zogoed plaatsen en kan het niet anders noemen dan, ‘vreugdevol rouwen’…

De laatste dagen heb ik vaak het gevoel gehad dat wat er was, ik het noch in beelden, noch in woorden kon uitdrukken. Een ‘grootsheid’ die binnenin voelbaar is als een grote kracht, onvatbaar, als een hart oneindig. Het mogen ervaren… een grootsheid waar ik me graag dienstbaar voor opstel, voor wat IS.

Ik kijk naar mijn voeten. Yes, we hebben het goed gedaan. Ettelijke kilometers hebben ze me al gedragen. Hebben mijn voeten me over bergen en rivieren gebracht. En wat is het zalig om op sandalen te wandelen en in de ochtend het water op mijn voeten te kunnen voelen. De frisheid van de ochtend.
Met een moeiteloze vloeiendheid … En nog meer dan bij mijn andere pelgrimstochten voel ik me dichter en dichter bij de aarde komen, ook in mezelf.

In de dorpen geurt het van de kamperfoelie. De stokrozen zijn aan hun einde van hun bloei gekomen. Hier en daar pluk ik wat zaadjes om straks in België uit te zaaien en kleur en fleur te brengen.
In de verte een pelgrim, we wandelen naar elkander toe. Hij op weg naar Compostella. Ik op weg naar…
Terwijl we beiden steunen op onze wandelstokken komen de vragen, vanwaar kom je, naar waar ga je… een glimlach, een goedendag, een hand die de lucht in gaat en zwaait.
In mijn rug hoor ik een gekend deuntje ‘Tous les matin nous prenons le Chemin…. Ultreeeeeia, ultreeeia..’
Ik kijk nog even om, een vreugdevolle pelgrim.

La Colline Éternelle… daar is ze… Reeds van ver zichtbaar.. Vézelay. .
De laatste vier dagen stappen, zijn niet alleen een afronden van deze weg, ook als een afronden van mijn pelgrimstocht (fysieke) die ik ooit 6 jaar geleden begonnen was. Want hier liep ik toen, op weg naar Compostella. En eigenlijk vind ik het heel bijzonder wat gebeurt.
6 jaar geleden vroeg ik om in Vézelay hospitalier te worden, dit kon echter pas nadat ik mijn weg had afgewerkt. De dag nadien beloofde ik haar om terug te komen, nadat ze zo energetisch in mijn rug trok. Maar eerst moest ik naar Compostella van de confraterniteit.
Om een of andere reden is het me nooit gelukt in de voorbije jaren. Er kwam altijd iets tussen, alles wat vastgezet werd op planning mislukte.
Tot nu…ongepland eindigt mijn tocht in Vézelay en met een week hospitalier…
Ik had het haar beloofd.

Ik kom aan op een 4 (28-08-2020)… aarde, moederaarde… In het levensjaar 7×7
7 jaren zijn afgerond waar 7 en 3 sterk aan de orde kwam…hemels…
De laatste dagen kwam 4 sterker aan de orde … ik ga binnenkort de aarde bewerken.
In 2014 (7) begon ik te wandelen… De basiliek heb ik altijd gezien in de stijgers.
Aujourd’hui elle est enfin ‘Libre’ deelde ik met iemand. En zoals de vele andere keren, weet deze plaats me te raken en rollen tranen over mijn wangen.
En voor de eerste keer valt het me op dat de plattegrond van Vézelay, een waterdruppel is.
Zoveel symboliek die voor mij heel veel betekenis heeft gekregen en mij affirmatie brengt op mijn weg.

De voorbije 7 jaren hebben me geleerd wat werkelijk liefhebben en Liefde is. Het heeft me geleerd dat angst me verhinderde om vrij te leven. Ik heb me leren losmaken van wat materie is, om in mijn eigen materie te komen, om straks in en met de materie te werken.
Het heeft me geleerd nog dieper de weg naar binnen te nemen om me vrij te maken van wat niet meer nodig is.. en wat niet van mij.
Een terug naar zichzelf, om dan pas terug naar de ander te gaan. Van het zichtbare, naar het onzichtbare.

Op de ‘weg’ la lumière Eternelle…
Elle se lève tous les jours.

De Bedding

IMG_20200825_153253-2

Een grote serre. De muur van de gevel kreatief versiert in pasteltinten en fleurige, elegante lijnen.
Rond mij verschillende tafels en houten stoelen, de één al wat meer doorzeten dan de ander. Een bord ‘fin septembre le bistrot sera définitivement fermé’.
Een lange gang met oude Franse meubels, meubels met een ziel.
Voor mij, twee postbeambten die hun ronde hebben volbracht. Op tafel dampende koffie.

Mijn ronde is wat over de helft voor vandaag. Prémery… De straten zijn leeg. Zes jaar geleden kwam ik hier langs in de andere richting en kon ik er slapen in een caravan. Er waren toen nog weinig commercanten… vandaag kan ik zeggen de stad is ‘bijna dood’… Geen leven te zien in de straten… neen, dit heeft niets te maken met de huidige situatie. Wel wat men door de jaren heen gecreëerd hebben rond ons…

Ik herinner me nog levend, alsof het gisteren was… Een man op de markt in Guerigny – waar ik gisteren sliep-… “Vous savez monsieur ils n’y que une chose qui peut sauvé les villages. C’est que les jeunes osent revenir, créée leurs commerce. 1 boulanger, 1 épicerie, 1 bar tabac. Que les jeunes un jours ou autre peuvent voir que en peut vivre heureux avec moins… De tous cœur j’y crois.” We hadden toen een lang gesprek en nadien kreeg ik onderdak in ‘les Halles du marché’, er bestond toen nog geen Rufuge/gîte Pèlerin.

Ik blijf erin geloven, dat dit terug mag komen. Niet achteruit. Wel naar de eenvoud, in evenwicht met de huidige technologie en niet altijd ‘meer en meer willen’ najagen.
Een paar jongeren heb ik mogen ontmoeten en wisten me te ontroeren. De één was opzoek naar een woning om in de buurt van de Auvergne zijn beroep als bakker uit te oefenen ‘pas de fond de commerce, mais faire les marché. Aller vers les habitants’ en de ander had reeds zijn schort afgegeven in de grote supermarkt waar brood geen kwaliteit meer heeft. In een kelder had hij een oude brood oven. De ruimte was heel klein. Vier jongeren tussen 20 en 28 jaar. De één knede, de ander vulde de bakplaten, de ander haalde de gebakken broodjes van de plaat en bereide de markt voor. De bakker gaat naar de mens. In een ander stuk van de kelder de geite boerderij, met overheerlijke verse Geitenkaas. ‘1 litre de lait pour un petit tomme de chèvre’.
En dan was er de samenwerking.
Een broodje met geitenkaas en daslook.
Mijn hart deed een vreugde sprong en ik deelde mijn wederkerig vreugde met hen. Een warme harmonieuze vreugdevolle energie vulde de ruimte.

Toen ik dit zag voelde ik een sterk verlangen om deze jongeren aan te moedigen. Dit liet me niet meer los, hun moed, doorzetting, kracht, creativiteit… en dat verwerkt in een heerlijk passioneel gemaakt broodje.
Dit kunnen realiseren… Ik wens het vele jongeren toe.

Een paar dagen nadien zag ik op FB het volgende verschijnen vzw. De Bedding van Evi en Matthias.
Hmmm, het sprak me enorm aan. Daar zat alles in wat de laatste jaren sterk naar voren kwam in mijn leven… de natuur, hartgedragenheid, dienstbaarheid, delen, ontvangen, waarderingsprincipe, jongvolwassenen ontmoeten, het groter geheel… een bedding… De Bedding.

Hmm…vanuit een vanzelfsprekendheid nam ik contact met Evi via messenger.
‘… als je nog iemand zoekt voor de ‘De Bedding’…ik hoor het graag en stel me graag voor 🌞, lot of love, Jasmine Marie José 🌞💖’
Oehoe, mezelf voorstellen. Wanneer ik dit nu terug lees… amai, heb ik dit gedurft.

Zonder twijfel… wens ik dit prachtig, waardevol project te steunen.
En al snel kwam alles in een stroomversnelling… alles viel als puzzelstukjes in elkaar… niet enkel wou ik dit project meehelpen dragen er ontstond ook een nieuwe thuisbasis… Een co-housing… in Brakel.

Alles kwam op zijn plaats. Geduld en vertrouwen werd beloond

Wanneer je blijft vertrouwen…
De weg van het Hart bewandeld…
De weg naar puurheid…
Daar groeit iets wonder-baarlijk

In Liefde