Vierves-sur-Viroin

Dourbes

Hoog boven mij, de buizerd. Na een fijn ontwaken ten huize Yahn-Loù en met 600gr minder in de rugzak, vertrek ik richting Chooz.
Vanuit Dourbes zijn er verschillende wegen waaronder de compostella route de Thiérache, GR routes… keuze vrij en genoeg. Ik volg de tip van Yahn-Loù…
Ik wandel op de rand van een bos, links van me een open vlakte tussen een bos en een rotswand.
Beige, donker bruine koeien baden in de zon midden een oase van rust. Een aangename weg midden de natuur.

Het is fris… en hoewel de natuur zijn volle groene kleuren vertoont, dwarrelt hier en daar wat dorre, droge bladeren naar beneden…het voelt aan als de prille lente. Dankbaar voor de natuur, die het water meer dan nodig had en nog heeft… ook mijn voeten zijn tevreden met dit frisse weer.

Het kriebelt op mijn benen. Minuscule teken verplaatsen zich razendsnel opwaarts. Geen tijd voor de tekentang… Een per een verwijder ik ze met de hand…

Vanaf vandaag gaat de horeca terug open. Benieuwd waar ik mijn eerste halte zal houden.
In Vierves-sur-Viroin. Om een hoek, een terras. Yes. Het is altijd zo fijn om even uit te rusten op een terras. Ik ga naar binnen voor een bestelling. Bij het naar buiten gaan hoor ik “Tu a vue c’est chaussures, elle a des doigt pieds”. Hi, ik terug naar binnen. Wat gegeneerd dat ik het hoorde, begint de man wat grappen te maken. We hebben plezier. Buiten spelen 2 kinderen, Natheo et Lea.
Op de grond ligt wit poeder van wegenwerken. De kinderen wrijven er hun handen in en strijken het uit op hun gezicht… Ik geniet van het zien, te zien dat men de kinderen niet verbied in hun spontaniteit, hun spelen. “Och, on va les laver sous la douche. Aussi longtemps que ils s’amuse.”,zegt de grootmoeder.

Wat me opvalt is hoe men mij aanspreekt. Wanneer ik vroeger heel korte haren had, had ik iedere keer prijs… “dag meneer… Ah, jongen”… Tot vervelends toe.
Vandaag heb ik nu reeds een paar keer mogen horen “Bonjour madame, que désire vous madame…”, zo fijn dit te horen en dat met super korte haren.

Meidoorn, sleedoorn, eglantier rozen en bramen…. vormen een lange Haag.
De vele nieuwe moestuinen sieren de voortuinen. Precies alsof mensen massaal zijn beginnen kweken tijdens de lockdown… en groot gelijk hebben ze.

Aan de grens staan grote gestreepte wegversperringen. Ik steek ze voorbij… ik ben wat verstrooid en mis een wandelweg. Ik waag me verder door de industrie one van Vireux…een lange omweg… Hmm, ik check mijn kilometers… nog twee uur. Ik haal het niet om op deftig uur bij de vrienden aan te komen. Michelle komt me ophalen… Oef… Morgen een rustdagje in Chooz.

Léa et Natheo

Chooz

Ultreia

Godinne, église Saint-Pierre

Op tafel een huisgemaakt heerlijk ontbijt ‘ à la recette Marie-Pierre’.
Wat later nemen we samen de weg richting de Maas, daar nemen we afscheid… De grote rugzak zit wat in de weg om op een comfortabele manier een goededag te zeggen.
Om het zachtjes aan te doen blijf ik de Maas volgen, kwestie van traag in te lopen en mijn lichaam terug gewoon maken aan een lange afstandswandeling .

Grijze wolken komen te voorschijn. Een frisse bries. In korte broek maar met laagjes op mijn bovenlijf, een paraplu boven mijn hoofd, trotseer ik de eerste regenbui.

Een bakkerij… “Vous avez des toilettes svp”, vraag ik de jonge heer achter de toonbank. “Oui, allez y.” “Je vous fait confiance, je vous laisse mon sac.” “Bhein, madame c’est la plus grande bêtise”, antwoord hij met een grote glimlach. “Bhein, justement cela me fais donner encore plus de confiance”. Een fijn contact.

Op een bankje.. een halte. Een man op de fiets steekt me voorbij. Ik zie hem een ommekeer maken. “Vous allez ou ? À Compostelle !” “Je vais direction les Cathares, les Pyrénées Orientales. Je l’appelle,… sur le chemins de Marie-Madeleine.” De man deelt verder dat hij ooit de weg terug neemt naar Santiago en het nu wat vreemd aanvoelt om de pelgrims niet te zien. Voor hij verdwijnt, steekt hij de hand op en roept” Ultreia!”

In Profondeville ben ik hevig opzoek naar een openbaar toilet. Gesloten. Het gemeentehuis. Vele interne regels zorgen ervoor dat de toiletten niet toegankelijk zijn.” Hmm, bien ambetant. Comment je fais ? Je ne peut pas me mettre dans le jardin public, je vais me prendre une amende.” Ik wacht even. De mense kijken me wat gegeneerd aan en machteloos. “Svp ne placer pas les règles au dessus l’être humain.” Vermits het hoogdringend was vraag ik de verantwoordelijk, vermits daar de sleutel is tot verbod. Plots mag ik in een gebouw verder in de straat, op een andere dienst het toilet benuttigen. Oef, grote opluchting.

Ter hoogte van Godinne wandel ik de natuur in richting la ferme de tricointe. Een grote boerderij die door een multinational is opgekocht en waar conferenties doorgaan, de naam laat ik in het midden. Ik volg een ellenlange omheining met wel vijf barrières. Er een nachtje in het geniep doorbrengen zal niet aan de orde zijn.

Aan een voorgevel hangt een Sint-Jacobs schelp. Een bord ‘in-Finisterre’ ‘Compostella’ l’avenir en Compost- le passer. Ik klop aan, een man doet open ‘Jesus’. De plaats waar Marie-Pierre over sprak. Geen plaats. Hij stopt namelijk als hospitalier en gaat er weg. Mijn ervaring op de weg heeft me geleerd dat welke goede tip ik ook mag krijgen voordien… dit niet kan verwezenlijkt worden. Het is duidelijk dat ik mijn eigen weg dien te wandelen.
Ik eindig de avond aan tafel bij de buren en de nacht breng ik door op hun hooizolder na een avondwandeling en een bezoekje aan 2 ezels en een pony.

Wintersolstice

Zicht vanaf het terras

Mijn lichaam en geest heeft twee dagen nodig gehad voor ik goed ingedompeld werd in het schema van de dag.
Vroeg uit de veren. Een uur meditatie. Laudes. Ontbijt. Mijn kamer opruimen. Een engelen kaart trekken waar enkel één woord op vermeld staat. (avontuur, zuivering, doel waren de 3 woorden die telkens terug kwamen). Meditatie of de mis. Middagmaal. Vrije tijd. Meditatie, vespers. Avondmaal. Bedtijd. Tijdens mijn vrije tijd maak ik gebruik om de keuken – waar straks de pelgrims aankomen of vertrekken naar Assisi, Compostella of…-een schoonmaakbeurt te geven. De koelkast is eerst aan de beurt. Altijd wel deugddoend om deze aktie te ondernemen en je reinigt niet enkel de omgeving, op deze manier geef je jezelf een reinigingsbeurt.

Ik maak kennis met Marie-France waaraan ik af en toe een vraag stel ivm hoe een viering in elkaar zit. Hmm, ik was duidelijk niet aandachtig als kind toen ik naar de kerk ging. Of tenminste ik had andere prioriteiten. De liefde die ik deelde met mijn doopmeter en de ‘Liefde’ die er altijd is daar hoefde ik me geen zorgen voor te maken. Hmm, ik moet toegeven dat ik nog nooit zoveel naar vieringen ben geweest zoals nu.
Tijdens de vieringen bleef ik ook heel aandachtig met mijn lichaam om te zien of er nog spanningen aanwezig zijn en ook hoe mijn lichaam voelt terwijl ik zing. De lichamelijke spanningen komen af en toe de kop op steken, ze zijn van korte duur.
Ik weet niet aan wat het ligt maar de vieringen van de confraternité de Jeruzalem zijn anders dan anders. In hun vieringen kan ik Zijn. En hoe verder hoe vrijer mijn lijf werd. Misschien ligt het aan het feit dat de strenge wijzende vinger of blik er niet aanwezig is.

Le Cloître- Vézelay Basilique Marie Madeleine

Ik geniet elke dag van het lichtspektakel in de Basilique Marie Madeleine. Elk moment veranderen de tinten naargelang de weersomstandigheden. Telkens blijft ze verwonderen. Haar soberheid weet me ook te bekoren. Ook de beelden zijn sober, in natuursteen. Enkel twee iconen brengen wat kleur. Nu ik hier langer ben neem ik de tijd om met een gids de Basilique en haar lichtspektakel te leren kennen. Een rustige, bekwame dame van ‘La maison des visiteur’ neemt ons mee in een boeiend verhaal. Verschillende keren ben ik tijdens het bezoek geraakt. Dankbaar dat vandaag de zon aanwezig is en we kunnen genieten van de periode van de wintersolstice. In de basilique is er niet enkel heel veel symboliek, ook wonderlijk hoe de bouwers voortdurend rekening hebben gehouden met natuurelementen.

Vézelay – Basilique Marie Madeleine

 

De dagen zijn hier rustig en om wat afwisseling in mijn bewegingen te steken ga ik wandelen. Hoewel ik hier al een paar keer van passage ben geweest heb ik nooit de behoefte gehad om het dorp te bezichtigen. Het nest boven op de heuvel voelt goed.
Een wandeling brengt me naar het kerkhof. Vooral het oudste deel trekt mijn aandacht. Een sereniteit hangt over de grassen. Ik blijf er een eindje en wordt gewaar welke fijne energie hier aanwezig is.
La Cordelle waar de Franciscanen verblijven en Asquins met zijn Sint Jacobskerk waren deugddoend om er naartoe te wandelen en te genieten van de landschappen. Ik voelde me even ook terug 6 jaar achteruit op weg naar Compostella maar dan in de andere richting.

Op Oudejaaravond is er een viering in de Crypte waar we allen samen het feest van Moeder van Yeshua vieren. Ervoor is er ‘l’ adoration eucharistique’. Op het altaar staat de Hostie in een… niet zozeer een kruis, het ziet er eerder een lichaam uit, een driehoek en daarop een cirkel met de hostie. Tussen de cirkel en de driehoek een horizontale lijn.
Het doet me in het bijzonder denken aan een Ankh, één van de bekendste oude Egyptische symbolen ( symbool van levensenergie, eeuwig leven).

Een volle crypte voor de oudejaarsviering. Kaarsen worden aangestoken. We zitten allen dicht bij elkaar en zingen de liederen mee die genoteerd staan op het blad. ‘Joyeuse Lumière, splendeur éternelle…’ Af en toe stop ik met zingen en neem ik de ruimte om de stemmen van de confraterniteit ten volle op te nemen en geniet ik van het zien hoeveel mensen er hier verzameld zijn om samen in verbondenheid te vieren. Op het einde van de viering help ik Marie-France met de kaarsen op te ruimen. In de confraterniteit heeft elk zijn specifieke taak en zowel de zusters als de broeders zijn actief. Zo helpen we Mateo met het opruimen van de vergaderzaal waar we na de viering met de aanwezigen rond een glas het nieuwe jaar hebben gevierd.

 

Nieuwjaarsdag. Ik ontmoet Alilla terwijl ze haar kamer opruimt. We wensen elkander een verbonden nieuw jaar. En delen wat ervaringen deze bijzondere plaats. ‘À tu déjà étais à Sainte Beaume’. ‘Non’ ‘Oh, c’ est magnifique’. Een plaats genaamd ook naar Maria Magdalena.
Samen reinigen we de toiletten in het gebouw.

Op de middag ga ik eten in Maison Saint Bernard. Mensen brachten alcohol mee om te vieren. Gelukkig kan ik daar niet goed tegen en wimpel ik af. Vreemde reakties komen hierdoor naar me toe. Alcohol zegt me niks, ik weet wat het met mijn lijf doet en heb al genoeg gezien wat het teweeg kan brengen. En waar alcohol is kan de tong en handelingen soms wel snel andere richtingen nemen. Een energie hangt over tafel waar ik me niet goed bij voel. Kort na het dessert en blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, neem ik de biezen.
Terug in Centre Madeleine ontmoet ik een collega hospitalier. Beginnen we te praten over de pelgrimswegen, ervaringen. Een vrouw naast me vraagt me ‘À tu déjà étais à la Saint Beaume ?’

Wordt vervolgd…

 

Broderie Anglaise

 

img_20191129_1345595347274572463841879.jpg

Deze morgen in de badkamer sta ik voor de spiegel. Mijn lijf zegt me geen bh te dragen. ‘mja je gaat naar de kine. Is dit wel verstandig’, zegt mijn hoofd.
‘ik heb wel kleren aan hé’, antwoord mijn Zijn.
‘… dan zal ik bij het binnenkomen vermelden dat ik geen bh aan heb’, antwoord het hoofd terug (een beschaamdheid, onwennigheid is voelbaar bij deze melding. Alsof ik mij op voorhand moet gaan afschermen of verantwoorden)
‘Waarom zou je!’, zegt mijn Zijn.
‘Mja, hoe ziet het er dan uit’, zegt mijn hoofd….
Ik sta in de spiegel en ik kijk me aan… ‘Anders’, zegt het Zijn.

Ik stap de deur uit….vrij.

Ik herinner me mijn eerste bh’s, wit katoen in ‘Broderie Anglaise’, die ik cadeau kreeg van mijn tante die een lingeriewinkel had in de Pyreneeën. Ik voelde blijheid, niet zozeer omwille van het prachtig stralend wit stofje die in mijn ogen scheen en het cadeautje.
Wel de blijheid om de verbondenheid die ik hierin vooraf mocht gaan voelen – toen die keer in mijn grootmoeders keuken. De zon scheen doorheen het raam. Grootmoeders kookpot stond op het vuur, een vleugje tijm en rozemarijn hangde in de ruimte – dat twee vrouwen, mijn grootmoeder Marie José en mijn tante Servane aandacht schonken aan mijn lijfje, aan mijn lichaam. Twee vrouwen die aandacht schonken aan mijn vrouwZijn, niet voor het uitzicht, het oog van de buitenwereld….wel om wie ik was/ben.
Dat ene moment toen – en verheugd dat de herinnering terug is – voelde ik me stralen, voelde ik me gezien. Alsof het ‘licht’ op mij scheen, zo voelt het vandaag als ik naar dat ene moment terug kijk, zie en voel. Dankbaar.

Waarom zou ik de vrijheid van mij ribben beperken die de adenhaling mogelijk maken. Waarom zou ik een voelbare druk op mijn ribben toelaten en verhinderen hun volle functie uit te oefenen.
De vrijheid geven aan de ribben is ook mijn longen en hart in hun volle capaciteit toelaten.

En wat materie betreft, de bh.

Laten we ons eigen niet beperken, vastzetten, met hoe we eruit zouden moeten zien. De gedachten ‘hoe zal ik voorkomen, eruit zien voor de andere’… bevrijd je van die kooi en laat die gedachten varen voor wat ze zijn.
Laten we aandacht geven aan wat in elk van ons aanwezig is. Laten uitstralen wat we binnenin onsZelf dragen, meedragen. In elk van ons schijnt ergens wel het licht… schijn…

Signalen

img_20191027_1348183520251105708052122.jpg

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.

Nieuwsbrief

img_20191102_1926297300340699354503423.jpg

De herfst een periode waar we met z’n allen meer binnen leven en ook waar velen zich meer naar binnen keren… in zichzelf. Een periode van loslaten.

Voor mij een periode van stilte, rust… Leven op het ritme van de natuur. Vertragen. Trager bewegen. Een periode van creativiteit… schrijven, tekenen.

Een periode van in dankbaarheid en liefde terugblikken, koesteren, mezelf omarmen, broeden, en om telkens terug herboren te worden.

Iets waar ik op terugblik en een thema die de voorbije zomer toch wel heel krachtig aanwezig was… – met soms wel heftige momenten van verwarring, waarin mijn lichaam bewegingen nam waar ik het zelf niet altijd kon begrijpen en waarin ik me soms niet durfde uit te spreken omdat mij denken soms de bovenhand nam. Ontmoetingen en gewaarwordingen die met het mentale niet te vatten zijn.

En ook momenten van intense vreugde, zachtheid, genegenheid, een diepe verbondenheid op ziels niveau, liefde, Liefde, een ruimte die als leeg aanvoelde, een lege stilte, waarin zelfs die leegte niet leeg is, wel gevuld met het onzichtbare. Het tastbare onzichtbare waarop ik mag rekenen en vertrouwen. Een intens terug zien van iemand die ik lang geleden verloren was.

Een periode waarin evenwicht zoeken tussen hemel/aarde, ziel/lichaam, mannelijk/ vrouwelijk, broer/zus, man/vrouw… samen kwamen, verenigd… wat ik het heilig huwelijk binnenin mezelf noem en niet anders kan noemen. Om van hieruit verder te laten groeien in evenwicht en verbinding in mezelf en delen met anderen.

Een thema die ook sterk voelbaar is en was rond me. Ik kon deze zomer het beeld, de materie van man/vrouw niet meer afzonderlijk zien, het was en is voor mij niet meer het één of het ander, wel één. We zijn allen levende wezens, mensen. Samen groeien in verbinding naar éénheid.

En het evenwicht en verbinding buiten ons kan enkel groeien en tot stand komen wanneer we in onszelf ook die twee kanten aanvaarden zonder de één of de ander weg te duwen of te zeggen ‘dit hoort niet bij…’ Wel door ze aan te zien, te voelen en ze te omarmen.

Een onderwerp die me vandaag nauw aan het hart ligt en o zo waardevol in deze tijden.

Recent kreeg ik een nieuwsbrief met als titel ‘Zijn jongeren het noorden kwijt? Sommigen voelen zich noch man, noch vrouw.

De inhoud, de benadering raakte me, vooral na mijn persoonlijke weg van de voorbije zomer en de gesprekken die ik met mensen had over dit thema, mensen van alle leeftijden. Een nieuwsbrief die ik niet links kon laten liggen en waarop ik gereageerd heb.

Graag deel ik dan ook de brief en mijn reactie erop. (Ik heb bewust de auteursnaam en vanwaar het komt verwijderd omdat dit ook niet terzake doet.)

Zijn jongeren het noorden kwijt?
Sommigen voelen zich man, noch vrouw
Het is een vreemd verschijnsel dat in de media steeds meer aandacht krijgt, jongeren die de scheiding tussen man en vrouw niet meer trekken. Het moet allemaal gelijk zijn, geen hokjesdenken, geen labels plakken. Gender, dat bestaat niet, beweren ze. En toch gebruiken jongeren een hele reeks nieuwe labels waarmee ze zich identificeren zoals genderfluïditeit, non-bilair, agender, genderexpressie, genderneutraal, genderinclusief enz. Wat is er echt aan de hand!

In het magazine, Sjiek komen drie twintigers aan het woord die openlijk over hun gender-probleem spreken. ‘Ik voel me man, noch vrouw!’ zeggen ze, maar het zijn geen transgenders die van geslacht wensen te veranderen. Hoe komt het dat jongeren het contact met zichzelf verliezen. Seksuele gevoelens zijn sterk aanwezig en gerelateerd aan het verschil in geslacht. Hebben sommige jongeren het contact met hun lichaam verloren of zijn ze gevoelloos geworden? Leven ze in een mentale wereld waarin alles beredeneerd wordt en perse een naam moet krijgen? Lijden jongeren aan problemen die ze niet accepteren en daarom er een andere uitleg aan geven? We weten het niet en zoeken naar een verklaring.

Melissa
Melissa in 23 jaar oud en is journalist, zij omarmt haar mannelijke kant. Ze zegt: ‘Gender dat bestaat voor mij niet. Ik geloof er niet in en daarom vind ik het allesbehalve makkelijk om het te omschrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk een vrouw. Zo ben ik geboren en daar voel ik me comfortabel bij… Ik omarm mijn mannelijke kant, maar dat betekent helemaal niet dat ik me mannelijk voel. Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat er veel meer bestond dan enkel man of vrouw. Gender is een spectrum, besefte ik toen. De invulling daarvan is voor iedereen een beetje anders. Persoonlijk voel ik me meer op mijn gemak bij de term non-binair.’ Het is vreemd dat jongeren tegen labels zijn terwijl ze er voortdurend nieuwe uitvinden. De geslachtelijke voorplanting is een feit zowel bij de mens, dier of plant. Dat moet geaccepteerd worden. Man en vrouw zijn hoort tot de essentie van het leven. Het chromosale geslacht wordt al bij de bevruchting bepaald. Ieder man heeft een vrouwelijke kant zoals ieder vrouw een mannelijke kant heeft. Het is vanzelfsprekend dat mensen die andere kant min of meer tot uiting laat komen in gedrag, kleding, hobby’s enz. Daar is niets mis mee.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen
Uit de drie interviews blijkt dat deze drie jongeren kiezen voor een zelfde uitgangspunt, namelijk de gelijkheid tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn gelijk, hebben dezelfde rechten en plichten. Het goedbedoelde gelijkheidsprincipe schakelt helaas de eigenheid uit. Feministen zien dat over het hoofd en vatten alles letter op. Dat getuigt van een gebrek aan verbeelding. Jongeren die opgroeien in een wereld van gelijkheid zonder eigenheid borduren daarop verder. Ze zitten opgescheept met een fundamentele denkfout met nare gevolgen. Mannen en vrouwen zijn wat hun eigenheid betreft zowel fysiek, mentaal en psychische anders. Mannen en vrouwen hebben dezelfde organen op uitzondering van de geslachtsorganen en toch zijn er grondige verschillen. In de geneeskunde houdt men daar rekening mee. Vrouwen hebben bijzondere kwaliteiten die we nooit bij een man terugvinden. Bepaalde beroep liggen beter bij vrouwen dan bij mannen of omgekeerd. In de Nederland klagen de brandweervrouwen dat ze geen promotie kunnen maken omdat de fysieke proeven op mannen zijn gericht en van het gelijkheidsprincipe wijkt men niet af.

Samuel
Samuel is 22 jaar, werkt als model en is acteur en koester zijn vrouwelijke kant. Hij hecht veel belang aan zijn kleding en zijn uiterlijke. Hij snuffelt wel eens in de afdeling van de vrouwenkleding omdat hij een smalle taille heeft en krijgt dan steeds dezelfde opmerking van de verkoopsters: ‘Je weet toch dat je een vrouwenbroek koopt? Kleding is cultureel en conventioneel bepaald en heeft niets met de eigenheid van man of vrouw te maken. Het gender is echter biologisch bepaald. Samuel zegt: ‘Ik kan er mij daar zo aan ergeren. Verschillen mogen er zijn, maar het zit zo ingebakken in onze samenleving dat het soms polariserend werkt: het is man versus vrouw. Terwijl genderdiversiteit net een rijkdom is.’ Samuel vertelt dat hij als tiener heel wat frustraties heeft gehad. Ook bij hem zien we een sterke beïnvloeding van het eenzijdig gelijkheidsprincipe waarop hij verder bouwt en toch is er de zoektocht naar zichzelf. Veel jongeren verliezen in dit digitaal tijdperk het contact met de werkelijkheid.

Inke
Inke is 22 jaar, is journalist, activist en auteur. Zij zegt: ‘ Tienerjaren zijn sowieso moeilijk, maar de zoektocht naar mijn gender, dat was echt een pure hel. Ik was verward, onzeker en lag in de knoop met mezelf. Ik had een genderdysforie, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam, voelde me angstig en had paniekaanvallen. Ik begreep niet dat mensen me neerhaalden omdat ik anders leek te zijn dan wat de maatschappelijke normen voorschreven.’ Ook Inke spreekt over ‘maatschappelijke normen’ terwijl het onderscheid tussen man en vrouw genetisch is bepaald en slechts een culturele reflectie kent. Bij Inke ligt het probleem dieper. We vragen ons af of ze haar probleem niet eenzijdig als genderprobleem verpakt!

Moeilijk om zichzelf te zijn
Uit deze drie verhalen leiden we af dat jongeren het steeds moeilijker hebben om zichzelf te zijn. Er zijn geen normen en waarden meer terwijl referentiekaders ontbreken. Jongeren zijn op zoek naar een houvast. Ze zijn opgegroeid in een digitale wereld, die voor een deel een schijnwereld is. Ze missen verbeeldingskracht en zijn vervreemd van wie ze echt zijn. Het idee van de maakbare mens is overal nog aanwezig. Er worden te veel schijnidealen nagestreefd. Ieder mens beschikt over een unieke persoonlijkheid en daar moet men op zoek gaan in plaats van verward te geraken van de vele theorieën met ronkende ideeën. We moeten terugkeren naar de eenvoud van het leven, want daar alleen is essentie te vinden. Indien er toch een genderprobleem zou zijn, moet dat dringend onderzocht worden zodat een gepaste hulpverlening kan aangeboden worden.

Mijn antwoord.

‘Beste,

Ik las de nieuwsbrief en liet hem even rusten. Vandaag voel ik dat ik er toch wens op in te gaan omdat het onderwerp me nauw aan het hart ligt en ik het belangrijk vind het niet zomaar te laten voorbij gaan in een stilzwijgen.

Ik schrik wat over het zwart-wit denken, beperkende visie rond het thema noch man, noch vrouw.Iets wat me eigenlijk wel verwonderd voor een….

Al even stilgestaan dat tijden groeien en veranderen. Dat denk processen breder te vinden zijn dan enkel in de hersenen. En dat het lichaam meer is dan wat uiterlijk zichtbaar is en men zich voor ogen houdt. De weg naar bewustzijn. Dat het hem niet zozeer gaat over de materie/ lichaam/voertuig man-vrouw. De jongeren wel de openers zouden kunnen zijn naar het breder doorvoelen, gewaarworden en beleven en de weg nemen van elk uniek te zijn en de mens niet meer te zien als gescheiden man- vrouw, wel als mens, wezen naar het SamenZijn.

Wat als die jongeren – blij dat ik me daar dan ook bij mag voegen op mijn leeftijd, want ik voel me nauw betrokken bij wat zij neerschrijven- net door zich in vraag te stellen, net de weg van vrijheid binnenin zichzelf mogen ontmoeten. Een weg die hen mogelijks naar evenwicht zal brengen binnenin zichzelf, waardoor meer evenwicht buiten en rondom hen ook voelbaar levendig zal worden. En net daardoor vroeger zichzelf zullen kunnen zijn.

Zij hebben hun eigen referentiekader, die waarschijnlijk niet meer stroken met wat we al eeuwen kennen. En welke jongere is nooit opzoek geweest naar een houvast, daarvoor hebben we in de geschiedenis het woord ‘puberteit’ tot leven gebracht. Was, is dit niet zozeer een woord om te duiden dat jongeren niet voldoen aan wat ‘volwassenen’ denken het idee te hebben dat het zo ‘moet’ Zijn!

Misschien hebben die jongeren net meer verbeeldingskracht en gaan ze net meer de weg naar binnen van wie ze echt zijn, dan wat velen pas kunnen ontdekken op een veel latere leeftijd.
Jongeren die durven zichzelf, de wereld, de medemens en samenleving in vraag stellen… Mensen naar mijn hart.

En om te eindigen wat is ‘de essentie’ van het leven?

In de hoop ik met mijn delen een wat bredere, open kijk heb meegebracht,

Groet ik u,

Jasmine ‘

Terwijl ik hier nu naar buiten zit te kijken met een dampende pot koffie. Geniet ik van de zon, de glinsterende parels op het gras, de haagbeuk met zijn kleurrijke warme tinten, het gezang van de vogels die massaal op zoek zijn naar voeding en die speels rond de appelboomstam elkander nazitten…

Wens ik jullie allen een zonovergoten zon-dag.

Jasmine

Valentijn

 

Valentijnsdag… Een plein…een bank… Rust… De beiaard… De zon… In de verte een vogel.
In mijn achterhoofd flitsen zinnen en situaties van de laatste weken me voorbij.

Pijn… Pijn om kwetsende uitspraken
‘zij heeft ze niet allemaal…’ ‘ze zweeft en dit terwijl ik mij openstel en me laat aanraken door de Liefde.
Evenmin is het pijnlijk om mijn grenzen te moeten stellen naar mensen die me nauw aan het hart liggen.
Grenzen stellen omwille van zelfrespect, zelfliefde… neen, zelfliefde is niet egoïstisch, is niet egocentrisch zoals men vaak beweerd of denkt. Grenzen stellen wil niet zeggen dat je de andere niet ziet of herkend wie hij of zij is, wil niet zeggen dat je de ander niet respecteerd.
Grenzen stellen is noodzakelijk om in je eigen kracht te gaan staan, je waarden waarin je staat te respecteren, om zelfvertrouwen te laten bestaan, zelfzorg… . te Zijn wie je al bent en je niet weg te cijferen uit angst.

Ik herinner me wat door meheen kwam op mijn weg ‘als ik niet zal spreken is het uit angst, en als ik zal spreken zal ik mijn naasten verliezen’.

Het is niet dat ik ze zal verliezen – misschien in contact – maar eerder dat deze mensen die een deel van de weg zijn geweest, dat we elkander niets meer bij te brengen hebben op de weg naar wie we in werkelijkheid al zijn. Of dat de relatie een andere gedaante zal aannemen. Zowieso de mensen met wie de wegen scheiden zullen nooit verdwijnen want zij zijn gewoon een deel van de weg.

En begrenzen is een noodzaak op de weg waar men het Licht verder wil laten zijn op de weg van Liefde.

En hoewel er pijn af en toe voelbaar kan zijn en dit is OK, het mag er zijn, staat ernaast ook vreugde.
Vreugde om de mensen die me respecteren wie ik ben en waar ik de mogelijkheid krijg in mijn waarden te blijven staan. Zo van die mensen waar je bij mag en kan zijn zonder dat er maar een spanning voelbaar is in mijn lijf. Mensen die ontroerd raken door mijn verhaal, mensen die hun hart openen… daar waar pure verbinding kan zijn, daar waar contact in de essentie mogelijk is…daar waar Liefde mag stromen.

Valentijn…

 

 

Lieve

 

Zeven uur in de morgen. De stad ontwaakt. Volgens het geluid van de wagens kan ik nagaan in welke richting ze rijden. Het rondpunt aan Sint Jacobs.
Ik slaap hier nu al een paar dagen in het Jacobs huis, het voelt goed. In de dag ontvangt mijn lichaam vaak signalen, ik geef ze de nodige ruimte. Mijn rug voelt open en vrij, mijn borstkas voelt een belemmering en beperking. Mijn lichaam loopt tegen een lange gang van deuren aan. De één gaat open, de volgende staat op een kier. Hoewel het voor mij zo juist voelt om hier te zijn, voel ik dat ik wordt tegengehouden in de flow en vervolg van mijn weg. Welkom in de maatschappij.

Een bezoek aan een hartsvriendin. Een delen over mijn aankomst in België. De pijn is dieper dan ik dacht. Ik laat het toe.
Een heerlijk soepje op de middag. Ik hou het daarbij. Mijn eetlust is verdwenen en een koffie spreekt me niet aan. Niet van mijn gewoonte. Ik voel mijn energie dalen.
Ik vraag of ik in de zetel mag plaats nemen en of ik wat mag rusten en mijn ogen sluiten. Ik heb het koud. De lichaamssignalen komen terug. Ik plaats mijn voetzolen tegen elkaar en neem een kikvors positie aan. Mijn onderrug, stuit ontvangt hevige prikkeling. Net elektrische stoten. Mijn spieren in mijn benen trekken samen, krampen. Ik voel dat er een lading zit. Eventjes wat tranen. Het komt niet optimaal vrij.
Ik deel met Lieve mijn ervaring en het niet kunnen vrijuit beleven van wat ik heb ontvangen op de weg. Ik begin over mijn Christuservaringen te spreken… er gebeurt iets lichamelijks waardoor ik voel dat ik niet verder kan delen. Ik vertrouw hier op en deel deze ervaring met haar en terwijl het gebeurt en vanwaar het komt. Het ontroerd me, tranen vloeien af en toe. Ik deel verder over het ‘Hart’. Over mijn weg, mijn leven, mijn toekomst.
Het is niet de eerste keer dat een vertikale energie mij tegenhoud… beschermend.

Een warme knuffel, een schouder om op te huilen. Deugddoend, bevrijdend.
Bevrijdend om een warme thuis hier te hebben zonder oordeel naar wat vrijkomt. Waar ik mijn lichaam, geest en ziel vrijuit mag laten zijn in vrijheid en veiligheid.

’s Avonds tijdens het avondmaal voel ik me terug onwel worden. Crash. Uitgeput, zwak leg ik me terug in de zetel. Ik val in slaap en al heel snel hoor ik iemand zeggen’ hamer en bijl’ een inwendig gevoel neemt een andere richting aan. Opluchting, ik voel een vreugde over me komen. Een duidelijke zin ‘je mag stoppen met de hamer op tafel te slaan, je mag je strijdbijl neerleggen’.
Ik zie mezelf in een andere dimensie. Mijn mondhoeken gaan opwaarts. Ontspanning vult mijn lijf. Ik ontwaak stilletjes in een thuis waar zorg voelbaar is.
Dankjewel Lieve.

 

Sim

img_20181129_0726311236585802415758009.jpg

Zeven uur in de morgen. Hubert daalt de trap af, tijd om de poorten van het Begijnhof te openen. Ik ontwaak. Ik kijk naar de deur door het kleine venster. Het licht is uit. Buiten beginnen de daken zichtbaar te worden bij het ochtendlicht.
Ik vraag aan Hubert wat de ruimte is waar ik deze nacht het licht heb zien branden. Het doksaal. “Mag ik er even naartoe?”, vraag ik hem.
Via een kleine houten wenteltrap kom ik aan in een kleine ruimte met orgel, met zicht op de kapel.

Er wordt aan de deur geklopt. Lut. Lut wandelde de eerste dag mee, acht maanden geleden bij de start en zal de laatste dagen meestappen.

We starten met een heerlijk bio ontbijt, een traktatie van Lut. In de regen wandelen we richting Waregem. Met een tussenstop in Harelbeke waar we de Sint Salvatorkerk bezoeken. Ik ben onder de indruk van de indrukwekkende in hout gesculpteerde preekstoel. Nadien volgt een lange pauze waarin ik de tijd neem om de tekst na te zien van Sim over het interview van gisteren.

 

 

Wanneer ik de tekst lees ben ik me bewust hoe mijn denken in gang schiet en voel ik de beperking van wat woorden met zich mee kunnen brengen. Diep inademen en naar binnen gaan zorgt ervoor dat ik mijn rust kan terug vinden. Telkens opnieuw. Het is moeilijk om me te focussen.
Niet enkel de beperking van geschreven woorden, ik wordt ook hierdoor gewaar dat dit een beperking heeft op mijn gevoel, de belevingen op mijn weg, en het niet vrijuit kunnen spreken. Sim had me voorgesteld om niet over mijn spirituele ervaring te schrijven zodat alles op zijn tijd zich kon aanbieden. Een fijn en respectvol gebaar.
Het heeft niet lang geduurd, de tijd en ruimte is er gekomen. Het niet neerschrijven heeft ervoor gezorgd dat ik de beperking kon voelen van het inhouden en niet voluit leven van wat ik de voorbije maanden allemaal heb beleefd. Het gaf me een gevoel alsof mijn keel werd toegesnoerd. Het mag leven.

Dankjewel Sim voor je luisterend oor, warmte, en steun en respectvolle benadering. Dank je om dit in gang te hebben gezet.

’s Avonds overnacht ik in Waregem bij Trees. Iemand die ik 20 jaar geleden heb leren kennen. Ik krijg er een bezoekje van Jolie en Maxence, haar kleinkinderen. Hun nieuwsgierigheid is groot. Van Jolie kreeg ik een tekening met vier hartjes en welkom en in een klein hoekje… een zakje snoepjes eraan gekleefd. Wat een fijne verrassing.

img_20181129_0731427671115884387637801.jpg

Begijnhof Kortrijk

 

 

img_20181127_231034_4085941945182639790685.jpg

Onder de nachttafel een beeldje van ‘ComingWorldRemenberMe’ die Magda me schonk om het een bijzondere plaats te geven in het pelgrimsthuis. Tot het juiste adres bekenbaar is blijft het hier in Wevelgem staan.
Dank aan kunstenaar Koen Vanmechelen, de persoon die het beeldje maakte en Magda om het door te geven.

Samen met Magda verlaten we Wevelgem via de Leie. Magda met de fiets, ik ernaast. Met een wat sneller tempo kom ik aan in Kortrijk, waar ik heb afgesproken met Sim voor een interview en een uitnoding voor een maaltijd.
Een fijn gesprek waarin ik regelmatig ben geraakt door mijn eigen ervaringen die ik met Sim deel. Wat fijn ook om te mogen voelen, zien en te horen dat hij me kan volgen in wat ik vertel en ik daar ook steun in ontvang. Onderwerp Jezus.

Na de ontmoeting beslis ik om in Kortrijk te blijven. Het is 16u en het wordt al vroeg donker.
Richting het begijnhof… Ik stap binnen in het info huis van het hof. Na een paar minuten krijg ik een ruimte waar een kampeerbed, matras en een warm deken wordt aangeboden. Als kind voelde ik me altijd aangetrokken tot het begijnhof van Kortrijk. Droom ik nog altijd van in zo een huisje te mogen wonen, helaas onbetaalbaar. En zie ik mag er een nachtje doorbrengen.

 

 

Ik ga nog even naar stad opzoek naar een postkaart en om wat eten voor de avond. Wanneer ik terug kom staat de tafel gedekt met zoetigheid, kaas en geeft Hubert koffie gezet. Wat een verrassing, alsof de Sint langs is gekomen.

De nacht is er. .. het wordt stil. Ik lig in bed. Schuin boven mij een venster een klein venster. Er achter is een opening van een deur zichtbaar en licht. Midden in de nacht kom ik verschillende keren wakker en voel ik een aanwezigheid. Telkens wanneer ik het naar het venster kijjk komt een zin door meheen. ‘Je bent niet alleen, vertrouw maar.’ Ik probeer niet meer te vatten… Het is… Voorbij alle woorden.

 

img_20181127_2250426246558913977884552.jpg