Broderie Anglaise

Deze morgen in de badkamer sta ik voor de spiegel. Mijn lijf zegt me geen bh te dragen. ‘mja je gaat naar de kine. Is dit wel verstandig’, zegt mijn hoofd.
‘ik heb wel kleren aan hé’, antwoord mijn Zijn.
‘… dan zal ik bij het binnenkomen vermelden dat ik geen bh aan heb’, antwoord het hoofd terug (een beschaamdheid, onwennigheid is voelbaar bij deze melding. Alsof ik mij op voorhand moet gaan afschermen of verantwoorden)
‘Waarom zou je!’, zegt mijn Zijn.
‘Mja, hoe ziet het er dan uit’, zegt mijn hoofd….
Ik sta in de spiegel en ik kijk me aan… ‘Anders’, zegt het Zijn.

Ik stap de deur uit….vrij.

Ik herinner me mijn eerste bh’s, wit katoen in ‘Broderie Anglaise’, die ik cadeau kreeg van mijn tante die een lingeriewinkel had in de Pyreneeën. Ik voelde blijheid, niet zozeer omwille van het prachtig stralend wit stofje die in mijn ogen scheen en het cadeautje.
Wel de blijheid om de verbondenheid die ik hierin vooraf mocht gaan voelen – toen die keer in mijn grootmoeders keuken. De zon scheen doorheen het raam. Grootmoeders kookpot stond op het vuur, een vleugje tijm en rozemarijn hangde in de ruimte – dat twee vrouwen, mijn grootmoeder Marie José en mijn tante Servane aandacht schonken aan mijn lijfje, aan mijn lichaam. Twee vrouwen die aandacht schonken aan mijn vrouwZijn, niet voor het uitzicht, het oog van de buitenwereld….wel om wie ik was/ben.
Dat ene moment toen – en verheugd dat de herinnering terug is – voelde ik me stralen, voelde ik me gezien. Alsof het ‘licht’ op mij scheen, zo voelt het vandaag als ik naar dat ene moment terug kijk, zie en voel. Dankbaar.

Waarom zou ik de vrijheid van mij ribben beperken die de adenhaling mogelijk maken. Waarom zou ik een voelbare druk op mijn ribben toelaten en verhinderen hun volle functie uit te oefenen.
De vrijheid geven aan de ribben is ook mijn longen en hart in hun volle capaciteit toelaten.

En wat materie betreft, de bh.

Laten we ons eigen niet beperken, vastzetten, met hoe we eruit zouden moeten zien. De gedachten ‘hoe zal ik voorkomen, eruit zien voor de andere’… bevrijd je van die kooi en laat die gedachten varen voor wat ze zijn.
Laten we aandacht geven aan wat in elk van ons aanwezig is. Laten uitstralen wat we binnenin onsZelf dragen, meedragen. In elk van ons schijnt ergens wel het licht… schijn…

Signalen

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.

Nieuwsbrief

De herfst een periode waar we met z’n allen meer binnen leven en ook waar velen zich meer naar binnen keren… in zichzelf. Een periode van loslaten.

Voor mij een periode van stilte, rust… Leven op het ritme van de natuur. Vertragen. Trager bewegen. Een periode van creativiteit… schrijven, tekenen.

Een periode van in dankbaarheid en liefde terugblikken, koesteren, mezelf omarmen, broeden, en om telkens terug herboren te worden.

Iets waar ik op terugblik en een thema die de voorbije zomer toch wel heel krachtig aanwezig was… – met soms wel heftige momenten van verwarring, waarin mijn lichaam bewegingen nam waar ik het zelf niet altijd kon begrijpen en waarin ik me soms niet durfde uit te spreken omdat mij denken soms de bovenhand nam. Ontmoetingen en gewaarwordingen die met het mentale niet te vatten zijn.

En ook momenten van intense vreugde, zachtheid, genegenheid, een diepe verbondenheid op ziels niveau, liefde, Liefde, een ruimte die als leeg aanvoelde, een lege stilte, waarin zelfs die leegte niet leeg is, wel gevuld met het onzichtbare. Het tastbare onzichtbare waarop ik mag rekenen en vertrouwen. Een intens terug zien van iemand die ik lang geleden verloren was.

Een periode waarin evenwicht zoeken tussen hemel/aarde, ziel/lichaam, mannelijk/ vrouwelijk, broer/zus, man/vrouw… samen kwamen, verenigd… wat ik het heilig huwelijk binnenin mezelf noem en niet anders kan noemen. Om van hieruit verder te laten groeien in evenwicht en verbinding in mezelf en delen met anderen.

Een thema die ook sterk voelbaar is en was rond me. Ik kon deze zomer het beeld, de materie van man/vrouw niet meer afzonderlijk zien, het was en is voor mij niet meer het één of het ander, wel één. We zijn allen levende wezens, mensen. Samen groeien in verbinding naar éénheid.

En het evenwicht en verbinding buiten ons kan enkel groeien en tot stand komen wanneer we in onszelf ook die twee kanten aanvaarden zonder de één of de ander weg te duwen of te zeggen ‘dit hoort niet bij…’ Wel door ze aan te zien, te voelen en ze te omarmen.

Een onderwerp die me vandaag nauw aan het hart ligt en o zo waardevol in deze tijden.

Recent kreeg ik een nieuwsbrief met als titel ‘Zijn jongeren het noorden kwijt? Sommigen voelen zich noch man, noch vrouw.

De inhoud, de benadering raakte me, vooral na mijn persoonlijke weg van de voorbije zomer en de gesprekken die ik met mensen had over dit thema, mensen van alle leeftijden. Een nieuwsbrief die ik niet links kon laten liggen en waarop ik gereageerd heb.

Graag deel ik dan ook de brief en mijn reactie erop. (Ik heb bewust de auteursnaam en vanwaar het komt verwijderd omdat dit ook niet terzake doet.)

Zijn jongeren het noorden kwijt?
Sommigen voelen zich man, noch vrouw
Het is een vreemd verschijnsel dat in de media steeds meer aandacht krijgt, jongeren die de scheiding tussen man en vrouw niet meer trekken. Het moet allemaal gelijk zijn, geen hokjesdenken, geen labels plakken. Gender, dat bestaat niet, beweren ze. En toch gebruiken jongeren een hele reeks nieuwe labels waarmee ze zich identificeren zoals genderfluïditeit, non-bilair, agender, genderexpressie, genderneutraal, genderinclusief enz. Wat is er echt aan de hand!

In het magazine, Sjiek komen drie twintigers aan het woord die openlijk over hun gender-probleem spreken. ‘Ik voel me man, noch vrouw!’ zeggen ze, maar het zijn geen transgenders die van geslacht wensen te veranderen. Hoe komt het dat jongeren het contact met zichzelf verliezen. Seksuele gevoelens zijn sterk aanwezig en gerelateerd aan het verschil in geslacht. Hebben sommige jongeren het contact met hun lichaam verloren of zijn ze gevoelloos geworden? Leven ze in een mentale wereld waarin alles beredeneerd wordt en perse een naam moet krijgen? Lijden jongeren aan problemen die ze niet accepteren en daarom er een andere uitleg aan geven? We weten het niet en zoeken naar een verklaring.

Melissa
Melissa in 23 jaar oud en is journalist, zij omarmt haar mannelijke kant. Ze zegt: ‘Gender dat bestaat voor mij niet. Ik geloof er niet in en daarom vind ik het allesbehalve makkelijk om het te omschrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk een vrouw. Zo ben ik geboren en daar voel ik me comfortabel bij… Ik omarm mijn mannelijke kant, maar dat betekent helemaal niet dat ik me mannelijk voel. Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat er veel meer bestond dan enkel man of vrouw. Gender is een spectrum, besefte ik toen. De invulling daarvan is voor iedereen een beetje anders. Persoonlijk voel ik me meer op mijn gemak bij de term non-binair.’ Het is vreemd dat jongeren tegen labels zijn terwijl ze er voortdurend nieuwe uitvinden. De geslachtelijke voorplanting is een feit zowel bij de mens, dier of plant. Dat moet geaccepteerd worden. Man en vrouw zijn hoort tot de essentie van het leven. Het chromosale geslacht wordt al bij de bevruchting bepaald. Ieder man heeft een vrouwelijke kant zoals ieder vrouw een mannelijke kant heeft. Het is vanzelfsprekend dat mensen die andere kant min of meer tot uiting laat komen in gedrag, kleding, hobby’s enz. Daar is niets mis mee.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen
Uit de drie interviews blijkt dat deze drie jongeren kiezen voor een zelfde uitgangspunt, namelijk de gelijkheid tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn gelijk, hebben dezelfde rechten en plichten. Het goedbedoelde gelijkheidsprincipe schakelt helaas de eigenheid uit. Feministen zien dat over het hoofd en vatten alles letter op. Dat getuigt van een gebrek aan verbeelding. Jongeren die opgroeien in een wereld van gelijkheid zonder eigenheid borduren daarop verder. Ze zitten opgescheept met een fundamentele denkfout met nare gevolgen. Mannen en vrouwen zijn wat hun eigenheid betreft zowel fysiek, mentaal en psychische anders. Mannen en vrouwen hebben dezelfde organen op uitzondering van de geslachtsorganen en toch zijn er grondige verschillen. In de geneeskunde houdt men daar rekening mee. Vrouwen hebben bijzondere kwaliteiten die we nooit bij een man terugvinden. Bepaalde beroep liggen beter bij vrouwen dan bij mannen of omgekeerd. In de Nederland klagen de brandweervrouwen dat ze geen promotie kunnen maken omdat de fysieke proeven op mannen zijn gericht en van het gelijkheidsprincipe wijkt men niet af.

Samuel
Samuel is 22 jaar, werkt als model en is acteur en koester zijn vrouwelijke kant. Hij hecht veel belang aan zijn kleding en zijn uiterlijke. Hij snuffelt wel eens in de afdeling van de vrouwenkleding omdat hij een smalle taille heeft en krijgt dan steeds dezelfde opmerking van de verkoopsters: ‘Je weet toch dat je een vrouwenbroek koopt? Kleding is cultureel en conventioneel bepaald en heeft niets met de eigenheid van man of vrouw te maken. Het gender is echter biologisch bepaald. Samuel zegt: ‘Ik kan er mij daar zo aan ergeren. Verschillen mogen er zijn, maar het zit zo ingebakken in onze samenleving dat het soms polariserend werkt: het is man versus vrouw. Terwijl genderdiversiteit net een rijkdom is.’ Samuel vertelt dat hij als tiener heel wat frustraties heeft gehad. Ook bij hem zien we een sterke beïnvloeding van het eenzijdig gelijkheidsprincipe waarop hij verder bouwt en toch is er de zoektocht naar zichzelf. Veel jongeren verliezen in dit digitaal tijdperk het contact met de werkelijkheid.

Inke
Inke is 22 jaar, is journalist, activist en auteur. Zij zegt: ‘ Tienerjaren zijn sowieso moeilijk, maar de zoektocht naar mijn gender, dat was echt een pure hel. Ik was verward, onzeker en lag in de knoop met mezelf. Ik had een genderdysforie, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam, voelde me angstig en had paniekaanvallen. Ik begreep niet dat mensen me neerhaalden omdat ik anders leek te zijn dan wat de maatschappelijke normen voorschreven.’ Ook Inke spreekt over ‘maatschappelijke normen’ terwijl het onderscheid tussen man en vrouw genetisch is bepaald en slechts een culturele reflectie kent. Bij Inke ligt het probleem dieper. We vragen ons af of ze haar probleem niet eenzijdig als genderprobleem verpakt!

Moeilijk om zichzelf te zijn
Uit deze drie verhalen leiden we af dat jongeren het steeds moeilijker hebben om zichzelf te zijn. Er zijn geen normen en waarden meer terwijl referentiekaders ontbreken. Jongeren zijn op zoek naar een houvast. Ze zijn opgegroeid in een digitale wereld, die voor een deel een schijnwereld is. Ze missen verbeeldingskracht en zijn vervreemd van wie ze echt zijn. Het idee van de maakbare mens is overal nog aanwezig. Er worden te veel schijnidealen nagestreefd. Ieder mens beschikt over een unieke persoonlijkheid en daar moet men op zoek gaan in plaats van verward te geraken van de vele theorieën met ronkende ideeën. We moeten terugkeren naar de eenvoud van het leven, want daar alleen is essentie te vinden. Indien er toch een genderprobleem zou zijn, moet dat dringend onderzocht worden zodat een gepaste hulpverlening kan aangeboden worden.

Mijn antwoord.

‘Beste,

Ik las de nieuwsbrief en liet hem even rusten. Vandaag voel ik dat ik er toch wens op in te gaan omdat het onderwerp me nauw aan het hart ligt en ik het belangrijk vind het niet zomaar te laten voorbij gaan in een stilzwijgen.

Ik schrik wat over het zwart-wit denken, beperkende visie rond het thema noch man, noch vrouw.Iets wat me eigenlijk wel verwonderd voor een….

Al even stilgestaan dat tijden groeien en veranderen. Dat denk processen breder te vinden zijn dan enkel in de hersenen. En dat het lichaam meer is dan wat uiterlijk zichtbaar is en men zich voor ogen houdt. De weg naar bewustzijn. Dat het hem niet zozeer gaat over de materie/ lichaam/voertuig man-vrouw. De jongeren wel de openers zouden kunnen zijn naar het breder doorvoelen, gewaarworden en beleven en de weg nemen van elk uniek te zijn en de mens niet meer te zien als gescheiden man- vrouw, wel als mens, wezen naar het SamenZijn.

Wat als die jongeren – blij dat ik me daar dan ook bij mag voegen op mijn leeftijd, want ik voel me nauw betrokken bij wat zij neerschrijven- net door zich in vraag te stellen, net de weg van vrijheid binnenin zichzelf mogen ontmoeten. Een weg die hen mogelijks naar evenwicht zal brengen binnenin zichzelf, waardoor meer evenwicht buiten en rondom hen ook voelbaar levendig zal worden. En net daardoor vroeger zichzelf zullen kunnen zijn.

Zij hebben hun eigen referentiekader, die waarschijnlijk niet meer stroken met wat we al eeuwen kennen. En welke jongere is nooit opzoek geweest naar een houvast, daarvoor hebben we in de geschiedenis het woord ‘puberteit’ tot leven gebracht. Was, is dit niet zozeer een woord om te duiden dat jongeren niet voldoen aan wat ‘volwassenen’ denken het idee te hebben dat het zo ‘moet’ Zijn!

Misschien hebben die jongeren net meer verbeeldingskracht en gaan ze net meer de weg naar binnen van wie ze echt zijn, dan wat velen pas kunnen ontdekken op een veel latere leeftijd.
Jongeren die durven zichzelf, de wereld, de medemens en samenleving in vraag stellen… Mensen naar mijn hart.

En om te eindigen wat is ‘de essentie’ van het leven?

In de hoop ik met mijn delen een wat bredere, open kijk heb meegebracht,

Groet ik u,

Jasmine ‘

Terwijl ik hier nu naar buiten zit te kijken met een dampende pot koffie. Geniet ik van de zon, de glinsterende parels op het gras, de haagbeuk met zijn kleurrijke warme tinten, het gezang van de vogels die massaal op zoek zijn naar voeding en die speels rond de appelboomstam elkander nazitten…

Wens ik jullie allen een zonovergoten zon-dag.

Jasmine

Pelgrimstocht ‘De buizerd’

img_20190426_1016503239100309946975494.jpg

Sint Jacobskerk Gent

De lente is ondertussen goed in het land. De jonge merels komen hun nest uit. De bijen genieten van de vele bloesems. De zon laat zich voelen. De natuur opent zich.

Hier in huis werk ik verder aan de gpx bestanden van mijn vorige tochten. Beelden worden geselecteerd om een algemeen zicht te geven aan de weg en er kleur aan te geven.

Zo ook is de pelgrimstocht ‘De buizerd’ aktief gebleven, een pelgrimstocht die ik in 2016 heb afgewerkt. 1600 km lange wandeltocht doorheen de verschillende regio’s en natuur in België.

Een klein groepje vrijwilligers werd gestart. Samen opzoek gaan naar hoe de weg kenbaar te maken voor het grote publiek. De anderen de mogelijkheid bieden deze weg te leren kennen, bewandelen en in ontmoeting gaan met alles wat is.

Brainstormen rond de bewegwijzering, de weg, onderhoud, overnachtingen… Een afspraak rond eventuele subsidies…

Ondertussen was mijn innerlijke weg me goed binnenste buiten aan het keren. Leerrijke vermoeiende confrontaties met mezelf en anderen. Zaken die niet vloeiend waren, lage energie die me weerhielde om aktief in beweging te komen. Alles bleef binnenin aanwezig. Mezelf hierin de tijd geven en bewust er aanwezig in blijven staan hebben me op het gepaste moment duidelijkheid gebracht.

Zo bracht een afspraak rond de werking van subsidies duidelijkheid. Ik werd voortdurend tegengehouden in tijd en ruimte. Een data die verzet werd, een hond die mijn broek beet had, een vergadering die onderbroken werd door er iemand van de trap viel, de honden die weigerden dat ik hulp zou aanbieden….

De subsidies… instanties gaan aanspreken op politiekniveau, kerkinstantie, diensttoerisme. De mallemolen van papierendossiers, vragen die worden gesteld voor de toekomst waar ik vandaag, in het Nu geen antwoord kan opgeven….

Bij mijn onderweg zijn naar huis voelde er dingen niet goed, zaken die ik hoorde, ook zaken die ikzelf voor ogen had klopte niet met mijn voelen.

Mijn intentie en de bedoeling van de weg van ‘de buizerd’ is deze zoveel mogelijk in zijn puurheid te laten. Een weg om de mens zoveel mogelijk terug te brengen naar zijn of haar bewustzijn, naar pure ontmoeting met de medemens. Waar de verbinding kan ontstaan van hart tot hart zonder in het achterhoofd aan eigenbelang moeten denken.
Het voelde voor mij dan contradictorisch wanneer ik mensen moet gaan aanspreken omwille van financiële mogelijkheden. Waar zit dan de puurheid bij de start?

En verder, in tijden waar men aandacht moet gaan schenken rond de problematiek en het zorg dragen voor de natuur. Waar ik de mens van harte aanmoedig om in beweging te komen, in contact met de natuur. De natuur die zo helend is voor de mens. Hoe contradictorisch is het dan om stickers in plastiek te laten drukken die dubbel schadelijk zijn voor de natuur. Zowel bij het maken als op termijn slijtage en waardoor de stickers dan in de natuur zullen terechtkomen.

De subsidies zouden eventueel dienen om credencials (pelgrims paspoort), papieren drager van de weg, stickers, houtenpalen, stempels te laten vervaardigen, eventueel kampeerbedjes voor bij de hospitalier…

Wanneer ik dit allemaal bekijk kwamen er vragen bij me op. Heeft de pelgrim hier werkelijk nood aan? In werkelijkheid niet, neen.
Men kan zeggen iedereen durft niet de weg op zonder papieren drager, er zijn mensen die een houvast nodig hebben. Dit is waar.
Vandaag heeft iedereen bijna een smartphone en daar kunnen GPS bestanden op. Bestaat er een schitterende app zoals Mappy. cz
Is er geen app of smartphone, dan kan iedereen ergens wel gaan uitprinten.

Het is voor mij belangrijk dat de weg in zijn puurheid blijft bestaan zoals hij gecreëerd geweest is. Een weg in verbondenheid en die opzich bestaat zonder dat er instanties aan vasthangen.
Zonder gekleurd te zijn en dit kan alleen wanneer hij ook los staat van financiële doeleinden, winstbejag, eigenbelang…

De weg zal op het net komen te staan. Gpx bestanden zullen vrij zijn. Zo zal iedereen de weg kunnen wandelen.
Een credential zal ik creëren zodat de pelgrim zich kan identificeren bij de overnachtingen. (hierbij plaats ik dan ook een oproep. Wie wenst een pelgrim onderdak te geven voor 1 nacht, wees welkom)
De credential zal ik persoonlijk bekostigen. Dit is mijn persoonlijk inbreng aan de pelgrim. De credential zal en mag niet verkocht worden.

Dit is voor mij de juiste vorm van hoe de weg verder zal groeien. Vrijwilligers blijven sowieso belangrijk op de weg. Alvast bedankt aan de mensen die zich hebben aangeboden. Wens je zelf ook aktief mee te werken via contact formulier kan je mij bereiken. Wat houd het vrijwilligerswerk in… contact leggen met de mensen op de weg, veiligheid nazien, veranderingen vermelden, netheid op de weg…

Deze vorm verteld niet dat de weg niet zal bestaan. Het komt wel vertellen dat het anders mag zijn.

Tot onderweg…

Valentijn

img_20190214_1213513278457637509241785.jpg

Valentijnsdag… Een plein…een bank… Rust… De beiaard… De zon… In de verte een vogel.
In mijn achterhoofd flitsen zinnen en situaties van de laatste weken me voorbij.

Pijn… Pijn om kwetsende uitspraken
‘zij heeft ze niet allemaal…’ ‘ze zweeft en dit terwijl ik mij openstel en me laat aanraken door de Liefde.
Evenmin is het pijnlijk om mijn grenzen te moeten stellen naar mensen die me nauw aan het hart liggen.
Grenzen stellen omwille van zelfrespect, zelfliefde… neen, zelfliefde is niet egoïstisch, is niet egocentrisch zoals men vaak beweerd of denkt. Grenzen stellen wil niet zeggen dat je de andere niet ziet of herkend wie hij of zij is, wil niet zeggen dat je de ander niet respecteerd.
Grenzen stellen is noodzakelijk om in je eigen kracht te gaan staan, je waarden waarin je staat te respecteren, om zelfvertrouwen te laten bestaan, zelfzorg… . te Zijn wie je al bent en je niet weg te cijferen uit angst.

Ik herinner me wat door meheen kwam op mijn weg ‘als ik niet zal spreken is het uit angst, en als ik zal spreken zal ik mijn naasten verliezen’.

Het is niet dat ik ze zal verliezen – misschien in contact – maar eerder dat deze mensen die een deel van de weg zijn geweest, dat we elkander niets meer bij te brengen hebben op de weg naar wie we in werkelijkheid al zijn. Of dat de relatie een andere gedaante zal aannemen. Zowieso de mensen met wie de wegen scheiden zullen nooit verdwijnen want zij zijn gewoon een deel van de weg.

En begrenzen is een noodzaak op de weg waar men het Licht verder wil laten zijn op de weg van Liefde.

En hoewel er pijn af en toe voelbaar kan zijn en dit is OK, het mag er zijn, staat ernaast ook vreugde.
Vreugde om de mensen die me respecteren wie ik ben en waar ik de mogelijkheid krijg in mijn waarden te blijven staan. Zo van die mensen waar je bij mag en kan zijn zonder dat er maar een spanning voelbaar is in mijn lijf. Mensen die ontroerd raken door mijn verhaal, mensen die hun hart openen… daar waar pure verbinding kan zijn, daar waar contact in de essentie mogelijk is…daar waar Liefde mag stromen.

Valentijn…

 

img_20190212_2144367470816958074462832.jpg

Stilte wandeling met Imbolc (Maria-Lichtmis) ritueel

img_20181013_0734279209317166289949229.jpg

We steken deze wandeling in een bijzonder kleedje : Imbolc is het Keltische feest van de vroege lente en betekent “in de buik”. De buik van Moeder Aarde bolt. In het donker kiemt het zaad. Alles moet nog beginnen te groeien en open te bloeien… het nieuwe leven maakt zich klaar om geboren te worden.
Tijdens onze wandeling vertellen we iets meer over deze bijzondere tijd van het jaar en nemen we jullie mee in een ritueel en daarrond zit de stilte geweven.

In de stilte kunnen we onszelf beluisteren, een weg van bewustwording. Stilte hoef je niet enkel zittend of liggend te ervaren, ook in beweging kan je de stilte in jezelf ervaren, zelfs in een luidruchtige omgeving. Een weg naar diepere verbondenheid met jezelf en de ander. Je gaat zelfs zonder woorden communiceren.

Wanneer je vanuit die stilte in communicatie gaat met de ander. Krijgt de relatie met de andere een veel diepere betekenis en rijker aanvoelen. Heb je de wens en/of voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan je eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat betekenen ze voor je er uiting aan geeft, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan biedt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen,waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen. Waarbij de kans ontstaat dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnen in jezelf.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn en te blijven.

Een dagje wandelen. Rust in voortdurende beweging ervaren, een eenvoudige manier om te herbronnen en ontspannen thuis komen.
We stappen van Gent naar Drongen en keren langs een andere mooie route terug.Is 16 km te hoog gegrepen voor jou ? Geen probleem, in Drongen (na 8 km) kan je terug met trein of bus.
Ter afronding van de dag voorzien we lekkere pannenkoeken en verse (choco) melk en thee.

Praktisch :

We starten om 10 u in Gent, Steendam 11. Je kan parkeren aan Gent Dampoort, 10 min wandelen naar de startplaats.
Mee te brengen : pic nic voor wie wil

Graag vooraf inschrijven via jasmine.debels@gmail.com of mireille.lotusbloem@hotmail.com
Maximum 12 deelnemers
Bijdrage : we werken met donativo ( vrije bijdrage )

Graag tot dan,

Jasmine en Mireille

 

Lieve

img_20181213_1853573263438051077076663.jpg

Zeven uur in de morgen. De stad ontwaakt. Volgens het geluid van de wagens kan ik nagaan in welke richting ze rijden. Het rondpunt aan Sint Jacobs.
Ik slaap hier nu al een paar dagen in het Jacobs huis, het voelt goed. In de dag ontvangt mijn lichaam vaak signalen, ik geef ze de nodige ruimte. Mijn rug voelt open en vrij, mijn borstkas voelt een belemmering en beperking. Mijn lichaam loopt tegen een lange gang van deuren aan. De één gaat open, de volgende staat op een kier. Hoewel het voor mij zo juist voelt om hier te zijn, voel ik dat ik wordt tegengehouden in de flow en vervolg van mijn weg. Welkom in de maatschappij.

Een bezoek aan een hartsvriendin. Een delen over mijn aankomst in België. De pijn is dieper dan ik dacht. Ik laat het toe.
Een heerlijk soepje op de middag. Ik hou het daarbij. Mijn eetlust is verdwenen en een koffie spreekt me niet aan. Niet van mijn gewoonte. Ik voel mijn energie dalen.
Ik vraag of ik in de zetel mag plaats nemen en of ik wat mag rusten en mijn ogen sluiten. Ik heb het koud. De lichaamssignalen komen terug. Ik plaats mijn voetzolen tegen elkaar en neem een kikvors positie aan. Mijn onderrug, stuit ontvangt hevige prikkeling. Net elektrische stoten. Mijn spieren in mijn benen trekken samen, krampen. Ik voel dat er een lading zit. Eventjes wat tranen. Het komt niet optimaal vrij.
Ik deel met Lieve mijn ervaring en het niet kunnen vrijuit beleven van wat ik heb ontvangen op de weg. Ik begin over mijn Christuservaringen te spreken… er gebeurt iets lichamelijks waardoor ik voel dat ik niet verder kan delen. Ik vertrouw hier op en deel deze ervaring met haar en terwijl het gebeurt en vanwaar het komt. Het ontroerd me, tranen vloeien af en toe. Ik deel verder over het ‘Hart’. Over mijn weg, mijn leven, mijn toekomst.
Het is niet de eerste keer dat een vertikale energie mij tegenhoud… beschermend.

Een warme knuffel, een schouder om op te huilen. Deugddoend, bevrijdend.
Bevrijdend om een warme thuis hier te hebben zonder oordeel naar wat vrijkomt. Waar ik mijn lichaam, geest en ziel vrijuit mag laten zijn in vrijheid en veiligheid.

’s Avonds tijdens het avondmaal voel ik me terug onwel worden. Crash. Uitgeput, zwak leg ik me terug in de zetel. Ik val in slaap en al heel snel hoor ik iemand zeggen’ hamer en bijl’ een inwendig gevoel neemt een andere richting aan. Opluchting, ik voel een vreugde over me komen. Een duidelijke zin ‘je mag stoppen met de hamer op tafel te slaan, je mag je strijdbijl neerleggen’.
Ik zie mezelf in een andere dimensie. Mijn mondhoeken gaan opwaarts. Ontspanning vult mijn lijf. Ik ontwaak stilletjes in een thuis waar zorg voelbaar is.
Dankjewel Lieve.