Pelgrimstocht ‘De buizerd’

img_20190426_1016503239100309946975494.jpg

Sint Jacobskerk Gent

De lente is ondertussen goed in het land. De jonge merels komen hun nest uit. De bijen genieten van de vele bloesems. De zon laat zich voelen. De natuur opent zich.

Hier in huis werk ik verder aan de gpx bestanden van mijn vorige tochten. Beelden worden geselecteerd om een algemeen zicht te geven aan de weg en er kleur aan te geven.

Zo ook is de pelgrimstocht ‘De buizerd’ aktief gebleven, een pelgrimstocht die ik in 2016 heb afgewerkt. 1600 km lange wandeltocht doorheen de verschillende regio’s en natuur in België.

Een klein groepje vrijwilligers werd gestart. Samen opzoek gaan naar hoe de weg kenbaar te maken voor het grote publiek. De anderen de mogelijkheid bieden deze weg te leren kennen, bewandelen en in ontmoeting gaan met alles wat is.

Brainstormen rond de bewegwijzering, de weg, onderhoud, overnachtingen… Een afspraak rond eventuele subsidies…

Ondertussen was mijn innerlijke weg me goed binnenste buiten aan het keren. Leerrijke vermoeiende confrontaties met mezelf en anderen. Zaken die niet vloeiend waren, lage energie die me weerhielde om aktief in beweging te komen. Alles bleef binnenin aanwezig. Mezelf hierin de tijd geven en bewust er aanwezig in blijven staan hebben me op het gepaste moment duidelijkheid gebracht.

Zo bracht een afspraak rond de werking van subsidies duidelijkheid. Ik werd voortdurend tegengehouden in tijd en ruimte. Een data die verzet werd, een hond die mijn broek beet had, een vergadering die onderbroken werd door er iemand van de trap viel, de honden die weigerden dat ik hulp zou aanbieden….

De subsidies… instanties gaan aanspreken op politiekniveau, kerkinstantie, diensttoerisme. De mallemolen van papierendossiers, vragen die worden gesteld voor de toekomst waar ik vandaag, in het Nu geen antwoord kan opgeven….

Bij mijn onderweg zijn naar huis voelde er dingen niet goed, zaken die ik hoorde, ook zaken die ikzelf voor ogen had klopte niet met mijn voelen.

Mijn intentie en de bedoeling van de weg van ‘de buizerd’ is deze zoveel mogelijk in zijn puurheid te laten. Een weg om de mens zoveel mogelijk terug te brengen naar zijn of haar bewustzijn, naar pure ontmoeting met de medemens. Waar de verbinding kan ontstaan van hart tot hart zonder in het achterhoofd aan eigenbelang moeten denken.
Het voelde voor mij dan contradictorisch wanneer ik mensen moet gaan aanspreken omwille van financiële mogelijkheden. Waar zit dan de puurheid bij de start?

En verder, in tijden waar men aandacht moet gaan schenken rond de problematiek en het zorg dragen voor de natuur. Waar ik de mens van harte aanmoedig om in beweging te komen, in contact met de natuur. De natuur die zo helend is voor de mens. Hoe contradictorisch is het dan om stickers in plastiek te laten drukken die dubbel schadelijk zijn voor de natuur. Zowel bij het maken als op termijn slijtage en waardoor de stickers dan in de natuur zullen terechtkomen.

De subsidies zouden eventueel dienen om credencials (pelgrims paspoort), papieren drager van de weg, stickers, houtenpalen, stempels te laten vervaardigen, eventueel kampeerbedjes voor bij de hospitalier…

Wanneer ik dit allemaal bekijk kwamen er vragen bij me op. Heeft de pelgrim hier werkelijk nood aan? In werkelijkheid niet, neen.
Men kan zeggen iedereen durft niet de weg op zonder papieren drager, er zijn mensen die een houvast nodig hebben. Dit is waar.
Vandaag heeft iedereen bijna een smartphone en daar kunnen GPS bestanden op. Bestaat er een schitterende app zoals Mappy. cz
Is er geen app of smartphone, dan kan iedereen ergens wel gaan uitprinten.

Het is voor mij belangrijk dat de weg in zijn puurheid blijft bestaan zoals hij gecreëerd geweest is. Een weg in verbondenheid en die opzich bestaat zonder dat er instanties aan vasthangen.
Zonder gekleurd te zijn en dit kan alleen wanneer hij ook los staat van financiële doeleinden, winstbejag, eigenbelang…

De weg zal op het net komen te staan. Gpx bestanden zullen vrij zijn. Zo zal iedereen de weg kunnen wandelen.
Een credential zal ik creëren zodat de pelgrim zich kan identificeren bij de overnachtingen. (hierbij plaats ik dan ook een oproep. Wie wenst een pelgrim onderdak te geven voor 1 nacht, wees welkom)
De credential zal ik persoonlijk bekostigen. Dit is mijn persoonlijk inbreng aan de pelgrim. De credential zal en mag niet verkocht worden.

Dit is voor mij de juiste vorm van hoe de weg verder zal groeien. Vrijwilligers blijven sowieso belangrijk op de weg. Alvast bedankt aan de mensen die zich hebben aangeboden. Wens je zelf ook aktief mee te werken via contact formulier kan je mij bereiken. Wat houd het vrijwilligerswerk in… contact leggen met de mensen op de weg, veiligheid nazien, veranderingen vermelden, netheid op de weg…

Deze vorm verteld niet dat de weg niet zal bestaan. Het komt wel vertellen dat het anders mag zijn.

Tot onderweg…

Valentijn

img_20190214_1213513278457637509241785.jpg

Valentijnsdag… Een plein…een bank… Rust… De beiaard… De zon… In de verte een vogel.
In mijn achterhoofd flitsen zinnen en situaties van de laatste weken me voorbij.

Pijn… Pijn om kwetsende uitspraken
‘zij heeft ze niet allemaal…’ ‘ze zweeft en dit terwijl ik mij openstel en me laat aanraken door de Liefde.
Evenmin is het pijnlijk om mijn grenzen te moeten stellen naar mensen die me nauw aan het hart liggen.
Grenzen stellen omwille van zelfrespect, zelfliefde… neen, zelfliefde is niet egoïstisch, is niet egocentrisch zoals men vaak beweerd of denkt. Grenzen stellen wil niet zeggen dat je de andere niet ziet of herkend wie hij of zij is, wil niet zeggen dat je de ander niet respecteerd.
Grenzen stellen is noodzakelijk om in je eigen kracht te gaan staan, je waarden waarin je staat te respecteren, om zelfvertrouwen te laten bestaan, zelfzorg… . te Zijn wie je al bent en je niet weg te cijferen uit angst.

Ik herinner me wat door meheen kwam op mijn weg ‘als ik niet zal spreken is het uit angst, en als ik zal spreken zal ik mijn naasten verliezen’.

Het is niet dat ik ze zal verliezen – misschien in contact – maar eerder dat deze mensen die een deel van de weg zijn geweest, dat we elkander niets meer bij te brengen hebben op de weg naar wie we in werkelijkheid al zijn. Of dat de relatie een andere gedaante zal aannemen. Zowieso de mensen met wie de wegen scheiden zullen nooit verdwijnen want zij zijn gewoon een deel van de weg.

En begrenzen is een noodzaak op de weg waar men het Licht verder wil laten zijn op de weg van Liefde.

En hoewel er pijn af en toe voelbaar kan zijn en dit is OK, het mag er zijn, staat ernaast ook vreugde.
Vreugde om de mensen die me respecteren wie ik ben en waar ik de mogelijkheid krijg in mijn waarden te blijven staan. Zo van die mensen waar je bij mag en kan zijn zonder dat er maar een spanning voelbaar is in mijn lijf. Mensen die ontroerd raken door mijn verhaal, mensen die hun hart openen… daar waar pure verbinding kan zijn, daar waar contact in de essentie mogelijk is…daar waar Liefde mag stromen.

Valentijn…

 

img_20190212_2144367470816958074462832.jpg

Stilte wandeling met Imbolc (Maria-Lichtmis) ritueel

img_20181013_0734279209317166289949229.jpg

We steken deze wandeling in een bijzonder kleedje : Imbolc is het Keltische feest van de vroege lente en betekent “in de buik”. De buik van Moeder Aarde bolt. In het donker kiemt het zaad. Alles moet nog beginnen te groeien en open te bloeien… het nieuwe leven maakt zich klaar om geboren te worden.
Tijdens onze wandeling vertellen we iets meer over deze bijzondere tijd van het jaar en nemen we jullie mee in een ritueel en daarrond zit de stilte geweven.

In de stilte kunnen we onszelf beluisteren, een weg van bewustwording. Stilte hoef je niet enkel zittend of liggend te ervaren, ook in beweging kan je de stilte in jezelf ervaren, zelfs in een luidruchtige omgeving. Een weg naar diepere verbondenheid met jezelf en de ander. Je gaat zelfs zonder woorden communiceren.

Wanneer je vanuit die stilte in communicatie gaat met de ander. Krijgt de relatie met de andere een veel diepere betekenis en rijker aanvoelen. Heb je de wens en/of voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan je eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat betekenen ze voor je er uiting aan geeft, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan biedt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen,waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen. Waarbij de kans ontstaat dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnen in jezelf.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn en te blijven.

Een dagje wandelen. Rust in voortdurende beweging ervaren, een eenvoudige manier om te herbronnen en ontspannen thuis komen.
We stappen van Gent naar Drongen en keren langs een andere mooie route terug.Is 16 km te hoog gegrepen voor jou ? Geen probleem, in Drongen (na 8 km) kan je terug met trein of bus.
Ter afronding van de dag voorzien we lekkere pannenkoeken en verse (choco) melk en thee.

Praktisch :

We starten om 10 u in Gent, Steendam 11. Je kan parkeren aan Gent Dampoort, 10 min wandelen naar de startplaats.
Mee te brengen : pic nic voor wie wil

Graag vooraf inschrijven via jasmine.debels@gmail.com of mireille.lotusbloem@hotmail.com
Maximum 12 deelnemers
Bijdrage : we werken met donativo ( vrije bijdrage )

Graag tot dan,

Jasmine en Mireille

img_20181009_1935575217664893341742182.jpg

Lieve

img_20181213_1853573263438051077076663.jpg

Zeven uur in de morgen. De stad ontwaakt. Volgens het geluid van de wagens kan ik nagaan in welke richting ze rijden. Het rondpunt aan Sint Jacobs.
Ik slaap hier nu al een paar dagen in het Jacobs huis, het voelt goed. In de dag ontvangt mijn lichaam vaak signalen, ik geef ze de nodige ruimte. Mijn rug voelt open en vrij, mijn borstkas voelt een belemmering en beperking. Mijn lichaam loopt tegen een lange gang van deuren aan. De één gaat open, de volgende staat op een kier. Hoewel het voor mij zo juist voelt om hier te zijn, voel ik dat ik wordt tegengehouden in de flow en vervolg van mijn weg. Welkom in de maatschappij.

Een bezoek aan een hartsvriendin. Een delen over mijn aankomst in België. De pijn is dieper dan ik dacht. Ik laat het toe.
Een heerlijk soepje op de middag. Ik hou het daarbij. Mijn eetlust is verdwenen en een koffie spreekt me niet aan. Niet van mijn gewoonte. Ik voel mijn energie dalen.
Ik vraag of ik in de zetel mag plaats nemen en of ik wat mag rusten en mijn ogen sluiten. Ik heb het koud. De lichaamssignalen komen terug. Ik plaats mijn voetzolen tegen elkaar en neem een kikvors positie aan. Mijn onderrug, stuit ontvangt hevige prikkeling. Net elektrische stoten. Mijn spieren in mijn benen trekken samen, krampen. Ik voel dat er een lading zit. Eventjes wat tranen. Het komt niet optimaal vrij.
Ik deel met Lieve mijn ervaring en het niet kunnen vrijuit beleven van wat ik heb ontvangen op de weg. Ik begin over mijn Christuservaringen te spreken… er gebeurt iets lichamelijks waardoor ik voel dat ik niet verder kan delen. Ik vertrouw hier op en deel deze ervaring met haar en terwijl het gebeurt en vanwaar het komt. Het ontroerd me, tranen vloeien af en toe. Ik deel verder over het ‘Hart’. Over mijn weg, mijn leven, mijn toekomst.
Het is niet de eerste keer dat een vertikale energie mij tegenhoud… beschermend.

Een warme knuffel, een schouder om op te huilen. Deugddoend, bevrijdend.
Bevrijdend om een warme thuis hier te hebben zonder oordeel naar wat vrijkomt. Waar ik mijn lichaam, geest en ziel vrijuit mag laten zijn in vrijheid en veiligheid.

’s Avonds tijdens het avondmaal voel ik me terug onwel worden. Crash. Uitgeput, zwak leg ik me terug in de zetel. Ik val in slaap en al heel snel hoor ik iemand zeggen’ hamer en bijl’ een inwendig gevoel neemt een andere richting aan. Opluchting, ik voel een vreugde over me komen. Een duidelijke zin ‘je mag stoppen met de hamer op tafel te slaan, je mag je strijdbijl neerleggen’.
Ik zie mezelf in een andere dimensie. Mijn mondhoeken gaan opwaarts. Ontspanning vult mijn lijf. Ik ontwaak stilletjes in een thuis waar zorg voelbaar is.
Dankjewel Lieve.

 

Sim

img_20181129_0726311236585802415758009.jpg

img_20181129_0726478820029709534076981.jpgZeven uur in de morgen. Hubert daalt de trap af, tijd om de poorten van het Begijnhof te openen. Ik ontwaak. Ik kijk naar de deur door het kleine venster. Het licht is uit. Buiten beginnen de daken zichtbaar te worden bij het ochtendlicht.
Ik vraag aan Hubert wat de ruimte is waar ik deze nacht het licht heb zien branden. Het doksaal. “Mag ik er even naartoe?”, vraag ik hem.
Via een kleine houten wenteltrap kom ik aan in een kleine ruimte met orgel, met zicht op de kapel.

 

Er wordt aan de deur geklopt. Lut. Lut wandelde de eerste dag mee, acht maanden geleden bij de start en zal de laatste dagen meestappen.

We starten met een heerlijk bio ontbijt, een traktatie van Lut. In de regen wandelen we richting Waregem. Met een tussenstop in Harelbeke waar we de Sint Salvatorkerk bezoeken. Ik ben onder de indruk van de indrukwekkende in hout gesculpteerde preekstoel. Nadien volgt een lange pauze waarin ik de tijd neem om de tekst na te zien van Sim over het interview van gisteren.

img_20181129_0728228359622765195156808.jpg

img_20181129_0729454892665549259986686.jpg

Wanneer ik de tekst lees ben ik me bewust hoe mijn denken in gang schiet en voel ik de beperking van wat woorden met zich mee kunnen brengen. Diep inademen en naar binnen gaan zorgt ervoor dat ik mijn rust kan terug vinden. Telkens opnieuw. Het is moeilijk om me te focussen.
Niet enkel de beperking van geschreven woorden, ik wordt ook hierdoor gewaar dat dit een beperking heeft op mijn gevoel, de belevingen op mijn weg, en het niet vrijuit kunnen spreken. Sim had me voorgesteld om niet over mijn spirituele ervaring te schrijven zodat alles op zijn tijd zich kon aanbieden. Een fijn en respectvol gebaar.
Het heeft niet lang geduurd, de tijd en ruimte is er gekomen. Het niet neerschrijven heeft ervoor gezorgd dat ik de beperking kon voelen van het inhouden en niet voluit leven van wat ik de voorbije maanden allemaal heb beleefd. Het gaf me een gevoel alsof mijn keel werd toegesnoerd. Het mag leven.

 

Dankjewel Sim voor je luisterend oor, warmte, en steun en respectvolle benadering. Dank je om dit in gang te hebben gezet.

’s Avonds overnacht ik in Waregem bij Trees. Iemand die ik 20 jaar geleden heb leren kennen. Ik krijg er een bezoekje van Jolie en Maxence, haar kleinkinderen. Hun nieuwsgierigheid is groot. Van Jolie kreeg ik een tekening met vier hartjes en welkom en in een klein hoekje… een zakje snoepjes eraan gekleefd. Wat een fijne verrassing.img_20181129_0731184262793912518727830.jpg

 

img_20181129_0731427671115884387637801.jpg

Begijnhof Kortrijk

img_20181127_110931_2678344472663054769625.jpg

img_20181127_2245272563209054806126906.jpg

 

Onder de nachttafel een beeldje van ‘ComingWorldRemenberMe’ die Magda me schonk om het een bijzondere plaats te geven in het pelgrimsthuis. Tot het juiste adres bekenbaar is blijft het hier in Wevelgem staan.
Dank aan kunstenaar Koen Vanmechelen, de persoon die het beeldje maakte en Magda om het door te geven.

Samen met Magda verlaten we Wevelgem via de Leie. Magda met de fiets, ik ernaast. Met een wat sneller tempo kom ik aan in Kortrijk, waar ik heb afgesproken met Sim voor een interview en een uitnoding voor een maaltijd.
Een fijn gesprek waarin ik regelmatig ben geraakt door mijn eigen ervaringen die ik met Sim deel. Wat fijn ook om te mogen voelen, zien en te horen dat hij me kan volgen in wat ik vertel en ik daar ook steun in ontvang. Onderwerp Jezus.

 

Na de ontmoeting beslis ik om in Kortrijk te blijven. Het is 16u en het wordt al vroeg donker.
Richting het begijnhof… Ik stap binnen in het info huis van het hof. Na een paar minuten krijg ik een ruimte waar een kampeerbed, matras en een warm deken wordt aangeboden. Als kind voelde ik me altijd aangetrokken tot het begijnhof van Kortrijk. Droom ik nog altijd van in zo een huisje te mogen wonen, helaas onbetaalbaar. En zie ik mag er een nachtje doorbrengen.

img_20181127_224902312307010491981464.jpg

 

img_20181127_2248371874069565162627544.jpg

 

Ik ga nog even naar stad opzoek naar een postkaart en om wat eten voor de avond. Wanneer ik terug kom staat de tafel gedekt met zoetigheid, kaas en geeft Hubert koffie gezet. Wat een verrassing, alsof de Sint langs is gekomen.

De nacht is er. .. het wordt stil. Ik lig in bed. Schuin boven mij een venster een klein venster. Er achter is een opening van een deur zichtbaar en licht. Midden in de nacht kom ik verschillende keren wakker en voel ik een aanwezigheid. Telkens wanneer ik het naar het venster kijjk komt een zin door meheen. ‘Je bent niet alleen, vertrouw maar.’ Ik probeer niet meer te vatten… Het is… Voorbij alle woorden.

img_20181127_231034_4085941945182639790685.jpg

 

img_20181127_2250426246558913977884552.jpg

Bezoek

Foto:Els Van Bosbeke

Ontwaken zonder wekker…in het gezelschap met vriendin Els die me een bezoek brengt op mijn pelgrimstocht. Ongewassen mijn kleren in en een verse koffie halen beneden, om dan terug kleren uit… terug bed in en genieten van het eerste heerlijke geurende koffie in gezelschap.

Foto: Els Van Bosbeke

Samen wandelen, smakelijk eten, glaasje drinken, picknick… genieten aan het meer, terras, muziek beluisteren… hihi, naar thuis kijken…elk zijn weg delen, luisteren…warmte… Genegenheid… Hartelijkheid… voelen…boeken…film…evenwicht… aannemen…geven…ontwaken…vriendschap…onvoorwaardelijk… groeien… transformatie… Zijn…
Dankbaarheid… Liefde… Leven… Genieten… Verbondenheid… SamenZijn

Een korte opsomming en delen van het deugddoend weerzien… Dankjewel Els …en tot

Ik nodig jullie, lezer graag uit naar volgende link waar je het werk van Els kan bewonderen.

https://www.elsvbphotography.com