Zorg dragen

In de beperking zal men zichzelf ontmoeten, is dit wat de mens zo een angst van heeft? Zichzelf te leren kennen!

Men vraagt vandaag niet om je hoofd aan te spreken, wel te handelen vanuit je hart.
Er wordt gevraagd om aan zelfzorg te doen… mensen wees hier blij om… Het is eens leren op een andere manier omgaan met jezelf. Niet vanuit… het is enkel voor mij… wel voor het groter geheel.
Iedereen krijgt vandaag de kans om zich los te maken van oude patronen en systemen. Wat kies je?

Al jaren hoor ik negativiteit, verzet tegen het patriarchaal systeem. En ja hoor, ik heb hierin ook een lange weg afgelegd tegen de machtsystemen het niet willen meedraaien in. Omdat alles aan die systemen mij deed huiveren, omdat niet wil begrijpen waarom muren werden opgebouwd.
Vorige week kreeg ik nog eens de kans om te zien hoe ik ermee om ga vandaag. En als ik erbij stil sta heb ik alle instituten zowat gepasseerd. En in het korte draaide het allemaal om hetzelfde… het instituut boven de mens.

Jaren heb ik verborgen gehouden dat er een man in mijn leven enorm veel betekende voor me ‘Jezus’. Waarom heb ik het zolang verborgen gehouden, wel door wat uit de instantie door de jaren heen is gevloeid en door wat er zich ernaast heeft opgebouwd.
En ja ik weet… een weten vanuit een gevoel… diep vanbinnen… het zijn de muren niet die opgebouwd geweest zijn waar macht en praal is ontstaan … maar daar wat gebeurt op straat, daar waar we dagelijks samenkomen daar is het om te doen… door zorg te dragen voor jezelf en je medemens.

Een ontmoetingsplaats die sluit… een landsgrens die afsluit… een vlucht die geannuleerd wordt…

Blijf je verder zitten met de gedachte… En de handeling..
– ik ga alleen zijn
– ze beperken me in mijn vrijheid
– alle, ze verbieden ons
– ik mag nu niet meer gaan waar ik wil
– ik zijn mijn centen kwijt
– ik keek er nu naar uit
– pff, ik moet nu thuis blijven
– *$°***€
– wat ga ik nu doen
-…

Wees creatief, apprécieer terug het kleine, wees tevreden met minder, denk niet aan wat ‘jij’ verliest (er is meer dan jij), denk niet in winst…

Laten we als mens niet handelen zoals de oude systemen, instituten. Doe aan Zelfzorg en draag zorg voor je medemens.

Oude angst

Een telefoon, hoe gaat het met je?…

Wat zich vooraf afspeelde, in een paar woorden zonder inhoud, omdat deze geen belang hebben.

Mondelinge agressie, dreiging, fysieke agressie in de rug heeft ervoor gezorgd dat mijn lijf in spanning is gegaan.
Een kapot gesprongen raam in de rug deed de emmer overlopen.
Gevolg een opname in spoed met stroke alarm.

… aan de telefoon voel ik dat het me onrustig maakt door er woorden aan te geven. Met begrip aan de andere kant van de lijn, hang ik op. Dankjewel lieve vriendin.

Ik ben in de situatie gaan kijken wat mijn aandeel was, wat er eventueel in mijn gedrag aanwezig was die iets triggerde bij de andere. Heb ik schuld aan…was mijn eerste vraag.
Telkens kreeg ik een duidelijke ‘neen’. Ik heb geen schuld of hoef me niets kwalijk te nemen aan het feit dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, zorg heb willen dragen voor mezelf en niet wens deel te nemen aan geweld in welke vorm ook. Dat ik geen schuld heb aan het feit dat de andere met zichzelf in de knoop ligt.
… Ik voelde dat deze manier niet meer bij me hoorde. Het klopte niet meer.

Toen kwam de gedachte, wat ik zou kunnen doen naar de ander om het te vermijden en anders doen in de toekomst om het niet meer tegen te komen… Ook dit voelde niet meer juist.

En dan. .. wat komt de situatie me brengen, vertellen? Wat mag er los komen en helen? Dit bracht me een totaal andere energie… ik haalde mezelf niet onderuit of cijferde mezelf hierbij niet weg en kon hierin in Liefde met mezelf blijven.

Maar de angst… die was er nog…het was een oude angst die aan het licht kwam. Eentje die ik meekreeg in de wieg en later aan de lijve ervaarde omdat ik niet deed wat de anderen zouden hadden gewild.
Zaken waarmee ik niet kon en wou mee omgaan omdat ik voelde dat het niet ok was. En op de eerste plaats had ik hier geen angst voor, wel wat eruit volgde nl. de zinnen zoals ‘ als je spreekt of tegen iemand iets zegt, dan…, chantage, manipulatie, dreigingen,.. dit bracht me naar angst. Want ik vond het heel normaal als er iets verkeerd gebeurde om daar melding van te maken omdat ik in het melden niets verkeerd zag, integendeel. Want voor mij… melding doen was helpen.
En als ik dan melding deed, dan kwamen er opmerkingen als… ‘dat heb je zelf gedaan om de schuld op de ander te steken… of… Je, beeld het je in… of… maar allé waar ga jij dit gaan halen (omdat men het eigen patroon niet zag)… of… wat verzin je nu… of… maak er geen drama van… er kwam ongeloof of kreeg zelf de schuld voor het gedrag van anderen.

Ik kwam klem te zitten, tussen mijn intuïtie volgen, dreigementen, agressiviteit… Als ik zou gedaan hebben wat mijn intuïtie aangaf, dan liep ik risico. En als ik het niet deed was er ook risico…Misschien hebben we allen wel ooit die uitspraken gehoord als ‘gatlekker’… en hebben we ooit wel eens angst gevoeld aan de lijve om wat het is om uitgestoten te worden of uitgestoten te zijn geweest. (ik hoop van niet)
Dus leerde ik mezelf af te schermen van de angst die ik voelde, want daarin was broos en kwetsbaar. Wat ik niet wist is door mij af te sluiten van mijn angst ik ook mijn hart toe deed, ik verharde en afstand nam van die bloeiende bloem die in mij aanwezig was. Ik leerde me plooien aan wat de andere wou.

Nooit zou er in mij opgekomen zijn dat ik na zovele jaren een gelijkaardige situatie zou tegen komen. Alleen nu krijg ik de mogelijkheid ze anders aan te pakken. Geen vecht – of vluchtgedrag. Wel erin gaan staan voor wat ‘goed’ is.

Wanneer je in een onaangename situatie kan zien dat beiden een pion zijn in elkanders leven, waarbij de één de ander triggerd. Dan kan je ook doorheen de andere zien en zien dat ook de andere een bagage met zich meedraagt.
Dan is er geen sprake van dader en slachtoffer, goed of kwaad.
Keur ik het gedrag af… jazeker.
Keur ik de persoon af… neen.

En dan met knikkende knieën durven ten rade gaan om hulp waarin we samen hebben gezocht naar wat het beste was voor beiden. In Liefde, in de angst en trouw blijvend aan mezelf de angst aanpakken.
Trillende benen, korte adem, knellende fontanellen. .. Het was een voortdurend spelen in angst en ontspanning de voorbije week. En dit gebeurde niet zomaar. Het is er om
de weg vrij te maken om straks mijn kwaliteiten ten dienste te mogen stellen aan hen die ze nodig zullen hebben.

En ik hoop dat het delen van mijn tekst mensen kan aanzetten tot zelfreflectie. Dat mensen kunnen zien welke impact woorden en daden kunnen hebben op langer termijn.

Maar jij die je herkent in mijn verhaal… cijfer jezelf niet weg, draag zorg voor jezelf en laat de bloem die je draagt niet verwelken.

In dankbaarheid voor de situatie, voor de helpende handen en steun,
In Liefde
Jasmine Marie José

Passie

Op tafel, een schrift, cursus plantkunde, een pen, een dampende koffie, … binnenkort terug examen.
Mijn gedachten… nu… zitten niet bij de inhoud van de les, wel bij het rand gebeuren, en wat deze opleiding me bijbrengt in het groter geheel… het leven.
Vorige week vernam ik dat een examen in het 1ste jaar niet verplicht is om verder te kunnen. Ohh, een dik pak zakte van mijn schouders. De druk, de manier waarop, om naar het 2de jaar te gaan stroomde als vloeiend water van mijn lichaam. Een diepe zucht… opluchting.. . Plots kwam mijn opleiding terug in kleur te staan, als plantjes die ontspruiten bij de eerste lentezon.

Ik moest niets meer en kon verder in mijn eigen ritme en bewuste keuze, ontspannen en verdiepen in wat moeder aarde ons dagelijks brengt aan wonderen en verwondering.

Examens, schoolkeuze, stress…. deze woorden brachten me terug in het verleden. Naar de vele opleidingen die ik heb gedaan en de op korte tijd verschillende job’s.
De eerste opleiding, ik was twaalf… ik moest kost wat kost kunnen naaien. Ik was een meisje… dus…snit en naad. Ik verveelde me op school… alles verliep zo traag… , kon niet stilzitten maar werd ervoor mij toe gedwongen… en dan escape… droomde vaak weg…en als ik niet wegdroomde… dan was ik de ‘clown’ (voor de ander) omdat ik me verveelde, heel vaak… De vakken waar ik altijd met plezier naartoe hing, dat waren de praktijkvakken, vakken waar ik mijn creativiteit kon insteken en waar ik in kon bewegen… zoals sport. In die vakken voelde ik leven stromen… De leerkracht plastische opvoeding kon niet snel genoeg een opdracht geven.
Om me te temperen kreeg ik soms dubbele opdrachten… en nog was ik soms te vroeg klaar…
Vanaf mijn 14 de werkte ik dan ook nog eens op de middag.
Afgestudeerd… ben ik wat blijven verder werken in de horeca voor een jaar.
Een paar intérims… in een juwelierszaak, juwelen mogen ontwerpen, tekenen en de etalage decoreren. Ik bleef er de periode net voor Kerst tot na Valentijn…
Een plantenzaak… het was zalig… Ik herinner me nog goed die ene zin die me is bijgebleven, ‘Jasmine is een goede werkster. Eén keer iets uitleggen en ze is ermee weg. Ze trekt haar plan, zie werk, ik hoef niet te zeggen. En wat ze doet, doet ze goed.’
De fabriek… brrrr… daar huiverde ik van en werd misselijk van opgesloten te worden en het moeten een bepaald cijfer binnenhalen, het presteren…
De kippenslachterij… één voor één zag ik die kippen voorbij komen aan de lopende band. Nen poot en… slackkkk deed het mes… ik had een bout in de hand… hmmm… Al snel verveelde het bandwerk me. Geen sociaal contact. Eén second zat mijn aandacht elders… het was raak… De bout, werd mijn vinger. Gedaan de kippen. Ik werd ontslaan omdat ik de keuze had gemaakt om tijdens mijn werkuren mijn vinger te laten verzorgen, naaien en om tetanusspuit.
Parketbedrijf. .. megagrote machines stonden hels lawaai te maken. Mijn armen waren te smal om de vellen hout vast te nemen. En mijn benen te kort om ze op een deftige manier op de tafel te leggen om te lijmen. Ik bleef doorwerken, niet luisteren naar mijn lijf… gevolg… verrekte knie…meniscus…op de OP tafel… Gedaan met parket.
Een praline winkel…. hmmm…

Krantenwinkel. Oh, daar kwam ooit eens een Indiër binnen, ik kreeg een rood steentje. Hij keek me aan en las mijn toekomst… Vroeg of laat zal jij een job doen die iets te maken heeft met gelijkheid, rechtvaardigheid… jurist, gerecht, politie… of zoiets. Ik zie die man nog altijd voor mijn ogen. Een dikke zwarte snor, donkere ogen en blauwe tulband. Een Sikh. Hmm, toen wist ik nog niet dat ik een jaar nadien zou binnenstappen bij de rijkswacht… Als ik nu stil sta bij zijn woorden… zit er een rode draad in mijn leven….

Een jaar voor mijn opleiding van rijkswacht werd ik gezelschap dame bij een 85 jarige vrouw van adel. Haar entourage maakte me dit al snel duidelijk met regels… Eén van de regels was dat ik overdag niet bij mevrouw was op haar kamer, en ze geen contact wenste en ze om achttien uur moe was en moest gaan slapen. Hmm, ik vroeg me toen af vanwaar, van wie en waarom die er waren. Dit werd me al snel duidelijk.
Mijn job was inslapen en zorgen dat de nacht goed verliep. Ik sliep in een kamer met baldakijn en een grote… nachtbel…
Een nauwe band kwam er al snel met haar, eentje zonder veel woorden. De vrouw was zeer geletterd, las veel en hield veel van Franse documentaires over de natuur. Van vier zware slaappillen (met zware gevolgen ”s nachts) , bracht ik ze naar een halveke. Achttien uur in bed, werd eenentwintig uur, pas na het nieuws en haar geliefde documentaire. Haar haren en huid waren broos. Ipv medicatie of dure shampoos kreeg ze een haarbadje met natuurlijke ingrediënten en wreef ik haar huid in voor het slapen gaan. Ik zie ze nog liggen met haar wit masker. Na twee maand kreeg de vrouw terug levenslust. ”s Morgens verliet ik het huis pas wanneer ik haar persoonlijk had gezien. Het ochtend ritueel, een goededag, hoe was de nacht, op het bed samen de krant zien, een zoen…’ À ce soir’, riep ze me telkens met een brede glimlach toen ik haar kamer deur achter mij dicht deed. De band die ik met haar had was helaas niet zonder gevolgen voor beiden. Een verpleegkundige zorgde ervoor dat ik daar een jaar nadien niet meer welkom was…en mevrouw… zat terug in haar gevangenis…
Bij de rijkswacht… haha… Ik dacht dat dit iets voor mij was… jaja, de praktijk dat was iets voor mij. ‘Da.. was plezant’. Ik amuseerde me hierin. De theorie, het militair structuur, de…. Om dan nog maar te zwijgen van de gevolgen dat ik daar mijn ‘coming-out’ had gedaan…. Kortom, dit was werkelijk niet mijn plaats, wat ik altijd wel dacht als jonge spruit en ‘halve knechtebrokke’ (zo noemde men mij vaak). Een ander deel in mij zag, voelde … wat toen de Indiër deelde… dat de inhoud hier niet aan de orde was…nl. rechtvaardigheid, gelijkheid…

1996 (7) stop ik het maatschappelijk getolereerd werkveld… en begint een lang bewust werkveld binnenin mezelf… Een Universeel geschenk.

Verschillende studies vat ik aan. Psychiatrisch verpleegkunde, houtbewerker, restaurateur antiek, D- cursus, ik ga terug naar het kunstacadémie, tuinarchitectuur, als hobby mag ik 4 jaar redactrice zijn van een plantentijdschrift, opleiding lichaamswerk. Reiki, herboriste. Sommige heb ik afgewerkt en kunnen voltooien, de praktijkscholen. Daar waar niets op papier hoeft te staan. Ander heb ik noodgedwongen moeten stopzetten omwille dat ik theoretisch niet kon presteren, ook al had ik onderscheiding op praktijk. Leerkrachten begrepen het niet.
… Jah, er bestaat ook nog iets anders… En andere ben ik nog mee bezig…

Andere zijn stopgezet omdat ik niet te kneden ben in een vakje. Dit gaat gewoon niet, het gebeurt en het is niet van niet willen… soms wens ik het zelf, want het zou mijn leven gemakkelijker maken denk ik dan soms van mezelf… maar dat ben ik dan niet en voel ik tegenkantingen in mijn lijf. Neem ik afstand van mezelf, van mijn eigen centrum en voel ik me niet goed in eigen ‘thuis’. Net dan maak ik het mijn leven ongemakkelijk. Waarom zou ik dit dan gaan doen… om erbij te horen?! Maar bij wat, vraag ik me dan af.

De keuze van mijn eigen weg te wandelen is niet altijd gemakkelijk geweest, want vaak kreeg ik tegenkantingen en het was niet altijd evident om er krachtig te blijven in staan. Het aanvoelen, zien dat andere het niet konden begrijpen of erin komen gaf me vaak het gevoel alleen te zijn en in de kou te staan. Dit deed pijn… het was vaak voelbaar als een bodemloos vat. Maar niemand kon dit vat gaan invullen, behalve mezelf.

Waarom deed het pijn…omdat ik te afhankelijk was van de ander, omdat ik op zoek was naar iemand die me begreep, met me mee kon spreken, wist over wat ik het had, waardoor er dan eventjes iets werd opgevuld… alleen zat de kans erin dat ik het kon kwijt spelen… en natuurlijk het gebeurde, want ik zocht het bij de ander.

Buiten mezelf. Het voelde als tegen een stroom invaren… en dit kon/kan behoorlijk vermoeiend zijn. Waarom zeg ik kon/kan omdat dit een weg is van voortdurend leren in het leven. En leren, het leven gaat met vallen en opstaan.

Vorige week vroeg ik uit nieuwsgierigheid aan een collega, om het naar mezelf toe te trekken en eruit te leren… ‘waarom is het voor jou belangrijk om een papier te hebben op het einde van de opleiding’.
Oeps, een vraagstelling die blijkbaar wel stof deed opwaaien…

Ik voelde voor mezelf dat het belangrijk was goed bij mezelf te blijven, in vertrouwen dat mij keuze ok is en vooral trouw aan mezelf.
Ook al is het niet altijd gemakkelijk om reacties, gedrag van een ander niet binnen te laten komen en het bij de ander te laten.
Voel ik hoe het soms aan een zijden draadje hangt om te gaan twijfelen en te denken dat ik niet goed doe… jaja, te denken…

Mijn ‘Zijn’, mijn capaciteiten zijn niet afhankelijk van een papier. Geen enkele job die ik heb uitgeoefend heb ik gestudeerd of een diploma van en toch werd ik erin gewaardeerd en herkent voor mij kennis en kunde door de werkgever. Ik heb ooit mijn eigen huis verbouwd, gemetst, plankenvloer gelegd… en toch had ik nooit leren metsen en had ik hiervoor geen diploma… wat ik niet kon of niet voor mij was gaf ik door aan een ander. Vandaag ook al woon ik niet meer in het huis, ik ben fier wat ik daar heb ik verwezenlijkt en het mag gezien worden. Als ik kijk naar mijn studiekeuzes en alles wat ik heb geleerd, gedaan en neergezet in de praktijk is gebeurd vanuit passie. Als een verlengde van mezelf. Passie die het vuur in mij aanwakkert en ervoor zorgt dat ik in mijn kracht sta… als een kruis die zich neerzet in de aarde en zijn wortels gaat verspreiden. En neen geen passie waar ik me aan verbrand, want dit is niet de passie waarover ik spreek.

Ik word de laatste tijd sterk gewaar dat ik op de proef wordt gesteld alsof ik wordt klaar gestoomd … Een periode waar mijn geduld ook sterk op de proef wordt gesteld, daar waar ik vroeger sneller tot aktie kwam, voel ik vandaag dat het belangrijk is om geduld te hebben, trouw te blijven aan mijn ‘neen’ en er tijd en ruimte wordt gemaakt voor een stevige fundering te leggen.
Mijn kracht in evenwicht komt tussen het horizontale en het vertikale, en de vertikale as zelf heel stevig begint aan te voelen. Deze niet meer moet ingezet worden om me tegen de stroom in te bewegen, wel met de stroom mee… mij neerzetten.

Ondertussen ligt mijn cursus hier onaangeroerd… tijd om deze in handen te nemen… En mijn ga verdiepen in de boeiende stof van planten, stofklassen, inhoudstoffen en nog zoveel meer.

Tafereel

img_20200119_1020112544300078045810888.jpg

Op tafel… Schriften… Een potlood, een pen… Een schrift, kruidenkennis. Studeren, zonder mezelf een moeten op te leggen.
Net onder de horizon, in de schaduw. .. een houtenbeeld… Siddhartha Gautama of Boeddha genaamd…een kaars, een mala … twee knuffel stenen ;een amethist en rozenkwarts… een schilderij met klaprozen….

Op een gegeven ogenblik kijk ik op. Het zonlicht komt pal op het tafereel schijnen. Die ene zonnestraal… mijn aandacht gaat ernaartoe . Hoewel ik intuïtief materie neerzet tot wat voor mij gevoelsmatig klopt om tot een geheel te komen, heb ik nooit stilgestaan wat er dieper in verweven kan zitten in wat ik nu zie.

Het beeld, meegebracht in 1994, uit Sri Lanka. Een man zat te werken in zijn atelier. De geur en zijn ruwe handen die streelden over het hout deden me stilstaan. De rust, vrede en hartelijkheid die in de man voelbaar aanwezig was, overhaalde me om dit beeld aan te kopen. Siddhartha Gautama, het had evengoed Yeshua geweest kunnen zijn of … Alles wat die man reflecteeerde zit verweven in dit beeld… vrede, rust, hartelijkheid.

Een schilderij met drie klaprozen, gekregen van een vrouw die me genegen is.
Voor mij staat de klaproos voor het mystieke. Haar kracht van dit fragiel uitziend bloempje – al eens opgemerkt hoe ze in haar eentje weer en wind kan trotseren. Haar habitat… zelfs in een spleet tussen twee stenen kan ze vertoeven. Rood, de kleur van liefde, hartstocht, vuur… en drie, een universeel fundamenteel getal…

Kaars… vuur, warmte en licht.

Een mala … meegebracht uit Dharamsala. Ik was daar om er geld te brengen aan een weeshuis na het organiseren van een fuif. De mala wordt gebruikt tijdens meditatie om er je gebeden of mantra’s bij te houden, zoals wij de paternoster kennen. Voor mij staat deze voor contemplatie.

De amethist… een zeer krachtige en beschermende steen. Een zuiverende werking. Bevordert zelfinzicht en helpt je om eerlijk te zijn naar jezelf toe over gedrag dat schadelijk kan zijn en niet in dienst is van je hoogste zelf. Bevordert de liefde voor het goddelijke.

Rozenkwarts is bij uitstek de steen van het hart, liefde. De steen werkt in op het hart chakra en opent het hart om liefde te ontvangen en om liefde te geven. Het zuivert en opent het hart op alle niveaus en zorgt voor innerlijke genezing en eigenliefde… En voor men liefde kan ontvangen en geven is de weg naar zelfliefde primair.

De voorbije week was het thema trouw blijven aan mezelf sterk aan de orde. Mezelf niet kwijt spelen, weg geven, wegcijferen in het contact met de ander. Afspraken maken, grenzen, begrenzen en mij durven uiten zonder mezelf af te sluiten van de ander. In verbinding blijven, ook al was angst soms voelbaar aanwezig.
Dankbaar om te zien dat ik niet meer middenin situaties sta die niet plezant zijn. Dankbaar om mijn intuïtie en zelfvertrouwen.

Dat ik gewoon kan blijven Zijn, dat ik trouw mag blijven aan mijn ‘neen’ en grens zonder daarbij de ander uit het oog te verliezen of mij er schuldig bij ga voelen. Mij blijvend in vraag stellen.

En mijn bewust zijn dat alle ingrediënten in het tafereel in mijn leven, in mezelf verweven zitten en mij de mogelijkheid geven om telkens verder te gaan, het helen altijd maar sneller en korter wordt. En dat alles verdwijnt met de noorderzon en niets blijft hangen, zalig is dat.
Zalig om blijvend gewaar worden dat de vruchten van lang werken aan mezelf, mij dagelijks levende en waardevolle geschenken brengen.
Dat ik het vredig gevoel en schoonheid van het leven mag blijven gewaarworden en deze niet meer verdwijnt, zelfs in moeilijke of minder mooie momenten.

Dus mensen geef de moed niet op wanneer je baaldagen hebt. Blijf de weg naar binnengaan en vroeg of laat en misschien wel sneller dan verwacht zal je kunnen delen ‘….het leven is een kostbaar en waardevol iets’. Vertrouw en geloof erin…

‘Elle est pas belle la vie ! ‘…

Wintersolstice

Zicht vanaf het terras

Mijn lichaam en geest heeft twee dagen nodig gehad voor ik goed ingedompeld werd in het schema van de dag.
Vroeg uit de veren. Een uur meditatie. Laudes. Ontbijt. Mijn kamer opruimen. Een engelen kaart trekken waar enkel één woord op vermeld staat. (avontuur, zuivering, doel waren de 3 woorden die telkens terug kwamen). Meditatie of de mis. Middagmaal. Vrije tijd. Meditatie, vespers. Avondmaal. Bedtijd. Tijdens mijn vrije tijd maak ik gebruik om de keuken – waar straks de pelgrims aankomen of vertrekken naar Assisi, Compostella of…-een schoonmaakbeurt te geven. De koelkast is eerst aan de beurt. Altijd wel deugddoend om deze aktie te ondernemen en je reinigt niet enkel de omgeving, op deze manier geef je jezelf een reinigingsbeurt.

Ik maak kennis met Marie-France waaraan ik af en toe een vraag stel ivm hoe een viering in elkaar zit. Hmm, ik was duidelijk niet aandachtig als kind toen ik naar de kerk ging. Of tenminste ik had andere prioriteiten. De liefde die ik deelde met mijn doopmeter en de ‘Liefde’ die er altijd is daar hoefde ik me geen zorgen voor te maken. Hmm, ik moet toegeven dat ik nog nooit zoveel naar vieringen ben geweest zoals nu.
Tijdens de vieringen bleef ik ook heel aandachtig met mijn lichaam om te zien of er nog spanningen aanwezig zijn en ook hoe mijn lichaam voelt terwijl ik zing. De lichamelijke spanningen komen af en toe de kop op steken, ze zijn van korte duur.
Ik weet niet aan wat het ligt maar de vieringen van de confraternité de Jeruzalem zijn anders dan anders. In hun vieringen kan ik Zijn. En hoe verder hoe vrijer mijn lijf werd. Misschien ligt het aan het feit dat de strenge wijzende vinger of blik er niet aanwezig is.

Le Cloître- Vézelay Basilique Marie Madeleine

Ik geniet elke dag van het lichtspektakel in de Basilique Marie Madeleine. Elk moment veranderen de tinten naargelang de weersomstandigheden. Telkens blijft ze verwonderen. Haar soberheid weet me ook te bekoren. Ook de beelden zijn sober, in natuursteen. Enkel twee iconen brengen wat kleur. Nu ik hier langer ben neem ik de tijd om met een gids de Basilique en haar lichtspektakel te leren kennen. Een rustige, bekwame dame van ‘La maison des visiteur’ neemt ons mee in een boeiend verhaal. Verschillende keren ben ik tijdens het bezoek geraakt. Dankbaar dat vandaag de zon aanwezig is en we kunnen genieten van de periode van de wintersolstice. In de basilique is er niet enkel heel veel symboliek, ook wonderlijk hoe de bouwers voortdurend rekening hebben gehouden met natuurelementen.

Vézelay – Basilique Marie Madeleine

De dagen zijn hier rustig en om wat afwisseling in mijn bewegingen te steken ga ik wandelen. Hoewel ik hier al een paar keer van passage ben geweest heb ik nooit de behoefte gehad om het dorp te bezichtigen. Het nest boven op de heuvel voelt goed.
Een wandeling brengt me naar het kerkhof. Vooral het oudste deel trekt mijn aandacht. Een sereniteit hangt over de grassen. Ik blijf er een eindje en wordt gewaar welke fijne energie hier aanwezig is.
La Cordelle waar de Franciscanen verblijven en Asquins met zijn Sint Jacobskerk waren deugddoend om er naartoe te wandelen en te genieten van de landschappen. Ik voelde me even ook terug 6 jaar achteruit op weg naar Compostella maar dan in de andere richting.

La Cordelle

Op Oudejaaravond is er een viering in de Crypte waar we allen samen het feest van Moeder van Yeshua vieren. Ervoor is er ‘l’ adoration eucharistique’. Op het altaar staat de Hostie in een… niet zozeer een kruis, het ziet er eerder een lichaam uit, een driehoek en daarop een cirkel met de hostie. Tussen de cirkel en de driehoek een horizontale lijn.
Het doet me in het bijzonder denken aan een Ankh, één van de bekendste oude Egyptische symbolen ( symbool van levensenergie, eeuwig leven).

Een volle crypte voor de oudejaarsviering. Kaarsen worden aangestoken. We zitten allen dicht bij elkaar en zingen de liederen mee die genoteerd staan op het blad. ‘Joyeuse Lumière, splendeur éternelle…’ Af en toe stop ik met zingen en neem ik de ruimte om de stemmen van de confraterniteit ten volle op te nemen en geniet ik van het zien hoeveel mensen er hier verzameld zijn om samen in verbondenheid te vieren. Op het einde van de viering help ik Marie-France met de kaarsen op te ruimen. In de confraterniteit heeft elk zijn specifieke taak en zowel de zusters als de broeders zijn actief. Zo helpen we Mateo met het opruimen van de vergaderzaal waar we na de viering met de aanwezigen rond een glas het nieuwe jaar hebben gevierd.

Nieuwjaarsdag. Ik ontmoet Alilla terwijl ze haar kamer opruimt. We wensen elkander een verbonden nieuw jaar. En delen wat ervaringen deze bijzondere plaats. ‘À tu déjà étais à Sainte Beaume’. ‘Non’ ‘Oh, c’ est magnifique’. Een plaats genaamd ook naar Maria Magdalena.
Samen reinigen we de toiletten in het gebouw.

Op de middag ga ik eten in Maison Saint Bernard. Mensen brachten alcohol mee om te vieren. Gelukkig kan ik daar niet goed tegen en wimpel ik af. Vreemde reakties komen hierdoor naar me toe. Alcohol zegt me niks, ik weet wat het met mijn lijf doet en heb al genoeg gezien wat het teweeg kan brengen. En waar alcohol is kan de tong en handelingen soms wel snel andere richtingen nemen. Een energie hangt over tafel waar ik me niet goed bij voel. Kort na het dessert en blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, neem ik de biezen.
Terug in Centre Madeleine ontmoet ik een collega hospitalier. Beginnen we te praten over de pelgrimswegen, ervaringen. Een vrouw naast me vraagt me ‘À tu déjà étais à la Saint Beaume ?’

Wordt vervolgd…

Gouden rand

Basilique Marie madeleine

Aangekomen in Lille Flandres. Een koffie. De eerste bar, hmm voelt niet goed. Ik dank vriendelijk en neem een volgende bar wat verder. Een man van Marokkaanse origine wenst me een goede morgen en brengt me een geurende koffie.
Mijn dagboek… ik vul aan. Twee uur zijn bijna voorbij… terug richting het station voor een volgende trein. Ik steek de straat over. Een kleine etalage. Eén boek trekt mijn aandacht, alles wat errond staat verdwijnt in het niets… een kaft in warm roze, bomen in zachte pasteltinten, de buitenkant van de bladen in het goud… Een Bijbel of is het… De Bijbel…
Ik volg mijn intuïtie stap binnen, vraag om hem te zien. Ik neem hem in mijn handen…voelt goed, het boek voelt als één met mezelf en niet als een materie waarnaar ik kijk en die buiten me staat.
Voor de rest laat ik me verleiden door een nieuwe tekenfilm die spreekt over het Kerstverhaal met prachtige tekeningen.
Hmm, nooit gedacht dat ik ooit zelf een bijbel zou hebben aangekocht. En hoewel ik er al één sedert mijn jeugd overal mee verhuis – een cadeau van mijn vader – heb ik deze nooit kunnen openen. De verbinding met mijn vader… De verbinding met… Vader… Spiritualiteit is altijd iets geweest dat ik met mijn papa kon delen, weinig woorden waren hierin nodig…

De snelheidstrein komt aan. Ik neem plaats… 73. Nog net voor vertrek komt een Spaans/Frans gezinnetje rond mij zitten. Ze hebben samen Kerst gevierd in Frankrijk. Schuinrechts voor mij een man, we kijken elkander aan met een zachte innerlijke glimlach. Een fijne energie is voelbaar.
Ik check ondertussen de trein voor Paris/Sermizelles… oeps… hmm, ik zal niet ontsnappen aan de treinstaking. Paris, de enige werkende metrolijn ’14’ (die heeft namelijk geen bestuurder en wordt electrisch bediend). Massaal volgen we richtlijnen die ons van punt A naar B brengt. Doet me denken aan de kort filmpjes die ik soms zie verschijnen waarin mannetjes in maatpak elkander volgen, allemaal in één kadans. Zo ziet het er bijna uit…
Paris Bercy, vijf uur wachten en de enige trein heeft een halfuur vertraging. Geen nood… een boekje… vertrouwen.
Al puzzelend met treinen, bussen… En een lift die me wordt aangeboden kom ik uiteindelijk aan in Vézelay. Hmm, bijzonder ik wordt me bewust dat 26 december de dag is waar ik normal terug zou gekomen zijn van de tocht naar Jeruzalem. Alleen bevind ik me nu hier, daar waar ik op 5 juli was vertrokken naar…
Een code, de sleutel ligt klaar. Welgekome.

Cité de la Voix

Zes uur in de ochtend. Samen met een paar zusters en broeders breng ik vóór de laudes een uur in stilte door in de kapel van het vroegere klooster. De laudes… De prachtige stemmen weten me iedere keer te raken. Een tekst wordt voorgelezen… Bij de eerste zin hoor ik de naam van Maria Magdalena. ‘Euh…de bijbel is zo dik.. ‘ hoor ik mezelf zeggen ‘… en net Nu hoor ik haar naam.’
Na de viering ga ik richting mijn kamer. Een boekje, ligt de blinken op mijn nachttafel.
Hoe begin ik hier nu aan… een legende achteraan wijst me de weg… ik kom bij de naam Marc 16.9
‘Jésus, étant ressuscité le matin du premier jour de la semaine, apparut d’ àbord à Maria de Magdala….

Ik stel me hier verder geen vragen bij. De verschillende gebeurtenissen van de laatste jaren en maanden hebben me genoeg bevestiging gegeven dat ik hier mag op vertrouwen en ik mijn hoofd met rust mag laten en genieten van het nu. Op het juiste moment in tijd en ruimte zal ik ontvangen wat ik nodig hebben.
Mijn eerste dag hier is goed ingezet in rust en vrede.

Vézelay – Centre Marie Madeleine

Onderdak

Reeds 6 jaar ga ik pelgrimeren en vraag ik mensen of ze mij onderdak kunnen bieden voor 1 nacht. De ontmoetingen zijn mooi, warm, eenvoudig en vol van liefde.
Vaak krijg ik negatieve reacties van andere pelgrims op de manier hoe ik het doe. Misschien omdat ze er niet klaar voor zijn, zoals Mevr. Duboc ook deelt vanuit haar ervaring.
Trouw blijf ik aan mijn weg.
Het korte verhaal van mevr. Duboc (zie link hieronder) doet me denken aan mijn weg.

Op een dag kreeg ik een hotelkamer aangeboden. Mijn hart gevuld met liefde, werd alsmaar groter… Liefde. Deze Liefde bracht me de mogelijkheid om op mijn beurt deze liefde verder te delen.
Een andere dag. Zag ik een vrouw haar angst om me onderdak te geven. Ik liet haar tijd zodat ze kon gaan voelen. Ik bracht uiteindelijk de nacht bij hen door. ”s morgens bij vertrek antwoordde de vrouw’ wat ben ik blij dat je aangeklopt hebt. Je leerde me mijn angst opzij zetten en mijn deur te openen voor een onbekende. Het was ook geen toeval dat je hier kwam (de vrouw had een moeilijke dag…) Je was als een engel die kwam aankloppen.

Twee verhaaltjes uit de zovele…
Wanneer je de deur van je hart opent voorbij de angst, gaan er andere deuren open.

Deze getuigenis van mevr. Duboc bracht me terug op mijn wegen. De pelgrimswegen die vandaag deel uitmaken van hoe ik in mijn dagelijks leven sta. Dankbaar om haar delen, een prachtig en warm voorbeeld die aantoont hoe we allen ergens met elkander verbonden zijn.

Vandaag is het net 1 jaar dat ik terug ben van mijn pelgrimstocht een tocht die een grote groei bracht op mijn weg binnenin mezelf. De enige weg die voor mij bestaat, telkens opnieuw. Ieder dag.

De komende zomer vertrek ik naar Reines les Bains in le département Aude. 🙏

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10157606287693476&id=676288475