Onderdak

Reeds 6 jaar ga ik pelgrimeren en vraag ik mensen of ze mij onderdak kunnen bieden voor 1 nacht. De ontmoetingen zijn mooi, warm, eenvoudig en vol van liefde.
Vaak krijg ik negatieve reacties van andere pelgrims op de manier hoe ik het doe. Misschien omdat ze er niet klaar voor zijn, zoals Mevr. Duboc ook deelt vanuit haar ervaring.
Trouw blijf ik aan mijn weg.
Het korte verhaal van mevr. Duboc (zie link hieronder) doet me denken aan mijn weg.

Op een dag kreeg ik een hotelkamer aangeboden. Mijn hart gevuld met liefde, werd alsmaar groter… Liefde. Deze Liefde bracht me de mogelijkheid om op mijn beurt deze liefde verder te delen.
Een andere dag. Zag ik een vrouw haar angst om me onderdak te geven. Ik liet haar tijd zodat ze kon gaan voelen. Ik bracht uiteindelijk de nacht bij hen door. ”s morgens bij vertrek antwoordde de vrouw’ wat ben ik blij dat je aangeklopt hebt. Je leerde me mijn angst opzij zetten en mijn deur te openen voor een onbekende. Het was ook geen toeval dat je hier kwam (de vrouw had een moeilijke dag…) Je was als een engel die kwam aankloppen.

Twee verhaaltjes uit de zovele…
Wanneer je de deur van je hart opent voorbij de angst, gaan er andere deuren open.

Deze getuigenis van mevr. Duboc bracht me terug op mijn wegen. De pelgrimswegen die vandaag deel uitmaken van hoe ik in mijn dagelijks leven sta. Dankbaar om haar delen, een prachtig en warm voorbeeld die aantoont hoe we allen ergens met elkander verbonden zijn.

Vandaag is het net 1 jaar dat ik terug ben van mijn pelgrimstocht een tocht die een grote groei bracht op mijn weg binnenin mezelf. De enige weg die voor mij bestaat, telkens opnieuw. Ieder dag.

De komende zomer vertrek ik naar Reines les Bains in le département Aude. 🙏

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10157606287693476&id=676288475

Advent

De donkerste dagen van het jaar.
Vandaag zijn we de 1ste zondag van de Advent.
Dat symboliseert dat we steeds iets dichter naderen tot Kerst. Voor Christenen een herinneringsmoment om de geboorte van Jezus te vieren, dichter naar het Licht.
Een periode van verstillen en waakzaam zijn, een periode van verwachting en hoop.

Daarnet zag ik een kerstfilmpje waar E.T in verscheen. Hmmm, ik herinner me die film alsof het gisteren was. Jeugdsentiment. Ik herinner me ook de Kerstdagen toen ik klein was, waar alle kinderen samen speelden en waar verbondenheid zichtbaar was.

Verwachting en hoop… twee woorden die me als kind en soms als volwassen ongelukkig hebben gemaakt omdat ik het buiten mezelf was gaan zoeken. Binnenin bleef ik met een diepe, niet tastbare leegte zitten.

Dankzij mijn moed, doorzetting, blijven geloven in de goedheid, in mezelf, het hart en de keuze te hebben gemaakt de weg van puurheid en authenticiteit te nemen. Ooit heb gezegd ‘ik ga pelgrimeren’, kan ik voelen dat al een paar jaar die niet tastbare leegte is verdwenen en zich gevuld geeft met iets groots, oneindig.
Terwijl ik dit schrijf wordt ik me bewust en gewaar dat verwachting en hoop een totaal andere invulling en draagvlakte krijgt in mijn leven.

Om de verbondenheid die zichtbaar was deze te laten leven in voelbare verbondenheid…
Om de ‘verwachting en hoop’ kracht bij te zetten…
Om wat voorbij is af te ronden…
Om dankbaarheid…
Om de weg naar het Licht…

In Liefde te dragen….,

zal ik deze namiddag deze periode versterken met een ritueel. Bij valavond zal ik een vuurkorf aansteken om dan vanuit het vuur de eerste donkere kaars van de advent aan te steken als symbool van verbondenheid.

Een ritueel is altijd krachtiger wanneer je dit met meer kan doen. Daarom nodig ik je uit bij me thuis. Breng je eigen intenties mee, laten we ze delen zodat ze breder gedragen kunnen worden.
Laten we samen stappen richting het Licht en het de wereld insturen.

Wens je erbij te zijn.
Wees welkom bij me thuis in de Burg. Van Gansberghelaan 7 in Lemberge.
Ik begin de vuurkorf om 16u30 aan te steken om dan om 17u een kort ritueel te doen. (graag een seintje vooraf)

Wat breng je mee…

Een blok hout voor op het vuur.
Een kaars.
Een dekentje.

Nadien eten we iets kleins samen in de vorm van potluck (iedereen brengt iets lekkers mee)
Wens je iets te delen tijdens het ritueel, poëzie, muziek… Breng gerust mee.

Thee, water is aanwezig.

We sluiten af om 19u.

Warme groet,
Jasmine Marie José

Op reis…

Dankbaar om het weekend en wat het subtiel met zich meebracht. Een thuis waar mensen zich goed voelen, waar gedeeld kan worden, warme omarming, geven en ontvangen, waar evenwicht voelbaar was en is. Waar openheid en kwetsbaarheid zijn vrijheid nam. Het voelen hoe iets wordt gecreëerd. Dank aan alle aanwezigen 🙏
Dit weekend mocht ik mij laten begeleiden in een trancereis naar de onder- en bovenwereld met duidelijk visuele beelden en boodschappen.

Bij het even uitoefenen en na een vraag. Verscheen het hert met de woorden geduld en vertrouwen.
Toen ik de onderwereld instapte had ik de vraag ‘toon mij de volgende stappen in wat ik nu nodig heb’. De onderwereld stopte niet bij een landschap… Ik werd dieper meegenomen in een heel diepe spleet met een duidelijke boodschap ‘niets worden voor je iets wordt’. Hoewel ik werd geraakt, voelde ik diep van binnen dat dit mijn weg is die ik te gaan heb. Toen ik naar bovenkeek zag ik mijn krachtdier het hert uit zijn gewei kwam een vlinder die zich ontpopte. Een woord kwam ‘vreugde’.

Aan de bovenwereld stelde ik bewust geen vragen. Ik kwam in ontmoeting met Merlijn in de kruin van een boom. Toen verscheen een unicorn die in een energetische spiraal, blauw-wit licht naar boven mee werd genomen. De boodschap die ik kreeg ‘sta in je licht en kreeg een licht mantel over mij heen’.

Om te eindigen kregen we allen nog een klankbad. In zachtheid en vreugde gedragen. Er was zoveel te zien dat het in woorden niet te vatten is.
San ik ben je dankbaar voor je begeleiding en wat je bracht. Jou kracht, zachtheid, warmte en rust die je in je meedraagt en meeneemt tijdens je begeleiding is werkelijk een meerwaarde.

In dankbaarheid
🙏