Woordeloos

De laatste drie dagen niet meer geschreven. De ervaringen op de weg zijn zo groot, rakend in schoonheid, dat er geen woorden voor zijn of dat ik voel dat woorden overbodig zijn. 

Prachtige en warme ontmoetingen. Hartelijke mensen. De natuur is subliem. Ondergedompeld in geuren en kleuren. Ondergedompeld in de rijkdom van rust, stilte, ontmoeting, verbinding. Lichaam en geest worden gevoed. 

Genietend in de zon op een terras met mensen rondom mij, ’s avonds verwelkomt worden en waar delen een vanzelfsprekendheid is, tot me laten zegenen door natuurelementen en wezens diep in het bos. In verbinding met al wat is.

Graag deel ik met jullie een diepe wens. Het liefst zou ik dit geschreven jullie als cadeau willen geven. Dat het geschrevenen voor jullie werkelijkheid mogen worden. Dat de woorden zich kunnen omzetten in realiteit, in daden. Dat elk van jullie een diepe verbinding met zichzelf, met de ander mag voelen. Mag gewaarworden dat het leven door je stroomt. Dat vreugde je hart mag vullen. Dat je vanaf morgen niet enkel mij blog leest maar we samen op weg gaan waar ruimte is voor elkaar, binnen elk zijn eigen ruimte, met respect voor elk in zijn eigen waarden en  eigenheid. Waar we gewoon zijn zonder iets te moeten ‘zijn’. Op jouw tempo. Je kan het. Welkom op de weg.

Graag deel ik de voorbije dagen in beeld hier en in de volgende drie berichten. Ik heb jullie lief en dank je dat jullie er zijn. 

Sarlat

Automne

‘De pelgrim’ – Louis Rochelet

​Ik verlaat Bergerac na twee dagen bij vrienden te zijn geweest. Een tekening van een Louis vergezeld me verder op de weg ‘de pelgrim’. De weg gaat langzaam omhoog richting Monbazillac van hieruit heb ik een schitterend zicht op Bergerac en le Perigord. Het is zonnig. De natuur is stil. Weinig tot bijna geen gemotoriseerde voertuigen. Tussen de velden van  wijnranken door brengt de GR6 me van dorp tot dorp.

Bergerac

De natuur begint hier te veranderen van kleur.
Boeiend om te zien hoe de bomen, struiken via  kleuren aantoont hoe de energie aanwezig is in de herfst. Van groen naar geel, oranje en dan rood om dan de bladeren aftegeven aan de aarde. De energie gaat in beweging om richting de wortels krachtig en stevig te worden en om zich dan te kunnen ontvouwen naar de lente toe met een brede krachtige bodem. Wat een prachtige voorbeeld van transformatie. Dalen om nadien terug te kunnen stijgen in continuiteit en evenwicht. Naar binnenkeren en integreren om pas nadien met een stevig basis naar buiten te komen. Geven en ontvangen.
Over de velden hangt een fel wit licht die de kleuren nog meer laat tot hun recht komen. Een bijzonder lumineus licht die vreugde brengt en die ik niet in beeld kan brengen. Ik laat het tot mij komen.

Aangekomen in een dorp volgt een hond me op de weg. Wat een lieverd.
Ik bel aan. Een vrouw doet open en helpt me voor een overnachting. Ik kom terecht in een koeiestel omgetoverd tot luxueze slaapkamer en badkamer. Een zakje met avondmaal wordt voor me klaargemaakt. Een rustige avond alleen met een boekje. Deugddoend.

‘Automne il pleut des feuilles jaune,
Il pleut des feuilles rouge,
L’éte va s’endormir,
L’hiver va venir,
Sur la pointe de ses soulier gelee

Marie chatbouton