Sint Jakobskerken in Wallonië

 

DSCF5982-2

Gent 11 mei 2016 – Mijn woonkamer. Mijn ogen sluiten. Ik hoor de vogels. Het geronk van een vliegtuig, op weg naar een verre bestemming. Voor mijn ogen zie ik weidse velden. Ik sta op de rand van een bos. De bladeren maken een ritselend geluid. Ik kan de geur gekoppeld aan dit beeld bovenhalen. Het voelt goed. Het voelt rustig. Het is stil geworden….

Beneden gaat een garage poort open. Ik open terug mijn ogen.

Binnenkort zet ik mijn weg verder en zal ik alle Sint Jakobskerken in België via een wandelweg met elkaar verbinden.  Als opwarmer zal ik eerst Doornik verbinden met de weg van vorige zomer.

Het 40 dagen concept wordt waarschijnlijk een 40+40 dagen 😉 . Op dezelfde manier, met 1euro per dag.

Vorige zomer ben ik erin geslaagd met 37,68 euro. Op deze wandeltocht kreeg ik ook donaties waaronder in totaal 125 euro. Dit bedrag zal ik op mijn beurt doneren. Voorlopig nog onbekend. De weg zal me daar meer duidelijkheid in brengen.

Eerst nog even wachten op mijn schoenen die in herstelling zijn en dan….

 

Ruimte en tijd

DSCF2327Regelmatig zie ik de volgende Quote verschijnen op Facebook.
Telkens voel ik dat dit iets met me doet.
Het voelt zo tegenstrijdig.
De gedachte alleen al, is al een vorm van wraak.

‘Ne jamais chercher la vengeance envers l’ennemi.
Le temps s’en charge.’- Auteur inconnu

Ik en mezelf

L1006785-bewerkt-2

Gent 18 februari 2016 – Een gesprek. De andere en ik, ik en de ander.
We staan recht tegenover elkaar.
Het onderwerp. Iets vertellen vanuit het ik-gericht zijn, de andere willen helpen versus iets meedelen vanuit je ‘zijn’ zonder verwachtingen.

Een vraag. Een aanraking. Oogcontact. Mijn lichaam.
We blijven elkander aankijken.
Een intens contact.

Ik voel mijn mondhoeken in een opwaartse beweging gaan.
Het antwoord komt niet. Niet dat ik het niet ken, integendeel. Woorden verdwijnen. Er beweegt iets door mijn lichaam. Alsof er iets mij naar boven trekt en terzelfder tijd iets naar beneden, naar de aarde. Intens.
Vibrerend.
Mijn woorden komen er niet meer uit. Geen uitleg. Ik heb het idee dat woorden uitéénvallen. Letters.
“Ah, wat is dat! Voel je dat!”, krijg ik eruit met een krachtige stem. Ik begin te lachen, van een niet wetend hoe mij gedragen.
Ik word bewust dat mijn woorden overbodig zijn. Woorden, mijn gevoel.
“Stop, laten we lossen. Voel!”, hoor ik mezelf zeggen.
We krijgen het antwoord in een andere vorm. Ik voel een stekende pijn in het hart. Mijn hand. Mijn borstkas. Vreugde. Kracht.
Voor de eerste keer voel ik mijn lichaam in een totale verbondenheid, in continuïteit . Iets is veranderd. Ik voel geen angst.
Zelfs de pijn in de hartstreek baart me geen zorgen. Vertrouwen.
Het is me niet vreemd. Herkenning in me diepste. Ik en de ander, de ander en ik.
Mezelf met mezelf met de ander.

Frisse lucht. Mijn lichaam vraagt beweging. Trams, bussen. Ik huppel. Ik hou me in. Mensen kijken me aan, of denk ik dat ze me aankijken. Foert. Ik huppel verder. Water. Een plaswater. Het verlangen van een klein kind komt naar boven. Al huppelend, springend verplaats ik me over het plein. Ik spring de hoge treden naar beneden. Aarde. Ik leg mijn handen op de aarde.

Ik ga even terug op mijn stappen. De avond afronden.
Nog even een liedje  ‘Uniao’. Ik verdwijn.
Op het perron wacht ik op de tram. Vanuit mijn bekken voel ik mijn lichaam in beweging komen. Ik wiebel. Ik dans. Subtiel. Ik laat zijn wat er gebeurd is. en probeer het niet te begrijpen, te verwoorden.

Het is al laat. Mijn bed. Het ene been komt naast het ander te liggen. Ze zoeken plaats onder de frisse lakens. Met mijn twee handen neem ik het laken vast. Mijn dons. Mijn huid. Ik laat me dragen ik word gedragen.

le poème Marie-Hélène

20140611_073320_1_1_1-2J’ai marché sur les chemins

Dans le pas des anciens

J’ai respiré de doux parfums

Ma main dans ta main

Sur ma route, j’ai rencontré

Des frères, des sœurs, des exilés

Qui comme nous avaient choisi

De faire un break dans leur vie…

Ils venaient de toute le pays

la Chine, la Suisse et l’Italie

la Belgique, les Etats Unis

Nous étions tous hors du nid…

Au petit matin la lumière

Venait nous réchauffer le cœur

Je disais souvent des prières

Devant ce tableau enchanteur …

Mon sac à dos pesait bien lourd

Et j’étais parfois fatiguée

Car nous marchions huit heures par jour

Par tous le temps, vers les sommets

Après la France traversée

l’Espagne nous a ouvert les bras

Avec les monts des Pyrénées

Nous avons tous uni nos voix

les belles églises et leur mystère

jalonnaient nos longues journées

Et c’est à l’abri des fougères

Que nous parlions sans nous gêner

Certains racontaient les galères

moment douloureux du passé

Alors enfin c’était la bière

Qui venait nous réconforter

En arrivant à Santiago

la terre promise, l’eldorado

Ce fut le soleil après la pluie

Comme une cerise sur un gâteau

Marie-Hélène (sept. 2014)

Une amie de cœur

De Camera

20140326_195343_1-2Zonder camera op stap, iets wat in vele oren vreemd   klinkt vooral als men weet dat je fotograaf bent.

De keuze was niet gemakkelijk en twijfels kwamen heel vaak de kop op steken na gesprek met vrienden.  Ik zou hier kunnen een reeks opsommingen doen van voor- en nadelen, deze zijn voor ieder verschillend.

Voor mij is het duidelijk geworden dat ik geen zin heb om overal de camera mee te nemen. Je leest het goed. Overal, ook naar het toilet 😉 . Geen zin om mij zorgen te maken wanneer ik de ganse dag door de regen aan het wandelen ben en in mijn achterhoofd mij moet zorgen maken om mij  toestel.

Wat vooral de doorslag heeft gegeven, is dit.  Het is het nemen van een beeld in het nu-moment over iets dat we amper een paar seconden geleden hebben gezien, iets wat al tot het verleden hoort. Om het te tonen in de nabije of verre toekomst. Het drukken op het knopje maakt de verbinding tussen beiden. Het kan op verschillende manier worden geïnterpreteerd. Het kan een continuïteit zijn tussen verleden-heden-toekomst. Het kan ook een breuk zijn tussen verleden en toekomst. Dit  betekent voor mij, het niet leven in het nu moment.  En dat zou in tegenstrijdigheid zijn aan het waarom van mijn tocht naar Compostela.

En voor de mensen die denken dat ik er totaal met lege handen naar toe ga….  ik verberg in mijn broekzak mijn telefoon 😉

 

 

 

Topoguides

20140319_222951_1Wanneer je jong bent en je de wereld wil verkennen dan heb je zowat je eigen-wijze manier van voorbereiden en hou je je sterk vast aan zekerheden. Een belangrijke plaats mocht ik zeker niet missen en één van de belangrijke redenen was dat ik maar één keer naar het land zou gaan (allé, dat dacht ik toen). Een nog belangrijke reden, controle uit angst. Angst voor het onbekende.

Bij mijn eerste reis klampte ik me stevig vast aan tijdstip en plaats die ik me had voorgenomen. Alles werd heel lang voordien tot in de puntjes uitgestippeld. Waarbij ik natuurlijk toen geen rekening had gehouden dat niet alles verloopt zoals men wil, vooral niet in een land waarbij paard en kar nog een belangrijk transportmiddel was.  Stress en frustratie was het gevolg van het niet kunnen loslaten.  Bij mijn volgende reis werd dit al wat minder. Toen zag ik globaal mijn reis op de kaart. Met een beperkt aantal niet te missen plaatsen. En veel reisgidsen lezen (kwestie van me toch nog wat zekerheid te geven). De daarop volgende verre reizen werden telkens minder in voorbereiding. Een reisgids werd de avond voordien bekeken om te zien wat ik de volgende dag zou kunnen doen. Tot vorig jaar werd voorbereiding nihil. Voel ik me er goed dan blijf ik langer, bevalt de plaats me niet dan ga ik verder.

Voor  Compostela heb ik verschillende Topogidsen aangekocht en vandaag werden deze per post verstuurd naar de plaats waar ik deze zal nodig hebben. Wat me ook bespaart in gewicht. De gidsen zijn er enkel in uiterste nood. Voelen wat erop mijn pad komt.  Leven in het NU!

Tip: Koop je topogidsen (topogids €16 +topokaarten €15 ) ter plaatse in een grootstad,  dit om geen extra portkosten te betalen (België- Frankrijk per post €13)

‘Mezelf’

20140312_074942_1_20140312080723841_20140313131849382-2Oorspronkelijk is deze blog ontstaan omdat ik zelf op zoek was naar informatie omtrent de Camino, om dan op mijn beurt deze te delen met anderen. Het delen vóór – tijdens en na het stappen. Dit was voor mij het eerste voor de hand liggende reden. Dagelijks nieuwe verhalen op het net plaatsen. Op zich niets mis mee.

Een andere reden is dat op deze manier mensen aan het thuisfront mij kunnen volgen. Een geruststelling voor sommige personen want ik had nooit gedacht dat een reis doorheen 3 landen in Europa zoveel angst kon teweeg brengen bij anderen. En daar begint het schoentje te wringen. Niet gezond, want mijn voeten zullen veel zorg nodig hebben.

Wat ik hier echter was vergeten is mezelf… en sedert vorige week werd ik door verschillende omstandigheden daar heel sterk op gewezen. Zelf een hedendaags banaal communicatie middel ‘FB’…wat toch niet zo banaal voelt als je er dieper over nadenkt.

Ik stap deze Camino voor mezelf en vandaag durf ik dit eindelijk eens te zeggen ‘VOOR MEZELF’ . Ik maak deze blog omdat ik graag deel en daar veranderd er niets aan. Wat wel veranderd is dat het zal gebeuren op het gepaste moment in tijd en plaats,  rekening houden met mezelf.