Hafez

Voorbije nacht was het de langste nacht van het jaar.
En dit werd, wordt op vele plaatsen gevierd. Zo was ik gisteren op een viering in Ronse. Op de uitnodiging stond een schitterende zonsopgang die schijnt doorheen een boom. De titel ‘Chelle’ 2019. De geboorte van het Licht. De geboorte van Mithra, de zon). Ernaast een kleurrijk beeld met vormen, ik kon niet goed uitmaken wat het was. Een naam… Hafez.
De namen, beelden… trokken me aan. Zonder te kijken wat het werkelijk inhield nodigde ik mijn zus uit.

Zogezegd, zogedaan. Gisteren waren we op stap richting Ronse. In de zaak waar de viering plaats vond stond een tafel vol met tweedehands spullen. Een boekje lonkte… bomen… ideaal voor de opleiding plantkunde. Een piano, een micro… een dame kleurrijk gekleed met Oosters gewaad.
Bekende gezichten. Een goedendag hier, een goedendag daar.
Een korte intro over hoe Midwinter in Iran wordt gevierd…. Iran… klonk in mijn oren.

Nog niet zolang geleden had ik een droom waarin Iran in voorkwam, ik ontwaakte met een gevoel dat ik naar ginder werd geroepen. Het bracht me wat in verwarring en begreep niet waarom dit op mijn weg kwam… De ervaring heeft me geleerd om niet proberen te begrijpen en verder in vertrouwen te blijven staan. De tijd zou/zal me wel duidelijkheid brengen

Terug naar de avond…
Een tafel stond versierd met rode vruchten (teken van vuur, warmte – de zon) Een boek,
Avesta (Perzisch – is een verzameling van Avestaanstalige religieuze teksten die het heilige boek vormen van het zoroastrisme, de pre-islamitische religie van Iran. Vermoedelijk aan het einde van het 2e millennium v.Chr. en werden mondeling overgeleverd. bron- Wikipedia)

Een kort verhaal wie Mithra was.
Geboren uit Anahita (Perzische godin van de liefde en van de vruchtbaarheid en kreeg het epitheton van Moeder van God.) Ze trok zich terug in een grot en schept uit het niets een zoon, Mithra. De God Mithra.

Op traditionele wijze volgt poëzie op muziek. Toen werd een gedicht van de poëet Hafez (14° eeuw) voorgelezen door een man in het Perzisch.
Nog geen volle zin werd uitgesproken… en ook al kon ik het niet begrijpen… raak… mijn lijf vulde zich met wat ik Liefde noem. Ieder uitgesproken woird bleef verder zinderen doorheen wie ik ben.

Deze morgen bij het ontwaken werd ik nieuwsgierig naar wie Hafez was. Toen vond ik onderstaand tekstje in een filmpje. Wanneer ik verder keek wie het filmpje had gepost, zag ik staan Lectorium Rosicrusianum, die eerder deze zomer in synchroniciteit op mijn pad kwam.

Van God heb ik zoveel geleerd dat ik me niet langer meer beschouw als een Christen, een Hindou, een Moslim, een Boeddhist of een Jood.
De waarheid heeft zoveel genereus met me gedeeld dat ik me niet langer meer beschouw als een man, een vrouw, een engel of zelfs een ziel zo naakt.
De Liefde is zo hecht met Hafiz bevriend geraakt dat zei tot as is gegaan en mij heeft bevrijd van iedere notie en voorstelling waarmee mijn geest zich ooit heeft vermeld.

~ Hafez

Zoals oude patronen in de vroege zomer aan een snelheid op tafel kwamen te liggen om opgekuist te worden, zo is het nu de beurt om van de ene synchroniciteit in de andere terecht te komen, Ze volgen elkander alsmaar korter op elkaar, net zoals de bevestiging van de tekst van Hafez ..op een golf van Licht en Liefde.

Wat ik de laatste tijd mag ontvangen kan ik niet in woorden uitdrukken… Ik denk zelf dat er geen woord voor bestaan en als er wel één zou zijn of bestaan… dan zou ik ontsnappen aan wat het inhoud.

De Licht volste kortste dagen …

Jasmine Marie José