Diepgang

​Goedemorgen allen. Jullie die me dagelijks volgen op deze blog.

Ik moet jullie iets bekennen. Het is al een eindje dat er een latent gevoel bij mij aanwezig is, waar ik niet echt veel aandacht aan heb gegeven en ik voel dat ik de behoefte heb om te delen zodat ik het kan laten leven en transformeren.

Terwijl ik hier nu op een terras, in de zon, mijn lichaam laat genieten van niets doen. Voel ik dat er in mijn lijf twee bewegingen gaande zijn. De ene beweging is het verlangen van naar buiten komen, de andere de noodzaak van naar binnen.
Naar binnen: cocon, in, integreren, aards, stilte, vertragen …
Naar buiten: met een minimaal aan woorden voelbaar aanwezig zijn.
Verschillende keren heb ik signalen mogen ontvangen en bevestigingen in ontmoetingen. Toch blijf ik ze ergens opzij duwen ook al brachten ze tevredenheid, een gevoel van thuis komen.

Eenmaal was de energie zo krachtig dat als ik er nu bij stil sta en het visualiseer, ik als een vuurpijl het heelal zou ingestuurd worden 🙂
Zelfs mijn dromen geven mij al een paar weken boodschappen. Boodschappen die ik nog niet volledig kan plaatsen.

Ik voel dan ook de noodzaak om momenteel niet veel te schrijven, in woorden te gaan, in het mentale. Ik voel dat dit een belemmering is om ten volle in beleving te kunnen gaan in wat er voelbaar aan het groeien is. Woorden belemmeren mijn energie om deze ten volle laten stromen.
De enige klank die voor mij juist aanvoelt momenteel is deze van niet bestaande woorden die vertrekken vanuit mijn buik naar buiten brengen.
Ik ben mij bewust dat ik een nieuw stuk in mag gaan en waar ik mijn energie ten volle nodig heb om in balans te blijven.

Ik zal dus momenteel niet meer via tekst mijn weg delen, wel via beelden. Ook al besef ik dat velen mijn blog graag volgen en dagelijks erop zitten te wachten. Echter ik kan het niet opbrengen en het zou niet eerlijk zijn ten opzichte van mezelf en ook ten opzichte van jullie, want wat heb je aan loze woorden zonder diepgang.
Een diepgang die ik graag laat leven en groeien in levende lijve,

Tot binnenkort via beelden op deze blog of in levende lijve

Ik wens jullie nog een zonnige dag.

Liefs Jasmine

Ps. Ik blijf zowiezo bereikbaar

école buissonnière

Ik open de deur. De zon schijnt op de kerktoren. De bakker. De geur van koffie heeft de ruimte gevuld. Met een boek, een pot koffie aan mijn rechterkant en wat brood start ik mijn dag. 

Na het borstelen, de afwas en op te ruimen verlaat ik met zorg de gite. Op tafel laat ik een verse pot kweeperen stroop met een briefje eronder voor de hospitalière.
De kleine gite in Cluis is een zalige stopplaats op de weg. En net zoals vele pelgrimsherbergen is het belangrijk om er zorg voor te dragen en met respect de ruimtes te gebruiken en materiaal.

Cluis

Neuvy Saint Sepulcre

De weg vandaag gaat over een groot deel harde wegen. Het is warm, de thermometer haalt bijna de 20° en dat voor begin november. Wat heb ik geluk, nog maar vijf dagen regen of zelfs niet, sedert 16 augustus. Een groot deel van de ochtend zing ik langs de weg, verruimend.

In Neuvy Saint Sepulcre trakteer ik mezelf op een etentje. Een bezoek aan de basiliek waar het altaar in een rond gebouw staat.
De rest van de namiddag gaat via velden en graswegen. Af en toe sta ik te praten met de koeien. Zelfs de stier komt erbij en reageert terug.  Mooi om te zien hoe moeder koe zorg draagt voor haar kalf.
Vlinders fladeren rond me heen. De natuur is hier nog behoorlijk groen. Hertren staan me aan te kijken. De avondzon verdwijnt. Vroeg in de avond kom ik aan in la Chatre.
Mijn avond is gevuld met de cinema in een schitterende zaal. Een film passend bij de weg ‘l’école buissonnière’ over natuur, liefde, verbinding, delen…

Basiliek Neuvy Saint Selpulcre

De maan verlicht de daken. De kerktoren. De klok. Tien uur. Bedtijd.

Herdenking

Hup, richting Gargilesse verder langs het water en via de GR 654.

Fietsers komen in mijn richting aangereden. Amai, aan de snelheid dat ze rijden en met een afgrond aan hun zijde, ik zou het niet durven.
Op een grote rots zwevend boven het water met een diepte van wel zeventig meter, geniet ik van het prachtig uitzicht. Mijn telefoon. Mijn mama, een fijn gesprek.

Ik geniet van de rust en de stilte die het water met zich meebrengt. Gedragen. De warme kleuren van de bomen reflecteren in het water. Reflecties. Telkens weten ze mijn aandacht te trekken.

Terwijl ik een helling afwandel rijden twee fietsers hem naar boven. Uitgeput. Ik maak plaats voor hen. ‘Ah, vous avez vu que en est cuit. Merci’, reageert één van de fietsers. ‘Prenez bien soins de vous, courage’, antwoord ik terug.
Wat verder in een dorp haalt een hoogbejaarde vrouw haar hout binnen. Op de achtergrond een kleine man met wijde bruine broek tot aan de enkels, klompen, een pet, een geruit hemd en bretellen. Haar man, hij kapt het hout.

Gargilesse

Gargilesse

Romaanse kerk en zijn prachtige fresco’s in de Crypte

Fresco – crypte

Aangekomen in Gargilesse kruis ik mijn vingers in de hoop ergens warm te mogen zitten bij een warme kop koffie. Tevergeefs. Ik was vergeten dat het een feestdag is vandaag. Oeps, op een lege maag doe ik verder.

Met de zon in mijn rug. De vele kraanvogels in de lucht. De kraaien, merels die weg vliegen bij mijn komst en de roodborstjes en pimpelmeesje die zingend me vergezellen denk ik even terug aan de mensen in mijn familie die heengegaan zijn.
Aan mijn meme (moederszijde) die op haar sterfbed lag en toen ik binnen kwam één oog opende en mompelde ‘kzin nog niet dwou wè’. Achter haar hardheid schuilde een fragiele vrouw.
Pepe, die zo jaloers kon zijn en een grote mond opzetten, maar zo een klein hartje had.
Pepe l’eau (had ooit een huisje aan het water) waar ik niet durfde een vinger veranderen aan tafel omdat hij mij voortdurend in het oog had, achter zijn strengheid schuilde een zacht iemand. En dan mémé l’eau die zo rancuneus kon zijn en weigerde haar dochters te zien, terwijl in het diepste van haar hart, haar hart pijn deed. Wat ben ik blij dat ik bij elk van hen verder kon kijken dan wat ze op het eerste zicht zichtbaar was. Ik zag ze allen graag, met hun gebreken.
Met een open hart komen er herinneringen naar boven, die me vreugde schenken op de weg. Hartverwarmend.

Aan mijn doopmeter die me met weinig woorden kon begrijpen en me in stilte de weg wees. Ze was mijn houvast.

Dampierre

Château de Châtelier

Voor de tweede maal zag ik vandaag een uil wegvliegen. Ik wist niet dat dit zo een grote vogels waren. Ze zijn ook zo stil, geen geluid, zwevend over de velden. Een wezel komt mijn richting aangelopen.
Het is bijna avond, ik nader mijn voorlaatste dorp voor Cluis. De geur van verse soep komt mijn neusvleugels strelen. Hmm, ik doe mijn ogen even dicht. Een witte rook pluim boven een kookpot…
Terug naar hier. De avond valt. Terwijl de zon op mijn rechterkant de horizon verlaat in een warme gloed, staat links de maan in vol ornaat aan de hemel. Het is bijna volle maan.

Tip: op de weg naar Compostela neem vanaf Gargilesse de GR654 tot in Crozant ipv de pelgrimsweg

Crozant

La Creuse

Ruïne de Crozant

Het venster ziet er wazig uit. Dauwdruppels. Ik steek even mijn neus buiten. Brrr…op de planten een laagje vorst. Ik warm de rest van mijn eten op van gisterenavond. Ondertussen ruim ik de gite op en maak ik mijn rugzak. Na het ontbijt richting het gemeentehuis om de sleutel af te geven en te betalen. Een koffie in de bar en klaar voor een nieuw vertrek.

Kunst langs de GR 654 – Crozant

In de plaats van de Compostella route kies ik voor de GR 654. De weg daalt af naar de rivier, is het nu la creuse of l’indre, want de grenslijn ligt in het midden. Een iets is zeker ik verlaat vandaag het departement la Creuse pour l’Indre via de brug van Crozant. Ik geraak er soms niet aan uit met alle departementen.
Een prachtig stuk GR route, een aanrader. Van Crozant tot in Cuzion wandel ik in de bossen en langs het water via le lac d’éguzon en zijn stuwdam.

Zicht op de ruïnes van Crozant

Wat doet het deugd van andere wegen te nemen dan de uitgestippelde Compostella routes, niet alleen voor de voeten – veel harde wegen – ik ontvang veel meer energie van de natuur dat het veel minder vermoeiend is of laat ik het zeggen een gezondere vorm van vermoeidheid.

Le lac d’éguzon

Een pelgrimstocht. Het is niet het aantal kilometers, snelheid, hoeveelheid die belangrijk is. Niet de weg, het doel of einddoel. Het is voor mij de intentie, het voornemen die ik neem bij iedere stap, iedere ontmoeting onderweg met mezelf en de ander.  Het is rust vinden in wat was om evenwicht te hebben in het nu, zodat zorgen voor morgen er niet hoeven te zijn.

Je wandelt de weg op je eigen manier, rekening houden met jou noden en met respect en zorg voor jezelf. Je wandelt de weg in de eerste plaats voor jezelf, dan pas voor de ander.
Telkens dezelfde paden nemen, zorgt ervoor dat je in dezelfde handeling komt als vóór de eerste keer een camino te hebben gewandeld. Alsof je je in een cocon steekt waar het veilig is. De  cocon durven doorbreken en een andere horizon tegemoet gaan voelt ontzettend goed. Het is niet alleen vernieuwend, het is boeiend en verrijkend.
Angsten verdwijnen zodat je opnieuw kan gaan vliegen. En natuurlijk was die eerste camino noodzakelijk om vandaag te begrijpen wat is. Durf jezelf bloot te stellen op een manier waar je jezelf respecteert binnen je grenzen en je graag zien. Zet stappen naar anderen zonder voorgevormde gedachten.

Net voor Cuzion stijg ik een lange weg door het bos. De laatste loodjes voor vandaag.
Voor mij mijn eigen schaduw die me het noorden wijst. Boven mij de vlucht van wel honderden kraanvogels (Les Grus).
Aan de horizon een felle witte maan die krachtig staat omcirkelt door het diepe blauw van het blauwe uurtje.

Valkuil

Een doosje tonijn, twee appels en verse pompoenjam…een pakketje van Paulette. Oef, de zon is van de partij. Met een extra wollen trui op het lijf, handschoenen en goed ingeduffelt vertrek ik voor een nieuwe dag.

Even terug in de tijd.
Twee dagen geleden na van Bourganeuf tot in Chatelus te hebben gewandeld – waar ik vroeg aankwam – had Ik geen zin om in dit dorp te verblijven. Geen ontmoetingsplaats. Ik herinnerde me nog dat in Bénévent l’abbaye wel van dit alles was. Toch twijfelde ik, doen of niet. En uit ervaring weet ik dat twijfelen mij niet echt iets positiefs bracht, dus luisterde ik maar naar mijn gevoel. Ik koos voor het eerste. Ik had zin in nabijheid, ontmoeting, mensen. De weg was echter nog te lang en ik was te moe om nog te stappen. Bij de eerste duim kreeg ik al een lift. Een fijne babbel in de wagen…de mensen brachten me 20 km verder naar Bénévent, de laatste etappe van ‘la voie de Rocamadour’. 

In de vooravond een fijn en vloeiend gesprek met een vrouw over symboliek en ervaringen op de weg…Gelijken.
Een overnachting bij Dominique de Gent, met zijn bijzondere achternaam, om samen met zijn dochter en kleinkinderen ’s avonds naar Josephine Ange Gardien te kijken. Blij dat ik mijn intuïtie had gevolgd.

Saint-Agnant-de-Versilat

Het vertrek in Bénevent was regenachtig en koud. Niet plezant. Gisteren kwam ik vermoeid aan in La Souteraine na 10 km stappen en 10 km in autostop.

Vandaag.
Vandaag werd ik me bewust waarom ik zo moe was gisteren. Ik stapte in een valkuil, de valkuil van niet in het nu te zijn. De valkuil van mentaal bezig te zijn… het waarom van mijn volgende pelgrimstocht…het al of niet liften om tijdsdruk te vermijden…het verlangen van ervoor mijn metekind te zijn en mijn verantwoordelijkheid op te nemen voor haar…
Terzelfde tijd speelde ook de weersomstandigheden parten op mijn fysiek lichaam.
Beiden brachten onbewust spanning op mijn lijf… waardoor ik op mijn onderrug trok en er hierdoor geen stroming mogelijk was. Ik verloor kracht in mijn onderbenen…uitputtend.

Iedere stap zette ik vandaag bewust neer. Voel ik spanning… dan blijf ik even staan, neem ik de tijd om bewust in mijn lichaam te gaan zetelen, om dan pas terug te vertrekken.
Al zingend stap ik doorheen de velden. Improviserend met de a, e, i, o, u, oe klanken. Mijn mond gaat alle kanten uit. Zelf door de dorpen…om dan van een oe klank naar ‘bonjour’ te gaan als ik iemand tegenkom.  Bevrijdend, en ik voel zo mijn lijf in ontspanning komen. Mijn humeur, vrolijk.
Het neemt niet weg dat een dagje zoals gisteren er mocht zijn. Want ook een baaldag heeft zijn betekenis, ook al is het niet plezant. Het wegduwen heeft dan ook geen zin, toch niet voor mij. En zich sterker voordoen dan wat ik werkelijk ben, dat speelt enkel in mijn eigen nadeel. Vroeger is dit een deel geweest van mijn overleving, vandaag is het voltooid verleden tijd.
Het onder ogen gaan zien is veel waardevoller en zeker wanneer ik bewust wordt van wat er gebeurt, want dan kan transformatie plaats vinden. Het is een continuïteit, waar laag per laag aan het licht komt…in een vloeiendheid zonder een vastzetten of moeten. Daarvoor ben ik de weg, mijn weg, mijn inzichten, mijn kracht zo dankbaar. Dankbaar dat ik vandaag trouw kan blijven aan mezelf. Dankbaar voor wat is en hoe het mag gebeuren.

Aangekomen in Crozant krijg ik hulp bij het zoeken naar de sleutel van de gite. Ondertussen krijg ik ook een gratis entree voor het interactief centra waar je kan kennismaken met  kunstenaars en impressionisme. De zin om terug te tekenen kriebelt. En de kleine prins die kijkt mee.

Rond mij vier bedden neergezet in een dortoir. Terwijl ik schrijf voel ik de warmte van een elektrisch vuurtje in mijn rug. Lange neonlampen laten deze ruimte er onaangenaam uitzien. Buiten blaast de wind af en toe in de deuren. Het portaal van de kerk is verlicht, zichtbaar vanuit mijn bed. Mijn ogen hebben zin om te rusten.

Pelgrimsgite-Crozant

Ruïne de Crozant

Crozant

Cinema

Brrr…de eerste keer dat ik zo de kou voel. Het is grijs…en al heel snel komt er regen aan te pas. Ik verdwijn onder mijn berrett, paraplu. Ik voel me naar binnen keren. Mijn lichaam is moe en geraakt al een paar dagen niet terug op krachten. Mijn moraal is ook niet optimaal… het weder zorgt er dan nog eens voor dat het moeilijker is om er bovenop te komen. Uitgeput kom ik vroeg aan in La Souterraine. Nergens een plaats waar ik droog en warm kan zitten…behalve de cinema. Waarom niet. Eén klein zaaltje, één film. Keuzeprobleem bestaat hier niet. Handig. 

De gite is gesloten, pelgrimsseizoen is afgelopen.  Pas om 19 uur komt Paulette me halen. Een vrouw die drie jaar geleden haar deur heeft geopend voor mij op de weg. Voor de rest heb ik niet zoveel te zeggen…jawel ik ben moe…