Conduis-moi, douce Lumière

img_20190401_1020247793859610400477664.jpg

Conduis-moi, douce Lumière,

au milieu des ténèbres:

Je t’en prie, conduis-moi.

La nuit est sombre,

et je suis loin de la maison:

je t’en prie, conduis moi.

Veille sur mon chemin.

Je ne demande pas

à voir le but lointain:

un seul pas me suffit.

J’étais autre jadis,

et je ne priais pas

pour que tu me conduises.

J’aimais choisir et voir ma route.

Maintenant,

je t’en prie, conduis-moi.

J’aimais le jour brillant et,

malgré mes frayeurs,

l’orgueil me gouvernait.

Oublie les jours passés.

Ta puissance

pendant si longtemps m’a béni

que, j’en suis assuré,

elle me conduira

par landes et marais,

montagnes et torrents,

jusqu’au retour du jour.

Et demain souriront

les visages des anges

depuis longtemps aimés,

et que je ne vois plus.

~John Henry Newman

img_20190331_1432198841130491585102418.jpg

Dienstbaarheid

img_20181213_1853575567102310799678446.jpg

Op tafel een heerlijk geurende tas koffie. Een kopij van een kaart de ik deze week trok ‘de otter’, die staat voor vrouwelijke kracht. Een andere van de opgestegen Meesters ‘Groene Man’, trek je eens terug in de natuur. Een blokfluit, chants de Taizé. Een bloem.
De zon komt schijnen op een 16°eeuwse vijzel. Terwijl ik er naar kijk komen beelden voor mijn ogen en geuren onder mijn neus. Groene planten, een eenvoudige natuurlijke keuken gemaakt in hout en hardsteen. Geen hedendaagse voorwerpen. Ik zie mezelf in een totaal andere tenue, ruim, natuurlijke degelijke stoffen, sober. Een zachtheid, sereniteit, kracht en warmte hangt over me heen…

De laatste maand was niet zo fijn. Het was bijna iedere dag trekken aan mijn kar om buiten te komen in een jungle van prikkels. Ik begon mijn kracht te verliezen, de verbondenheid met mezelf, de verbondenheid met het universele en het goddelijke. Momenten van een diep verdriet die plots over me heen kwam en niet weten van waaruit, ik liet toe. De muren van mijn kamer die begonnen te bewegen, momenten van angst waar ik dacht, ik bel iemand op om te vragen dat ze mij ”s anderendaags contacteren om te weten of ik er nog ben. Herkenbaar van toen ik kind was, wel fier dat ik er vandaag mee om kan. En hoe verder ik kwam en naar mijn lichaam keek hoe zwakker mijn buik werd. Mijn organen werden pijnlijk. Een stuit die zijn stevigheid was verloren en pijn gaf bij het wandelen. Wat darmproblemen.
Een manuele therapeut stond me bij en we zochten samen naar de oorzaak.
Onderzoeken op lever en bloed zijn achter de rug en gelukkig met een schitterend resultaat. Een darmonderzoek staat nog voor de deur. Drie dagen tijd om volledig te kunnen ‘lossen’.
Ik ben me bewust dat dit er niet zomaar was en is. De reden waarom ik dit neerschrijf is niet om medelijden of in een slachtofferschap terecht te komen, wel om te delen dat lichaam, geest en ziel één Zijn. Dat een ziek zijn of voelen niet afzonderlijk te bekijken is als iets extern die zich plots inplant en los staat van het individu. Wel dat ziek zijn veel breder te bekijken is.

Gelukkig heb ik de moed en het vertrouwen om in deze onaangename fase te staan. Prettig is wat anders en ik geef toe mijn geduld werd en wordt op de proef gesteld.
Terzelfde tijd werd deze periode gevuld met dienstbaar te mogen zijn. Een dienstbaarheid die anders aanvoelde, ze was volwassen geworden. Waarom noem ik het ‘volwassen’ . Omdat de dienstbaarheid er niet meer was vanuit een afhankelijkheid, een eigen nood, een opvulling van een tekort.
Wel een dienstbaarheid die terug in zijn puurheid mocht bestaan, dezelfde dienstbaarheid die ik al had als kleine ukkupuk.
In zachtheid en Liefde mogen nabij zijn met respect voor de persoon en wat was, in verbondenheid .
En dit kunnen en mogen kan enkel gebeuren wanneer beide partijen bereid zijn om stappen naar elkander te zetten.
Zich durven openen in kwetsbaarheid, het durven vertrouwen in de ander doorheen de eigen kwetsuren. En dit is zowel vanuit de gever als ontvanger. Een waardevolle verbondenheid die de mens doet groeien naar elkaar, waar voor mij geen verschil en ook geen versmelting voelbaar is tussen twee mensen. Wel een hartelijke verbondenheid waar elk individu op zichzelf mag bestaan verbonden in eenheid.
Een wisselwerking die ik mag meedragen in mijn hart en waar ik jullie, ja jij, zo dankbaar om ben. Dankbaar, om te hebben mogen delen in je kwetsbaarheid, om het vertrouwen die je in mij schonk, om je te openen. Het bracht ons dichter bij elkaar als mens, een bijzondere plaats hebben jullie in mijn hart. Dankjewel.

Door deze voorbije periode, waar ik aan de ene kant heb leren grenzen en begrenzen. De dienstbaarheid. Het proberen te leven in de drukte van stad. In liefde blijven staan in de nabijheid van agressie. Het durven zelf hulp vragen om dingen waar ik mijn energie in verlies. Het kunnen ontvangen van hulp bij het op punt zetten van de pelgrimstocht ‘De buizerd’. Mijn lichaams signalen. Het verlies van energie. Twijfel. Het leren omgaan met de negatieve reacties, jaloezie, afwijzing ontstaan na een voordracht over de pelgrimstocht. Een ongezond lichaam. Te wonen in een huis waar macht aanwezig is en terzelfde tijd niets of niemand bestaat. Het evenwicht zoeken tussen trouw te blijven aan mezelf en de ander nabij zijn. Het is een waardevolle periode.
Elk moment, altijd. Ook al is het niet altijd bewust aanwezig.

Dit alles heeft me geholpen bij het stellen van een keuze. Een knoop wens ik door te hakken. De knoop van ‘waar ga ik leven en op welke manier’ . Het is me nog allemaal niet tastbaar en toch heb ik het idee en gevoel dat het ergens al vast ligt en de weg open is. Eén iets is wel tastbaar en dat is leven in en met de natuur en in dienstbaarheid daar waar ik in balans kan Zijn.
Ik ben me bewust dat deze moet gebeuren want hier, in stad, verlies Ik mezelf, lukt het me niet om te aarden. En mij opsluiten in een ruimte om tot rust te komen en te aarden. Neen, dit is voor mij niet weggelegd en voelt zo contradictorisch aan, aan wat moeder natuur me schenkt.
Een grote angst en verdriet is hierbij voelbaar aanwezig. Ik vertrouw en wens ervoor te gaan. In vertrouwen op wat komt.

img_20190326_1130514232205144955278476.jpg

Je kunt het

img_20190307_1434221399849329232582663.jpg

Maandagmorgen… ontwaken. Een vertikaal, wit licht schijnt op een bruine eikendeur. Dageraad.
‘Jasmine wat brengt je dag vandaag’ gaat door meheen. Ik draai me om en nestel me nog eens in de veren.
Leegte en volheid is voelbaar. Niet de leegte en volheid waarin ik me vrij voel, wel deze die me belemmert te bewegen en in beweging te komen.

De volheid van talrijke gedachten die me heen en weer slingeren en me vastzetten. De leegte van niet kunnen in beweging komen door de gedachten.

En daar voor mij ligt de weg, de weg waar ik voel en me bewust ben dat dit de enige weg is. Diep van binnen voel of hoe kan ik het benoemen ‘besta’. De weg waar mijn lijf vrij voelt. Waar mijn hart gevuld is, gevuld door ‘Liefde’ die door gans mijn lijf stroomt. Daar waar het ‘Licht’ in mij mag stromen en andere harten geraakt mogen worden. En ook al ben ik me dit bewust, ik ben me ook bewust dat daar waar ik me nu in bevind zijn redenen heeft en ik niet van weg hoef te rennen.

De laatste weken krijg ik tal van lichamelijke signalen. Een lichaam die niet ten volle stroomt. Organen die me af en toe komen wakker schudden. Samen met een manueel therapeut gaan we opzoek in het labyrint van het lichaam. Terwijl aan een andere zijde de klassieke molen van bloedonderzoek tot mri aan het draaien is, gelukkig met schitterende resultaten. Nog eentje te gaan.
Wat gebeurt is niet raar. Mijn lijf vertoont en laat voelen waar mijn Geest en Ziel niet vrij kunnen zijn. Net als de lijnen met een potlood of een blad papier, wordt de huid, getekend door het leven inwendig, kenbaar gemaakt aan de buitenzijde.

Wanneer mij wordt gevraagd hoe ik het doe op de weg omtrent hygiëne, zie ik vaak verwonderde gezichten. Niet raar wanneer men plots iets hoort die niet gekend, vanzelfsprekend of alledaags is. Neuzen worden opgetrokken, ogen worden gefronst.
Het is zo wanneer ik op stap ben, worden mijn kleren niet alle dagen gewassen. Mijn kleren krijgen een wasbeurt wanneer ik ergens een wasmachine ontmoet in een stad, ongeveer om de 14 dagen. Mijn onderbroek draag ik ongeveer een week… dit is voor velen blijkbaar onbedenkelijk.
Wel stel je voor, je leeft dag in dag uit in de natuur. Je krijgt geen viezigheid via je omgeving binnen. Je wandelt iedere dag. Je eet gezond en veel minder. Er is geen stress. Geen zweet. Geen onaangename geuren naast je. Geen gassen.
Stel je nu compleet het tegenovergestelde voor..
. Dan is dit toch zo voor de hand liggend dat je lichaam op een andere manier en veel meer zal moeten werk verzetten om de omgeving te verwerken, die je niet enkel binnenneemt via voeding, ook via je poriën. En dit verteren weegt meer en zwaarder op het lichaam.
Mijn lichaam vraagt alleszins veel meer. Een duidelijk voorbeeld is mijn haar. Op de weg was ik mijn haren om de 14 dagen, shampoo is soms zelfs overbodig. In stad is een speciale shampoo nodig en vragen mijn haren om de drie dagen om gewassen te worden. In stad camoufleren we ons met geuren, in de natuur ontvangen we geuren. Wat raakt het me dan om te zien en te horen hoe mensen onverschillig met de natuur omgaan. Dit even terzijde wat mijn lijf betreft versus omgeving.

Vorige week zat ik in de zetel en werd ik misselijk van de weinige materie die ik rond mij had. Op mijn schoot had ik mijn computer en was ik een film in elkaar aan het steken. Ik zette de computer uit. Ik voelde dat tranen aan de oppervlakte kwamen. Er was geen verdriet of pijn voelbaar… Er was geen reden, toch niet wat ik me bewust van was. Ik stelde me geen vragen en liet de tranen komen en vloeien. Het duurde een eind, de tranen kwamen van ver en diep. Ik nam toen de beslissing te gaan slapen. Want waarom zou ik me laten omringen met iets wat me misselijk maakt. In bed kwam het verdriet terug…
De ruimte voelde vreemd waardoor angst en onrust zich installeerde. Mijn handen bedekte mijn borstkas, ze voelde enorm aan. Door bewust met mijn ademhaling bezig te zijn kwam ik tot rust… viel ik in slaap. Ik had een goede nachtrust en ”s anderendaags was alles met de nacht verdwenen.

Vrijdag werd ik terug misselijk deze keer op de bus. Drie mensen, afzonderlijk van elkaar, waren luidruchtig aan het praten. Ik kon me niet afschermen. De ene persoon had ruzie aan de telefoon, bij de andere was ook onenigheid te horen, een derde keek tv waar harde woorden verder de kleine ruimte vulden. Ik vroeg aan de chauffeur naar zuurstof, de dakramen werden geopend. Afstappen van de bus nam ik de kortste weg naar huis. Een stad vol prikkeling… een parlofoon… geklop op een blokkendoos… ontevredenheid was te horen… politieke affiche… Rood… Paars… Regenboogkleuren en hoewel een regenboog harmonisch is… Was de situatie heel chaotisch, zonder harmonie… Geklingel en geklengel …
Thuis aangekomen maakte ik mijn lijf vrij van kledij… ik kon niet snel genoeg mij ontdoen van wat ik op mij had… Mijn lijf greep naar iets om te eten…. als een leeuw die uitgehongerd was en zijn prooi had gevonden… voeding… Stilletjes aan voelde ik mijn terug in evenwicht komen…er was duidelijk geen balans… ik moest gaan aarden.

Het huis waar ik momenteel in woon beperkt me in mijn vrijheid. Hier waar ik het idee had en mij ergens werd gegeven een stiltehuis op te richten.
Niet het huis opzich, wel het verouderd systeem die er al jaren aan vasthangt en waar bepaalde mensen niet uitkunnen of willen. En dat is OK voor hen, niet voor mij.
Een eind geleden kwam ik in contact met ‘la Verna’ in Gent. Een stiltehuis.
Door in aanraking te komen met deze ruimte en wat er werd gecreëerd en is, was de behoefte om hier waar ik woon, verder geen inspanning te steken in iets die vastgeroest is.
Een huis waar ik me niet vrij kan en mag voelen. Me hierin begrenzen en zorg dragen voor mezelf is even belangrijk. Niet meer met mezelf in verzet gaan door toch maar te proberen. Door trouw te blijven aan mijn lijf en signalen. De laatste maanden hebben me genoeg duidelijk gemaakt dat blijven proberen niet altijd een noodzaak is om evenwicht te creëren, integendeel. Wanneer een deur weigert te openen dan is het duidelijk dat daar mijn weg niet is.
En waarom zou ik een stiltehuis creëren wanneer er al op een paar minuten stappen van dit huis, er een prachthuis is.

Al twee dagen groeit het woord India in mijn lijf. ‘Vreemd’ gaat erdoor meheen… zou dit nu willen betekenen dat ik richting Indie wordt geroepen. India daar waar het zo overbevolkt is! Ik laat komen wat komt… Iets is zeker en blijft aanwezig… Vertrouwen… Vertrouwen dat wat zich aanbied, altijd klopt.

Straks ga ik terug op stap en werk ik verder aan de pelgrimsweg ‘de buizerd’. De papiermolen belemmert me wat, gelukkig krijg ik hulp van mensen die me omringen. Wordt vervolgd…

Boeken beperken me.

Deze morgen na het ontwaken haalde ik mijn kaarten uit.
Momenteel voel ik me werkelijk ‘in between’. De overbodige materie voelt voor mij niet goed. Mijn lijf roept naar eenvoudige neutrale niet gestileerde kledij. Ruimte. Mijn lichaam, wat al materie is vraagt naar eenvoud en puurheid. Lichaam, geest en ziel vragen naar geraakt te worden en aan te raken.
Spontaan neem ik de kaarten van de opgestegenmeesters, de engelentherapie en de Jezus kaarten van Doreen Virtue. Ik maakte contact met de kaarten en vroeg om hulp ‘Vul mijn hart en wijs me de weg’.
Spontaan nam ik de opgestegen meesters als eerste. Ik opende de kaarten in mijn hand, nam er één uit… het antwoord was duidelijk… een tweede en derde kaart was overbodig. Diep van binnen was ik niet alleen…

‘Je kunt het’ ~ Aertsengel Michael.

img_20190311_1526466229453884223619161.jpg

Vrijheid ervaren

img_20190226_2032047802088523616410404.jpg

Het ervaren van vrijheid ligt niet in enkel in het positieve te willen zien en beleven. Het ligt niet, in het vluchten wat minder aangenaam is. Ook een keuze kan een vluchten zijn.
Vrijheid ervaar je pas wanneer je durft te kijken en de duistere kant te herkennen in jezelf. Duistere kant is niet negatief. Het herkennen en ermee aan de slag gaan brengt je naar het licht. Zo ontstaat balans tussen duister en licht. Zo ervaar je vrijheid binnenin jezelf en ziet men duister en licht niet meer als negatief en positief.
Zonder licht geen duister, zonder duister is geen licht.

 

img_20190301_1038342300398051906916751.jpg

Onsterfelijkheid

img_20190225_1800011149474046889698497.jpg

Hieronder deel ik graag een tekst van Omraam Mikhael Aivanhov.

Het doet me terug denken aan een vraag die recent werd gesteld op FB ‘Wat zou je nog zeggen als je weet dat je straks dood gaat’. Mijn antwoord is ‘ik ben klaar, welkom’.

De dood, sterven… voor velen angstaanjagend laat staan dat we bij die vraag zouden stilstaan. Het is voor velen al geen evidentie om stil te staan bij de vraag ‘wat is leven’. Terwijl dat beiden niet los van elkaar kunnen zijn. Terwijl er iets in mij sterft, wordt iets anders geboren. Terwijl ik afscheid neem van iets, groeit iets anders….

Heb ik dan nooit angst gehad van de dood. O ja… Ik herinner me een lange tijd geleden…

Mijn nachtelijke dromen als kind en jongvolwassene. Waar ik iedere avond schrik had om mijn ogen te sluiten. Mijn vele nachtmerries (wat ik vandaag niet meer zo noem omdat ik de inhoud beter kan begrijpen).

Terwijl ik dan soms het leven zo verfoeide en smeekte om niet meer te ontwaken.

Een ander moment toen ik alleen in een kille donkere kleine kamer in het ziekenhuis lag na een poging tot zelfdoding via de pols. Voor mij zag ik toen een deur op een kier waar licht en leven te zien was op de gang. Terwijl ik wachtte lag ik daar uren of waren het minuten… het leek toen heel lang… alleen… of was het AllEén…

Wat toen gebeurde was heel bevreemdend. Wat in de gang gebeurde was niet meer vanuit een zelfde dimensie aan te voelen. Ik zag mijn lichaam uittreden. Ik voelde mezelf op tafel, terwijl boven mij ik mezelf zag in een soort witte waas netjes afgetekend. Mijn angst was toen zo groot dat toen wanneer ik me bijna recht zag zitten en mijn bekken begon te voelen. Ik vanuit buikniveau en met volle kracht terzelfde tijd mijn ogen opende waardoor mijn lichaam in hardheid zijn plaats terug nam. Ik keek toen rond me, .. Het was de laatste keer dat ik ooit een zelfmoordpoging heb ondernomen.

Als ik hierop terug kijk naar die momenten in mijn leven. Had ik schrik van de dood, ja, ik had nog een grotere angst deze om te leven.

De voorbije jaren, maanden heb ik eindelijk mogen leren en vooral aanvoelen wat ‘leven’ is en inhoud niet door het buiten mezelf te gaan zoeken. Wel door het leven gewaar te worden via alle cellen van mijn lichaam. De naar bewustzijn. En mij te laten leiden door mijn innerlijk kompas en het groter geheel.

~

‘Zelfs nu de mensen niet meer geloven in goden die, feestmalen aanrichten waar nectar en ambrozijn worden opgediend, heeft het zoeken naar een elixir, een onsterfelijkheidsdrank, hen onophoudelijk beziggehouden, en nog steeds.

In werkelijkheid is dit elixir overal om ons heen verspreid; in de aarde, het water, de lucht en vooral in de stralen van de zon.
Daar kunnen we dit dus opnemen, als we leren met wijsheid en liefde alles te gebruiken wat de Schepper ons in de natuur ter beschikking heeft gesteld.
Het is begrijpelijk dat iedereen zijn leven en zijn gezondheid zo lang mogelijk wil behouden, maar de roeping van de mens houdt niet in dat hij oneindig op aarde blijft; ooit moet hij zijn fysiek lichaam verlaten.
Men zegt dat hij sterft, maar in werkelijkheid blijft hij leven, en wel in de geest.
Hij streeft naar onsterfelijkheid, omdat hij diep in zichzelf intuïtief aanvoelt dat hij werkelijk onsterfelijk is.
De mens is echter onsterfelijk in de geest, niet in zijn fysiek lichaam.
Het bewustzijn van onsterfelijkheid, net zoals het besef van eeuwigheid, betekenen voor de mens een zoektocht naar het spirituele leven.
Laat hij dus zijn dagelijkse handelingen een ruimere dimensie geven, een meer verheven betekenis en geleidelijk aan zal hij erin slagen zich te laven aan de bronnen van het eeuwig leven.

~

Omraam Mikhael Aivanhov

Valentijn

img_20190214_1213513278457637509241785.jpg

Valentijnsdag… Een plein…een bank… Rust… De beiaard… De zon… In de verte een vogel.
In mijn achterhoofd flitsen zinnen en situaties van de laatste weken me voorbij.

Pijn… Pijn om kwetsende uitspraken
‘zij heeft ze niet allemaal…’ ‘ze zweeft en dit terwijl ik mij openstel en me laat aanraken door de Liefde.
Evenmin is het pijnlijk om mijn grenzen te moeten stellen naar mensen die me nauw aan het hart liggen.
Grenzen stellen omwille van zelfrespect, zelfliefde… neen, zelfliefde is niet egoïstisch, is niet egocentrisch zoals men vaak beweerd of denkt. Grenzen stellen wil niet zeggen dat je de andere niet ziet of herkend wie hij of zij is, wil niet zeggen dat je de ander niet respecteerd.
Grenzen stellen is noodzakelijk om in je eigen kracht te gaan staan, je waarden waarin je staat te respecteren, om zelfvertrouwen te laten bestaan, zelfzorg… . te Zijn wie je al bent en je niet weg te cijferen uit angst.

Ik herinner me wat door meheen kwam op mijn weg ‘als ik niet zal spreken is het uit angst, en als ik zal spreken zal ik mijn naasten verliezen’.

Het is niet dat ik ze zal verliezen – misschien in contact – maar eerder dat deze mensen die een deel van de weg zijn geweest, dat we elkander niets meer bij te brengen hebben op de weg naar wie we in werkelijkheid al zijn. Of dat de relatie een andere gedaante zal aannemen. Zowieso de mensen met wie de wegen scheiden zullen nooit verdwijnen want zij zijn gewoon een deel van de weg.

En begrenzen is een noodzaak op de weg waar men het Licht verder wil laten zijn op de weg van Liefde.

En hoewel er pijn af en toe voelbaar kan zijn en dit is OK, het mag er zijn, staat ernaast ook vreugde.
Vreugde om de mensen die me respecteren wie ik ben en waar ik de mogelijkheid krijg in mijn waarden te blijven staan. Zo van die mensen waar je bij mag en kan zijn zonder dat er maar een spanning voelbaar is in mijn lijf. Mensen die ontroerd raken door mijn verhaal, mensen die hun hart openen… daar waar pure verbinding kan zijn, daar waar contact in de essentie mogelijk is…daar waar Liefde mag stromen.

Valentijn…

 

img_20190212_2144367470816958074462832.jpg

Schets

pixlr_201902071123184632332497285119352320.jpg

Een schetsboekje…. een pen… Blanco…
Mijn hand beweegt… ik begin te schetsen. Mijn ervaringen van laatsleden tijdens een meditatie, mijn ervaringen tijdens mijn tocht.

Het idee is deze later in kleur en groter te tekenen.
Ik kijk naar mijn papier. Mijn denken… ruim en vrij. Een subtiele energie komt vrij wanneer ik mijn laatste schets op papier zet…. De energie vult mijn armen, mijn handen. Mijn lijf, alsof het niet tastbaar is. Mijn pen beweegt aan een snelheid over het papier. Rechts…. Links… Zinderend…warmte….intenser… Zachter…
Ik kan alleen maar kijken naar mijn blad en kijken wat mijn hand aan het verwezenlijken is…alsof iets mijn lijf heeft overgenomen en ik gestuurd word door iets. Alles vloeit en gaat in een vanzelfsprekendheid. Ik laat gebeuren, ik kan het trouwens toch niet tegenhouden.

Naast mij komt een koppel zitten. Mijn koffie wordt op tafel gezet. Ik kijk het scherm aan waar de uren van de trein op staan.

Ik kijk terug naar het papier… Ik voel me in het verhaal… daar toen, hoog in de Appenijen. Toen ik de beslissing nam niet meer de kroon van anderen te dragen.

img_20190207_1121571387432193499297687.jpg