Nicoleann

Na een warme en fijne ontmoeting bij Jérôme en Veronique vertrek ik richting het centrum. Op een terras zit een man en vrouw. Mijn blik kruist de uitnodigende innerlijke lach van de vrouw. Ik stap wat verder, laat het tot mij komen, stopt, draai me om en ga terug richting het terras voor een koffie. Al heel snel komt een vraag van de vrouw naar me toe en zitten we met zijn drieën samen te praten. Een uitgebreide warme ontmoeting met Christian en Caroline.

Ik ben duidelijk wat ‘locomotief’ vandaag, zalig, in de flow zijn met wat is. Pas tegen de middag verlaat ik Bourges. Stap nog eerst een biowinkel binnen. Vreugdevolle mensen bedienen hun klanten. Ik sta te luisteren naar het muziek van Charles Trenet en te genieten van de ambiance in de zaak.
Een vrouw komt naar me toe. “Vous diserez madame !” “Oui, une banane et un yaourt svp.” Ik wandel naar de kassa. “C’est quoi votre musique ?” “Radio Montmartre”, zegt een vrouw terwijl ze meezingt. “Cela fait plaisir de voir et resentire l’ambiance chez vous et de voir des gents joyeux, on y resterai bien plus longtemps. C’est vraiment agréable. Merci”

Een kleurrijke geklede vrouw langs de weg spreekt me aan. “Vous allez ou comme ça ?”… De vrouw doet het ene verhaal na het andere, waar het verhaal telkens eindigt in een vorm van ‘slachtoffer’ zijn, van haar goed bedoelde beweging en waar de andere de ‘boosdoener’ is. Af en toe komt ze wat dichterbij. Of veranderd ze van positie en plaats de vrouw haar ene been op de fiets, voorgebogen over het stuur. Ik blijf aandachtig luisteren. “Est ce que je peut comprendre que vous avez un ressenti que vous êtes victime de la situation ?” “Bhein, oui, c’est normale, tu veut du bien et en reçois du mal. Trouvais vous cela normale ?” , vraagt ze me. ” Est ce que je peut vous tutoyé svp. Je trouve cela plus abordable.” “Euh, non”, en ik zie de vrouw zich rechten. “Je ne peut répondre à votre question. Mes je peut vous partagé ceci. Essaye de faire des chose sans attendre en retour. Tous les jours en gratitude vers l’autre. Voir la Paix autour de vous. Bien possible que cela va vous aider.”…” J’y penserais. Merci à vous. ” En voor we afscheid nemen zegt de vrouw,” Je m’appelle Nicoleann.”” Moi c’est Jasmine Marie José, enchanté. “” Merci, Marie José et j’ai deux ailes”, voegt de vrouw eraan toe. “Alors Nicoleann, rappelé vous bien mon partage et vos ailles… tu va voir ils vont ce dé-collé.

Na een lange drukke asfaltweg langs legerterrein en industriezone stop ik in Villeneuve sur-Cher waar ik bij jongeren logeer en een gezellige avond mag delen met hen.

Chez Jérôme et Veronique

Cathédrale Bourges

Wat geniet ik van ”s morgens in een plaatselijke bar te stappen om er mijn eerste koffie te drinken. De plaatselijke bewoners hetzelfde zien doen bij de start. Ik vind het altijd boeiend om hun gesprekken te horen.
En aan de orde in de bars… wat kan het anders dan… Jaja, goed geraden, dit wat men ons al meer dan een jaar zoveel mogelijk door het strot probeert te duwen.
Ik zie een zekere opluchting bij een vrouw wanneer ze spreekt over het eerste prikje in haar bovenarm. Toont met zekere fierheid een app. die zo een vierkant kan scannen zodat men weet waar je bent geweest en of je bent ingeënt . Ik ben nieuwsgierig en ga dichterbij om te zien. “Bhein, c’est comme le bracelet que en mets à la cheville.” “Bhein, oui on est dans un engrenage en est manipulé…. Je l’ai fait pour avoir la paix, sinon je perds mes 400 euro que j’ai payé pour aller dans un parc avec mes petit enfants.” “Vous le faite pour la paix ou pour l’argent ? Je ne comprends pas l’argent vaut plus que votre corps ? Osez dire ‘non’ ne veut pas dire que on va perdre quelque chose, avec le ‘non’ en long terme cela nous remet dans notre propre force et on retrouve la richesse à l’interieur de nous même. ” Bij het verder delen hoor ik vooral de schrik van boetes… Terug geld…. Zoveel mensen die verwijdert zijn van wie ze werkelijk zijn.

Ik sta op, zwier mijn rugzak in de hoogte. Vertrekkensklaar richting Bourges. Ik ga even tot de man aan de toonbank.” Vous savez monsieur. Vous dites que vous avez peur. Vous savez que c’est le contraire de l’amour. La peur pour ‘le refus’ nous éloigne de l’amour.
Et quand je regarde vos yeux je ne vois que des yeux étincelant. Ne perdez pas cela svp. Pour vous, votre entourage.” Oh, ik zie de man zijn ogen plots stralen. Wat fijn dit te kunnen waarnemen. Ik zwier mijn handen in de lucht.” Merci, merci”, roept hij nog na.

Een lange rechte lijn naar Bourges. De zon straalt met een volle kracht op mijn huid. Na een paar kilometers is Bourges al zichtbaar, de weg er naartoe lijkt oneindig. Ik neem mijn drinkfles… een druppel…. leeg. De niet aangename, sombere ingang tot in het centrum van Bourges, wordt al snel vergeten bij de ontmoeting met de prachtige, zachte sfeer die er is in de kathedraal Saint-Étienne van Bourges.

Bij het verlaten van de kathedraal vraag ik aan een dame waar ik le presbytère kan vinden. ‘Ici’… Ik ben er op 2 stappen van. De vrouw helpt me zoeken naar een overnachtingsplaats. Uiteindelijk nodigt de lieve dame me uit bij haar thuis. “Vous pouvez venir chez nous, mais je suis désolé on ne sera pas là ce soir pour être avec vous et partagé la soirée ensemble.”
We wandelen samen tot aan het huis. Een plooibed wordt geopend. De badkamer wordt getoond… “et ici dans le frigo vous avez qoui mangé, n’hésite pas hein. Faites vous plaisir.” Een hart kan niet anders dan schitteren in beide richtingen bij zo een vanzelfsprekende gastvrijheid.
Chez Jérôme et Véronique, en gratitude.

Klik HIER voor een kortfilmpje

Jafar

Baugy. Ik trek de deur van de herberg achter me dicht. Met de sleutel in de hand wandel ik richting ‘la Mairie’, het gemeentehuis. Een halte in het kerkje ‘St. Martin’, één van de weinige kerkjes waar een volledig glasraam in het koor gewijd is aan Maria Magdalena.

Op het terras van de bar zit een man – terug getrokken in zichzelf – een limonade te drinken. Ik haal de chocolade reep uit mijn rugzak die ik gisteren kocht in een plaatselijk chocolade fabriekje. Ik stap naar de man… “Bonjour monsieur, je peut vous faire plaisir avec un morceau de chocolat ?” De man kijkt op. “Oh, bhein c’est gentil. Ah, merci beaucoup.” Ik zie de man zijn gezicht opklaren. “Oh, c’est une exception aujourd’hui de voir un geste comme vous avez fait.” Ik luister verder naar zijn delen. “Vous vous appelée comment ?” “Jafar.” “Enchanté Jafar, ravie de faire votre connaissance.” De man begint plots veel te vertellen en begint zijn ongenoegen op een zachte manier te delen over andere…. “Tu c’est defois il y a vraiment des con, et la je suis raciste envers eux.”… Ik laat hem uitspreken. “Jafar, je peut te partagé quelque chose sur se que tu vient de me partagé ?” “Oui, biensûr.” “Ce que je vais te partagé n’a rien d’une jugement sur ton partage mes vois le comme une ouverture vers…Tu sait ce que on voit chez l’autre en le voit par nos propre yeux, ce que il y a on nous. Si non on ne peut pas le reconnaître. Et quand on dit a l’autre raciste cela veut déjà dire que c’est quelque chose qui t’appartient.” ” Ah, je l’ai j’amais vu comme cela. Les conversations avec toi son bien intéressante.” Het gesprek blijft vloeiend.” Ce que on seme on le récolte”, voegt Jafar er aan toe. “Hmm, dit is afhankelijk van hoe die zin uitgesproken wordt. Met welke intentie. Wanneer het met de gedachte is zoals men vaak aan karma denkt, dat je ervan overtuigd bent en soms wenst dat de ander iets slecht zal overkomen omwille van zijn of haar gedrag dat niet in ons eigen leefwereld past. Dan is men zelf al een zaadje aan het zaaien in de negativiteit en zou het wel een boomerang effect kunnen hebben”, deel ik hem verder in de Franse taal.
“oui, c’est vrai. Écoute je suis n’avrais mes je doit te laisser. Le garagiste m’attend. Merci à toi, j’ai étais bien ravie de faire ta connaissance Jasmine.” “Merci Jafar et c’est réciproque. Et n’oublie pas Jafar sème ce qui vient d’être semer.”

Een lange weg op een drukke niet veilige asfalt baan brengt me tot in Saint Solange.

In Villabon hou ik een halte aan de kerk om te kijken naar de zoneclips. Langs de weg op veel plaatsen hangen truitjes in plastiek te wapperen in de wind. De rode bolletjes trui doet me vermoeden dat de ‘Tour de France’ hier voorbij zal komen. En ja, begin juli zal het stille dorp in een massa evenement omgetoverd worden. De temperaturen zijn fors gestegen en dit in combinatie met het asfalt, werkt dit heel vermoeiend en nefast voor de benen en voeten. Voldaan en vermoeid kom ik aan in Saint Solange.

Roland

Terwijl David nog slaapt maak ik mijn rugzak klaar. Ruim het portaal op en wandel onder de paraplu tot aan de plaatselijke ‘epicerie’. Twee bananen, vier ontbijt koeken, rijst, look, een sjalot, prei en een gourgette.

Terug bij de kerk hoor ik beweging in de tent, “Goedemorgen David !”. Ik leg een banaan bij zijn gerief en ga ondertussen de twee lege emmers terug brengen.

In de verte zie ik Guy al wiebelend afkomen. Hij heeft al een portie kilometers in de benen. “” Bonjour Guy, tu a déjà fait un beau chemin aujourd’hui. Nous en vient à peine de ce réveiller. ” we spreken af bij een koffie in de bar. Guy klaagt wat over de weg, de vrachtwagens, de regen… ‘Hmm, waar zijn die vrachtwagens’ denk ik dan in mezelf.
Samen met David vertrek ik richting Arbouse.

‘Zeg nooit nooit’, zeggen ze dan…wel ik zal nooit meer kunnen zeggen dat ik de natte wegen niet heb gekend. Voor de eerste keer mag ik in de modder ploeteren. Ik voel de modder tussen mijn tenen glibberen en wanneer ik naar mijn voeten kijk zie ik het verschil niet meer tussen mijn voeten en de wegen. Ik geniet ervan en beleef er plezier aan, zeker wanneer David mij filmt in ik plots dieper zak.

In Arbouse wandel ik verder naar Chateaudun waar een pelgrims gîte open is. David wandelt nog wat verder en zal stoppen daar waar hij moe is. Dit is één van de voordelen wanneer men in een tent slaapt of onder de sterrenhemel.
In Chateaudun ontmoet ik terug Guy….in een nette spartiaanse herberg. En Guy… hij klaagt.

De dagen gaan voorbij. Iedere dag geniet ik van al het moois die mijn weg kruist, van de ontmoetingen, de gesprekken en op mijn beurt eens te mogen koken voor een pelgrim. Zo kook ik op een rustdag, in Lao Refuge (La Charité sur Loire) voor Guy en nodig ik ook Nadia uit, de eigenares van de refuge.

Een gesprek met Guy. “J’adore ce gîte, il est super. La simplicité.” “Oui… Mais”… en Guy klaagt. “Guy, il y a une chose qui m’échappe. Vos yeux raconte tellement le contraire de ce que tu partage. Je vois de la joie dans tes yeux et chaque fois dans tes partage il y a beaucoup de ‘oui, mais….’. Het komt zacht binnen bij Guy, hij kijkt me teder aan. Verbondenheid.
In de namiddag komt een jong koppel aan zij komen van richting Nantes en Assisi. Ik heb de laatste tijd al zoveel jongeren mogen ontmoeten. Allen tussen 20 en 28 jaar… en wat dragen ze een wijsheid in zich, het is zalig om horen. Met hen gaan we een nieuwe toekomst tegemoet.

Vroeg in de morgen, na de bakker, richting de bar voor een koffie. Eén tafeltje, 2 stoelen. “Bonjour monsieur, est ce que cela vous gêne si je me join à vous ?” “À non, pas du tous, au contraire en pourras parler de chemin !”. Telkens wanneer ik over de Weg praat zie ik ontroering in zijn ogen. “Oh, peut être un jour je ferais le chemin. ..”, er volgt een stilte. Een tachtig jarige die absoluut zijn leeftijd niet draagt. Wanneer ik opsta om mijn koffie te betalen deelt de man, “non non, c’est pour moi. Vraiment c’est avec un grand plaisir. Le partage ma touché”, oogvocht vult zijn ogen, zijn Iris veranderd van vorm als een zachte golf in de zee met opgaande zon. “Allez va va”, met een trilling in zijn stem. Ik groet hem. Roland.

Klik HIER voor een kortfilmpje

Charité sur-Loire

David

David

Na een nacht slapen onder een heldere fonkelende sterrenhemel, geniet ik van het ochtendgloren. In de tent naast mij is nog geen beweging. Terwijl ik rustig ontwaak en me klaar maak voor een volgende dag, komt een man in een witte camionet aangereden. De plantsoendienst.
Ik zit recht in bed… Hihi, een kamer zonder muren.

Een half uurtje later is David wakker. We pakken alles in en stappen samen verder richting Varzy. Het looiend landschap is prachtig.
Na een bocht midden de velden, zie ik midden een bos, iets hooguit iets zwarts uitsteken. Ik kan het niet onmiddellijk thuis wijzen. Neem mijn camera, zoom in. Een groot zwart vrouwelijk beeld.

In Varzy genieten we van een pot koffie en ontbijt op terras. Een boeiende, diepzinnig gesprek installeerd zich. Wat fijn om met een gelijkgestemde te kunnen uitwisselen… Voeding… . David is een bijzondere wijze jonge man van 26 jaar.
Daar gaat het weer… mijn delen komt van ergens, die niet geplaatst kan worden zoals we het geleerd geweest zijn, tenminste het krijgt geen start vanuit mijn denken, wat we gekoppeld hebben aan ons hersenen, hoofd. Het is veel breder, veel dieper. Iets levend, het vult gans het lijf en zelfs veel verder… oneindig.
Ons SamenZijn voelt zo goed dat we de ‘tijd’ niet voorbij zien gaan.

Op de middag stappen we verder… David naar links, ik naar rechts. Ergens in een hoek, onder een afdak van de L’avoir ontmoet ik Guy, een pelgrim. Hij stopt in Varzy na een zware eerste dag. We maken een praatje, het brengt wat ontspanning wanneer de moraal er niet in zit. Ik zie zijn gezicht opklaren. Zalig om zien.

Mijn benen doen het nog goed en beslis nog verder stappen. Stad uit, bos in… langs de kapel van ‘St. Lazare’ die een belangrijke functie had tijdens de Middeleeuwen en getuigd van het vele bestaan van leprozen tijdens die periode.

Ondertussen heeft David me terug ingehaald. We eindigen de dag samen in Champleny, waar we samen opzoek gaan naar een overnachtingsplaats. We eindigen onder het portaal van de kerk. Terwijl David zijn tent opzet. Ga ik opzoek naar twee emmers bij iemand in de buurt. Om deze dan later te laten vullen bij iemand anders. Met twee gele, volle emmers over straat begin ik binnensmonds te zingen ‘twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen…’
Na een h-eerlijk avondmaal die David voor me klaar maakte. Sta ik in mijn blootje mij buiten te wassen, om wat later fris mijn bed in te duiken. Nagenietend en dankbaar van wat voorbij is.

Via deze LINK laat ik jullie het talent en passie ontdekken van David.

Voor een kortfilmpje klik HIER

De vos

Ik wandel de kerk van Tannay binnen, wat een deugddoend contrast van temperatuur. Aan de muur hoog boven mijn hoofd hangt een schilderij.
Een boot, een man vooraan, achterin een vrouw met kind. Twee touwen zijn vast aan de boot. Aan het einde van de twee touwen, twee gevleugde wezens. Het tafereel doet me op een of andere manier denken aan ‘Le passeur’, waarover ik eerder schreef.

Ik verlaat Tannay via een drukke baan, gelukkig van korte duur en al heel snel ben ik ergens midden de velden tussen de graangewassen en de kleurrijke voorjaarsbloemen.

In een dorpje vraag ik aan een vrouw of ik even mag uitrusten op een bankje in de tuin.
“Bien sûr”, gevolgd door een mooie glimlach. De vrouw komt even terug op haar stappen, “un petit café cela vous parle ?”
“Oh, avec grand plaisir. Merci.”
We delen een fijn gesprek. Een jonge man, de zoon vraagt me, “vous marché avec un kilométrique ?” “Il y a quelque année oui. Car je croyais l’avoir besoin pour ne pas faire des excès. Depuis deux ans je ne l’utilise plus. Cela me sers plus à rien, car les chiffres non pas d’importance, seule les chiffres qui me guide”, deel ik met een glimlach.
“Mon corps est mon compas. Et si je ne l’écoutais pas, ma boussole interne fait tilt.”
“Et comment vous faite pour dormir ?” “aux début je devais depasser mes préjugés et mes peur pour frapper à une porte. À laissé les jugements des autres chez les autres. En même temps j’ai appris a prendre conscient et surtout faire confiance à mon instinct. Aujourd’hui je me pose plus des question à ce sujet, dans la providence en reçois ce que en a besoin. ” “Veut tu dire que tu serais guider.” “Oui, en peut le dire comme cela, je suis guider en chemin. Et tous le monde peut l’être si en s’ouvre et en est à l’écoute.”

Terug de natuur in. In een klein dorpje waar alles leeg lijkt te zijn, onbewoond. Ontmoet ik een fietsende pelgrim. Een korte babbel, een uitleg over het verschil tussen de Compostella wegen en de GR paden. De voordelen en de nadelen van beiden en wat het met het lichaam doet.
Om dan languit te genieten van het frisse stromend water van de rivier op mijn benen en het heerlijk drinkbaar water van de bron. Terug stappend achter een bocht, komt een vosje niets vermoedend naar me toe gewandeld. Ik bevriest en bewonder de schoonheid. Een spitse neus, lichtroest gekleurd met wit-beige vlekken, een dikke staart en donkere ogen. Plots kijkt de vos op, ziet me blijft staan, gaat zitten, recht zich, draait zich om… Ik zie de vos verdwijnen in de berm in alle rust. Hmmm, wat een bijzonder waardevolle ontmoeting.

”s Avonds stop ik in Cunsy-lès-Varzy. Een klein dorpje. Een gemeentehuis, met internet verbinding niet onbelangrijk want straks heb ik een eerste vergadering met 7 vrouwen voor een groot project. Een pelgrimstocht van Frankrijk naar Jeruzalem op de voetsporen van Maria Magdalena. Sommigen van jullie hadden reeds deze boodschap gelezen op FB.
22 Juli 2022 wordt het ganse project kenbaar gemaakt, het zaadje is reeds gezaaid en voor mij al reeds mijn tocht van vorig jaar.

Deze nacht slaap ik in openlucht op een grasveld vóór de feestzaal in gezelschap van David een jonge man die ik zag in Vézelay.

Voor een kort filmpje klik HIER

En route…

Canal du Nivernais

Na een pauze van 10 dagen neem ik terug de rugzak. Deze keer niet richting Nevers – zoals in 2014 – wel richting Bourges voor een ‘Tour de Vézelay’, een weg van zeven dagen stappen gecreëerd door Huberta en Arnout van de pelgrims herberg ‘L’ esprit du chemin’ gelegen op de weg van Nevers. Zoals velen al weten hoe mijn wandelwegen zich creëeren, nl. dat alles in beweging is en een planning vanuit de ‘mind’ andere wendingen kan aannemen wanneer men in verbondenheid, in het Nu, in de voorzienigheid leeft. Zo wordt het me al snel duidelijk dat het rondje Vézelay niet kloppend is en ik richting het Zuiden wordt getrokken.

Wanneer de pelgrim aan komt kloppen voor info ivm met de Lemovicensis ( één van de oudste historische routes naar Compostella, met als startpunt Vézelay) krijgt een ‘hospitalier’ (een persoon die pelgrims verwelkomt, een luisterend oor is en zorg draagt voor de plaatsen die de pelgrim ter beschikking ontvangt zoals keuken, slaapplaats) vaak de vraag ga ik via Bourges of via Nevers.
Vandaag zou ik antwoorden met volgende vragen:

  • hou je van veiligheid en natuur?
    Dan zeg ik alvast voor het begin ga tot in La Charité sur Loire (op de camino/GR654) en maak pas van hieruit je keuze.

Via veld- en boswegen verlaat ik Vézelay. Ergens in de hoogte op een heuvel draai ik me om en zie ik de basiliek achter me. Hoewel ik al twee kilometer verwijderd ben is het alsof ze heel dichtbij is. Een totaal ander gevoel, gewaarwording dan via Saint-Père, daar waar ze zo veraf lijkt te zijn en toch met dezelfde aantal kilometers verwijderd…. Weg is ze nooit meer.

De voorbije regen heeft de natuur heel veel deugd gedaan. Ik geniet van de rust die de natuur met zich meebrengt en heel snel voelbaar is in het lijf. Eén van de beste manier om te herbronnen, energie op te doen na de drukte of wanneer je je evrnthes verloren voelt. De natuur bron van leven. Uren stap ik door het bos. In la Maison Dieu neem ik een pauze. Zwier mijn rugzak op de bank oef…. mijn lichaam is tevreden. Rond de deur van de kerk zijn heel oude sculpturen te zien het lijken allemaal maskers te zijn, wat toch wel bijzonder is.

Het landschap, de vergezichten zijn golvend en van een aangename zachtheid voor het oog. .. in de vroege avond steek ik de rivier de ‘Yonne’ over. Een aangenaam verzorgt huisje weet me te bekoren, telkens stel ik me dan de vraag ‘zou ik hier kunnen leven’ en beeld ik me zelf in de plaats en toch telkens voel ik… hoe aangenaam het mag zijn… neen… dit is belange nog niet aan de orde…en misschien wel nooit. En dit gevoel, het idee is voor mij vandaag ok en heb ik vrede mee genomen. Wat voel ik me thuis op de weg.
Langs het kanaal ‘du Nivernais’ wandel ik verder tot in Tannay waar een ‘gîte de pelerin’ is. Voor het slapen gaan genieten mijn verhitte voetzolen van een heerlijk koud bad en wanneer ik me horizontaal leg ben ik al heel snel in dromenland.

Klik HIER voor een kortfilm

Laura

Na een goede nachtrust
wandel ik naar de woonkamer. Op tafel staan versgebakken crackers. Laura gaat nog even verse kruiden plukken. Af en toe begin ik een gesprek met Laura, telkens weet haar man er tussen te komen, waarbij Laura verdwijnt op de achtergrond en hij gaat er zo in op dat er geen verbinding meer mogelijk is. Het onderwerp le ‘Canard enchainé’, een satirische krant. Waar volgens hem enkel, daarin ‘een waarheid’ staat geschreven. Wanneer hij wat rustiger wordt kom ik terug bij haar zodat we kunnen afronden wat we begonnen zijn.

Jean-pierre vertrekt naar buiten.
“Pourquoi vous prenez tous les jours le chemin avec se temps. A travers la pluie. Pas de comfort. Qu’est ce que il y a”, vraagt Laura me.
Ik laat de vraag bij me binnenkomen, ik kijk haar aan met een voelbaar open en vrolijk gezicht, “Och…”, een stilte. “Qu’est ce que il y a sur le Chemin. Lumière, l’Amour, être avec la simplicite, la pureté, être enrobee de la Grandeur…. de la joie. le Chemin “, terwijl ik het deel voel ik tranen van vreugde.
Laura kijkt me aan, terug zie ik die openheid bij haar die ik ook gisterenavond zag. Ze was zo blij dat ik bij haar aanklopte. Haar gezicht kwam helemaal open, haar ogen fonkelden toen ik sprak over Compostella, pelgrimeren. Alsof dat mijn verhaal haar moed bracht om haar verlangen tot leven te brengen.

Jean-Pierre komt terug binnen. Hij begint terug iets te delen in een heftigheid, over een systeem waar hij niet tevreden mee is. Maw. hij richt zich naar buiten. Wijst naar buiten, buiten zichzelf. Ik zie een zeker rebelleren, afzetten tegen… en daarachter zie ik de mens die vooral met zichzelf aan het worstelen is.
“Est ce que je peut te partager quelque chose.” “Oui, bien sûr”… “tu c’est je te comprends tous a fait le mouvement que tu fait, ce que tu veut dire. Il y a beaucoup de réalité et je peut te suivre dans tes partage.
Seulement tous ce que tu partage vient d’un combats intérieur. On veut partager ce que en c’est avec notre mentale et en tourne la dedans et cela peut duré longtemps. Avec ce mouvement en ce coupe du reste de notre corps. C’est un combat en nous même. Et c’est simplement un mouvement, une histoire qui se répète. Cela nous enmenne à rien, au contraire de plus en plus en prends distance de notre propre être. Je te fait ce partage car j’ai fait de même. Je voyais des chose qui étais injuste. Et c’était injuste. J’étais dans le combat. Je n’avais presque pas de contacte avec moi même, car j’étais constamment occupé à regarder en dehors de moi. Oh, oui ma vie étais bien rempli, mes vide. Aujourd’hui, ma vie est très sobre, silencieux, mes pleine de Vie. “

Hij kijkt me aan ik zag en voelde verbondenheid. Voor de eerste keer stond hij er, was hij présent.

Na een omarming et une embrassade. Verlaat ik Laura en Jean-pierre.

De graanvelden dansen heen weer in de strakke wind. Het frisse groen ziet eruit als fluweel met soms een laagje zilver.
Ik wandel in bossen, langs velden, door dorpjes.
La Côte-d’Or wat een prachtig regio. Ik sta stil en kijk naar het landschap, rechts en links zijn heuvels te zien, middenin een golvende lijn vol met gele bloemen, als ‘une côte en Or’.

In een dorpje sluit ik mijn ogen bij een waterbron. Geen kat te zien. Ik laat het geluid van het water binnenkomen hmm. dat is genieten… dorstig…

Tegen de avond komt een dreigende lucht naar me toe, de zoveelste, ik hoor een tromgeroffel in de verte. Ik zet een tandje bij richting Flavigny sur-Ozerain, fingerscross en hopen op tijd ergens binnen te zijn.
En ja hoor… Net op tijd binnen om het mooi lichtspektakel te aanschouwen van achter een venster terwijl mijn broek en kousen hangen te drogen voor een openhaard.

Le Passeur

“Bonsoir madame pouvez vous me dire si il y a un endroit où en acceuil les pèlerins dans le village ?” De vrouw neemt me mee richting de pastorie. Een andere vrouw Simonne komt aangelopen, “exuse moi je n’ai pas mon masque. La bas, la bas dans la salle paroisse…”, terwijl ze wijst richting de pastorij. Zo gaat dit soms op de weg wanneer een pelgrim aankomt, dan weet men onmiddellijk dat het gaat over een slaapplaats.
Een wagen komt aangereden.” Oh, notre beau curé ! “, roept Simonne vol vreugde. Een grote jonge man, zwarte korte haren, een strak geschoren baard, zwart pak met wit kraagje (collaar) en blinkende klassieke schoenen.
Hmm, ik kan Simonne wel volgen. Père Antoine Amigo ontvangt me met open armen.

Na een weldoende nacht start ik een nieuwe dag in een welriekende natuur. De natuur staat krachtig. De vele Baardirissen kleuren de gevels van de huizen.
In het dorpje Champagny blijf ik staan aan een huis. Een langwerpige steen met twee uitgehouwen hoofden trekken mijn aandacht. Een gaatje, een buisje, een touw gaat door de mond… ‘tiré à la corne’ staat geschreven. Ik trek, een bel rinkelt.
Het terrein in en rond het atelier voelt heel bijzonder. Een jonge man komt aangewandeld en laat mij het atelier zien van zijn vader. Het staat vol met zelfgemaakte beelden zowel in hout, steen en ook etsen.
Allemaal beelden uit de mythologie met een eigen interpretatie van de kunstenaar.
Ik weet niet waar gekeken… zoveel schoonheid. Wat een vakmanschap. Arthur, de zoon neemt me op een boeiende manier mee in de mythische verhalen.
We staan stil voor een prachtig beeld. Een vlot, een rechtstaande man die roeit en in de achterkant, een zittende vrouw in wit gewaad. De huid van de man staat vol geschreven. “Que signifie cette sculpture ? Elle est magnifique.” “La sculpture se nomme ‘Le passeur’ qui emmene les gents aux enfers”, deelt Arthur. Een ganse boeiende uiteenzetting volgt. ‘Le passeur’ de veerman uit de Griekse mythologie, genaamd Charon. Een man die eeuwig als taak had de mensen na hun dood over de rivier de Styx te brengen naar de onderwereld, bewaakt door een driekoppige hond, Cerberus. “quand je vois cette sculpture je n’ai pas du tous l’idée que elle va aux enfers !” “Ah, mes l’enfer dans la période Grec n’a pas du tous la même signification comme dans la religion chrétienne. Ou dans autre religion Monothéisme et cela déjà depuis bien plus longtemps. Un Faraon Égypte de la 18°dynastie ne croyais plus que dans un dieu Aton, dieu solaire. C’est le Monothéisme qui a amené la dualité comme le ciel et l’enfer.” Ik kijk verder naar dit bijzonder beeld. En besef hoe snel ‘een mind’ vanuit louter woorden, platte woorden, ‘geïndoctrineerde’ woorden, conditionering.. door de jaren heen geleerd op de schoolbanken, gehoord in de maatschappij al snel je in een richting brengen en wanneer men niet trouw blijft aan het Nu, aan je-Zelf, aan de Weg. Kan men heel snel op een weg terechtkomen niet eigen is aan de persoon. Nu begrijp ik het nog meer waarom ik studeren om punten te halen om louter iets van buiten te leren mij niet lag. Ik zag er geen meerwaarde van in, het was voor mij ‘dode’ materie.
“Tu c’est dans l’histoire dans n’importe quelle branche en adapté à la sauce que en voulais faire comprendre pour faire passer un message”, vervolgt Athur.
Ik zie Athur staan achter het beeld ik kijk naar zijn ogen en deze van ‘Le passeur’. “Arthur quand je regarde les yeux du passeur, mes ils sont éclatent en même temps je vois les vos yeux, car ils sont sur une même ligne, ils y a une similitude.” “Merci”, zegt Arthur met een grote glimlach.

Ik verlaat het atelier en hoewel ik hier nog uren zou kunnen vertoeven en luisteren naar zijn verhalen en kennis. De Weg roept.

Ik wandel het mystérieuse bos in richting la Source de la Seine. Daar waar de monding is van de rivier La Seine. Onder het bewind van Napoléon werd er een Parijs monument geplaatst. Een liggende halfnaakte vrouw met een tros vruchten. Wat verder vind men het beeld terug van de godin Sequana. In de Keltische mythologie de riviergodin van de Seine vooral vereerd bij de Gallische stam van de Sequani. Men riep haar aan voor genezing.

Na een dagje mysterie, mythologie en bijzondere ontmoetingen kom ik aan in Chanceaux. Mijn telefoon rinkelt… Een lange babbel…Een uitnodiging om met een groep vrouwen naar Jeruzalem te wandelen in de voetsporen van Maria Magdalena… een vanzelfsprekende ‘ja’ volgt.
In dankbaarheid voor wat de Weg mij brengt.

Evenwicht

Met mededogen kijk ik terug naar de paar dagen verblijf bij mijn tante in de Pyreneeën en ben ik blij terug op de weg te zijn, ook al heb ik het fysisch wat zwaar.
Na een bezoek in het prachtig centrum van Dijon met zijn rijk patrimonium. Neemt de GR2 me eerst een paar kilometers mee langs het water in Dijon. En dan na een stevige boswandeling met een paar fikse klimpartijen, klop ik aan bij Jean-pierre en Evelyne.
”s Avonds aan tafel genoot ik van het zien hoe Jean-pierre het brood in de hand neemt. In zijn rechter hand een stevig mes, links een traditioneel gebakken brood. Hij steekt het mes diep erin terwijl hij het brood tegen zijn borstkas houdt. Hij weet me te vertellen dat men vroeger een kruis trok in het brood vóór het aansnijden als dank voor de spijs. Hmm, een warme en dankbare traditie.

Aan het ontbijt heb ik een lange babbel met Evelyne over ouders-kinderen en de relatie tussen hen. Over geen schuld dragen voor wat was en de kinderen loslaten zodat ze hun eigen weg kunnen vormen. Een waardevol delen.

Bij het vertrek draai ik me nog even om. In de deuropening zie ik Evelyne in haar kamerjas. We zwaaien naar elkander.

De natuur is uitbundig. In de bossen geniet ik van de verse daslook die zorgt voor heerlijke verfrissing op mijn krokante maiswafels. Kleefkruid, gele-witte-paarse dovenetel, brandnetel, meidoorn, kamperfoelie… een weelde aan kruiden.
Orchideeën, Heleborussen, meiklokjes, euphorbia, Polygonatum multiflorum of de Gewone salomonszegel kleuren de paden en borders.

Een fijne regen is af en toe hoorbaar. Op de bodem zijn er massaal zaailingen van beuken zichtbaar.
Zo bijzonder mooi om de vorm en de manier van ontkiemen te zien. Op één of andere manier doet het me denken aan een bovenaanzicht van een bekkenbodem met daarin, in het midden een knopje die klaar is om straks verder te groeien naar een volwaardig blad.
Hoe dieper ik in het bos wandel, hoe groener en hoe dichter de bladgroei. Het voelt aan alsof ik diep in moederaarde stap, moederaarde die bijna zelf een baarmoeder zou hebben en ze met haar bladeren een drappage rond meheen legt.
Terzelfde tijd wordt ik gewaar hoe intens mijn eierstokken plots aanvoelen.
Bij het verder afdalen wordt ik me ook bewust van de beweging tussen het mannelijke en vrouwelijke principe In mezelf. Het diep neerdalen in het bos, brengt me dicht in mijn eigen diepte naar mijn baarmoeder en terzelfde tijd ook dichter bij het mannelijke principe in me. Ik zou het kunnen noemen ‘een heilige’ verbintenis zonder werkelijk het in de materie te brengen. Terwijl ik mijn camera in de hand heb voel ik dat ik die moet wegstoppen, daar de gewaarwordingen intenser worden en ze mijn aandacht vragen.
Ik ben bewust dat de beweging die plaats vind in mezelf me helpt en zal helpen om dicht en zacht bij de man te komen, omdat mijn eigen ‘yang’ zachter wordt…
Een evenwicht installeert zich zachtjes, waarin ik bijna zou kunnen zeggen dat ik de liefde bedrijf met mezelf maar dan in de laag van het astrale.

Een fijne regen vergezeld me de ganse afdaling en wat een geschenk wanneer ik beneden aankom. Water stroomt zachtjes doorheen het landschap… En zo is het voelbaar in mezelf… Een zachte stroom van leven. Ik blijf stilstaan en geniet van het natuurbad. Een zachte wind streelt mijn wang. De vogels zingen erop los.

Hoewel het verlangen groot is om te baden in het water, de weersomstandigheden zijn echter niet optimaal. Daardoor krijg ik de kans om het verlangen om te draaien en de voeding die in mezelf is die te laten stromen zonder er op een bepaalde manier uiting aan te geven. Wat men vaak veel te snel doet.

In de verte hoor ik een trom. Bijzonder. Ik volg het pad. Ik kom dichter en dichter. Een grote tipi staat midden de vallei. Een kampvuur knettert. Ik zoek de ingang.
Klop aan. Een man doet open en ik vraag of ik even mag uitrusten.
Een groep van mannen verwelkomt mij. Ze stellen tal van vragen. “Hoe heb je ons gevonden?”. “Ik volgde de trom”. “Hoe doe je het om zo te wandelen in dit weer zonder jas” “De bomen beschermen me”. “Je wandelt op sandalen, ben je niet nat aan je voeten?” “Jawel, ik heb er net van genoten om door de rivier te stappen en het stromend water te voelen.” Ik deel hen mijn gewaarwording en wat ik juist had neergeschreven en dat ik het zo bijzonder vind dat ik net nu midden een mannengroep sta en wordt verwelkom door hen. Ze delen dat er 7 mensen in Vision Quest zijn en de vrouwen momenteel in de zweethut zitten. Wat een synchroniciteit.
Ik ga bij het vuur zitten. Ik laat een diepe zucht van dankbaarheid om hier te zijn, midden deze prachtige vallei vóór de warmte van vadervuur en doorheen de vlammen zie ik het stromend water van de rivier.

Dijon – Darois kortfilmpje

Darois – Saint Seine-l’Abbaye kortfilmpje