Vrouw

Ik laat Sulmona achter me… terwijl ik de zusters nog voor ogen zie. Een avondmaal, overnachting en een ontbijt… alles op een verschillende plaats. Ik geef wat aandacht aan mijn gewaarwordingen van gisteren… alles ging plots allemaal zo snel dat ik er de tijd niet voor nam en in een mum van tijd in slaap was gevallen.
Samenhorigheid… verenigde krachten…het vuur die in elk van hen aanwezig was…de diepe verbondenheid zowel in wat ik zag als wat ik voelde… Dankbaar. Ik vertrek met twee bananen en vier perzike rijker in mijn rugzak.

Een man komt uit zijn tuin. “Naar waar ga je? Vanwaar kom je? Solo! Toute a piedi !…Verwondering…” Eh si”… Vreugde…
Wat fijn om te zien hoe door een eenvoudig delen, open te stellen dat er wederzijdse vreugde mag ontstaan. En hoe verwondering en vreugde zo dicht bij elkaar liggen.

Mijn frustratie naar de wagens is wat gaan liggen. Gelukkig. Want ook al is het rijgedrag van sommige behoorlijk gevaarlijk, door mij hierin te frustreren zal het niet minder gevaarlijk zijn, wel meer en behoorlijk vervelend voor mezelf.
Ik zou me dagelijks kunnen frustreren in gelijk wat… en hoe meer ik dit zou doen, hoe meer ik afstand zou nemen van de liefde in mezelf. Is het gemakkelijk, neen absoluut niet.
Frustratie… en ik denk ook principes… die gegroeid zijn uit regels en wetten
Ik heb het idee dat erin de maatschappij zoveel wetten en regels ontstaan zijn om een evenwichtige samenleving te creëeren, dat men vergeten is te leven naar het Hart. En in zijn zuiver vorm kent het hart geen wetten en regels.

Ik haal een perzik uit mijn rugzak. Een beet… gekraak… het sap komt vrij… geslurp… oehoe, ik slurp… te heerlijk om het sap verloren te laten gaan. Mijn smaakpapillen en zintuigen genieten… Het bewust eten van de vrucht en beseffen wat moeder natuur ons bied… een diepe zucht… dubbelgenieten.

Ik steek mijn wandelstokken onder mijn arm. Leg mijn armen op elkaar en stap verder. Ik geniet van de rust en laat mijn lijf vullen met de geluiden van de natuur. Heerlijk…. Ontspannen.
Voor me op weg meters lange laan van mieren… Wat een werk… wat een samenwerking. Het is zo stil in de natuur dat hun beweging hoorbaar is.

Voor het aankomen in Raiano…. Een recht stuk – op een bijna niet te geloven – trottoir bedekt met een tapijt van dennennaalden, die me doen wegdromen naar een bad met esoterische oliën van den, mijn lijf uitgestrekt met een sfeervol muziekje op de achtergrond, kaarslicht… en- wie weet – iemand met wie ik dit mag delen… nabijheid…. En het geluid van de wagens… Wel die zijn verdwenen….Wegdromen.

’s Avonds klop ik aan bij een B&B. Ik vraag of het mogelijk is de prijs aan te passen…. Het gebeurt… “Omdat je een vrouw bent”, deelt de vrouw. Ik bedank haar…. Haar antwoord blijft me achtervolgen, ik heb het idee dat er ook een verband is met de zusters…
Ik vraag haar waarom, wat het verschil uitmaakt….Omdat we beiden vrouw zijn en ik je wens te steunen vertelt ze. “Oh, dankjewel het raakt me” , deel ik met haar.
In de douche stroomt het water over meheen… Mijn handen strelen over mijn hoofd… gezicht naar boven gericht… mijn lijf voelt groot, stevig en lang… haar woorden, het contact met de zusters ….
Het is alsof ik me letterlijk voel groeien, een krachtige zachte lijn stroomt vertikaal door mijn lijf… de eerste keer denk ik dat ik zo intens de verbinding heb mogen voelen met andere vrouwen vanuit een totaal ander niveau. Ik kon het gevoel echter niet thuis plaatsen. Dankbaar dat ze op mijn weg waren, dankbaar om de krachtige verbinding die nu voelbaar is met het vrouwelijk in mezelf… een gevoel die alle uithoeken van mijn lijf mag vullen in zachtheid.

La Pietra

Ik denk terug aan het Christusbeeld van gisteren in de kerk van Pescocostanzo. Een zwaar toegetakelde en uitgemergelde Christus, een zeldzaamheid… Anno 2018…toch meer dan tijd dat dit beeld eens door de parochie in vraag wordt gesteld. Na een deugddoende avond met hartelijke mensen, een zalige nacht en nog voor ik het dorp verlaat ontmoet ik de eerste pelgrims sedert Monte Sant’Angelo. Deugddoend. We wisselen in het kort onze weg uit… even op de foto.

Ik verder Assisi, zij richting Monte Sant Angelo.
Een immense vlakte tussen twee heuvels… hier en daar een grote boerderij… in de wei… koeien, paarden, schapen. Af en toe een hond die aan een deur waakt….en rondom een concert aan bellen die de dieren rond hun hals dragen. Op de heuvel, een herder die zijn kudde samen roept al fluitend… verschillende deuntjes… de hond… zijn rechterhand. Een rust en stilte hangt over het gebied…

Een pauze in een rustig en afgelegen restaurant midden het natuurgebied. Terwijl ik geniet van mij cappucino brengt een vrouw me een stukje cake, wat een heerlijke fijne attentie. Een paar minuten later vraagt de vrouw of ik nog een stukje wens… ik bedank haar en meld dat ik voldoende heb. Nog voor ik vertrek brengt ze me een pakje in een serviette gedraaid “voor langs de weg”, vertelt de vrouw.

Ik sta even stil midden de rijweg, in het nationaal park della Majela. Er heerst hier zo een rust dat ik bijna het gevoel heb dat de natuur in die rust en stilte kan dragen, zelfs wiegen.
De buizerd…zijn geroep …. Een… Twee… Drie… En een vierde buizerd zweven over me heen. Ik open mijn armen en breng ze zijwaarts. Mijn ademhaling wordt dieper. Mijn ogen sluiten, mijn hoofd gaat achteruit. De zon schijnt op mijn aangezicht. Terwijl ze boven me zweven laat ik hun geroep binnenkomen.

Uitkijkend naar een dorp waar ik even iets fris kan drinken. In Cansona het café K2 heeft de man het blijkbaar niet naar zijn zin… tot daar toe… een baaldag kan iedereen hebben. Op het moment ik mijn rekening vraag krijg ik een kassa ticket met één getal, geen detail. Een rariteit. Ik schrik van de prijs die hij me vraagt. “Non è possibile”, zeg ik hem. “Si”. Hij heeft duidelijk de verkeerde persoon vast. Ik vraag hem een gedetailleerd ticket en zeg hem dat de prijs voor het water duidelijk te veel is. Ik blijf in mijn kracht staan en wacht rustig het ticket af. Uiteindelijk krijg ik het ticket. 1 euro goedkoper.
Voor mij is dit gelijk aan diefstal, het is je iets toeeigen die niet van jou is. Als ik zin heb om wat drinkgeld te betalen dan zal dit gebeuren uit vrije wil niet uit macht en manipulatie. En uiteindelijk gaat iemand met zo een gedrag armer door het leven in alle opzichten en vroeg of laat zal deze persoon daar de vruchten van dragen.

Ik haal het pakje van de vrouw uit. Tot mijn grote verwondering zit er tussen het cellofaan papier. Een overheerlijke boterham met heerlijke Italiaanse ham en kaas. De vrouw toverde net een vreugdevolle glimlach tevoorschijn en een bonzen hart. Een klein gebaar van grote waarde. En het broodje… Hmmm

Al vijf dagen op een rij veranderd het weder rond 15 uur, deze keer is het niet anders… Hoge dikke wolken. Geen geroffel…. een bombardement.
Ik stap stevig door… de eerste druppels… Ohoh… ik zal het niet halen… Draai me om… steek mijn duim uit… een bus… Oef. Net ontsnapt. zes kilometer verder ben ik uit het nationaal park en kom ik aan in Sulmona.
Ik ga opzoek naar een overnachting. Beide de eerste convento, caritas bij dd franciscanen wijst de priester grof me de deur. Ik laat het niet aan mijn hart komen en ga terug naar de andere kant van de stad.
Ik bel aan. Twee zusters staan aan het venster Ma en Luz… ze bellen naar hun overste, een priester…neen…ze voelen zich wat verveeld… een fijne babbel samen en ze blijven met man en macht samen zoeken. Het contact ligt supergoed en klikt onmiddellijk. Uiteindelijk is het gelukt en beleef ik een heel warme en aangename avond met zusters van drie verschillende orde, en vier verschillende nationaliteiten (Myanmar, Filipinen, Burundi, Indonésie). Een douche, een avondmaal bij zuster Luz en Ma. Aan tafel haal ik een klein papiertje uit en vouw het open. “Zuster, ik heb iets voor je. Ik weet niet waarom. Ik voel dat ik jullie dit mag schenken”, vertel ik hen in het Engels. “Un Pietra de la grotta de Monte Sant’ Angelo”. Even valt een stilte. Een intense, stevige verbondenheid is voelbaar. We kijken elkander aan… Zuster Ma gaat in de andere ruimte en komt terug met een beige vierkanten doosje. Ze haalt het deksel eraf…. Rozenblaadjes… La Pietra komt terecht op een bed van Rozenblaadjes… Diep vanbinnen voel ik dat dit juist is…. Mille Grazie.

Abruzzo

Terwijl de Italiaanse koffiekan op het vuur staat, vul ik mijn rugzak. Tiktak Tiktak Tiktak… . een klok aan de wand.. rustgevend. Dit doet me denken aan de middagrust bij mijn grootouders…

Een nieuwe zonnige dag staat voor de deur. De mist hangt over de heuvels en zoekt zijn weg.
Honderden zwaluwen vliegen afwisselend op en neer naar een elektriciteit draad. Dit schouwspel kunnen wij op veel plaatsen in ons land helaas nog enkel van dromen. Hun schaduw op een witte muur maakt er een prachtig levendschilderij van.

Af en toe neem ik de tijd voor een halte… De tijd om achteruit te kijken… De tijd om te kijken welke waardevolle stukken ik heb mogen ontmoeten op mijn weg ook al zijn ze niet altijd evident geweest… . Kunnen achteruit kijken met de zon zonder schuldgevoel, pijn of spijt… Is vooruit kunnen kijken en wandelen jezelf openen in een richting naar liefde, licht en kracht.

Een huis, een serre… een man geeft water aan zijn groenten. De herdershond ligt rustig ernaast.
Op een rijweg wandelen is niet alleen rekening houden met je eigen stappen en proberen veilig te wandelen. Het is ook kunnen rekening houden en anticiperen met het rijgedrag van een ander. Soms wel best vermoeiend. Na Pietransieri gaat het terug wat bergafwaarts. Wat een contrast met de bergdorpen aan de andere kant. Drie grote steden naast elkaar met hoge appartementen gebouwen, hotels… Vermoedelijk Italiaanse skioorden.

Graag zou ik het volgende willen delen. Ik heb vandaag nog geen enkel spijt van de weg die ik bewandel. En vooral deze waar ik nu op wandel ‘con I Ali ai piedi’ Het is een heel mooie weg waar ik waardevolle en rijke ervaringen mag beleven. Nog voor ik vertrok wist ik diep van binnen wat mij te wachten stond. Ik kan hier geen antwoord op geven van waarom, maar ik had geen keuze. Men kan zeggen, we hebben altijd een keuze, wel er bestaan uitzonderingen. En inderdaad er zijn situaties waar ik liever niet in terecht zou komen… En ook al zijn er vaak triggers die me komen uitdagen, ik blijf er met open hart in staan. En hoe meer ik dit doe, hoe meer ik er ontvang, en het is OK. Voel ik dat mijn hart krachtiger en ruimer wordt en diep van binnen weet ik dat deze triggers zullen verdwijnen en waarbij de dualiteit mee verloren zal gaan.
Ik vind het wel belangrijk om de realiteit te delen wat de weg zelf betreft, want het kan ook voor anderen geldig zijn. Ik kan niet melden dat je op deze weg blindelings tot aan het einddoel kan geraken, wat wel bv bij de Frances naar Compostella is. Twee wegen die totaal niet te vergelijken zijn. Deze is een jonge weg waar men nog constant aan het werken is. Compostella is al zo gebruikt dat je gewoon in de energie wordt meegezogen. Voor mensen die voor een eerste keer een pelgrimstocht doen en geen ervaring hebben in avontuurlijke trektochten zal ik deze niet aanraden. Deze weg zal voor velen een top weg zijn als wat ik heb aangehaald op punt zal staan. Behalve… Als je werkelijk van een uitdaging en avontuur houdt en kan afstappen van het geplande, dan zonder twijfel doen.
Weet ook dat mijn ervaring, mijn weg is en niet deze van jullie hoeft te zijn. Wat ik hier te leren heb zal niet bij jullie aanwezig. Mijn mindere dag, kan voor jullie een topdag zijn.

In de vroege vooravond kom ik aan in Pescoconstanza. De enige pelgrimsovernachting die er is is €40. Dit is er nu wel over vind ik. Ik zoek op verschillende plaatsen… neen…Rond 17 uur hou ik het voor bekeken en beslis ik om buiten te slapen. Ik ga me wat opfrissen in de toiletten van het museum en laad er mijn batterij op van de telefoon. Nu nog hopen op geen onweer…. Helaas. In een toeristische stad is het altijd moeilijker en zijn mensen ook afstandelijker tot zelfs niet gastvrij, integendeel…. Tot na twee uur op het marktplein te zitten iemand naar me toekomt met een oplossing, Centro sportivo.

Onweer

Een pittige klim naar duizend meter hoog… in een ruwe prachtige natuur. De vergezichten zijn adembenemend… In de verte de Abruzzen die tot wel 2000 m hoog zijn. Ik geniet van de rust om me heen. Een GR pad…na twee uur wandelen worden de kentekens minder zichtbaar of onduidelijk. Op een niet goed zichtbare driesprong twijfel ik rechtdoor of naar links.
Aan mijn rechtkant komt plots een hert uit het groen gesprongen. Verbluft… drie meter voor mij.. ik sta bevroren te kijken… het lukt me niet om tot bewustwording te komen, alsof ik in een droom ben. Normaal gezien ben ik handig, snel bij het nemen van de camera… telkens wanneer ik een hert zie ben ik zo aan het klungelen… waardoor in beeld brengen onmogelijk is. Geen spijt hij staat op mijn netvlies. Telkens wanneer ik ze zie voelt mijn lijf ook vreemd. Hij verdwijnt naar rechts… De weg die ik mag nemen. Wat een krachtig dier.

Zes kilometer verder stopt voor mij de aardenweg en beslis ik om het GR pad te verlaten. Via de asfalt weg stap ik verder. In een volgend dorp neem ik een pauze. Een wagen rijd voorbij… De priester die me gisteren gastvrijheid aanbood. Ik bedank hem nogmaals voor de ruimte die ik kreeg. Hij vraag me waar ik heen ga. “Piano”, roept hij nog, zwaait en rijd weg. Een aangename man.
Ik check nog even bij de plaatselijke bewoners ivm de aardeweg. Het wordt afgeraden. Een man brengt zijn hand naar zijn borst en zegt “herba”. OK. Dat was duidelijk.

De zon zorgt ervoor dat de den zijn geur vrij geeft. Scabiosa, distels en een soort plant die naar curry ruikt groeien weelderig langs de kant.
Van de regio Molise naar de regio abruzzen. In de verte wordt het donker…. het komt dichter en dichter… Ik zal er niet aan ontsnappen… Geen ontsnappen aan… middenin… Een fikse onweersbui met hagelstenen. In een mum van tijd is de weg omgetoverd in een stromende rivier. Ik probeer mijn waardevolle papieren, camera en telefoon te beschermen tegen de regen. De ene auto na de ander rijd voorbij… Gedonder…. Gebliksem…. Hagel. Ik hoop op goede afloop. Niet enkel de weg die een rivier is geworden is aandacht en voorzichtig noodzakelijk ook voor de andere gebruikers van de weg, zelf in dit weer is aanpassen niet aan dd orde. Het zicht wordt korter en korter… Een wagen rijd voorbij. Ik zie zijn remlichten… Ik loop. De deur gaat open, zonder mijn rugzak af te nemen stap ik in…. Of eerder duik ik in. Een zucht… Ik besef het nog niet helemaal. Ik kijk hen aan. “Mille Grazie” “Jullie zijn engelen op mijn weg”, ik geraak ontroerd…. een traan. Als ik de staat van de weg zie besef ik hoeveel geluk ik heb gehad. Ik hoop die verder met me mee te hebben. Vier kilometer verderop zetten ze me in het droge af aan de eerste bar. Het water druipt uit mijn schoenen, mijn broek kleeft aan mijn benen. Ik ga eerst naar de kerk waar ik even op mijn eigen kan zijn in rust en waar ik mijn center kan terug vinden.

een bar vraag ik of het meisje iemand voor mij kan opbellen en om een vraag te stellen. In een mum van tijd staan vijf mannen zich op te dringen afsof ze een trofee moet verdienen. Ik blijf er rustig bij, zonder eerst even op mezelf te komen na een vermoeiende dag was me dit niet gelukt. Even de ruimte nemen voor jezelf is werkelijk geen tijdverlies, integendeel, ook al denken velen daar anders over.
Aan een goed frans sprekende man vraag ik hulp om een ander nummer op te bellen voor reservatie. Ondertussen bestel ik me iets om te drinken. Een cappuccino… erop een muzieksleutel en een hart… Slik… het raakt me en een traan rolt over mijn wang. Reservatie geregeld. “Vient la dame ma demander de t’amener”, zegt de Frans sprekende man. Een ander man zegt dat het moeilijk ligt en ik het niet zal vinden, hij dringt wat aan.
Ik bedank vriendelijk en zeg dat ik er te voet naar toe ga, de woonst ligt amper om de hoek. “Vous qui êtes catholique vous devrais savoir que les gents qui refuse de l’aide ne veulent pas etre aider”. “Monsieur ma religion ma appris à d’abord a demander si la personne en a besoin, de la respecter et de ne pas s’imposer”. “C’était une blague…” volgt er nog om zijn gedrag te rechtvaardigen. Ik zeg hem een goede avond, schudden elkander de hand en bedank hem voor zijn hulp. Ik stap naar het meisje en bedank haar voor de lieve noot op mijn cappuccino.

Na een nachtje slapen in een zaal op een zelfgemaakt bed waarvan ik genoten heb en super heb geslapen kies ik deze avond voor alles erop en eraan bij Vicenza….beiden samen zorgen voor evenwicht in mijn portemonnee.
Antonella een jonge tiener, en een spring in het veld verwelkomt me samen met haar moeder. Een heel aangename en hartelijke ontvangst na deze vermoeiende dag.
Vicenza vraagt of ze voor mij mag koken. Ik gun haar dit plezier. Wanneer ze me ’s avonds de maaltijd brengt en het op tafel neerzet steek ze haar schouders omhoog en zakt haar hoofd wat naar beneden. Ze maakt me duidelijk dat ze geen kok is, insgelijk meld ik haar. We hebben plezier samen in onze gebrekkige verstaanbare taal.
Na de maaltijd ga ik met haar voor de spiegel staan… “Ik ben een goede kok”, zeg ik terwijl ik mijn duim uitsteek naar mezelf en in de spiegel kijk. Ze herhaalt wat ik deed… Vicenza staat naast me als een fiere vrouw. We geven elkander een knuffel. Vroeg ga ik slapen. Uitgeput.

Wortels

Hmmm…. ochtenddauw… Hanen gekraai… Vroeg in de morgen, de zon zit nog achter de heuvels… Een waterstroom… In de verte blaffende honden. Het voelt aan als een vroege nazomer.
De waterdruppels op de metalen balustrade… De eenvoud en de schoonheid van het leven… Het ontroerd me…

De regen van gisteren bracht evenwicht in de natuur. Een rustige sfeer hangt over de heuvels en de bossen.
Ik stel me de vraag bij dit gevoel ‘is de rust werkelijk aanwezig of is dit eerder iets van mij’. Natuurlijk is dit gevoel iets van mij en in samenhang met wat rond mij is. We mogen de mens niet afzonderlijk bekijken mens versus natuur. Wel als een eenheid, een geheel. De natuur is geen object… Iets heel waardevol waar meer eerbied mag voor opgebracht worden.

Ik stuur een vraag via messenger omtrent overnachting en prijzen en deel ondertussen een ervaring. Een over en weer geschrijf… en het gevoel dat er een misverstand ontstaat… Ik sluit af na te zien dat er aanval kwam…het was het mij niet waard.
Hoge bomen vangen veel wind… zeggen ze vaak… die hoge bomen hebben vooral brede en diepe wortels nodig om buigzaam te kunnen zijn.

Nog niet op de helft van mijn kilometers voor vandaag stap ik een bospad in… Een paar honderden meters verder sta ik voor de zoveelste keer voor een muur aan planten, bomen… De weg is niet meer toegankelijk. Ik keer terug op mijn stappen… Een splitsing… Ik probeer nog even een andere ingang… Ik blijf verder stappen in de gedachten dat ik de andere weg, wel vind. Een verkeerde inschatting. Rustig blijf ik verder stappen tussen bramen, onder jonge bomen, op gladde stenen… Mijn lijf kust van dichtbij een wilde rozelaar…auw…Voorzichtigheid geboden niet alleen omdat ik het bos niet ken, ook omdat mijn schoenen geen grip meer hebben. ‘Foei, Jasmine waarom heb je niet geluisterd naar je buikgevoel en gewoon de weg genomen’, gaat door meheen. Twee uur draai ik in een wildernis, in een rondje van amper 1 km. Na twee uur ga ik naar het dorp die ik tegenkwam. Schud alle insecten weg. Ik vraag een man of hij de weg kent… en meld me dat de weg niet meer bestaat.

Ik post een boodschap op FB met een bedenking of ik nu op pelgrimstocht ben of op overlevingstocht. Als buitenstaander kan ik me inbeelden als iemand dit leest dat dit voor velen zo zou aanvoelen. Overleven.
En hoewel ik de bedenking had, voelt mijn pelgrimstocht zo niet aan.
Dat ik rondjes maak van 2 uur in een bos waar het niet vrij is van gevaar. Is mijn keuze.
Nadat ik een ander pad probeerde in te nemen omdat de route die wordt aangewezen niet meer bestaat of ontoegankelijk is. Is mijn keuze. In het bos verdwalen leert me om zorg te dragen voor mezelf, leert me dat ik mijn intuïtie mag volgen, leert me geduld te hebben, niet te panikeren, geen angst te hebben, te vertrouwen, mildheid. Me te leren niet meer in mijn hardheid te gaan, er in liefde en kracht te blijven instaan. Ook al wordt ik hierin uitgedaagd.
Is dit dan overleving voor mij, neen. Wel een leerschool van bewustwording. En in overleving modus liep ik weg van mijn Zijn en was er weerstand. Jah, en misschien denk ik nog altijd die twintiger te zijn op fysiek vlak, haha.

Pas naar de vroege avond kom ik aan in Caroville. Een aangenaam dorp tegen een bergflank. Ik vraag de priester of hij me kan helpen met een overnachting.
Een half uur nadien zit ik in zijn wagen… Laat me de prachtige natuur zien op het plateau… Trakteert me op een koffie en brengt me naar mijn overnachtings plaats.
Een huis waar de jeugd zijn plaats kreeg. Om een thuisgevoel te creëren, wat op te kuisen wat vandaag naar me toe kwam…. Neem ik een emmer water en begin op te ruimen. Ook uit respect en dankbaarheid voor de gastvrijheid die geboden wordt.
Ik zoek wat rond. Vind een vering, een dons… Mijn bed voor deze avond… En geef toe slapen in een bloemenbed…

Sant’angelo In Grotte

De vogels zingen in het rond. Een zacht frisse windbries en pastelkleuren over horzon verwelkomen een nieuwe dag. De kerkklok tikt 8 uur. Fonca was gisteren heel fier om te vermelden dat ik de eerste Belgische pelgrim was die ze hebben ontvangen. Hun gastvrijheid en hartelijkheid hebben me echt een boost gegeven.

De natuur is prachtig. Eindelijk hebben de droge dorre velden plaats gemaakt voor groen en bossen. Bomen, o zo waardevol…ze brengen me onmiddellijk een thuisgevoel en rust.
Langs de weg een fontein met bronwater.
Vlijtige liesjes, hortensia, rozen, pélargonium kleuren de dorpen. De honden, zitten netjes achter een omheining en diegene die niet te vertrouwen zijn vastgebonden. Op een paar dagen van elkaar en zo een verschillende ingesteldheid. Ik geniet ervan.
De natuur is rijk aan appelen, vlier, braambessen, Vijgen…

Langs de weg een wagen die met zijn poep naar de afgrond staat. Erop een jongeman met een borstel. Hij reinigt zijn kofferbak. Ik kom erlangs en blijf stilstaan. “Buongiorno, e la nature ! “, terwijl ik mijn hand uitsteek naar wat hij doet.Ik kon het niet laten. De man was afval aan het dumpen. Karton, plastiek en groen. “Herbe”, antwoord de man. Ik wijs terug “e la cartone !”…. Ik hoor hem mompelen. Ik zet mijn weg verder.
Op de achtergrond hoor ik hem verder pruttelen “… Jésus Christo”. Ik dacht bij mezelf ‘het zal Jezus Christus niet zijn die je handelingen zou rechtvaardigen…”

In Sant’ Angelo la Grotta, de naam van het dorp verteld het al, ga ik op zoek naar de grot van de Aertsengel Michael. Wat gelijkaardig aan deze van in Monte Sant’Angelo. Binnen een waterbron. Een koper tonnetje aan een Lange koord. Ik vul mijn drinkfles. Overheerlijk water. Ik mis iets in deze grot. Ik kan het niet plaatsen… tot… geen enkele kaars. Uit mijn rugzak neem ik de noveenkaars. Ik steek ze aan… Laat me leiden en plaats ze diep in de grot. Ik kijk haar aan… ze staat er alsof ze daar al altijd gestaan heeft… alsof ze terug leven in de grot brengt… Het voelt aan alsof de grot uit een diepe slaap kwam.

Ik verlaat de grot. Een druppel. Geroffel in de lucht. Een bliksem, water. Water en vuur.

Day-off

Campobasso

Zes uur… De wekker… Ik verlaat het ex convento en zwaai nog even naar de migranten in de keuken. De hemel… bewolkt…
Een bus komt aangereden… Ik steek mijn hand op… Een dagje ‘day-off’. Uit het ritme van inpakken… kaart lezen (vermoeiend en énergie slopend), stappen. Mijn lichaam een dag congé geven.
Moe, weemoedig en heimwee…
Richting Campobasso opzoek naar een apotheek die me kan helpen tegen de ontzettende jeuk aan pols en handen. Ik was er een paar dagen vanaf door minder contact met de zon. De laatste dagen was de zon krachtiger met als resultaat… Een opflakkering. Door de vermoeidheid kan ik het ook niet meer opbrengen om om te gaan met de jeuk.
De behulpzaamheid, vriendelijkheid en de tijd die de apothekeres neemt doet me goed… we zoeken samen naar een resultaat. De juiste Zonnecreme… OK… Behandeling tegen jeuk… OK… Insecten…homeopathie… De huid voortdurend verfrissen… Met thermaal water voor gevoelige huid… Resultaat… De rugzak vult zich…

Op een terras neem ik een ontbijt. Ik neem de telefoon en bel een vriendin op… Deugddoend… Een opbeurende gesprek… In het gesprek wordt me ook iets duidelijk omtrent mijn creativiteit, inspiratie en iets neerzetten op deze wereld.
Diep van binnen weet ik heel duidelijk wat me te doen staat en wat ik wens op te bouwen omtrent het pelgrimshuis. Alles is dan zo duidelijk en een openweg tot het zo duidelijk is dat er dan angst opkomt waar ik ga van lopen…
Ik werd me bewust dat het neerzetten van iets opzich OK is…
Dat er geen angst is voor het begin…. wel angst dat het zal eindigen. Is het een angst om te falen… neen niet echt… Dus dan begin ik er niet aan of ga lopen… En het besef dat mijn creativiteit in het Nu, nu dient aangepakt te worden. Want het zaad van vandaag zullen de vruchten van morgen zijn. En de bloemen in het nu zijn het resultaat van de vruchten uit het verleden.
Wel… ik neem de angst bij de hand en we gaan samen opweg in vertrouwen.
Ik neem dan ook verder mijn boekje in de hand en werk het project verder uit. Ik krijg terug wat moed.

Vijf uur wachten voor de bus aankomt om me te brengen naar een rustig dorpje bij Fosca en Marco.
Mijn sasjh (Marokkaanse sjaal) gaat de vuilbak in, de prikkers van de velden zijn er niet uit te halen. Ik stap binnen in een winkel… En koop me een frisse nieuwe sjaal met een opbeurend fris kleurtje… Materie die me nu eens zo deugddoend is… Vitrines doen om werkelijk mijn gedachten op niets te zetten.
Op de bus val ik in slaap… ’s Avonds wordt ik ontvangen met openarmen, samen eten, mijn kledij gaat de wasmachine in… De geur van verse gewassen kledij… De geur van regen in de natuur… Delen en ontvangen… Al dit brengt me terug wat moed…

Het was… Morgen een nieuwe dag.

Sant’elena Sannita