Avallon

Ondertussen is het hier een komen en gaan. Mensen komen bezoek brengen aan familie en vrienden, vergaderingen gaan door in Centre Madeleine…
In la salle St. Jacques leer ik een man kennen. Hij komt hier voor drie dagen uitblazen en antwoorden zoeken. Zijn lichaam, energie voelt onrustig. We geraken al heel snel in gesprek. Een niet weten, dilemma draait in zijn lijf en vooral hoofd over wat hem te doen staat in een levenssituatie. (ik ga niet verder in detail omdat het niet ter sprake doet).
Ik voel sterk dat hij op mij komt leunen en antwoorden bij me komt zoeken. Ik probeer goed bij mezelf te blijven om me niet te laten meeslepen in het verhaal waarin ik kan zien, voelen wat gaande is. Ik laat het bij hem. Mijn taak is niet om hem een antwoord te geven, om hem uit zijn lijden te halen, ook al zou ik hem daar misschien wel willen bij helpen om pijn weg te nemen. Dit zou eerder iets vertellen over mijn eigen pijn die nog aanwezig zou kunnen zijn in mezelf. Men kan de pijn van een ander niet wegnemen, omdat het zijn of haar pijn is. Iets dat we allen wel kennen en kunnen herkennen.
Het enige wat ik voel en wat ik kan doen is me blijven openstellen en luisteren naar hem. In het gesprek zegt hij plots, “dit le moi, tu connais la réponse. Je le vois.” “Non, je ne peut te donner une réponse. Ce n’est pas à moi de le faire”, hoor ik mezelf zeggen. In volle expansie met zijn lijf komt hij wat dichter, als een man die op instorten staat maar tegen zichzelf aan het vechten is. Ik neem wat stappen achteruit. Hij vertelt verder…. Ik eindig het gesprek met, “Tu sait… même si je saurait la réponse je ne peut te la donner. Car si je le ferais ce serait une conversation du mental au mental. La réponse que tu veut ne viendra pas de la. Cela ne t’apprendra rien car tu ne l’auras pas ressenti. La réponse viendra a toi, pas en la cherchant, mais tu la recevra à un moment inattendu”. De man wordt stil, kijkt me aan. Zijn energie wordt zachter. Zonder woorden hadden we elkander begrepen.

Op de middag ga ik naar de viering. Tijdens een… ik vermoed een homélie, hoor ik in een paar woorden wat ik deze morgen deelde aan de man.
Na de viering zoek ik het op in de bijbel… ik vind het niet terug. En eigenlijk doet het er niet toe. Wel fijn dat bevestigingen dichter en dichter komen en ik me hierin gesteund voel.

Ik ga even om de hoek, naar de winkel van de zusters om een boodschap. Een zuster spreekt me aan en deelt, “oh,… À partir d’un certain âge c’est difficile de rentré. En la essayé mais le moule est fait…”. Hmm, ik begrijp eerst niet waarover ze het heeft, ik had hieromtrent ook geen vraag of raad gevraagd. Ik luister verder naar haar delen omdat ik voel dat er een energie aanwezig is waarin we naar elkander toe worden gehaald en wat de zuster deelt met mij te maken heeft. “Allez a La Pierre-qui-Vire, la il y a quelqu’un qui te donnera une réponse qu’elle direction à prendre. Bon ils y a un peut des fous là bas. Mes ’t inquiètes pas.” “Euhh, ma sœur je savez pas que cela exister”, deel ik haar, voelend dat het haar humor was die ze boven haalde. Ik zet ern paar stappen richting de deur, kom terug op mijn stappen… “Ma sœur… Euh… La Pierre-qui…”. “La Pierre-qui-Viré, oui en a viré Marie ils reste que Viré”, antwoord ze met ‘Hi’. Een bijzondere zus.

Terug in centre Madeleine bekijk ik even de grote landkaart die aan de muur hangt waarop vele Jacobswegen uitgetekend zijn. Ik stip Vézelay aan, zoek naar Bugarach (hier later meer over) en Sainte Beaume. Een nieuwe tocht… Ik neem wat afstand van de kaart… een L vorm.

Op de middag ga ik iets kleins eten met Marie-France en Martine. Aan een tafeltje zitten twee dames, een onbekende en één van de dames die me sprak over Sainte Beaume. We wensen elkander gelukkig Nieuwjaar.
De andere dame staat op en komt Martine aanspreken… Sainte Beaume… zelf ga ik achteruit en neem wat afstand om niet te horen. Wanneer het gesprek afgelopen is schuif ik terug aan. We hebben een fijn moment samen.
In de namiddag gaat Martine naar Avallon. Ik wordt uitgenodigd en ga erop in. Avallon een naam die ik al vaak heb gehoord…

Timpaan abbatiale Avallon

Abbatiale Avallon

Een uur later zijn we in Avallon. Ik herinner me dat ik vorige jaar tijdens mijn 8 maanden pelgrimstocht hier iets over zag verschijnen op FB. Ik zoek even op en lees… hmm, het eerste wat ik lees gaat over een interpretatie, persoonlijke invullingen over Vézelay, de Basiliek en over een zuster met een stofzuiger… Hmm, een verdraaid beeld wordt weergegeven van de realiteit… Ik lees verder over Avallon…het is dus wel hier, Avallon in Frankrijk. Ik zoek de kerk op, die een abbatial is. Het timpaan van de abbatial trekt mijn aandacht. Rijkelijk versierd met beeldhouwwerk. De rechtopstaande pilaren staan vol met florale afbeeldingen. Ik stap de kerk binnen. Een zwaarte is hier voelbaar, het is er somber en vochtig, de vele glasramen tonen de rijkdom van toen. Een eenvoudig beeld van de Aertsengel Michael is te zien in de rechterflank. In het midden een enorme metalen rooster ook in florale vormen. Daaronder de crypte die voor het publiek niet toegankelijk is waarin de schedel van Lazarus zou liggen. (Op het einde van de tiende eeuw zouden de relieken zijn overgebracht door Hendrik I van Bourgondië, maar ook in Marseille houdt men vol dat ze in het bezit zijn van het hoofd van de heilige. Lazarus is de patroon van de lepralijders – Bron:Wikipedia)
Patroon van de lepralijders, dan is dit niet vreemd dat ik hier een zekere zwaarte mocht gewaarworden, wanneer een gids me verteld dat l’abbatiale vooral in de geschiedenis gevuld werd met leprozen omdat de omringende buurten en kerken ook al vol lagen, tot in Vézelay tien kilometer verderop (bron: gids Vézelay)
Ik verlaat de kerk en wandel terug richting de markt. Een warme chocomelk met Martine en dan terug naar… huis….

In de wagen deelt Martine me wat de vrouw aan haar vertelde deze middag. “La dame me parlez d’un arbre en forme de L, une grotte…”….

OK, j’ai compris, affirmation reçue….Een pelgrimstocht krijgt vorm. Hi, ik voel vreugde binnenin.

Hoogaltaar – abbatiale Avallon

Wintersolstice

Zicht vanaf het terras

Mijn lichaam en geest heeft twee dagen nodig gehad voor ik goed ingedompeld werd in het schema van de dag.
Vroeg uit de veren. Een uur meditatie. Laudes. Ontbijt. Mijn kamer opruimen. Een engelen kaart trekken waar enkel één woord op vermeld staat. (avontuur, zuivering, doel waren de 3 woorden die telkens terug kwamen). Meditatie of de mis. Middagmaal. Vrije tijd. Meditatie, vespers. Avondmaal. Bedtijd. Tijdens mijn vrije tijd maak ik gebruik om de keuken – waar straks de pelgrims aankomen of vertrekken naar Assisi, Compostella of…-een schoonmaakbeurt te geven. De koelkast is eerst aan de beurt. Altijd wel deugddoend om deze aktie te ondernemen en je reinigt niet enkel de omgeving, op deze manier geef je jezelf een reinigingsbeurt.

Ik maak kennis met Marie-France waaraan ik af en toe een vraag stel ivm hoe een viering in elkaar zit. Hmm, ik was duidelijk niet aandachtig als kind toen ik naar de kerk ging. Of tenminste ik had andere prioriteiten. De liefde die ik deelde met mijn doopmeter en de ‘Liefde’ die er altijd is daar hoefde ik me geen zorgen voor te maken. Hmm, ik moet toegeven dat ik nog nooit zoveel naar vieringen ben geweest zoals nu.
Tijdens de vieringen bleef ik ook heel aandachtig met mijn lichaam om te zien of er nog spanningen aanwezig zijn en ook hoe mijn lichaam voelt terwijl ik zing. De lichamelijke spanningen komen af en toe de kop op steken, ze zijn van korte duur.
Ik weet niet aan wat het ligt maar de vieringen van de confraternité de Jeruzalem zijn anders dan anders. In hun vieringen kan ik Zijn. En hoe verder hoe vrijer mijn lijf werd. Misschien ligt het aan het feit dat de strenge wijzende vinger of blik er niet aanwezig is.

Le Cloître- Vézelay Basilique Marie Madeleine

Ik geniet elke dag van het lichtspektakel in de Basilique Marie Madeleine. Elk moment veranderen de tinten naargelang de weersomstandigheden. Telkens blijft ze verwonderen. Haar soberheid weet me ook te bekoren. Ook de beelden zijn sober, in natuursteen. Enkel twee iconen brengen wat kleur. Nu ik hier langer ben neem ik de tijd om met een gids de Basilique en haar lichtspektakel te leren kennen. Een rustige, bekwame dame van ‘La maison des visiteur’ neemt ons mee in een boeiend verhaal. Verschillende keren ben ik tijdens het bezoek geraakt. Dankbaar dat vandaag de zon aanwezig is en we kunnen genieten van de periode van de wintersolstice. In de basilique is er niet enkel heel veel symboliek, ook wonderlijk hoe de bouwers voortdurend rekening hebben gehouden met natuurelementen.

Vézelay – Basilique Marie Madeleine

De dagen zijn hier rustig en om wat afwisseling in mijn bewegingen te steken ga ik wandelen. Hoewel ik hier al een paar keer van passage ben geweest heb ik nooit de behoefte gehad om het dorp te bezichtigen. Het nest boven op de heuvel voelt goed.
Een wandeling brengt me naar het kerkhof. Vooral het oudste deel trekt mijn aandacht. Een sereniteit hangt over de grassen. Ik blijf er een eindje en wordt gewaar welke fijne energie hier aanwezig is.
La Cordelle waar de Franciscanen verblijven en Asquins met zijn Sint Jacobskerk waren deugddoend om er naartoe te wandelen en te genieten van de landschappen. Ik voelde me even ook terug 6 jaar achteruit op weg naar Compostella maar dan in de andere richting.

La Cordelle

Op Oudejaaravond is er een viering in de Crypte waar we allen samen het feest van Moeder van Yeshua vieren. Ervoor is er ‘l’ adoration eucharistique’. Op het altaar staat de Hostie in een… niet zozeer een kruis, het ziet er eerder een lichaam uit, een driehoek en daarop een cirkel met de hostie. Tussen de cirkel en de driehoek een horizontale lijn.
Het doet me in het bijzonder denken aan een Ankh, één van de bekendste oude Egyptische symbolen ( symbool van levensenergie, eeuwig leven).

Een volle crypte voor de oudejaarsviering. Kaarsen worden aangestoken. We zitten allen dicht bij elkaar en zingen de liederen mee die genoteerd staan op het blad. ‘Joyeuse Lumière, splendeur éternelle…’ Af en toe stop ik met zingen en neem ik de ruimte om de stemmen van de confraterniteit ten volle op te nemen en geniet ik van het zien hoeveel mensen er hier verzameld zijn om samen in verbondenheid te vieren. Op het einde van de viering help ik Marie-France met de kaarsen op te ruimen. In de confraterniteit heeft elk zijn specifieke taak en zowel de zusters als de broeders zijn actief. Zo helpen we Mateo met het opruimen van de vergaderzaal waar we na de viering met de aanwezigen rond een glas het nieuwe jaar hebben gevierd.

Nieuwjaarsdag. Ik ontmoet Alilla terwijl ze haar kamer opruimt. We wensen elkander een verbonden nieuw jaar. En delen wat ervaringen deze bijzondere plaats. ‘À tu déjà étais à Sainte Beaume’. ‘Non’ ‘Oh, c’ est magnifique’. Een plaats genaamd ook naar Maria Magdalena.
Samen reinigen we de toiletten in het gebouw.

Op de middag ga ik eten in Maison Saint Bernard. Mensen brachten alcohol mee om te vieren. Gelukkig kan ik daar niet goed tegen en wimpel ik af. Vreemde reakties komen hierdoor naar me toe. Alcohol zegt me niks, ik weet wat het met mijn lijf doet en heb al genoeg gezien wat het teweeg kan brengen. En waar alcohol is kan de tong en handelingen soms wel snel andere richtingen nemen. Een energie hangt over tafel waar ik me niet goed bij voel. Kort na het dessert en blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, neem ik de biezen.
Terug in Centre Madeleine ontmoet ik een collega hospitalier. Beginnen we te praten over de pelgrimswegen, ervaringen. Een vrouw naast me vraagt me ‘À tu déjà étais à la Saint Beaume ?’

Wordt vervolgd…

Gouden rand

Basilique Marie madeleine

Aangekomen in Lille Flandres. Een koffie. De eerste bar, hmm voelt niet goed. Ik dank vriendelijk en neem een volgende bar wat verder. Een man van Marokkaanse origine wenst me een goede morgen en brengt me een geurende koffie.
Mijn dagboek… ik vul aan. Twee uur zijn bijna voorbij… terug richting het station voor een volgende trein. Ik steek de straat over. Een kleine etalage. Eén boek trekt mijn aandacht, alles wat errond staat verdwijnt in het niets… een kaft in warm roze, bomen in zachte pasteltinten, de buitenkant van de bladen in het goud… Een Bijbel of is het… De Bijbel…
Ik volg mijn intuïtie stap binnen, vraag om hem te zien. Ik neem hem in mijn handen…voelt goed, het boek voelt als één met mezelf en niet als een materie waarnaar ik kijk en die buiten me staat.
Voor de rest laat ik me verleiden door een nieuwe tekenfilm die spreekt over het Kerstverhaal met prachtige tekeningen.
Hmm, nooit gedacht dat ik ooit zelf een bijbel zou hebben aangekocht. En hoewel ik er al één sedert mijn jeugd overal mee verhuis – een cadeau van mijn vader – heb ik deze nooit kunnen openen. De verbinding met mijn vader… De verbinding met… Vader… Spiritualiteit is altijd iets geweest dat ik met mijn papa kon delen, weinig woorden waren hierin nodig…

De snelheidstrein komt aan. Ik neem plaats… 73. Nog net voor vertrek komt een Spaans/Frans gezinnetje rond mij zitten. Ze hebben samen Kerst gevierd in Frankrijk. Schuinrechts voor mij een man, we kijken elkander aan met een zachte innerlijke glimlach. Een fijne energie is voelbaar.
Ik check ondertussen de trein voor Paris/Sermizelles… oeps… hmm, ik zal niet ontsnappen aan de treinstaking. Paris, de enige werkende metrolijn ’14’ (die heeft namelijk geen bestuurder en wordt electrisch bediend). Massaal volgen we richtlijnen die ons van punt A naar B brengt. Doet me denken aan de kort filmpjes die ik soms zie verschijnen waarin mannetjes in maatpak elkander volgen, allemaal in één kadans. Zo ziet het er bijna uit…
Paris Bercy, vijf uur wachten en de enige trein heeft een halfuur vertraging. Geen nood… een boekje… vertrouwen.
Al puzzelend met treinen, bussen… En een lift die me wordt aangeboden kom ik uiteindelijk aan in Vézelay. Hmm, bijzonder ik wordt me bewust dat 26 december de dag is waar ik normal terug zou gekomen zijn van de tocht naar Jeruzalem. Alleen bevind ik me nu hier, daar waar ik op 5 juli was vertrokken naar…
Een code, de sleutel ligt klaar. Welgekome.

Cité de la Voix

Zes uur in de ochtend. Samen met een paar zusters en broeders breng ik vóór de laudes een uur in stilte door in de kapel van het vroegere klooster. De laudes… De prachtige stemmen weten me iedere keer te raken. Een tekst wordt voorgelezen… Bij de eerste zin hoor ik de naam van Maria Magdalena. ‘Euh…de bijbel is zo dik.. ‘ hoor ik mezelf zeggen ‘… en net Nu hoor ik haar naam.’
Na de viering ga ik richting mijn kamer. Een boekje, ligt de blinken op mijn nachttafel.
Hoe begin ik hier nu aan… een legende achteraan wijst me de weg… ik kom bij de naam Marc 16.9
‘Jésus, étant ressuscité le matin du premier jour de la semaine, apparut d’ àbord à Maria de Magdala….

Ik stel me hier verder geen vragen bij. De verschillende gebeurtenissen van de laatste jaren en maanden hebben me genoeg bevestiging gegeven dat ik hier mag op vertrouwen en ik mijn hoofd met rust mag laten en genieten van het nu. Op het juiste moment in tijd en ruimte zal ik ontvangen wat ik nodig hebben.
Mijn eerste dag hier is goed ingezet in rust en vrede.

Vézelay – Centre Marie Madeleine

Wensen 2020

Tweede Kerstdag… Richting Vézelay… Het is stil op de trein…

Velen onder ons hebben Kerst gevierd. Elk op zijn/haar eigen manier.
Zelf mocht ik het feest van de geboorte van Jezus – ik noem het ook graag de geboorte van het goddelijk licht in onszelf. Onszelf de kans geven om het Licht in ons diepe Zijn te laten ontkiemen – vieren met 3 anderen vrouwen.

De avond werd gestart met een ritueel waar aandacht werd geschonken aan verschillende elementen zoals water, vuur, lucht, aarde. Verschillende elementen en hun symbolische betekenissen kwam zich verweven in het ritueel zoals de Roos (of de Lotus – Universele Liefde) , 3 (geest), 4 (aarde) 4 windrichtingen, zon, een denneappel, onze wortels.

Samen zorgden we voor een maaltijd. Een maaltijd rijk aan pure ingrediënten waar moeder aarde voor zorgde en dankzij de handen van een mens op onze tafel kon aanwezig zijn. Rode bieten, noten, pompoen, appels, spinazie… werden omgetoverd tot een feestelijke maaltijd waarbij de zintuigen de magie van liefde mochten ervaren.

Na het ritueel kwam plaats voor Sacraledans die niet enkel zorgde voor beweging, ook voor een bijzondere en warme verbinding met Onszelf, de ander en het groter Geheel.
De avond werd afgerond voor elk van ons met een ‘rijke’ kaartlegging van 7 kaarten uit de Opgestegen Meesters.

Ik genoot van het zien, gewaarworden hoe alles zonder enig moeten en moeite elk in haar/zijn uniek Zijn aanwezig waren. Woorden waren vaak overbodig om bewust te zijn wat was…

Ondertussen is een gloedwarme zonsopgang te voorschijn gekomen in mijn linker ooghoek. Vuur aan de horizon.

Het bracht me in gedachten terug aan een roos die ik in de herfstperiode mocht ontvangen.
Waarom deze roos… omdat ze mij de weg wees naar de Roos in mezelf.

Soms vragen mensen me… hoe doe je dat, hoe weet je, hoe vormt je weg zich…
Door te vertragen zodat ik de ruimte en tijd heb om stevig en bewust aanwezig te zijn. Mij open te stellen, weten dat alles veranderlijk is, vertrouwen, erin geloven dat op de ‘right time, right place’ je zal getoond worden wat je nodig hebt op dat enig moment in het ‘Nu’.
Mijn drijfkracht… mijn nieuwsgierigheid

Even terug naar de roos.
Ik kreeg 2 rozen die samen in een vaas kwamen te staan, beiden hadden een rechte steel.
Na een dag zag ik plots hoe één roos met haar steel een bocht naar rechts had genomen om dan terug recht naar boven, evenwijdig, vrijstaand met de andere roos in de vaas kwam te staan.

Onmiddelijk voelde ik me aangesproken tot deze bijzondere roos en haar beweging.

‘Om in Liefde te Zijn met jezelf en de andere is het belangrijk om op je eigen te bestaan, zorg te dragen voor eigen ruimte zodat je op je eigen unieke manier de weg gaat volgen en te gaan schitteren in jezelf en met de ander, zonder jezelf te verliezen of verstrengeld te geraken.’

Mijn lichaam vulde zich met vreugde. Het voelde bijna alsof de roos in mij terecht was gekomen. Mijn hart voelde als een roos die in haar volle potentie kwam.

Ik liet verder de roos staan en opdrogen… tot ik vorige week ze uit de vaas haalde om plaats te maken voor 3 witte rozen.
Toen ik ze uithaalde zag ik hoe die ene roos tot een volle, open bloei was gekomen en in volle kracht zich had ontplooit, terwijl de andere roos moeite heeft gehad om tot een volle bloei te komen en voor de helft nog gesloten is.

Ik werd opslag verliefd op die ene roos.
Of hoe een roos op mijn weg kwam, het vuur aanwakkerde en mij de weg wees.

Een goddelijke geboorte.

Ondertussen zit ik hier te wachten in Paris Bercy op een mogelijkse trein richting Sermizelles… Staking….Om dan van daaruit een duim uit te steken en de andere hand op mijn rug te houden en vingers te kruisen in de hoop ik deze nacht nog mag aankomen in Vézelay, om er de 12 Heilige nachten door te brengen.

Ik wens jullie allen een Roos in 2020!

… en tot na 6 januari.

In ‘Licht en Liefde’
Jasmine Marie José

Hafez

Voorbije nacht was het de langste nacht van het jaar.
En dit werd, wordt op vele plaatsen gevierd. Zo was ik gisteren op een viering in Ronse. Op de uitnodiging stond een schitterende zonsopgang die schijnt doorheen een boom. De titel ‘Chelle’ 2019. De geboorte van het Licht. De geboorte van Mithra, de zon). Ernaast een kleurrijk beeld met vormen, ik kon niet goed uitmaken wat het was. Een naam… Hafez.
De namen, beelden… trokken me aan. Zonder te kijken wat het werkelijk inhield nodigde ik mijn zus uit.

Zogezegd, zogedaan. Gisteren waren we op stap richting Ronse. In de zaak waar de viering plaats vond stond een tafel vol met tweedehands spullen. Een boekje lonkte… bomen… ideaal voor de opleiding plantkunde. Een piano, een micro… een dame kleurrijk gekleed met Oosters gewaad.
Bekende gezichten. Een goedendag hier, een goedendag daar.
Een korte intro over hoe Midwinter in Iran wordt gevierd…. Iran… klonk in mijn oren.

Nog niet zolang geleden had ik een droom waarin Iran in voorkwam, ik ontwaakte met een gevoel dat ik naar ginder werd geroepen. Het bracht me wat in verwarring en begreep niet waarom dit op mijn weg kwam… De ervaring heeft me geleerd om niet proberen te begrijpen en verder in vertrouwen te blijven staan. De tijd zou/zal me wel duidelijkheid brengen

Terug naar de avond…
Een tafel stond versierd met rode vruchten (teken van vuur, warmte – de zon) Een boek,
Avesta (Perzisch – is een verzameling van Avestaanstalige religieuze teksten die het heilige boek vormen van het zoroastrisme, de pre-islamitische religie van Iran. Vermoedelijk aan het einde van het 2e millennium v.Chr. en werden mondeling overgeleverd. bron- Wikipedia)

Een kort verhaal wie Mithra was.
Geboren uit Anahita (Perzische godin van de liefde en van de vruchtbaarheid en kreeg het epitheton van Moeder van God.) Ze trok zich terug in een grot en schept uit het niets een zoon, Mithra. De God Mithra.

Op traditionele wijze volgt poëzie op muziek. Toen werd een gedicht van de poëet Hafez (14° eeuw) voorgelezen door een man in het Perzisch.
Nog geen volle zin werd uitgesproken… en ook al kon ik het niet begrijpen… raak… mijn lijf vulde zich met wat ik Liefde noem. Ieder uitgesproken woird bleef verder zinderen doorheen wie ik ben.

Deze morgen bij het ontwaken werd ik nieuwsgierig naar wie Hafez was. Toen vond ik onderstaand tekstje in een filmpje. Wanneer ik verder keek wie het filmpje had gepost, zag ik staan Lectorium Rosicrusianum, die eerder deze zomer in synchroniciteit op mijn pad kwam.

Van God heb ik zoveel geleerd dat ik me niet langer meer beschouw als een Christen, een Hindou, een Moslim, een Boeddhist of een Jood.
De waarheid heeft zoveel genereus met me gedeeld dat ik me niet langer meer beschouw als een man, een vrouw, een engel of zelfs een ziel zo naakt.
De Liefde is zo hecht met Hafiz bevriend geraakt dat zei tot as is gegaan en mij heeft bevrijd van iedere notie en voorstelling waarmee mijn geest zich ooit heeft vermeld.

~ Hafez

Zoals oude patronen in de vroege zomer aan een snelheid op tafel kwamen te liggen om opgekuist te worden, zo is het nu de beurt om van de ene synchroniciteit in de andere terecht te komen, Ze volgen elkander alsmaar korter op elkaar, net zoals de bevestiging van de tekst van Hafez ..op een golf van Licht en Liefde.

Wat ik de laatste tijd mag ontvangen kan ik niet in woorden uitdrukken… Ik denk zelf dat er geen woord voor bestaan en als er wel één zou zijn of bestaan… dan zou ik ontsnappen aan wat het inhoud.

De Licht volste kortste dagen …

Jasmine Marie José

CrazyWise

‘The wound is the place where the Light enters you”

Rumi

Deze week zag ik op FB een krachtige documentaire verschijnen ‘Crazywise’. Dankbaar aan de mensen die zo een doc. delen en verder delen.

Het wachtwoord is: CWDUTCH

Deze week deelde ik nog een goede vriend – tussen lachbuien door en leuke verhalen uit het verleden – een kort verloop van mijn leven.
Hij keek en luisterde verbaasd naar wat ik zei. Door zijn verbaasdheid kon ik gewaarworden dat, dat wat geweest is, het ok was en dat het mij bracht tot wie ik vandaag ben geworden. En ik duidelijk kon voelen dat ikzelf het verhaal niet meer was, er niet meer in sta. Net aks een slang die haar vel achtergelaten heeft🙏

Als kleinkind had ik vreemde angstige dromen. Ik reisde door het heelal, zag inwitte ruimtes…. Durfde toen niet gaan slapen want de beelden waren er al nog voor ik mijn ogen dicht deed. Ik vechte tegen het slapen gaan. MIjn ouders wisten geen raad. Een dokter werd in de nacht opgebeld, ik kreeg een injectie in de poep om rustig te worden of ik kreeg de opmerking het was aandacht…
Ik ging slapen in de hoop niet meer te ontwaken…
Op 25 jarige leeftijd nam ik het besluit om na jaren zoektocht vrijwillig de psychiatrie in te stappen… Ik werd me bewust dat ik het niet meer alleen kon. 2 jaar fulltime opname. (uitspraken als ‘wat heb je nu weer misspookt… spookten jaren door mijn hoofd)
Wanneer ik telkens na een wegloopbui (omdat mijn lijf zuurstof, openheid, natuur, aarde, lucht, beweging nodig had om te kanaliseren) in een witte kille beangstigende cel terecht onder dwang en met neuroleptica (waarvan ik nog meer angsten kreeg omdat ik hierdoor niet geaard kon blijven) … terwijl ik altijd bleef delen ‘laat 1 of 2 personen aan de deur staan en ik zal zonder enig verzet meegaan’. Ongeloof bleef/blijft hierin aanwezig….
Ik vond mijn weg niet meer. Automutilatie… Had een paar zelfmoordpogingen achter de rug – aandacht zei men en dat klopt ook. Het voelde voor mij als mijn laatste kreet, een noodkreet omdat ik geen andere mogelijkheid zag om nog in verbinding en me verstaanbaar te maken naar de ander – tot toen die laatste keer… wanneer ik mezelf uit mijn lichaam zag treden. Een angst zorgde ervoor dat een diepe kracht in mij mij terug haalde. Oh neen… mijn tijd was absoluut niet gekomen.

Ik kwam uit de psychiatrie opname en deed nog 8 jaar psychoanalyse verder. Startte een opleiding psychiatrische verpleegkunde. Na 10 jaar voelde ik dat het genoeg was, voelde terug mijn zelfvertrouwen en was klaar om verder te stappen. De arts kon me niet laten gaan… en telkens zei hij ‘kunnen we het de volgende keer erover hebben’. ‘ok dokter’ . Die volgende keer kwam niet. Zo ging dit een paar keer door. Tot ik werkelijk er genoeg van had en een duwtje kreeg door mijn partner die me attent had gemaakt op zijn gedrag. Hij zag en aanvaarde mijn STOP niet.
Toen vroeg ik mijn dossier op. Wat was ik kwaad toen ik het las. Tijdens de jaren opname, therapie had ik een intieme relatie met een therapeut. Wat was, was heel mooi… we waren twee mensen die steun vonden aan elkaar in liefde. En inderdaad deontologisch was het niet ok. Wat ik toen las in mijn dossier, was niet ok. De stempel die kreeg, ook de beschuldiging aan mijn adres ivm de relatie. En hoewel de relatie zeker niet evident was, moeilijk zelf en toch ook mooi. Ze is een geschenk geweest en zorgde ervoor dat ik afscheid kon nemen van de psychiatrie. Zowel ambulant als mijn opleiding. 🙏

Toen kwam ik in het alternatief circuit terecht…

Ik had me aangesloten bij een groep waar we uren prachtige liederen/mantra’s zongen onder invloed van een medicinale plant. 2x per maand. Ik miste geen beurt en plande mij leven naar die 2 keer per maand.
De start van dit spiritueel werk was een opener om de verbondenheid terug te kunnen voelen met wat ik verloren was. De medicinale plant had de kanalen terug geopend. Het was hard labeur.
Door het feit dat er onderzoek werd gestart van buitenaf naar de bijeenkomsten, het gedrag en gevecht te zien van wat er toen gebeurde rond mij, werd ik me bewust dat ook hierin iets niet klopte. Bij het laatste werk (zonder medicinale plant, want het werd verboden door de staat) kreeg ik te horen van de Spirit ‘het is niet buiten je dat je het moet gaan zoeken, je hebt het in je’. 🙏 Het zorgde ervoor dat ik uit verslavend kon stappen rond en in me.

Toen kwam lichaamswerk….het was een opener naar mijn emoties en gevoelens, vooral om terug te leren wat ze waren en het onderscheid. Eerst individueel. Daarna in groep op aanraden. Zogezegd zouden groepen mij deugd doen. Zo belandde ik in een opleiding, om hierin zelf mensen te begeleiden. Ook hierin voelde ik een groot tekort op het vlak van wat diep in mij was. Ik voelde en kon me niet verstaanbaar maken wat mijn spirituele weg was.

Terzelfde tijd was ik begonnen aan mijn pelgrimstochten. Door de natuur, de beweging kon ik terug in contact komen met wie ik in werkelijkheid was. Kon ik terug gewaarworden, mij terug meer en meer openen en durfde ik meer en meer te vertrouwen op mezelf. Leerde ik inzien dat mijn angstige dromen geen nachtmerries waren, dat ik in contact was met het Universum. 🙏
Ik werd me bewust dat ik de opleiding niet verder wou zetten, Ik voelde ook dat ik werd gekneed naar iets, een structuur, een systeem die niet passend was aan hoe ik de mensen wenste te begeleiden. Ik zag de meerwaarde niet in om mensen bewust te laten maken terug te leren ademen, aarden, te voelen met oefeningen binnen een gesloten ruimte. Terwijl dat de natuur dit allemaal te bieden heeft.
In synchroniciteit kreeg ik te horen dat ik niet geslaagd was voor mijn 2de jaar… “Jasmine… je hebt een heel mooi hart…. MAAR… er is iets wat we niet kunnen duiden, waar we niet bij kunnen… communicatie… we stellen voor dat je traumawerk doet…” (Weten dat er 2 van mijn collega’s wel geslaagd, met zelfmoord gedachten zat. mijn 💡begon te schijnen 😉)
Er was niets mis met me ten opzichte van groepen ( men moest een cijfer halen om de opleiding te starten)
Ik ben alleen niet kneedbaar om ergens in een groep te passen. En zag in door de jaren heen dat ik de kracht had en heb om voorbij de muren mijn eigen weg te bewandelen tegen de stroom in en trouw te blijven aan mezelf.

Het pelgrimeren ging/gaat verder. Ik kan ook inzien dat deze ervaringen mij geholpen hebben en deel maken van mijn weg. Want zonder die ervaringen was ik ook niet gegroeid en kon ik vandaag het verschil niet zien.

Het is wel duidelijk dat het in de zorgsector niet altijd ideaal is. Is het niet omwille van de eigen bagage van de therapeut of begeleider (het zijn ook mensen) is het blijven in een hiërarchische positie staan ten opzichte van cliënt waarin gelijkwaardigheid dan ontbreekt (van mens tot mens)of is het vaak door de druk om zoveel mogelijk centen te verdienen – is dit dan leven over eerder overleven (dan neemt men afstand van waarom men in oorsprong is begonnen, om mensen te begeleiden, ondersteunen)….

Waarom deel ik hier een fractie van een verhaal, die ooit mijn verhaal was. Niet om medelijden op te wekken. Wel omdat het delen, verbinding kan brengen. Om aan te tonen dat het geen ‘ver van mijn bedshow is’, het realiteit ook is in onze contreien en er nog veel werk aan de winkel is.
En ik ben overtuigd met vele andere dat de start van groei… De weg van bewustwording is, van naar binnen te gaan kijken om van daaruit naar buiten te komen in verbinding met al wat is.

Ook bij het bekijken bij dit filmpje die er is gekomen, in synchroniciteit. Kan ik ernaar kijken met vreugde. Ik zag mijn eigen leven voorbij passeren en gaf mij ook hier een bevestiging dat ik uit iets gestapt ben.

Een gevoel van kracht, vreugde en dankbaarheid voor een weg die achter mij ligt en een nieuwe weg die ik aan het bewandelen ben.
Wat mij vooral geholpen heeft is een diepe oerverbinding die ik niet verloren was.
De verbinding van te blijven vertrouwen, te geloven in mezelf en telkens de kracht te hebben om verder te doen. En vooral het oordeel dat ik over mezelf had.
Ook al heb ik me zelf veel in vraag gesteld of wat ik voelde, zag en gewaar werd wel normaal was of dat het eerder een hallucinatie was.
Mensen zeiden me ‘minder zweven of ik ben daarvoor te nuchter of kom met je voeten op de grond… ‘.
Ik kan je zeggen dat ik me nog nooit zo sterk geaard gevoeld heb zoals de laatste jaren en maanden.

Geloof me, als je je aangesproken voelt door mijn schrijven, mijn blog en als je twijfelt.
Diep van binnen is het in jou aanwezig… neem de durf en moed om het terug vinden… diep in jezelf.

🙏 In verbondenheid 💕

Jasmine Marie José

In Licht en Liefde

Zien

Lang geleden toen ik nog fotografeerde…

Verborgen achter mijn camera, het voelde veilig en zeker in grote massa en zalen. Mijn camera was mijn compagnon en hielp me om weg te glippen uit situaties. Achter mijn camera was het rustig en stil, veilig. Een stilzwijgend communicatiemiddel. Mijn klank.

Ik herinner me het moment toen ik gewaar werd, welke beperking het was om door een klein gaatje te kijken naar het onderwerp die ik in beeld wou nemen, naar de wereld. De zoeker. Ik zocht.
Ik begon te fotograferen met beide ogen open. De één kijkend in de zoeker, de ander ernaast. Mijn focus veranderde en leerde hierdoor anders kijken.

De camera kreeg in mijn belevingswereld een bredere invulling. Mijn camera leerde mij terug in contact komen met mijn gevoelens.
Hoeveel keer ik ontroerd werd door wat ik mocht zien, een geboorte, een huwelijk, de microwereld, de natuur…tot ik soms vergat op de ontspanknop te duwen.

Het kijken die voor mij eerder mentaalgericht was groeide naar zien waarin gans mijn lichaam terug mocht aanwezig zijn.

Toen ik begon aan mijn eerste pelgrimstocht. Nam ik bewust geen camera mee. Ik wou me vrijer gaan voelen in de materie en was tevreden met de camera op mijn telefoon. Sommigen begrepen niet dat ik als gepassioneerde fotograaf mijn talent opzij zette. Wat ik eigenlijk niet deed. Het was anders.

Ik begon de wereld op een andere manier te zien. Ik werd hierdoor opener en meer in contact met mezelf en met wat rond mij gebeurde. Ik stond niet meer naast, wel in de wereld. Van contact kwam meer en meer verbinding. Verbinding met mezelf, verbinding met anderen.
(Mijn fotografie was ook niet meer noodzakelijk, dit is een ander verhaal die ik eerder schreef.) Hierdoor werd ik bewust dat ook al had of heb ik geen camera bij, mijn talent niet verdwenen was. Integendeel ik zie hierdoor veel meer, nog sneller, bewuster, mijn talent werd een meerwaarde en nam een breder veld in mijn leven.

Van tastbare gesloten materie, naar open gedragen verbonden materie…

Van buiten naar binnenin mezelf en omgekeerd.

Van toeschouwer… naar deel van het Universum

Jasmine Marie José