Confiance

Duiven vliegen in rondjes rond de hoogste kerktoren.
Op het donkergroen gekleurd gras zijn dauwdruppels zichtbaar.
De wollendekens hangen over de wasdraad om te verluchten terwijl ik de kamers grondig aanpak. Nog niet zolang geleden was hier het bezoek van kleine ongewenste insecten die je dag behoorlijk zuur kunnen maken.

Iedere middag zitten we met een aantal inwoners rond het middagmaal. Voor we proeven van een heerlijk maaltijd met groenten uit de tuin, houden we 1 minuut stilte en verlengen we die stilte tijdens de eerste soepkom. Daarna kan er gepraat worden.

Vorige week had ik een fijn en waardevol gesprek met D. , nadat de persoon mijn stilte aan tafel niet wist te appreciëren na iets dat hij deelde en er zich vervelend rond voelde.
Het is de gewoonte hier wanneer je iets dwarszit dat je het niet links laat liggen, wel dat je het in handen neemt en er iets mee gaat doen ipv dat het zich gaat opstapelen of wegduwt. Niemand gaat hier ook door elkaar spreken. Je wacht gewoon met geduld je beurt af en laat de andere uitspreken.
Tijdens het gesprek met D. schrok ik wat van mezelf, schrikken van welke wijsheden ik in een gesprek kan leggen. Komend vanuit eigen ervaringen door de jaren heen en ook vanuit een voelbare diepe wijsheid en hierbij heb ik het dan altijd moeilijker om me de inhoud van het gesprek te herinneren en welke woorden ik eraan gaf, wel het gevoel, gewaarwording wat het me bracht, dit blijft nazi deren. Een gewaarwording die gans mijn lijf vult en diep van binnen weet dat het resoneert en kwaliteit brengt tussen twee individuen.

Een paar dagen nadien gaf ik dans initiatie. Het was lang geleden dat ik dit nog had gedaan. We waren met 6. Ik zag D. de zaal binnenkomen, mijn klein stemmetje sprak… Ik gaf mijn klein stemmetje geen aandacht. Ik nam de mensen mee vanuit een stil staan, en liet hen via hun eigen ademhaling in beweging komen op ontdekkingstocht in en met hun lijf. Op een bepaald moment zag ik D. in dissociatie gaan. Ik benaderde hem en begeleide hem om hem zo veilig mogelijk terug te brengen in de ruimte en het ook veilig te houden voor de andere aanwezigen. Na een 30 min. lukte het me. Ik was me bewust wat hier achter schuilde, het gesprek had iets fragiel bij hem geraakt. Ik herkende ook een groot deel van wat gebeurde uit ervaring, uit een lang verleden tijd.
Op het einde kwam er een rondje om te zien hoe iedereen zich voelde en het had bij sommigen wel iets wakker gemaakt. Ook bij mezelf na het ontvangen van een reactie “je n’est pas confiance en ce que tu fait”.
Dit kwam binnen. Ook al wist ik dat de persoon heel rationeel was.
En toch, hoewel ik het liever niet had tegengekomen en een voor mij vervelende rol heb moeten opnemen vanuit noodzaak,
voelde ik binnenin een geruststelling, kracht en ook een enorme groei in mezelf toen het voorbij was. Later schreef een vriendin me ‘je bent een diploma op zich’… en zo voelt het ook en wordt ik hierin voortdurend bevestigd de laatste weken.

Die ene zin bleef echter in mijn oren nazinderen en ook de gebruikte blik was op mijn netvlies blijven plakken. Het is pas beginnen doordringen een paar dagen nadien vóór de start van de wekelijkse vergadering waar iedereen aanwezig is. Ik voelde onderhuidse angst om mij te gaan uitdrukken in groep, ik was me bewust dat het voor mij belangrijk was om dit te doen om me te bevrijden van de lijfelijkespanning, mijn terugtrekken in mezelf en om mijn spontaniteit en mijn vreugde terug te vinden die ik verloren was na die uitspraak.
“J’aimerais bien partagé” … ik hoorde me stem trillen en had tijd nodig om mijn woorden te vinden…” La situation qui a u lieu cette semaine pendant la danse. Je n’ai pas écouter ma petite voix intérieur qui aurais dû refuser la personne. Mes alors qui suis je pour prendre cette décision. Qui suis je pour refusé une personne. J’ai réagi avec une grande responsabilité, de bienfaisance et en toute professionalite, même si j’aurais préféré ne pas le faire, je n’avez pas le choix. Et si une personne n’avez pas confiance en ce que je fessais, rien ne lui a empêcher de prendre ces propres responsabilité. ” Ik voelde dat wat ik zei juist was en hierbij een grens trok en mezelf terug gaf wat van mij was. Mijn kracht.
Van binnen waren tranen, ze waren bevrijdend.

Naast het onderhoud van het huis volg ik 1x per week Qi qong en Feldenkrais. Iets nieuws die ik ontdek en met plezier uitoefen. Een welgekome sessies en op het gepaste moment. Momenteel krijg ik thema bekkengebied… In een eenvoudige oefening wordt ik geraakt en komt er een op en neerwaartse beweging vrij die heel bevrijdend is. Een beweging die me niet onbekend was/is en ik meer en meer kan dragen en appreciëren. Vroeger was ze echter te intens en deed het pijn in mijn lijf vooral in mijn stuit en ter hoogte van mijn schedel. Het was als een hoge voltage die op die plaatsen doorheen mijn lijf schoot.
Tijdens één van de lessen probeert I. me iets duidelijk te maken. Ik lukt me niet om te begrijpen, of eerder er zat weerstand. Tot ik op het juiste punt zat op de stoel en tranen zich bevrijden met gemengde gevoelens. Vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar.
Meer en meer wordt ik me bewust van hoeveel ik onbewust op slot heb gezet in mijn bekkengebied en mijn levensenergie had afgesnoerd na de opmerking ivm ‘confiance’ ook al kon ik me verbaal uiten.
Verschillende laagjes komen een voor één vrij en daar ben ik heel blij om.

Stel je bent een kind en loopt met open armen naar iemand toe, vrij, vreugdevol en vol levensenergie, je gelooft in je eigen kracht en capaciteiten. .. en plots krijg je een halt toegeroepen op een moment dat je het niet verwacht en je als kind er niets van begrijpt wat er gebeurt en waarom. Wanneer dit een paar keer gebeurt dan gaat er onderhuids een wantrouwen zich installeren die zich blijkbaar subtiel heeft vastgezet in mijn bekken gebied en mijn levensenergie afsnoerde.
‘Confiance’ kreeg een tweerichting verkeer.

Mijn zitpositie bracht me ook bij een gebeuren die laatsleden aan de oppervlakte kwam en al die jaren verscholen lag.
Een herhaaldelijk gebeuren van grensoverschrijdend gedrag.
Wie ben je als kind van ongeveer 4 a 5 jaar die gewassen wordt op een aanrecht in de keuken. Met een bloot kontje moet gaan zitten op koud ijzer. In een grote onaangename ruimte, voor een raam en waar 3 deuren zijn waar ieder moment iemand binnen kan komen. Waar bleef de privacy van het kind. En dan… Ik hoor nog mij eigen geroep “neen, ik wil niet”… Ik hoor de echo nog van de volwassen stem die roept alsof ik doof was… “doe je…” Ik kan zowel de stem horen, als het, voor mij, niet zacht hand gebaar tussen mijn benen… Ik kan het voelen tot in mijn maag en terwijl ik dit schrijf kan ik gelukkig tranen lossen en is het alsof alles wat tussen mijn benen is aan het wenen is.
Wat heb ik die situaties weggeduwd, nooit gedacht dat dit zo een impact kon hebben op mijn sexueel leven en vooral op mijn levensenergie. Het zat zo ver weg. Gelukkige mag en kan ik me hiervan bevrijden en mag ik me terug hierbij herinneren en voelen dat ik ooit meerdere keren een duidelijke ‘Neen’ kon uitspreken. Dat die kracht in mij aanwezig is.

Ik kreeg een duidelijke boodschap van I. eentje die nog nooit zo intens was binnengekomen als deze…
‘Ne l’aise jamais personne encore entrez dans ton intimité si tu ne le veut pas’

MIJN intimiteit.

Ik hoor de kraanvogels massaal over het huis vliegen richting het Zuiden. Het was een goed rijk gevulde dag van delen en ontvangen. Tijd voor een laatste knuffel aan Pasha vóór het slapen gaan. Welterusten iedereen.

La tornade blanche

Jardin ‘Maison de Partage’

De haan kraait. Ontwaken. Ik trek mijn kleren aan en stap mijn kamerdeur uit richting de keuken. Ik druk een zwart knopje in, een groen licht gaat branden… koffie. Een bizar geluid ontsnapt uit de koffiemachine… De eerste heerlijke aroma druppels vullen de kan. Ondertussen zit ik op een bankje voor de houtkachel, steek het vuur aan en geniet van de dansende vlammen. Buiten wordt het stilletjes aan daglicht, hier en daar zijn nog sterren zichtbaar aan de hemel.

Ik ben hier bijna drie weken en ben nog steeds blij hier te mogen zijn, ook al is het niet altijd evident wanneer je met 10 à 13 bewoners, om nog maar te zwijgen van de vele poteau’s (de steunpilaren in la Maison du partage) die hier over de vloer komen.

Dagelijks delen we de maaltijd. Het huis en de tuin. Lief en leed, en hoewel dit meestal niet in woorden wordt geuit, wel vaak in non-verbaal gedrag en soms kan ik zo de luchtigheid voelen veranderen naar een zwaar beladen energie. Stilte is dan de enige oplossing in het nu-moment om te vermijden dat een discussie hier een loopje neemt. Want heftig kan het hier wel zijn.

Sedert ik hier ben ontferm ik me over de netheid van het huis. De keuken en badkamer kregen al een grondige schrobbeurt en voor ikzelf ben beginnen koken werd eerst alles ontvet, schimmel verwijderd, muren afgewassen, silicone vernieuwd, met een schraapstaal de aangekoekte viezigheid uit de hoeken gehaald…. ‘La tornade blanche’, noemen ze dit hier.
Het is net als tijdens mijn pelgrimstochten. Ik voel me pas aankomen wanneer ik de keuken en badkamer onder handen heb genomen. Een minimum aan basis hygiëne vind ik toch wel belangrijk en niet moeten voortdurend letten waar ik mijn voeding neerleg.

Zeven dagen heeft het geduurt om de rest van de inwoners deels mee te krijgen om het verder netjes te houden en ik maak me geen illusie, hoe het er nu bij ligt zal het niet blijven… of zou hier een mirakel mogelijk zijn…
Mijn dienstbaarheid op deze manier inzetten brengt me een enorme voldoening. Het huis zien veranderen naar een thuis. Het huis voelen veranderen van louter materie en noodoplossing naar warmte en hartelijke inhoud.
Dankbaar om hier te kunnen Zijn/zijn. Dankbaar om wat hier gecreëerd geweest is. Dankbaar om te zien hoe mensen in nood hier terecht kunnen en tijd krijgen om even terug op hun positive te komen.

“Arrête de travailler”, “N’oublie pas de prendre une pose”, “N’en fait pas de trop” “tu veut le faire changer ici”… uitspraken die ik regelmatig te horen krijg. Wel lief dat ze zich bekommeren. Dit zegt helaas meer over hen dan over mezelf.
Het is voor mij eerder als pelgrimeren. In beweging zijn zonder haast, rustig verder doen op mijn eigen tempo, zonder rush. Meditatief bezig zijn en er plezier aan beleven.

Het is net als de roos van de Kleine Prins, “c’est le temps que tu a perdu pour ta rose, qui fait ta rose si importante”, deze zin is sedert gisteren voortdurend aanwezig tijdens mijn bezigheden. Liefde steken in alles waar je mee bezig bent en vastneemt.


Wel belangrijk is het evenwicht behouden tussen mezelf en de ander, en daar ga ik zeer zorgvuldig mee om. Achter mijn hulp aanbieden zit geen verwachting of tegenprestatie… Van harte ben ik ‘la tornade blanche’… een nieuwtje op mijn lijst na ‘la pierre blanche’ en de ‘witte raaf’.

Wordt vervolgd…

Pasha le chat dans la Maison de Partage

Bernadette

“Vous allez plonger ? “, vraagt een kleine, tengere vrouw die haar compostbak naar buiten brengt. Aan haar voeten witte slofjes en lange kousen met een rood boordje die haar onderbenen warmen. Een panty met leger print en een loshangende trui. Op haar neus een rond brilletje die te groot is geworden.
” Pardon, vous dites ! ” en de vrouw herhaald haar zin.” Pourquoi? “” “Bhein, il pleut ?”, terwijl de regen al een half uur achter de rug is.
Twee kleine honden beginnen te blaffen en trippelen op korte pootjes naar buiten. “Ils s’appellent comment les chiens ?”
“Nono et Bernadette, comme moi.” “Allé, je continue mon chemin, bonne journée à plus tard !”, al zwaaiend verlaat ik Avioth voor een wandeling van een uurtje. Op zak een papier waar data, uur en verblijfplaats op staat voor in geval ik controle heb van de politie.
Op de achtergrond hoor ik Bernadette nog met een fijne stem roepen achter haar honden, “allez vite”.

Ik geniet van de zonnestralen, de natuur, de rust… Ik voel me precies op pelgrimstocht. Eigenlijk vind ik het wel bijzonder om hier te zijn. Oorspronkelijk zou ik naar Avioth gestapt zijn begin juni, ik koos echter om de grens over te gaan in Sedan.
Wat ik niet wist is dat le ‘Centre de Partage’ waar ik verblijf op een pelgrimsroute naar Compostela ligt, ‘Via Arduina’. Hier komen dus vaak pelgrims aankloppen.

Canadese ganzen vliegen in grote hoeveelheid in de lucht. In een schuine beweging landen ze gezamenlijk links van me in een vijver. Wat een fijn geluid om te horen wanneer ze landen en verder drijven op het water.

15u45. De klokken van de kerktoren van Breux laten zich horen… Tata taaa… Tata taaa…
Hmmm, sedert ik begonnen ben met Altblokfluit spelen hoor ik deuntjes en ritmes overal en probeer ik verder een muziekstukje te creëren.

1 uur later hoor ik Nono en Bernadette terug blaffen wanneer ik terug voor de deur passeer.

In de basiliek zoek ik een hoekje waar ik nog een uurtje muziek zal spelen. De akoestiek is hier schitterend. Nooit gedacht dat ik ooit muziek zou durven spelen in een kerk.
De zon gaat onder, het wordt frisser. Ik keer terug naar ‘centre de partage:.

Vóór het avondmaal spelen we met zes een intuïtief concertje.
M. zet het ritme in met de sjamendrum, E. volgt met een melodieus ritmisch vinger getokkel op een gitaar, A. vind de weg naar de gitaar. A. laat haar warme stem horen. Ik doe een poging om te volgen met de blokfluit waar I., die leerkracht muziek is, inspeeld op mijn intuïtieve deuntje… En al heel snel creëeren we met zijn alleen een ritmisch, vloeiend en harmonieus geheel…
Op het einde zijn we allen zo verbaasd van wat er is ontstaan is dat er een gezamenlijke kreet ontstaat…

Basilique Notre Dame Avioth