Behoorlijk geslapen op de tafel… ook al heb ik een paar keer moeten draaien omdat mijn heupbeenderen wat nood hadden aan rust. Ik wacht nog even tot de tabakwinkel opent… neen neen…. aan de tabak heb ik na 25 jaar roken vaarwel gezegd op mijn eerste Camino naar Compostella, vier jaar geleden. Wel voor nieuwe batterijen.

Natuur… ten volle natuur… Eindelijk na een lange tijd hoor ik terug vogels… Op kilometers ver geen gemotoriseerde voertuigen… Ik volg de weg via een kaart vanuit het boek. Geen signalisatie. Niet zo eenvoudig. Ik sla een weg in, een bosweg. Ik twijfel… klopt dit wel… dubbelcheck… ja… Ik waag me tussen bramen, lange grassen… Een dichte gegroeide weg en onbegaanbaar. Dit gebeurt zo een paar keer. Na een derde keer had ik er genoeg van, open mijn gps en ga opzoek naar wegen. Ik neem een bosweg met rood-witte signalisatie… Een Zalige weg… Oef eindelijk komt er wat ritme in. De vergezichten zijn prachtig. En geniet ten volle van wat mij ‘thuis’ brengt… het bos, de vogels, de dennengeur, hoge dennebomen, zachte grond…
De afgemaaide veldwegen doen deugd… gewoon te weten dat de landbouwer het afmaaide om het ons gemakkelijk te maken en dan voor hem te weten dat we erop wandelen… Verbinding.

Op zes kilometer voor San Marco la Cotola, een telefoonnummer, een B&B met zwembad. Verleidelijk. Ik bel. De prijs ligt me wat te hoog. Het is ook moeilijk om elkander te begrijpen door het talenverschil. Ik twijfel… het wordt een neen. Ik wandel de laatste zes kilometers. Een wagen vertraagt… De man die ik belde… Ik haal mijn schouders op en breng mij armen los van mijn lichaam “troppo costo”. Hij vraagt of hij me naar het convento moet brengen. Ik bedank vriendelijk, steek mijn hand op en stap door. Vijf minuten later komt hij terug. “kom, ik ken de broeders, het is een vriend”. “waar ligt het Convento” vraag ik hem in het Italiaans. Oei, mijn Italiaans is blijkbaar niet OK. Ik geef eraan toe en stap in. Zelf kent hij goed de weg en vraagt me vanwaar ik kom, hoe dat het komt dat hij me niet zag op de baan… Kortom tal van vragen die wat overdonderen na een lange dag wandelen in de volle zon. Ik probeer me te verduidelijken… Uiteindelijk had ik door dat we elkander niet konden begrijpen… het lukte hem niet om te begrijpen dat ik de weg in de andere richting deed. Wat ik ook te weten kwam is dat het boek die ik aankocht een verouderde versie is, waardoor ik de weg niet vond. Een opluchting om dit te weten.

Aangekomen in het convento maak ik kennis met broeder Raphaël. Een open blik. Maar eerst neemt Renaldo me nog mee naar de plaats waar morgen mijn weg mag beginnen. Hij zegt me dat ik het moeilijk maak door de weg omgekeerd te wandelen. Ik meld hem duidelijk… een kaart is een kaart en dat dit voor me geen probleem is… Ik voel dat ik wat op mijn strepen moet gaan staan en dit vind ik niet fijn.
Hij blijft me vragen stellen waarop ik eigenlijk geen antwoord kan omwille dat het geen betrekking had op mij. Ik meld dit dan ook en vraag hem om de communicatie verder te zetten bij de broeder die tweetalige is.

’s Avonds heb ik geen heel fijne babbel met broeder Raphaël in de tuin van het convento. Wat een Zalige plaats. Het klikt onmiddellijk tussen ons en delen in het kort onze weg. Hij zijn verloop van hoe hij is ingetreden. Ik, over wat me te doen staat bij mijn thuiskomst… De opbouw van een pelgrimshuis en het gevoel errond…

Broeder Raphaël, een warm en hartelijk mens.