La Chambre de Diego

GR16

4u30 in de morgen… De sterren verdwijnen stilletjes aan de hemel. Mijn eerste nacht buiten…. en dat zonder angst. Gaan slapen en ontwaken op het ritme van de natuur. Slapen wanneer de sterren ten volle zichtbaar zijn en ontwaken wanneer ze terug onzichtbaar worden.
De vogels zingen in het rond, een reiger komt boven me heen vliegen, de vleermuis vliegt heen en terug in cirkels. Rond 5u30 komt er een dunne laag mist boven het water.

Ik lig te staren naar het water, naar de witte schuim die afvaart richting de brug. De nood aan schrijven komt op…
Een zacht en diep gevoel is aanwezig… de nacht nam mee wat niet meer bij me hoort. Als een fee die is gekomen met een toverstokje. Ik geraak zelfs niet meer tot bij wat was… wel tot wat al altijd aanwezig is geweest…. Liefde.

Ik sluit terug mijn ogen. Te vroeg om op te staan. Ik dommel die in en droom. Twee stemmen zijn hoorbaar… Och, de twee stemmen zijn heel dichtbij. Ik ontwaak uit mijn droom en weet even niet meer waar ik ben. 7u20 de plantsoen dienst begint te werken. Een vriendelijke dame komt vragen of ik een koekje wens. “Och, merci. Belle surprise.” Een man, in vissers kledij komt langs. Hi, bijzondere manier van ontwaken.

Vanuit Vresse-sur-Semois volg ik een deel van de GR16 afwisselend met landelijke wegen langs de Semois. In Alle begint het goed te regenen. Het ideaal moment voor een pauze.

Wanneer ik terug de GR neem hoor ik in de diepte ritmisch muziek. Hmm, mijn lichaam voelt het ritme aan. Ik hou mijn wandelstokken zijwaarts en begin te dansen. Dansen op een wegje, amper schouderbreedte, op een hoogte zowat 200m boven de Semois.

Ter hoogte van de camping Laviot aan de andere van de rivier. Wandel ik de niet te onderschatten GR16. Eerst een forse helling… Nadien bevind ik me op een niet zo veilig pad. Zeker geen aanrader voor mensen met hoogte vrees. Ieder stap dien ik aandachtig neer te zetten. Gelukkig helpen mijn wandelstokken niet alleen om me recht te houden en steun, ook om te zien wat onder het bladerdek ligt…. Een afgrond. De bramen groeien over het pad, het er niet aangeraden om er mijn voeten in te steken. De weg glijd, is het niet door het droog afhellend bladerdek, dan is het door de fijne leistenen die glad zijn. Ik kan nu heel goed voelen hoe dankbaar ik ook mijn schoenen ben om zo dicht mogelijk en zo goed mogelijk de grond te voelen. Na een 1u30 daalt de weg eindelijk af, een open ruimte wordt zichtbaar…. Oef, uitblazen, lucht… een ontlading. Een iets zeker, het was meer dan de moeite waard voor wat er was, maar ik zou dit stuk niet meer opnieuw doen. En eerlijk… Ik raad het ook niet aan.

Het laatste stukje neem ik de weg richting Corbion. De laatste loodjes….Mensen verwijzen me naar le presbytère… Een immens groot huis. Niet de plaats waar ik mag zijn. Ik volg een tip… nog een paar honderd meter… pfff… Ondertussen begint het te regenen, onweer hangt in de lucht. Een huis trekt mijn aandacht. Ik klop aan. Een vrouw doet open, we zoeken een oplossing… Terug op stap. Plots rijd een wagen snel mijn richting uit… De vrouw…”vient venez chez nous, le petit dormira avec nous. On va pas te laisser dehors !” Ten huize Amelie, Paolo, Adriano en Diego die zijn kamer met me deelt.
Net binnen een hevig onweer breekt los. Dankbaar. “Merci Diego”

Corbion

Blij terugzien

Digitalis purperea

Wanneer ik op mijn uurwerk kijk ben ik verwonderd hoelaat het is. Ik heb bijna de klok rond geslapen. Zalig. Naar de bakker, een koffie bij een andere bakker. Een bankje. Mijn ontbijt. Na Gedinne blijf ik de Gr126 volgen en zie ik tal van ruimtes die ideaal zouden zijn om te bivakkeren in alle rust. Een houten huisje draagt de naam ‘Carpe Diem’ – pluk de dag. ’t zal wel zijn…iedere dag, ieder moment.

Links een loofbos, rechts een naaldbos waar tal van mierenhopen met hun mierenkolonies een prachtig bouwwerk creëren met af en toe omgeven door Digitalissen. Imposante constructies voor deze kleine niet te onderschatten insecten nemen soms een proportie van 1m50.

Ik stuur een smsje naar iemand die ik al heel lang niet meer heb gezien. Voor de eerste keer in lange tijd zal ik hem terug ‘alleen’ kunnen ontmoeten. Wij tweetjes, alleen, zonder naasten die ons hinderen om op één of andere manier vrijuit te kunnen spreken met elkaar.
Al snel komt een reactie terug. Het voelt goed. Een zachte, vreugdevolle en open gewaarwording.

In het bos ruik ik plots tabak, alsof iemand een sigaret opsteekt. Niemand.
Uit het bos een grote boerderij. Een landweg. Ik klop aan. “Bonjour monsieur. Je vois que il y a des vaux sur le chemin. Je peut passer. Il y pas danger que je rencontre la maman ou le taureau?””Nonnon, allez y. Vous avez rien à craindre. ” Ik roep nog na,” Vous avez une belle ferme.” De kalfjes liggen op de weg.ik spreek en benader ze zachtjes aan zodat ze niet schrikken. Wat een zalige vredige plaats.

De kronkelweg van de GR brengt me verder dieper in het bos langs de rivier La Nafraiture.
Uit het bos, word ik opgepikt op de weg en we rijden verder tot het eerste dorp, Vresse-sur-Semois.
Uren zitten we te praten en delen we over ons leven.

En wat ben ik blij dat ik zo een vertrouwen kan hebben in het leven, in mijn aanvoelen, instinct. Ook zo fijn om iemand die samen met me opgegroeid is, om open en zonder schroom vrijuit te kunnen praten over allerlei onderwerpen zoals liefde, sexualiteit, partners. Over de voorouderlijn en de gevolgen die we soms met ons meedragen, de zwaarte die de katholieke kerk op een gezins/familiesituatie heeft gehad en er soms nog is. Over hoe we ons bevrijd hebben. Het voelde vroeger soms als lood die aan mijn voeten werd geketend en waaruit ik jaren heb gedaan om me te bevrijden. Gelukkig, kan ik voor een groot deel zeggen, dit is voltooid verleden tijd. Geen lood meer, eerder een veer.

Mijn eerste liefje, mijn eerste sexuele relatie…. tot op een punt dat mijn mentale heeft overgenomen en er angst is komen op te zitten. De angst om gestraft te worden, de angst voor het verbod die generaties op generaties werd doorgeven, de angst voor de schandpaal die ergens in het DNA zit, de angst om slecht te doen en te zijn, de angst om geweld aangedaan te worden, om uitgestoten te worden, angst voor fysieke pijn, manipulatie, macht, angst om me te verliezen…. zoveel angsten waren het…

Nu begrijp ik mijn arts 20 jaar geleden waarom hij het hier vaak over wou hebben. Ik begreep het toen niet, want voor mezelf was er geen kwaad of slecht en nog altijd niet. Waarom zou ik het er dan moeten over hebben. Het probleem wat niet de relatie, wel hoe moeilijk het was om wat rondom mij gebeurde, daarmee om te gaan. De wereld rond mij was nefast voor mezelf, en belemmerde een stuk mijn spontaniteit, puurheid om me verder te ontplooien. En me hiervan vrij maken was belangrijk…

Op tafel een koffie, een Orval, een pakje sigaret. Op een moment gaat de bril af. Ik zie zijn ogen… Ik kijk… diep van binnen. Ik herken, wat ik toen zag…die liefdevolle zachte blik.

Na een paar uur nemen we afscheid. We houden contact. De avond plooit dicht.
Ik word gewaar…de beweging die ik deze namiddag nam was/is niet alleen een bevrijden van een ketenen voor mezelf in mijn persoonlijk leven, het voelt ook aan als iets die veel breder en groter is,

Mijn avond en nacht zal ik doorbrengen langs de Semois onder een heerlijk afdakje uitkijkend naar het water en een hert die wat verderop komt drinken. Met een open hemel en fonkelende sterren sluit ik mijn ogen en val ik zacht in slaap

La Nafraiture, GR126

Kinderliefde

Een waargebeurd verhaal in de eerste veertien dagen van de lockdown.

Op een vroege ochtend vraagt Noa (4,jaar) aan zijn grote broer Hugo (6) al fluisterend “Gaan we naar Mamie en Papie ?”

De twee broertjes trekken hun laarzen aan en een vest boven hun pyjama. Ze sluipen het huis uit. Hand in hand langs de Maas, de brug over richting het dorpsplein waar hun Mamie en Papie woont.

Het dorp slaapt nog. Op het dorpsplein komt een vrouw aan en ziet de 2 kinderen. “Waar gaan jullie heen kindjes?” “Naar Mamie en Papie.” Beiden zetten het op een spurt.

Er wordt gebeld aan de voordeur. Papie kijkt door het raam van de deur, ziet niemand staan. Er wordt nogmaals gebeld. Papie doet het venster open en kijkt door het raam. “Awel jongens, wat doen jullie hier?” “We komen een goedemorgen zeggen en wilden jullie zien.”

Ondertussen werd de papa verwittigd spurt het bed uit en rijd richting zijn ouders. Opent de wagen. De kinderen stappen in. Zonder woorden wegwezen.

‘Kinderliefde’

La parole est d’argent, le silence est d’or

Teken… Milmiljardemilsabord… Ik hoop ze hun gordel aan hebben… Hup… Als schietspoelen… vliegen ze hun vrijheid tegemoet… Of, eerder, ik mag mijn vrijheid terug. Hmmm, en als binnenkort mijn benen en dijen blauwe plekken vertonen, dan komt het door het talrijk knikkeren op mijn benen. Gelukkig kan ik snel het verschil zien tussen een sproet en een teek. De sloebers de snelheid dat ze stijgen…

Uit het bos… lucht, licht, ruimte… Adem.
In de verte een ruit vormig patroon steekt boven het graan uit. Een hert. Ze kijkt me aan. Wacht en hup.

In la réserve naturelle Domaniale de Orlinfagne kom ik op de Gr126 terecht richting Vencimont.
Aan het begin van Vencimont een klein huisje waar op staat ‘ça me suffit’… Hmmm, dit doet een lampje branden. Ik herinner het me terug… De weg van de Buizerd’… De omgeving herken ik niet… zalig wanneer je de weg beleefd in het Nu.

Kort na Vencimont is een stukje natuur die me sterk doet denken aan de weg naar Compostela nl. De natuur rond Gargilese…. daar waar vele beroemde kunstschilders hebben verbleven en ware kunstwerken hebben gecreëerd.

Onder mijn voeten een zalig zacht tapijt van naalden… Een naaldbos. Tussen de stammen grote naaldhopen gemaakt door termieten. In de lucht oorverdovende geluiden van vliegtuigen…
Een boomkruiper speelt verstoppertje. Een wezel maakt rechtsomkeert. Een haas huppelt weg.

Een nieuwe reactie op de blogpost ‘Ultreia”. Het lied… In het tradioneel Frans met zijn typisch accent. Zacht ontroerd deugddoend. Dankjewel Rob.

Een daas heeft me in volle vlucht geraakt, het blad van de smalle weegbree kalmeert de steek.
In de verte hoor ik een hond, iemand die de deur van een wagen sluit, een façade van een huis is zichtbaar… Gedinne.
Bij het binnen wandelen een grote sporthal. Kleedkamers bij een voetbalveld. Dit zou wel mijn overnachtingsplaats kunnen worden.

Het toeristisch bureau, de manverwijst mij verder naar de secretaris van het plaatselijk voetbalploeg. Een sleutel. De voetbalkantine. Zalig… mijn intuïtie.
Met mijn Buff rond mijn ogen val ik in slaap… Brand maar neonlamp, ik ga slapen.

Vierves-sur-Viroin

Dourbes

Hoog boven mij, de buizerd. Na een fijn ontwaken ten huize Yahn-Loù en met 600gr minder in de rugzak, vertrek ik richting Chooz.
Vanuit Dourbes zijn er verschillende wegen waaronder de compostella route de Thiérache, GR routes… keuze vrij en genoeg. Ik volg de tip van Yahn-Loù…
Ik wandel op de rand van een bos, links van me een open vlakte tussen een bos en een rotswand.
Beige, donker bruine koeien baden in de zon midden een oase van rust. Een aangename weg midden de natuur.

Het is fris… en hoewel de natuur zijn volle groene kleuren vertoont, dwarrelt hier en daar wat dorre, droge bladeren naar beneden…het voelt aan als de prille lente. Dankbaar voor de natuur, die het water meer dan nodig had en nog heeft… ook mijn voeten zijn tevreden met dit frisse weer.

Het kriebelt op mijn benen. Minuscule teken verplaatsen zich razendsnel opwaarts. Geen tijd voor de tekentang… Een per een verwijder ik ze met de hand…

Vanaf vandaag gaat de horeca terug open. Benieuwd waar ik mijn eerste halte zal houden.
In Vierves-sur-Viroin. Om een hoek, een terras. Yes. Het is altijd zo fijn om even uit te rusten op een terras. Ik ga naar binnen voor een bestelling. Bij het naar buiten gaan hoor ik “Tu a vue c’est chaussures, elle a des doigt pieds”. Hi, ik terug naar binnen. Wat gegeneerd dat ik het hoorde, begint de man wat grappen te maken. We hebben plezier. Buiten spelen 2 kinderen, Natheo et Lea.
Op de grond ligt wit poeder van wegenwerken. De kinderen wrijven er hun handen in en strijken het uit op hun gezicht… Ik geniet van het zien, te zien dat men de kinderen niet verbied in hun spontaniteit, hun spelen. “Och, on va les laver sous la douche. Aussi longtemps que ils s’amuse.”,zegt de grootmoeder.

Wat me opvalt is hoe men mij aanspreekt. Wanneer ik vroeger heel korte haren had, had ik iedere keer prijs… “dag meneer… Ah, jongen”… Tot vervelends toe.
Vandaag heb ik nu reeds een paar keer mogen horen “Bonjour madame, que désire vous madame…”, zo fijn dit te horen en dat met super korte haren.

Meidoorn, sleedoorn, eglantier rozen en bramen…. vormen een lange Haag.
De vele nieuwe moestuinen sieren de voortuinen. Precies alsof mensen massaal zijn beginnen kweken tijdens de lockdown… en groot gelijk hebben ze.

Aan de grens staan grote gestreepte wegversperringen. Ik steek ze voorbij… ik ben wat verstrooid en mis een wandelweg. Ik waag me verder door de industrie one van Vireux…een lange omweg… Hmm, ik check mijn kilometers… nog twee uur. Ik haal het niet om op deftig uur bij de vrienden aan te komen. Michelle komt me ophalen… Oef… Morgen een rustdagje in Chooz.

Léa et Natheo

Chooz

Lou baliba….

“Bonjour, Patrice. Et bhein, qu’est ce que j’ai bien dormis. Et je te remercie beaucoup pour la chance que j’ai de pouvoir être ici.”, deel ik terwijl ik hem verder een fijne feestdag wens. Het is vaderdag. “Tu c’est Jasmine, j’ai encore pensait à notre rencontre et à tu le temps? Doit tu être quelque part ? J’ai aussi tirer la carte, j’aimerai savoir ce que tu en pense. Puis j’ai pensez à Marie-Madeleine un membre de ma famille….”, en zijn persoonlijk verhaal van zijn weg gaat verder. Ik luister aandachtig, af en toe is zijn verhaal een een spiegel. De spiegel vader/dochter. Hij vanuit de positie van vader, ik vanuit de positie als dochter ten opzichte van mijn vader.

Wat is het fijn vertoeven in zijn vernieuwde eetplaats. En zelf al is het er bric à brac, zijn hartelijkheid en warme ontvangst overstijgt alles. Met een pot koffie, gemaakt van chicorei en koffie en op de oude wijze klaargemaakt, een heerlijk zelfgemaakt brood en confituur, blijf ik aandachtig volgen.

Patrice beseft duidelijk dat onze ontmoeting niet zomaar is… ik zie hem denken en laat hem in zijn gewaarwordingen. Vanuit een vanzelfsprekendheid deel ik later iets met hem.
Ik heb een sterk aanvoelen dat mijn aanwezigheid een patroon doorbreekt in zijn leven. Ik voel dat ik verder mag open delen zonder in détail te gaan. Hij blijft verder zoeken en deelt dat het antwoord wel later in de dag zal komen.
Ik ben me bewust wat voor een geschenk we hier elkander brengen. We nemen afscheid. Ik steek wat centjes in zijn handen, hij kan het gebruiken.

11 uur ik verlaat Hermeton-sur-Meuse richting Dourbes waar iemand op me wacht. Een telefoon naar mijn vader om zijn vaderdag te wensen. En ik stap ondertussen de Ravel af tot in Doissche waar mijn voeten dringend rust nodig hebben.

In een flits komt binnen wat het patroon is dat Patrice zal doorbreken. Het verhaal die hij me vertelde, is plots levend in me aanwezig en ik kan zien wat er zich toen heeft voorgedaan. Oefff, niet min… Ik hoop dat hij later nog even met me contact neemt, gewoon om te horen hoe het met hem is.

Een bakker. “Bonjour madame, est vous encore ouvert ?” “Non, pourquoi ?” “J” ai faim”. “Attend je vais voire ce que j’ai encore. 5 petit pain cela vous va ?” “Oui, bien sur. Je vous doit combien svp” “Rien, silteplait” “OH, merci madame”. Een rustpauze. Asfalt is werkelijk een dooddoener voor de voeten en benen.

In Matagne-la-Petite komt Yahn-Loù me ophalen een paar kilometer van Dourbes, waar we even een ommetje doen naar Fagnolle voor de laatste Sint-Jacobs kerk van de ‘buizerd’ die ik nog moest afwerken en dat dankzij Yahn-Loù die een boek bestelde. Blij dat ik dit mag afronden voor ik het land mag verlaten. Yahn-Loù vertrekt binnenkort naar Compostela. ”s Avonds laat Yahn-Loù zijn werk zien een buikspreker.

Ik deel hier graag eens zijn teder en lief werk.

Sint Jacobs Fanolle

Patrice

Promenade de Feÿr, Château de Feÿr

Le Chemin des Pèlerins en de GR 125 brengen me via ‘Le Tour de Monsieur Sax’, een pavillioen richting de Maas die ik zal blijven volgen tot in Hermeton-sur-Meuse.
Hoewel ik hier nu reeds voor de 3de keer langskom, telkens ziet het er anders uit en geniet ik van de prachtige natuur langs de Maas.
Door dichtbij en me zoveel mogelijk in de natuur te begeven voelt het me soms zo vreemd om mensen met een mondmasker te zien.

Het is de eerste keer dat ik een pelgrimsweg wandel op vijfvingerschoenen en barefoot sandalen. Hoewel mijn voeten terug wat moeten wennen aan de afstand, voelen beide schoeisel zalig aan. Een vrij en veilig gevoel. Wat fijn ook om met mijn voeten de stenen, grond van zo dichtbij te kunnen gewaarworden. En een ander voordeel is hoe ik me er op een vloeiende en stille manier mij kan door de natuur voort bewegen.
Een ijsvogel vliegt razendsnel over het water. Mijn lievelingstuk is, la promenade des Feÿr, waar men het evenwicht niet mag verliezen anders ligt men al snel wat lager…. in het water.
Ik geniet van het zien hoe de klimmers de vele rotsen trotseren. Een organisatie maakt de klimwanden klaar, vrij maken van mossen en jonge planten.
Vissers dobberen op een half bootje op het water. Aan hun voeten dragen ze zwemvliezen en lange caoutchouc botten.

De twee dagen achter me, voelen aan alsof er geen maanden tussen 2 pelgrimstochten zijn geweest. Al heel snel voel ik me één met de weg….
Een ijzige wind is voelbaar. Vliegen zitten te zonnebaden op de Achillea.

In Haziere laat de vriendelijke dame in de bakkerij me toe haar toilet te gebruiken. Haar theesalon is nog dicht, wat kijk ik uit naar de momenten waar ik zal kunnen uitrusten bij een heerlijke kop koffie en er mijn dagverhaal zal kunnen schrijven.

Deze keer heb ik het geluk om de Romeinse kerk van Hastiere te bezoeken. Bijzondere geschriften werden hier terug gevonden in de crypte.

De laatste kilometers wegen wat zwaar. Mijn voeten zijn aan rust toe. Plots verschijnt een man op mijn linkerkant. 2 wandelstokken, een klein rugzakje, een baard. Zijn delen en onze uitwisseling doet me wat denken aan mijn vader. Actief in de vereniging voor pelgrims naar Compostela, vraag ik hem of hij een plaatsje zou vrij hebben voor de nacht.
“oh, mes ma maison est un chantier. Rien est prêt pour accueillir… Mes vient en trouvera bien quelque chose. Tussen verhuisdozen, werkmateriaal, en zijn kunstwerken maakt Patrice een plaatsje vrij in een stacaravan.

Een stukje wild natuur, 3 kleine houten huisjes verscholen in een wijk op een hoogte, uitkijkend op de Maas.
” Bhein, je suis tous troublé de t’avoir ici. Je vient juste de finir ma coupolle dans le toit. Je voulez amener la lumière à l’intérieur. Car c’était trop sombre. Je n’avez pas le moral aujourd’hui. Mes je senti que je devais faire ma promenade, mon chemin, porter mon pain chez mon docteur et voilà que je te rencontre. Et depuis que je t’es vue voilà que j’ai retrouver le moral. Qu’est ce qui ce passe ? Que vient me raconter cette rencontre. Tu est la première personne que je l’aise entrer “, vertelt de Patrice. We vinden elkander al heel snel op dezelfde golflengte.

Nog voor het slapen gaan trek ik Aboriginals kaarten… Hmm.. (glimlach)

Merci Patrice pour avoir ouvert ta porte 🙏

Haziere

De lijster

Yvoir

La Meuze/de maas

4u30….een alarm… Euh… Baf…zo fel in één keer… Wakkerrrr wo— ordennn, komt de lijster me vertellen…. Wat een schoonheid en zo een répertoire
Ik dommel terug in. Mijn laagjes slaapzak houd me heerlijk warm.

Mijn natuurlijke klok… Ik rek me uit en kijk door het klein venster achter me. Grijs met een beetje blauw. Een nieuwe dag. Voorzichtig plaats ik mijn voet op de eerste trede van de lader. Zes jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit ooit zou kunnen verwezenlijken… slapen in alle rust zonder angst op een hooizolder, midden waar ongedierte en knaagdieren zijn.

Richting het centrum van Yvoir. Een bakker. Hmm, just… geen café open. Voor ik volledig mijn dag start gebruik ik nog even de toiletten in het gemeentehuis, want niets is zo vervelend om naar het toilet te moeten in de regen.
Aan de balie vraag ik een pelgrims stempel voor in mijn zelfgemaakte credential (pelgrims paspoort). “oef, ou l’ai je mis. Je l’ai mis de côté aux début du confinement….Tu est la première pèlerine qui passe”, weet de vrouw me te vertellen.

Een druppel hier, een druppel daar…. het begint onophoudelijk te regenen en hoewel mijn voeten al snel doorweekt zijn, mijn sjort kletsnat, het hindert me mee niet, het zou me pas beginnen hinderen als ik me zou focussen op wat het tegenovergestelde is… zon en warmte… Echter het is water, water die de bodem voed wat de natuur dringend nodig heeft. Onder de paraplu wandel ik langs de Maas richting Dinant om daar straks aan te kloppen bij de broeders van Leffe. Ik besef dat door de lockdown situatie ik er niet zal kunnen overnachten. Ik zie wel.

Langs de Maas vind ik een briefje met een steen erop ‘Jésus-Christ est le chemin, la vérité et la vie lisez…. Een steen bedekt het einde van de zin.

De abdij van Leffe is in zicht. Ik bel aan. Geen antwoord. Ik ga via de achterkant en klop aan de keukendeur. Een van de broeders doet open. Een gekend gezicht. Ik vraag of ze mij onderdak kunnen geven voor één nacht. “oh, cela nous donne du travaille pour le linge et le nettoyage”, vermeld de broeder. “c’est pas grave… j’ai mon sac de couchage et je vais faire l’entretien. Comme cela vous n’avez pas de travail.”… “Tu sait, les frères en est âge et en a un peut peur”. “Je comprends mon frère, ne vous inquiètes pas, je prendrez pas de contacte avec vous”, wetend dat de pelgrims zaal los van de broeders hun woning is. “Vous êtes une vrai pèlerine”, deelt hij met een glimlach, “tu sait en fait avec, avec les restaurant et café”. “Oh ça c’est dommage”. Er is een stilte… “Tempi… Je vous souhaite encore une bonne soirée et à une autre fois”, het was fijn geweest hier een nacht te mogen vertoeven. Helaas.

Dankzij de vrouw aan de balie van het gemeentehuis mag ik overnachten in de jeugdherberg, die zich aan het klaarstomen is voor de jeugdbewegingen.

Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant/ collégial Notre-Dame de Dinant

Ultreia

Godinne, église Saint-Pierre

Op tafel een huisgemaakt heerlijk ontbijt ‘ à la recette Marie-Pierre’.
Wat later nemen we samen de weg richting de Maas, daar nemen we afscheid… De grote rugzak zit wat in de weg om op een comfortabele manier een goededag te zeggen.
Om het zachtjes aan te doen blijf ik de Maas volgen, kwestie van traag in te lopen en mijn lichaam terug gewoon maken aan een lange afstandswandeling .

Grijze wolken komen te voorschijn. Een frisse bries. In korte broek maar met laagjes op mijn bovenlijf, een paraplu boven mijn hoofd, trotseer ik de eerste regenbui.

Een bakkerij… “Vous avez des toilettes svp”, vraag ik de jonge heer achter de toonbank. “Oui, allez y.” “Je vous fait confiance, je vous laisse mon sac.” “Bhein, madame c’est la plus grande bêtise”, antwoord hij met een grote glimlach. “Bhein, justement cela me fais donner encore plus de confiance”. Een fijn contact.

Op een bankje.. een halte. Een man op de fiets steekt me voorbij. Ik zie hem een ommekeer maken. “Vous allez ou ? À Compostelle !” “Je vais direction les Cathares, les Pyrénées Orientales. Je l’appelle,… sur le chemins de Marie-Madeleine.” De man deelt verder dat hij ooit de weg terug neemt naar Santiago en het nu wat vreemd aanvoelt om de pelgrims niet te zien. Voor hij verdwijnt, steekt hij de hand op en roept” Ultreia!”

In Profondeville ben ik hevig opzoek naar een openbaar toilet. Gesloten. Het gemeentehuis. Vele interne regels zorgen ervoor dat de toiletten niet toegankelijk zijn.” Hmm, bien ambetant. Comment je fais ? Je ne peut pas me mettre dans le jardin public, je vais me prendre une amende.” Ik wacht even. De mense kijken me wat gegeneerd aan en machteloos. “Svp ne placer pas les règles au dessus l’être humain.” Vermits het hoogdringend was vraag ik de verantwoordelijk, vermits daar de sleutel is tot verbod. Plots mag ik in een gebouw verder in de straat, op een andere dienst het toilet benuttigen. Oef, grote opluchting.

Ter hoogte van Godinne wandel ik de natuur in richting la ferme de tricointe. Een grote boerderij die door een multinational is opgekocht en waar conferenties doorgaan, de naam laat ik in het midden. Ik volg een ellenlange omheining met wel vijf barrières. Er een nachtje in het geniep doorbrengen zal niet aan de orde zijn.

Aan een voorgevel hangt een Sint-Jacobs schelp. Een bord ‘in-Finisterre’ ‘Compostella’ l’avenir en Compost- le passer. Ik klop aan, een man doet open ‘Jesus’. De plaats waar Marie-Pierre over sprak. Geen plaats. Hij stopt namelijk als hospitalier en gaat er weg. Mijn ervaring op de weg heeft me geleerd dat welke goede tip ik ook mag krijgen voordien… dit niet kan verwezenlijkt worden. Het is duidelijk dat ik mijn eigen weg dien te wandelen.
Ik eindig de avond aan tafel bij de buren en de nacht breng ik door op hun hooizolder na een avondwandeling en een bezoekje aan 2 ezels en een pony.

Namen

Dino

Door de drukte bij de verhuur van de verhuiswagens kon ik pas mijn inboedel verhuizen op 2 juni. Dit zorgde ervoor dat ik op Pinstermaandag en na onzekerheid door de lockdown situatie toch de derde graad kon volgen om Master in de Reiki te worden volgens de Usui traditie. Verheugd en dankbaar dit te hebben gevolgd en afgewerkt samen met Farah.
Farah heb ik voor het eerst ontmoet in een opleiding rond lichaamswerk. Samen beleven we waardevolle en warme momenten. We zijn als wortels voor elkaar en bieden elkander steun in alle eenvoud en met eerbied voor elkaar.

Met waardevolle symbolen die zo passend zijn in het Nu op mijn weg, in synchroniciteit en eentje die me sterk was opgevallen zijn de twee driehoeken die samen kwamen en de Merkaba vormde. Met een diepe buiging dank ik de Meester die me de inwijding gaf.

2 juni, mijn verhuis. Alles verloopt vlot. Er rest enkel nog mijn rugzak en mijn driehoekig nestje in de tuin.
”s Avonds heb ik nog het bezoek van Tineke en Janus. Janus… amai wat worden kinderen groot… altijd een fijn weerzien. Zo een bijzondere jongen. En deze keer stond ik met mijn mond vol tanden wanneer hij sprak over…’ en deze spatel gebruik je voor dit en dit doe je zo… een creatieve jongen met een groot hart voor de natuur. En onze knuffel… dat is een specialeke… dit is ons geheim… enkel zijn mama geniet mee.

3 juni het is zover. Een goededag bij de lieve buren, een potje koffie, een kort uitwisselen. Mireille die me nog een kaartje brengt en komt uitwuiven en kort nadien komt Véronique en Lena nog eens langs. We delen het fruit, ondertussen is Dino mijn buurtkat om zijn laatste knuffel. Een knuffel hier, een knuffel daar… ja, wij maken de keuze om tenvolle te leven en het leven te vertrouwen.
Een zwaai… en tot…

Mijn eerste 4 km gaan richting Tania en Jef. Hmmm, het is al snel duidelijk dat mijn rug en benen het gewicht in dd rugzak niet kunnen dragen. Ik laat mijn tent achter, een lange wollen onderbroek en een statief voor mijn telefoon. Oef, dit voelt beter. Nog voor ik de trein haal tovert Tania een heerlijke feestmaal. Hmmm… om de pan uit te likken … Een knuf aan Tania en Jef… en hupsakee. De trein richting Dînant. Uiteindelijk beslis ik om in Namen uit te stappen en een bezoekje te brengen aan Marie-Pierre. Een fijn weerzien, een wandeling op de steenmijnen. Mijn eerste onderdak op de weg.

7×7

31 mei… Vroeg uit de veren. Naar de bakker. Amai, het voelt een eeuwigheid aan dat ik nog op een zondagmorgen om broodjes stond aan te schuiven. Zalig. De fiets op… een goedemorgen hier, een goedemorgen daar… en ik fiets vrolijk verder richting Veronique, Christian en Lena. Samen een ontbijt delen in familie voor mijn verjaardag. Spelen met Lena op de glijbaan. Een fikse lachbui na ik de statische electriciteit in de haren van Lena door een aanraking met haar handen deed dalen. Een vuurvonkje… Deugddoend. Na het ontbijt… de haren… De haaarennnn… die werden kortgewiekt en wat is het zacht om over mijn bolleke te wrijven. Dankjewel Veronique, Christian en Lena, wat heb ik ervan genoten en wat ben ik fier op jullie.. Hupsakee, terug fiets op… Heen en terug naar de wasserette en net op tijd terug…. toen Tania aankwam. Een fijne vrouw die ik nu reeds 20 jaar ken… de laatste jaren is er een diepere verbinding ontstaan en kunnen we elkander vinden in de diepgang van wat de weg met zich meebrengt. Wanneer ik op weg ga, onderweg of een nieuw hoofdstuk aankaart, weet Tania telkens een kaartje en een passende tekst ergens uit de mouw te toveren…telkens zo waardevol… ze reizen met me mee.

Een auto komt de oprit oprijden. Rosane en Hubert… ook zei hebben een bijzondere plaats in mijn leven gekregen. De spontaniteit tussen ons, hun bezorgdheid en hun groot hart weet me telkens te raken.
Samen delen we een fijne namiddag in de tuin. Zelfgemaakte Vlierlimonade, verse aardbeien en een meloen. De zon, de vogels, de bloemen, het gras onder onze voeten, de schaduw van de notelaar, het hartelijk samenZijn…

En wat een bijzondere verjaardag… 7×7 worden en dat op de dag van Pinksteren.

De dag werd afgerond met een bezoekje van MiReille, een (h)eerlijke maaltijd werd voor me gekookt. Mireille heb ik vorige zomer terug ontmoet na meer dan 13 jaar. Diep van binnen was er een sterk weten en aanvoelen dat onze wegen terug samen zouden komen. De tijd was rijp. We hebben toen samen een heel intense periode doorworsteld. Twee krachtige dames samen die er bleven staan voor elkaar. Blij en dankbaar dat we elkander terug mochten ontmoeten, een relatie vol symboliek. Ondertussen stonden we wat bij te kletsen. Aan tafel krijg ik voor de 2de keer een telefoontje van mijn vader. Hi, ik dacht even hij zal deze keer mijn verjaardag wensen. Hihi… neeneen…. Ik vind het best grappig… Het belangrijkste is, is de verbinding die er is. Want mijn papa die 2x belt op een dag… is nieuw en voelt fijn aan.
‘Jasmine… j’ ai quelque chose pour toi, tu ne trouveras nul part, c’est spéciale… Une pommade pour tes pieds…. ‘. Ik deel mijn vader dat het heel vriendelijk is. Dat mijn voeten het heel goed doen en ik beperkt ben in bagage.’ Papa, tu sait c’est comme si je l’ai reçue. Merci’…. Cela me touche… ‘. Hij blijft verder een uitleg geven over de zalf. Ik voelde dat er achter de zalf, zich iets anders schuilde. “Papa, tu aurais pas plutôt envie de me voir encore une fois avant que je part ?” “Bhein oui tient… Pourquoi pas.” Helaas, lukte het ons niet voor beiden. En dit was OK. Het feit dat hij belde, ik de vraag kon stellen en waar hij spontaan kon een ‘ja’ opzeggen bracht iets heel kostbaar met zich mee.

”s Avonds kijk ik samen met Mireille naar de film van Maria Magdalena. Na een half uurtje gaan mijn gedachten even terug naar het gesprek met mijn vader en het waarom hij me belde… zalf, voeten… Wat een mooi gebaar, vol symboliek…in vreugde geraakt’ Hij zalft mijn voeten… mijn vader… weg… Ga…

In dankbaarheid sluit ik mijn ogen, dankbaar om de vele wensen die ik via verschillende vormen heb mogen ontvangen. Dankjewel dat jullie er waren, zichtbaar en onzichtbaar. In verbondenheid.