Lebenslicht

Brugge. Een ruime hedendaagse concertzaal. Het podium. Een orkest. Een filmscherm. Een filmconcert. ‘Lebenslicht’ Collegium Vocale Gent en Philippe Herreweghe & Clara Pons

Een vrouw, drie mannen, drie generaties. Een verhaal van leven en dood, jong en oud, liefde en afscheid.
‘Wat bevreemdend’ klinkt het in mijn hersenen bij de start. Een beeld horizontaal in twee gedeeld, een spiegeling…een vertikale splitsing… De jonge cinéaste speelt niet enkel met splitsingen in het beeld, ook met tijd. Het is meer dan gewoon maar iets in beeld brengen, doordacht, subtiel… Drie mannen, verschillende personages, verschillende generatie… en toch smelten ze in elkaar en worden de drie één om dan terug op zich te bestaan. Een film in meerdere diepere lagen.

Even ben ik op zoek om het totaliteit in me op te nemen. Kijk ik naar het concert? … naar de film… concert… film… zonder ik het doorheb wordt ik meegezogen in de film. De muziek neemt me mee naar het onbegrijpbare.
Mijn ademhaling veranderd…. tranen rollen zachtjes over mijn wangen.
Mijn lichaam wordt gevuld. Het Goddelijke in mezelf wordt geraakt, mijn Ziel.
Waar liefde op het scherm en podium mij raakt in Liefde.
Nog voor ik het besef zijn we aan het einde.
Iedereen begint te klappen. Ik krijg mijn gekruiste armen niet open. Beeld en muziek blijven verder zijn weg vinden in mijn lijf. Wat diep aanwezig is wens ik nog bij mij te houden. Sprakeloos. Ik kijk al die mensen op het podium aan. Zoveel blijde gezichten… zoveel talent… Ontroerd. Het duurt wat even voor ik zin heb om los te laten.

Op het programma boekje… ‘Hemel op aarde’

Verstand

Het eindejaar is in zicht en al bijna een maand terug van mijn lange pelgrimstocht.
De eerste twee weken liepen vlot, ook het aanpassen aan de drukte. En gesproken van drukte…de dolle kerstinkopen zijn nu wel compleet het tegenovergestelde van acht maanden te vertoeven in rust en stilte.

De Kerstdagen zijn goed verlopen.
Een gezellig samenzijn met vrienden. Een warm gesprek en een uitwisseling rond wat het brengt om in het Nu te leven en over het bewustzijn. Gelijkgestemden ontmoeten.
Het vredeslicht halen naar brugge samen met een vriendin. Het verdelen. Mensen die het licht kwamen halen bij me thuis.
Een kerstboom opzetten en Kerst vieren in warm gezelschap waar de eenvoud kon en mocht zijn.

Op Kerstdag zat ik in een viering. Anders dan in een traditionele viering zaten we allen in een cirkel. Bij de start werd gezamenlijk gezongen. Het raakte me… al die stemmen, verbinding. De schaal met hosties werd doorgegeven, een vrouw nam ze aan en gaf die door aan een kind. Heel spontaan wou het kind ook het brood aannemen. Het mocht niet. Ik zag het kind verwonderd kijken met een vragende blik. Ik schat haar boven de acht jaar. Twee volwassenen die elkander aankeken, wenkbrauwen en schouders optrokken en dan even lachten naar elkaar.
Het brood delen, zou Jezus nu werkelijk een onderscheid gemaakt hebben in leeftijd?
Na de mis ging ik even checken op het net naar de leeftijd en het wanneer van het innemen van het sacrament.
Op een website staat dat kinderen pas na de eerste communie het sacrament kunnen innemen. Op het moment dat het kind tot de jaren van verstand is gekomen. Zit het goddelijke in het verstand?!
Jaren van verstand… sommige zijn in jaartal al veel verder en nog altijd niet tot de jaren van verstand gekomen en toch hebben ze een communie gehad. Er is duidelijk een vergissing in het geschrevene heb ik het idee.

En als ik denk aan Lena- een baby van 1 jaar- die heel goed aantoonde dat ze geen melk meer wou. Haar lichaam zij duidelijk neen en haar hoofd volgde al snel. Haar lichaam gaf duidelijke signalen… als dat niet verstandig is.

Ivan

Ivan

17 juni 2015 – Ik ontwaak middenin een droom, geen fijn gevoel. Kleine kastjes boven mijn hoofd, een plafond dichtbij. Ah ja, juist, een caravan. Ik ontbijt samen met Patricia. Een half uur nadien nemen we afscheid. Patricia richting haar werk, ik richting Brugge via Lapscheure, Damme.
Van Belgisch naar Nederlands grondgebied en terug, langsheen de velden. Talrijke koeienvlaaien houden me alert. In Lapscheure ga ik binnen in een basisschool en vraag naar het toilet. De kleine kinderen in de klas kijken me met grote ogen aan. Niet alledaags om een vrouw met hoedje, wandelstokken en een grote rugzak te zien op de speelplaats. Ik eet hier ook de picknick. Juffrouw Bernadette trakteert me …

17 juin 2015 – Je m’éveille en plein milieu d’un rêve, sensation désagréable. Une petite armoire au-dessus de ma tête, un plafond très bas. Ah oui je suis dans une caravane. Je prends le petit déjeuner en compagnie de Patricia. Une demi-heure plus tard on se dit au revoir. Patricia part vers son travail, moi direction Bruges (Brugge) par Lapscheure, Damme.

Du territoire Belge en territoire Néerlandais et en sens inverse, à travers champs. De nombreuses bouses de vache me tiennent alerte. A Lapscheure je rentre dans une école primaire et demande après les toilettes. Les petits enfants qui sont en classe, me regardent avec de grands yeux. Pas courant de voir une femme, avec un chapeau, des bâtons de marche et un grand sac à dos dans la cour. Je prends aussi mon pique-nique ici. Mme Bernadette me paie un café et m’invite après dans sa