Chateaudun

img_20181106_2315306827529681232027287.jpg

Chateaudun

img_20181106_2319324056197568778105198.jpg

img_20181106_2321051767604213832422773.jpg

Wat hou ik van die open stille landschappen, met hun dreigende wolken die om de zoveel tijd, samen met de zon een natuurlijk lichtspektakel brengen.
De contrasten en verschillende tinten in de lucht waar wit en zwart nooit zichtbaar is.
De frisgroene tinten van jonge gewassen, het bijna warm okergeel van de pas bewerkte aarde.

img_20181106_2327535263035521683320323.jpg

Gohory

img_20181106_2332094054406615719210066.jpg

De wind die op mijn rugzak en langs mijn oren blaast.
Dit ene blaadje die zacht wiebelend voor me neerdwarreld.
De geurmengeling van een openhaard, herfstbladeren en de nog niet geplukte appelen.
Ik wordt gewaar… Hmmm ik laat me onderdompelen…
Al fluitend zet ik mijn dag verder in… Mijn lijf meedansend op al wat is.

pixlr_201811062337297516771107893746271990.jpg

Open deur

img_20181105_1012456111852071697960725.jpg

pixlr_201811051922232758436316853228132561.jpg

Deuren openen, mensen ontvangen, nodigen uit, verwelkomen. We eten samen, we delen ons leven met elkaar. Dagen, weken aan een stuk mag ik me thuis voelen terwijl we vreemden zijn voor elkaar. Samen afwassen, koken, afruimen… Net zoals deze avond waar we een maaltijd hebben gedeeld nadat de eigenaars terug waren van de yogales. Ondertussen kon ik me wat opfrissen, de krant lezen en even kijken waar de dag van morgen mij naartoe brengt. En zopas hebben we samen gemediteerd en gebeden. Mijn hart blijft zich vullen en op mijn beurt mag ik mijn liefde geven en al deze mensen op mij weg. Een voor een warme en intense ontmoetingen.

Mijn dag werd gevuld met wijdse landschappen, kleurrijke hemels. Een uil werd begraven en kreeg een ritueel. Een regenboog vergezelde me de ganse dag. Mijn notaboekje heeft zich gevuld.

pixlr_201811051920058452404741463055690628.jpg

img_20181105_1923038989090107018878632.jpg

 

Probeer niet
het onverklaarbare te verklaren,
of te verwoorden
wat niet onder woorden te brengen is,
zodat je jezelf kunt manifesteren.:

Confucius, Oscar wilde.

De ziel

Een nachtje slapen op een tafel is niet echt een aanrader. Dit is jezelf beperken in ruimte en vrijheid. Niet voor herhaling vatbaar. Aan de voet van het kasteel van Chateaudun neem ik de bijna 200 trappen, langzaam en met veel aandacht voor mijn lijf. De pitoresque straatjes, het kasteel met een toren in flamboyante Gothiek, de typische huizen, la maison de la Vierge, l’église Madeleine met haar rakende eenvoud weten me te bekoren. Pas na twee uur verlaat ik deze stad.

Maison de la Vierge

Eglise Madeleine in al zijn eenvoud

Een auto stopt, een venster daalt. Een bejaarde man waarvan zijn buik bijna zijn stuur raakt spreekt me aan. ‘Vous aller ou? Compostelle? Vous aller pas la bonne direction! ‘Bonjour monsieur, je suis le chemin baliser’. ‘Oh, Saint-Jacques est de l’autre côtez. Vous aller faire trois kilometres de plus part la’, met een wat opdringerige toon. ‘Oh, cela ne vient pas sur un kilometre quand en fait plus que deux milles’. ‘Je prends toujours la route la plus courte. J’ai arreter a 50000km ‘, vertelt hij met fierheid. ‘Monsieur, mon chemin est toujours tous droit et j’éspère que ils cera très long’. Lang heb ik gedacht dat ik zijsporen nam, niet op de juiste weg. De weg heeft me mijn gedacht hierrond doen herzien. Uiteindelijk heb ik het gevoel en idee altijd rechtdoor te gaan, want als het een reden en is alles verbonden.

GR-pad

Onze vierde dag samen. Het is genieten

La Luna

Ik voel dat ik stilletjes aan in het ritme kom, alsof ik uit een lange winterslaap kom. En besef dat boek ‘Als de buizerd me de weg wijst’ me heel veel energie heeft gekost en concentratie, waardoor gans mijn lijf in spanning is komen te staan. Ik ben me dan ook bewust dat ik het verder verloop niet meer alleen kan dragen en ik hulp zal nodig hebben om het einddoel te bereiken.

De natuur bij valavond brengt warme kleuren en verschillende geuren met zich mee. Boven mijn hoofd hoor ik gekraak en als ik stil sta wordt ik gebombardeerd door eikeltjes. De speelse eekhoorns. Ze doen me denken aan het katekwaad van ‘Tic en Tac’. De fauna laat zich terug zien. Twee reeën staan me aan te kijken in een moerassig gebied. Op deze momenten een beeld willen nemen is ervoor zorgen dat ze op de vlucht gaan. Stilstaan en genieten van dit conract is de boodschap. Wat zijn ze prachtii.o.g en wat fijn om met hen in contact te gaan. Niet gegrift op een externe harde schijf, wel in iets diep veel tastbaarder en niet te wissen. De ziel.