Basilique Sainte Madeleine

img_20181026_1725352161229471101220154.jpg

img_20181026_1725577796251231101698912.jpg

Zeven uur…. Een nieuwe dag ontwaakt…na een fiks uitzweten deze nacht sluit ik de kamer in het hotel en dank in gedachten de onbekende persoon die voor mij deze kamer heeft benuttigd. Gisterenavond was ik namelijk hier terecht gekomen omdat de eigenaars nergens te bespeuren waren en daardoor mij niet konden wijzen waar de verwarming was in de gîte d’étape. Dus ben ik maar zelf opzoek gegaan. Ik ga terug naar de gîte om mijn ontbijt klaar te maken. Wat later verlaat ik het dorp na een bezoek aan de apotheek voor mijn bestelling aan natuurproducten.

Dik ingeduffeld en op drie dagen stappen van Vézelay vertrek ik met volle moed, zien wat de dag me brengt.
De natuur is stil, een rust ligt over het landschap. De enige klanken die hoorbaar zijn… mijn voeten en de druppels water die van de bladeren parelen.
Ook al is mijn fysieke kracht op een laag pitje, de zachte kracht in mij blijft aanwezig. Na ongeveer vijf kilometer hoor ik een wagen in mijn richting rijden. Ik steek mijn duim uit. Hij stopt. Het komt me goed uit, hij rijdt gewoon naar daar waar ik dacht mijn halte te houden. Ouroux le Morvan.

Naar het gemeentehuis. Een telefoonnummer wordt me gegeven. Ik bel een gite d’étape. Het antwoordapparaat. Omwille van mijn verkoudheid klop ik niet aan bij de plaatselijke bevolking en wens ik mezelf de ruimte te schenken die ik nodig heb om te herbronnen en naar binnen te gaan.
Een bar. Bij het openen van de deur komt de warmte van een openhaard naar me toe. Deugddoend. 20 minuten later belt de vrouw me op van de gîte d’étape. “Oui, bonjour madame j’ai entendu votre message. Est ce pour ce soir ? Je ne peut que ouvrir à 17 heures. Puis je dois encore préparé la chambre. C’est aussi obligatoire de téléphoner 48h avant d’arriver.” Haar woordenvloed gaat zo snel dat spreken geen zin heeft. Ik wacht af.” Bonjour madame, je vos remercie de m’avoir rappelé. Il n’y a personne d’autre qui peut m’aider à me faire entrée”. “Non” “Alors je vais continuer mon chemin. Je suis aussi rien obliger et téléphoner 48h avant que je sais que je vais tomber malade, faut le faire… Mon lit ne dois pas être préparé. Mais ce n’est pas grave c’est que je ne doit pas m’arrêter ici.” Ik hoor aan de andere kant plots een veel zachtere benadering gevolgd door,” vous avez êtes voir un docteur ? “.” Non, merci. Un docteur n’est pas nécessaire. ” We danken elkander en nemen afscheid. De bar sluit. Ik stap verder. Het gaat wat beter dan deze morgen. De middagpauze deed me deugd.

img_20181026_1729353190765941510124214.jpg

La Cordelle

img_20181026_1507048375477664044544283.jpg

Ik ben amper op veertig kilometer van Vézelay. Een plaats die me niet onbekend is, veel voor mij heeft betekend tijdens mijn eerste pelgrimstocht en waar ik in een warm kader mij zal kunnen laten glijden. Ik beslis dan ook om verder mijn duim uit te steken. In twee verschillende wagens kom ik uiteindelijk aan beneden in de buurt van Asquin.

Via la Voie de Vézelay of via Lemovicensis. Ga ik eerst naar ‘La Cordelle’ (eerder Chapelle saint Croix) de plaats waar in het jaar 1217 de eerste franciscanen zijn aangekomen op vraag van fra Francesco. Vanuit deze geschiedenis en gebeurtenis ontstond de pelgrimsweg ‘Chemin d’ assise’ (van Vézelay naar Assisi) . De weg die ik onbewust nam vanuit Assisi en die ik spontaan noemde ‘Chemin de Vézelay’ zonder te beseffen dat het andersom was.

img_20181026_1730226684684727118481368.jpg

Saint Croix

img_20181026_173051117689229031435738.jpg

Een rust komt over mij… Ik zet me neer op een houtenbank in de eenvoudige en serene ruimte.
Ik wordt gewaar dat een subtiele beweging mijn lichaam vult… Via mijn benen voel ik traag mijn lichaam zich vullen met een aangename gewaarwording.
Met zorg en in zachtheid neem ik de weg via la Saint-Croix naar de basilique Saint Madeleine.
Hoewel mijn benen zwak aanvoelen, mijn borstkas en buik vullen zich met wat het thema van deze tocht inhoud…. Liefde.

Aan de voet aangekomen van la basilique barst ik uit in tranen. De tranen komen en gaan, ik laat ze vrij vloeien.
In Centre Madeleine heb ik mijn nestje klaargemaakt in één van de zalige slaapzalen. Op mijn bed… mon sac de rêves en vier wollen dekens.
Ik blijf hier in Vézelay tot het juiste moment er is om de weg verder te zetten.
En mijn verkoudheid… die is er niet zomaar.

img_20181026_1731415822569087863334947.jpg

Marie Madeleine

img_20181026_1732052592704499756205594.jpg

img_20181026_1732302024920492022278225.jpg

Jacobus

img_20181026_1733583891097863285998634.jpg

fra Francicus

img_20181026_1734195877316668551489644.jpg

img_20181026_173433226430578705207654.jpg

Autun

Na een onrustige, korte nacht ontwaak ik in een nog donkere ochtend. Zeven uur.

Ik neem de asfalt weg… In de verte hoor ik geweerschoten, ook al is het mistig en verboden tijdens deze momenten. Het is behoorlijk koud buiten en voor de eerste keer heb ik mijn handschoenen aan.
Via Oude Romeinse wegen. Holle wegen…
Na een uur stappen krijg ik het al snel te warm. Een paar uienlaagjes gaan uit. De wollen buffer veranderd van muts in een halswarmer.
In het bos is het nog warm.

img_20181023_084408_1852060505482042788085.jpg

Verwoekerde ruïnes… Waar de natuur stil en zeker zijn plaats terugneemt. Zo verdwijnt beetje per beetje de restanten van wat de mensen die hier ooit hebben gewoond en achtergelaten… Waar muren gebouwen werden en in stilte verdwijnen en één worden. De natuur omarmd.
Ruïnes en overwoekerende natuur is iets die me altijd al heeft geïntrigeerd en nu weet ik terug waarom de Morvan mij al in 2014 zo aantrok.
Een dwarsboom… Niet erg ik kan er altijd omheen. Keuzes maken. La voies celtes, louvetiere, la cave au renard… namen van een plaatselijke uitgestippelde weg.

img_20181024_2051197578477473471725775.jpg

Een diepe holle weg. Ik sta beneden in het diepste punt. Mij voeten staan op een dikke laag bladeren. Ik sta stil en kijk rond me heen. Het licht komt schijnen… donker waar?
Ik steek een boerderij door. Geiten, een bok, kalkoen, kippen, eenden… Plots sta ik verder aan een metalen groene poort. De wandelweg is onderbroken. Alle hup dan maar een rondje… het waren aangename ontmoetingen en leerzaam. En die gesloten poort… Jah… Het is.

Ik voel vandaag duidelijk een weersverandering. De herfst is er eindelijk. Straks zal de eerste vorst er zijn, de bomen zullen dan werkelijk een kleurexplotie hebben.
Helaas zullen er dit jaar veel bomen gesneuveld zijn door de extreme droogte, wat duidelijk zichtbaar is.

Er beweegt iets voor me tussen de varens. Een witte staart… Een vos. Ik blijf ongeroerd staan. Op vier meter van me komt hij uit het onderbos gewandeld. Ik heb net de tijd om een beeld te nemen. Helaas geen videobeeld om bij mijn collectie levende wezens te voegen.
Ik nader een woongebied… de geur van een openhaard laat zich ruiken.

img_20181023_114357_0246498782976576234518.jpg

Autun. Een imposante middeleeuwse stad met zijn vele torens en hoge herenhuizen. Een kathedraal met een sierlijke hoofdingang en zijn vele symbolen, dierenriem, tekens en bijbelse afbeeldingen. Het is hier heel rustig in de stad en verwonderd me. Ik spreek een man aan en vraag of deze stilte altijd hier zo aanwezig is. Zijn antwoord is ja… Deze ja heeft een keerzijde van de medaille. De stad loopt leeg, prachtige herenhuizen, eenmanszaken, zelf l’académie des Arts staat te koop. Jammer, want deze stad heeft iets bijzonders. La ville se vide.
Ik vraag een vrouw die van de stad is om een bakker. “Oh, je pourrais pas vous dire tous de suite. Mais la ils y a un petit casino. Vous aller y trouvez du pain”. “Et il n’y a pas un petit artisan ? Je préfaire aller chez le petit commerçants, car c’est les supermarché qiu tué les villages et villes.”

pixlr_201810242111042403234248891583124866.jpg

Kathedraal Autun

Ik voel me wat moe worden en een lichte vorm van keelpijn. Ik wandel nog een zes kilometer, via de tempel van Janus verlaat ik de stad Autun.
Verderop staat een vrouw te tuinieren… Lourdesse en sont délicieux potage.