In eigen ruimte

Gisteren was ik in ‘le temps de parole’ in Luik. De groep die vorig jaar werd opgericht in Chenee.
Er werden drie vragen gesteld. De eerste was…

‘Wat heb je verwezenlijkt in het voorbije jaar?’
‘Noem drie kwaliteiten op van jezelf.’ en de laatste vraag was
‘Kies iemand in de groep die je het best kent en beschrijf de persoon.’

Op het einde van het rondje was het mijn beurt. Ik werd gewaar dat ik niet op de vraag kon antwoorden zoals de anderen in de groep het net hadden gedaan. Vragen filtsten door meheen ‘Jasmine heb je schrik, hou je daar niet van, loop je van iets weg, kan je het niet, weet je niet hoe het moet, is dit voor je onbekend, kan je werkelijk niets zeggen van deze persoon, zelf geen goed woord en daarbij kwam die zware hamer die ik op mijn eigen hoofd sloeg ‘je bent geen goed mens’, spelbreker(ik heb dit zo vaak mogen horen en nog) … enz.’, tot ik mezelf een halt toe riep en tegen mezelf zei ‘neen, Jasmine niets van dit alles. want met al deze vragen die in mijn hoofd flitsten legde ik vroeger mezelf een enorm gewicht op mijn hoofd. Het gewicht van niet goed te zijn, want ik hoorde iedereen iets goed zeggen over de ander. Toen het mijn beurt was had ik geen tijd meer tot nadenken en dat was ook goed. Vroeger uit angst – faalangst was vaak present-
om niet goed te zijn en omdat ik het gevoel had dat er me verplicht iets werd opgelegd flopte ik er iets uit en werd ik me vaak nadien bewust dat wat eruit kwam niet vanuit een sereniteit kwam. Niet dat het niet gemeend was, het voelde vluchtig niet puur. Het vertrok niet vanuit diepe wortels en passeerde niet via de bron waardoor het zaadje geen kracht genoeg had om werkelijk te gaan groeien.

Ik sloot mijn ogen, maakte het stil in mezelf en gaf mezelf hierdoor de kans om mijn eigen ruimte gewaar te worden, te voelen en mijn innerlijke bron en kracht aan te spreken. Op het moment ik mijn ogen opende vloeiden de gedragen woorden in de ruimte.( Ik probeer hier zo zuiver mogelijk te herhalen wat ik deelde) “Ik werd gewaar dat de vraag iets met me doet en ik er niet kan op antwoorden. Ik ben namelijk gevormd door mijn verleden, gevormd door wat me omcirkeld, door een maatschappij waar ik in leef. Als ik nu een antwoord hierop zou geven dan zou het gekleurd en beinvloed zijn door mijn ervaringen en wat ik heb meegemaakt en zou er altijd een oordeel op zitten welke richting het ook uit gaat ” Het werd stil.

Delen

Een koude avond. Een vrouw komt in mijn richting gewandeld en verdwijnt op mijn rechterkant. Het wordt donker. Verder in de straat bel ik aan niemand thuis…en nog een deur…en nog één…niemand….naar de pastorij….niemand…
Ik draai me om, wandel naar een voordeur, een paar trappen op. Een vrouw doet open. De vrouw die in mijn richting wandelde. Nog voor ik de vraag stel voor een overnachting, nodigt ze me uit. Ik stel geen vragen en neem aan. Vier kamers…ik mag er een uitkiezen. ’s Avonds zit ik met de vrouw en haar man -die ziek is en nog weinig levenskrachten heeft – in het salon te praten. Twee mensen van bijna 90 jaar. Een grote gevulde boekenwand. Op het salontafel de krant. In de buurt een dikke bijbel. We praten samen over mannen/priesters, de kerk…
Terwijl ik later met de man praat, zie ik in mijn linker ooghoek dat de vrouw me aankijkt. Een stralend open gezicht. Er is verbinding, we kijken elkaar aan, zonder woorden, gelijken.

De volgende ochtend zit ik alleen met de vrouw aan de ontbijttafel. Haar man ligt nog in bed wachtend op de kine voor tapotage.
Vragen worden me gesteld over mijn pelgrimeren. Even gaat er door me heen ‘wat kan en mag ik delen’. Ik voel wat het met me doet en wordt gewaar wat door mijn lijf stroomt. ‘Jasmine deel wat je wil delen, zonder schaamte of oordelend naar mezelf en de ander’, gaat nogmaals het stemmetje. Vrijuit deel ik mijn ervaringen, mijn gevoelens. De vrouw kijkt me zonder veel vragen stellen aan. We wisselen onze gedachten.
Plots deelt de vrouw me iets over haar leven en haar belevenis rond een meermaals bijna dood ervaring.
Ik ben wat verwonderd over wat wordt gedeeld en stel hier rond een paar vragen in de aard van : heb je dit ooit gedeeld met iemand uit de kerkgemeenschap?  Wat was het antwoord…

Voor mij was dit niet als een vanzelfsprekendheid voor iemand van bijna 90 jaar,  katholiek opgevoed en nog altijd praktiserend.
Ik dacht aan de vele reacties die ik te horen en te zien kreeg rondom mij in het verleden. Reacties die ik ergens diep had opgeslagen in een klein hoekje. Reacties die ervoor zorgden dat ik een vooroordelende kijk had op de situatie.
Het was vooral niet vanzelfsprekend voor mezelf om zelf met dit onderwerp naar buiten te komen.

Dankzij mijn openheid en durven mijn ervaringen delen van op de weg kwam de vrouw met haar deel. Was er verbinding mogelijk en voelden we ons beiden veilig om verder te delen. Was haar delen er niet geweest dan had ik me niet herinnert dat ik meer dan 20 jaar geleden na een zelfmoordpoging een bijna dood ervaring had meegemaakt. Weliswaar niet zo een fijne ervaring zoals wat de vrouw beschreef. Tijd en ruimte was rijp om het terug aan het licht te brengen. Nu kan ik er iets mee en kan ik er verder mee aan de slag.
We blijven verder ervaringen en belevenissen delen. Wat voelde het goed.

Waarom deel ik dit verhaal.
Vorige week las ik een kort stukje over een ontmoeting tussen twee mensen. Twee vrouwen die volgens de beschrijving uit een totaal andere leefwereld waren. Keurig versus rommelig, de kerk versus tantra…Ik voelde ergens pijn binnenin. Pijn om de muren die we rond ons bouwen…pijn om de vooroordelen…pijn dat we mensen in groepen steken…maar vooral onszelf. Voor mij mag het sectaire verdwijnen.

Ik ben dankbaar dat ik de moed blijf hebben om open te blijven, de durf om in verbinding te blijven  gaan, de angst opzij te plaatsen – ook al heb ik hiervoor in het verleden fysiek geweld gekend.
Het heeft me de kans om verder te mogen blijven groeien, verder groeien in zelfvertrouwen, naar meer bewustzijn, vertrouwen naar anderen.
Mensen, geef jezelf de kans, geef de ander de kans, want soms schuilt achter de hoek een schat aan waardevolle belevenissen of info die je nog dieper tot jezelf brengen.  En het opent grenzen. In verbinding met jezelf en de ander. Dit wens ik jullie toe.