Pelgrimeren – de weg naar mijn Zijn.

In huiselijke sfeer vertel ik jullie over mijn acht maanden pelgrimeren.
Van België naar Monte San’t Angelo en terug naar België. Via verschillende belangrijke krachtplaatsen: Pavia, Rome, Abbadia di Pulsano, Assisi, Sacra di San Michele, Vézelay, Mont Saint Michel.

Een weg van voortdurende beweging. Niet enkel de beweging van het wandelen en aarden, ook de beweging van het heilige veld naar mijn Zijn.

Een weg van hartelijke, bijzondere ontmoetingen. Verbondenheid. Van ontvangen en delen. Van vertrouwen en Liefde.

We starten de avond met een cirkel van verbondenheid.
Nadien deel ik hoe de weg tot stand is gekomen. Een pauze.
Na de pauze is er ruimte voor vraag en antwoord.
We sluiten de avond af in Stilte.

Welkom

Praktisch:

Wie wenst brengt zijn meditatie kussen mee.
Dikke sokken

Graag vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven via jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

“Ik was één van de gelukkigen die er gisteren op de eerste avond mocht bij zijn en ik voel me vervuld en heel dankbaar. Diep respect Jasmine Debels voor je pad, voor je ZIJN, voor de openheid en kwetsbaarheid waarmee je je verhaal brengt een verhaal dat zoveel veder gaat dan als pelgrim stappen op het pad, zoveel verder gaat dan de woorden …. stille verbonden groet 🙏❤️ “- Mireille Verplancke

” Dankbaar er bij geweest te zijn. De verbondenheid, het delen, de uitnodiging tot openheid, het aanraken van thema’s die ik nog even verder mag laten doorwerken…❤”- Ann Willems

Geloven

De weg naar essentie. De weg naar je hart. Is laag per laag openen, verwijderen,  transformeren en achterlaten. Het is als terug keren naar het kleine wezen die zoveel jaren geleden werd geboren om van hieruit terug in de wijde wereld te gaan staan. Het is de angsten onder ogen durven zien, je legt je letterlijk open en bloot en amai ik sta versteld hoeveel angsten in mij aanwezig zijn en hoeveel bolsters deze angsten hebben beschermd. Het verwijderen van die bolsters zijn niet leuk, wel zijn ze meer dan de moeitewaard en gelukkig van heel korte duur. Het transformeren van angst brengt je al heel snel naar liefde.

Niet enkel angsten ook mijn eigen akties doorheen de jaren heen, ze bewust worden en ze transformeren. Het is leren je grenzen stellen zonder angst afgewezen te worden. Het is leren grenzen stellen om mezelf te respecteren. Het is leren in nabijheid gaan zonder jezelf weg te geven of verliezen. 
En soms is het één stap vooruit en twee stappen achteruit. Telkens opnieuw en opnieuw, tot de stappen die ik neem kleiner en kleiner worden en me het gevoel geven dat er een tijd komt… op die momenten weet je en vertrouw je dat je omringt bent met de juiste personen, want diep vanbinnen voel je dat de tijd er rijp voor is.
Het is bewust in verbinding gaan met mezelf en de ander. Het is durven in verbinding te blijven wanneer je in contact komt met je angsten. Het is durven blijven openstaan met mijn gevoelens zonder ze te willen afschermen of ze te willen verzwijgen uit angst van wat zou kunnen volgen.
Want als je spreekt vanuit je hart, als je handelt vanuit je hart kan niets verkeerd zijn… het is zuiver en puur en vraagt om te respecteren en met zorg om te gaan. Ik vertrouw en geloof in de lessen van het leven. Ik geloof in mezelf. Op weg naar herboren worden, op weg naar groei.

Ik ben 

Mijn telefoon …een kort gesprek, een dringende vraag… een rollercoast… bewustwording… mijn vertrouwen werd geschonden, mijn hart voelt pijn, mijn maag krimpt ineen. 

Ik probeer me de gedachte dat er wraak zou genomen zijn naar mijn oprechtheid, weg te duwen.

Blijven staan Jasmine, blijven staan ‘je hebt geen schuld aan hun daden’, geen schuld aan je eigen oprechtheid, eerlijkheid, openheid … geen schuld aan het feit dat je mensen beschermt om wie je heeft en je nauw aan het hart liggen… geen schuld aan het feit dat je het goed meent met hen…neem afstand van wat ze creëren … en zo blijft het doorgaan…een mengelmoes aan zinnen om me vrij te maken van pijn.

De reactie van ‘laat los’….was het maar zo eenvoudig. Een vingerknip en hopsakee…het is opgekuist. Zo werkt het echter niet, want wat je opzij schuift of weigert te zien, komt vroeg of laat terug tot je er je lessen hebt uitgeleerd. En ik stel mezelf altijd eerst in vraag.  Niets is opgekuist zolang je het niet onder ogen durft te zien. Je kan geen zoveel jaren en de zovele er nog vóór, negeren. Helaas. En waarschijnlijk mag ik hier nog dieper in mildheid gaan staan.  Het ligt ook buiten mijn mogelijkheden om mijn hoofd in het zand te steken of mij de rug toekeren naar mensen in nood uit eigen belang, zo zit ik niet in elkaar, ik weiger dit patroon te hanteren.

De gedachte kind te zijn van..maakt me misselijk.  Een pijnlijke gedachte. Bepaalde gedragingen gaan werkelijk boven mijn verstand en hart, het besef nagelt me aan de grond en doet mijn mond openvallen.
Mijn familienaam…ik wil die niet meer dragen, komt de kop opsteken. Net op het moment dat ik hier een vraag rond stel op FB en het in het leven breng, wordt ik me bewust dat dit een vlucht is van het ego. Het bewust worden heeft me de kans verder te groeien.  Vluchten heeft geen enkele oplossing, integendeel dan stap ik net in de richting van wie ik de naam niet meer zou wensen te dragen. Ook dit patroon weiger ik in te stappen. Wat veel belangrijker is is deze te dragen, erin gaan staan  en deze te transformeren. Maar het doet verdomd een helse pijn. Ik ben.

Terwijl ik mijn logeerkamer aan het opruimen ben voor verhuis vind ik een doos vol dia’s. Ik bekijk de een na de ander en ontdoe hen van de raampjes. Ik sta voor mijn venster en houd de dia’s in het licht. Een kind…een gekleurd bloesje… een openblik….een glimlach. Op de achtergrond bloemetjes papier. Ik kan er eerst niet goed bij…hoe langer ik de dia bekijk… hoe dieper ik kan gaan voelen dat het kind die ik voor mij zie…dat ben ik. Het voelt warm aan, dit lieve meisje ben ik, en zie er niets stouts aan zoals er wordt opgelegd. Ik blijf de schoonheid zien…het doet deugd. Ik koester haar…ik omarm mezelf, in het nu. Ik ben het meisje, vandaag een warme hartelijke speelse vrouw die ik diep van binnen nooit heb opgegeven.

En ipv te blijven hangen in hoe mijn familie of wie dan ook mij ziet. Het is hun denken niet mijn ‘zijn’. Elk weten we diep van binnen wat klopt. Ik kan me alvast niets kwalijk nemen. Als ik morgen mijn ogen zou sluiten dan kan ik gaan zonder gewicht op schouder en met een open hart.

Ik ben Jasmine een vrouw met een warm en groot hart die weigert de duisternis nog mee in te stappen van de ander. Op weg naar het licht met mensen die me lief hebben en zelfs een traan komt een hart toveren.

En wat een mooi cadeau die ik mocht ontvangen op zondag na het lichtmis concert ‘Lecons de ténèbres’ om dan vanuit het donker naar het Licht van de Lichtmis te stappen met de zegening van de kaarsen. De 15 kaarsen te mogen aansteken met het vuur en licht van de paaskaars. Het raakte me diep in vreugde en terzelfde tijd voelde ik mijn hart tekeer gaan.
Een mooi symbool en moment die ik verder met me meeneem richting pasen om dan op pasen de pelgrimszegen te ontvangen in de kathedraal.