Open Hart

In synchroniciteit brengt FB me een herinnering. Een tekst die ik vorig jaar schreef op mijn FB pagina. Zo passend in het NU moment. Dat mijn eigen tekst me steun zou brengen, . hmm, nooit gedacht dat mijn eigen woorden me zou raken.

~

Ik zit hier op de boord van mijn bed, uitkijkend naar de natuur. Gisteren kwam agressie naar me toe voor de 2de keer in een maand, deze keer was deze fysiek. Het geweld kwam goed binnen en vanuit het niets.
Het deed me terug keren naar de agressie in mijn jeugd en hoe ik er zelf mee om ben gegaan. Hoe je van een hartgedragen persoon – wat we in wezen allemaal zijn – naar afscherming en overleving gaan door je eigen hart deels of volledig af te sluiten, naar de keuze terug het hart te openen en niet meer willen en kunnen sluiten.
Maar dan ben je toch broos en kwetsbaar hoor ik zeggen. Ja, in zekere zin wel omdat je dan terug kan gewaarworden wat je als kind hebt ervaren die eerste keer wanneer agressie naar je toe kwam… nl angst. En dan sta je daar als volwassen met een kenbaar onaangename gewaarwording. Als volwassen heb ik de keus om ofwel zoals het kleine meisje toen gedaan heeft, is zich te gaan beschermen door zich af te sluiten…
of…
de keuze te maken – om wat toen mijn klein meisje niet kon, omdat ze broos was – is vandaag met een openhart blijven staan met de angst. Waarvan ik overtuigd ben dat deze zal verdwijnen door Liefde.

Ik wens jullie allen Liefde

Dan denk ik terug aan mijn Roos die ik mocht ontvangen in de nazomer.

‘Om in Liefde te Zijn met jezelf en de andere is het belangrijk om op je eigen te bestaan, zorg te dragen voor eigen ruimte zodat je op je eigen unieke manier de weg gaat volgen en te gaan schitteren in jezelf en met de ander, zonder jezelf te verliezen of verstrengeld te geraken.’

Geloven

img_20171106_163640_201802132303321681275506371.jpg

De weg naar essentie. De weg naar je hart. Is laag per laag openen, verwijderen,  transformeren en achterlaten. Het is als terug keren naar het kleine wezen die zoveel jaren geleden werd geboren om van hieruit terug in de wijde wereld te gaan staan. Het is de angsten onder ogen durven zien, je legt je letterlijk open en bloot en amai ik sta versteld hoeveel angsten in mij aanwezig zijn en hoeveel bolsters deze angsten hebben beschermd. Het verwijderen van die bolsters zijn niet leuk, wel zijn ze meer dan de moeitewaard en gelukkig van heel korte duur. Het transformeren van angst brengt je al heel snel naar liefde.

Niet enkel angsten ook mijn eigen akties doorheen de jaren heen, ze bewust worden en ze transformeren. Het is leren je grenzen stellen zonder angst afgewezen te worden. Het is leren grenzen stellen om mezelf te respecteren. Het is leren in nabijheid gaan zonder jezelf weg te geven of verliezen.
En soms is het één stap vooruit en twee stappen achteruit. Telkens opnieuw en opnieuw, tot de stappen die ik neem kleiner en kleiner worden en me het gevoel geven dat er een tijd komt… op die momenten weet je en vertrouw je dat je omringt bent met de juiste personen, want diep vanbinnen voel je dat de tijd er rijp voor is.
Het is bewust in verbinding gaan met mezelf en de ander. Het is durven in verbinding te blijven wanneer je in contact komt met je angsten. Het is durven blijven openstaan met mijn gevoelens zonder ze te willen afschermen of ze te willen verzwijgen uit angst van wat zou kunnen volgen.
Want als je spreekt vanuit je hart, als je handelt vanuit je hart kan niets verkeerd zijn… het is zuiver en puur en vraagt om te respecteren en met zorg om te gaan. Ik vertrouw en geloof in de lessen van het leven. Ik geloof in mezelf. Op weg naar herboren worden, op weg naar groei.