Signalen

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.

Eigen kracht

img_20190919_115146690491933954322303.jpg

Wanneer je met open armen en hart je liefde deelt met de ander. Je naast de ander staat en zijn/haar kwaliteiten ziet en ook de minder aangename kantjes erbij neemt. Wanneer je in de liefde staat en er geen voorwaarden zijn naar de ander toe ‘van hoe het er moet of zou moeten uitzien’. In onvoorwaardelijke liefde staan.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid hoort en voelt bij de ander dat eraan voorwaarden moeten voldoen worden. Je op een bepaalde manier wordt benaderd die haaks staat op wat voor mij liefde is.
Je op hartsniveau gewaar wordt dat het niet OK is wat gebeurt.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid wenst te blijven staan omdat je voelt en bewust bent hoeveel waardevols daarin aanwezig is, hoeveel waardevols erin jezelf aanwezig is.
Het ene wat je dan kan doen vanuit die onvoorwaardelijkheid, is blijven staan met een open hart ook al kan je van alles gewaarworden. Ook al wordt er hierin van alles getriggerd in het moment. Ook al voelt je hart alsof het in vuur staat.
Wanneer je terzelfde tijd ook open blijft staan naar de ander en kan zien van waaruit de handeling of gedrag voortvloeit. Het opmerkt en probeert het niet persoonlijk op te nemen (niet evident, de moeite waard om te proberen.) Bewust hierin aanwezig blijven en je focussen op je gewaarwordingen, bij jezelf blijven en luisteren naar wat er in jou wil gehoord, gezien en gevoeld worden. Er aandachtig mee omgaan zonder te willen controleren, wel in openheid, zachtheid en mildheid naar jezelf toe. En te aanvaarden wat de noden van de andere zijn.
En hierin, in die openheid heb je ook het recht aan zelfzorg binnen de onvoorwaardelijkheid en dit door een halt toe te roepen en je te laten respecteren. Wat niet wil zeggen dat je je afsluit, integendeel, verbinding blijft mogelijk.

Je hart sluiten voor pijn maakt de pijn alleen maar ondraaglijker voor jezelf en verbreek je hier alle mogelijkse verbinding/verbondenheid niet alleen met de ander, ook met jezelf. Met een open hart krijgt de pijn de kans tot helen niet enkel voor jezelf, ook voor de ander. En o wee… het is geen gemakkelijk proces, voor mij is dit echter de enige weg naar onvoorwaardelijkheid. En hoe meer je je ervan bewust bent en telkens aandachtig erbij blijft, hoe natuurlijker het wordt.
Het is telkens naar binnenkeren, in jezelf, want daar alleen ligt het antwoord, daar alleen kan je jezelf bevrijden. Telkens opnieuw.

Vanuit deze beweging zal je je bewust worden en zien dat wat buiten je omgaat harder kan ogen (hierin kan het vluchtgedrag van vroeger terug aan de oppervlakte komen, waardoor je terug in een oud patroon kan terecht komen.) dit is een gevolg van je eigen innerlijke beweging, proces en groei. Want je kan enkel bewustzien bij een ander waar jezelf al doorgemaakt hebt. Hierdoor kan je ook de mogelijkheid hebben om de pijnen waar te nemen, achter de handeling van de ander waardoor je in mededogen aanwezig kan zijn en blijven.

Het zijn de gewaarwordingen, gevoelens en emoties onder ogen durven zien en kijken wat er achter schuilt en ze door je heen laten stromen. Zonder ze op slot te zetten door controle, afschermen.
En het zijn deze waar het meest weerstand opzit, pijnlijke, confronterende, de schaduwkanten die je de waardevolste lessen en groeilessen zullen brengen. Ontlopen kan je ze zowiezo niet want vroeg of laat komen ze terug aan de oppervlakte. En het is niet de ander die oorzaak is van, het is niet iets die buiten je ligt die verantwoordelijk is voor… wat buiten je is is enkel een trigger of pion wat binnenin jezelf al lang aanwezig is en die nood heeft om aan het licht te komen.

En wat het voorbije vrouwenfest me vooral heeft bijgebracht, is te leren en durven gaan staan in mijn vrouwenkracht.
Is mezelf te zien, voelen en eren.
In Liefde en Licht blijven staan.
Want door dit naar mezelf te schenken, geef ik dit ook aan de andere door.
En ook al was het op vrouwenfest dat ik deze kracht kon voelen en het gebeuren met een vrouw is.

Onvoorwaardelijke liefde kent geen geslacht.