Wisselwerking

img_20181112_220815813507015283218963.jpg

Je suis presque à la fin de mon périple..”, hoor ik mezelf zeggen na een vraagstelling waar ga je naartoe. Oehoe…een zindering gaat door mijn lijf. Ontroerd. Hoor ik plots ‘einde’ in mijn denken!
Terwijl al maanden geen uren, dagen, cijfers bijna aanwezig waren enkel Zijn daar waar ik ben.
Plots is het daar… daar waar ik in het begin van deze tocht al lachend zei “et qui c’est peut être je termine au Mont Saint Michel”. Hihi toen wist ik het nog niet.

img_20181112_1549582140326920139643565.jpg

Einde, begin, einde, begin… Blijvend in beweging, één in het oneindig.
Wat deze weg me heeft laten zien, geleerd en wat ik terug heb mogen ontmoeten zal verder in beweging blijven in en rond mij.
Het zal alleen wat gaan vertragen in de komende periode. Een periode waar stilte, rust, naar binnen keren zijn plaats zal krijgen om wat zich geïnstalleerd heeft te gaan verfijnen.

Een zuster van Bagnoles-de-l’Orne brengt me naar La Chapelle Saint Ortaire waar ik een kamer mag gebruiken bij de twee broeders.
Het is al donker wanneer mijn maag begint te knorren.
Buiten zie ik een vrouw. Isabelle. Ik stel haar een vraag omtrent eten. “Venez chez moi. Ce sera à la bonne franquette. Et cela tombe bien je n’ai pas trop le morale…”
Een warmhartige wisselwerking.

 

Pré-en-Pail

img_20181111_2308082393161837318333451.jpg

De geweerschoten maken me duidelijk dat het bos instappen niet aan de orde is. Ik kijk op de super app Mapy.cz (een tip die ik kreeg op de weg van Sylvie van RadioCamino)

img_20181112_1008088845452536350110877.jpg

Op de kaart zijn veel plaatselijke wandelwegen te zien ‘le chemin, une école’ dit klinkt goed in mijn oren. Wat bos, veldwegen, wat asfalt een goed evenwicht.

En zo wordt mijn weg gevormd. Luisteren naar de signalen van buitenaf, luisteren naar mijn eigen noden en mogelijkheden en dit samen voegen. Zo eenvoudig is het.
Geen onnodige ellenlange voorbereiding die me uit het Nu haalt, waar ik me krampachtig aan zou houden om er dan voor te zorgen dat ik op de weg ook uit het Nu zou zijn. Zo heb ik vaak reizen ondernomen nog voor ik begon te pelgrimeren. Wat bracht het me bij frustraties, angst, niet kunnen loslaten… dit bracht me dan naar hardheid.
Le chemin, une école… Le chemin de la vie. Geen spijt, want dit maakte deel uit van mijn weg, mijn leven. Wel waren er situatie achteraf bekeken waar ik onnodig risico’s heb genomen en waar ik geluk heb gehad, in situaties waar onrecht was. Het had zachter gekunnen, want mijn hardheid heeft me onnodig pijn gedaan.
En in hardheid handelen, zijn en staan brengt aan niemand iets bij, ook niet toen ik van het idee was dit nodig te hebben om iets los te maken of zich vrij te maken van… In mildheid en met zorg voor mezelf ben ik veel dieper tot de essentie gekomen… mijn Zijn daar waar het blijvend is.

Pré-en-Pail , een doorreisstad en op een zondag, duurt het wat langer om een overnachting te vinden….tot… een wagen voor me stopt. Een jonge bakker, zijn gezin en zijn moeder. Ze zitten volop in de bouwwerken en binnen 8 dagen opent de bakkerij terug. “Faire une petite place est bien possible, même dans notre bordelle qui est pour l’instant” Een half uur later terwijl de kinderen tv aan het kijken zijn, de vier maanden jonge baby ligt te slapen. De papa staat te schilderen. Steek ik de handen uit de mouwen en zijn we met drie dames de kamers uit het stof aan het halen na het zaagwerk van het weekend.