La Sainte Baume

Posted on by
Chapelle Saint Pilon

Gisteren kwam ik aan in La Sainte Baume. Na een nacht doorbrengen in de tent bij 15 graden en dit midden oktober. En deze morgen te zijn ontwaakt door de trompetten van de scouts, klom ik deze morgen naar het sanctuarium van Mariemagdalena op de feestdag van Thérèse d’Avila, bij Nieuwe maan en zonne eclips.
Ik herinner me nog zo goed dat ik hier drie jaren geleden ook stond. Alleen kon ik de grot niet in wegens instortingsgevaar en het was verboden in het bos te wandelen wegens brandgevaar. De tijd was er toen blijkbaar niet rijp voor.

Ik wandel langzaam op mijn sandalen naar boven. Mensen kijken mij een beetje vreemd aan hoogstwaarschijnlijk door mijn vijfvinger wollenkousen.
Veel mensen zijn vol lof over deze plaats. Ik blijf dicht bij mezelf en maak het stil van binnen.
Ik vind het altijd wel wat een beetje een trigger wanneer je op zo een plaats komt. Is het waw door de opluchting van de fysieke inspanning en de ontlading bij het zien van het super vergezicht, zelfs de Alpen en zijn sneeuwtoppen zijn zichtbaar, of is er werkelijk iets aanwezig of…
Ik blijf trouw aan mezelf.
Ik stap de grot binnen. Volg een misviering en blijf lang aanwezig nadien. Ik ga op verschillende plaatsen zitten en voel dat ik dieper en dieper in mezelf kom.

Ik verander nog eens van plaats en ga op een bankje zitten voor de relikwie. Ik kijk naar een vrouw die komt aangewandeld en zie haar vreugde. Ze haalt rozenblaadjes uit en strooit ze voor de relikwie. Drie andere dames vergezellen haar. Plots hoor ik een vrouw iets zeggen over pelgrimeren naar Compostella. “Zeker doen”, fluister ik zachtjes. De vrouw van de rozenblaadjes komt naast me zitten. Ik verneem dat haar zoon in Gent woont. “Heb jij al gepelgrimeerd?” “Ja, negen jaren en ik ben hier om die negen jaren te vieren en af te sluiten. Het werd voor mij duidelijk dat een nieuwe cyclus aangebroken is. Ik voel dat ik ook niet anders kan. Een huisje werd mij aangeboden en mijn bekken had er toen heftig op gereageerd dit was voor mij voldoende voor een volle ‘ja’. In acceptatie en volledig in vertrouwen, ik zie wel.”
Er worden mij vragen gesteld over de weg.” Ik kan jullie één iets delen”. Blijf trouw aan jullie zelf. Doe wat jullie innerlijk stem je zegt. Laat je niet misleiden door anderen. Plaats geen grenzen of vakjes. Volg je weg ook al is dit niet de voor de hand liggende. Ga niet mee in de massa.
Een stilte volgt. We zitten met zijn vijf samen.
Ik voel plots mijn lijf reageren. Mijn bekken. Dezelfde stroming is voelbaar als toen ik het beeld zag van het huisje. Ik begin te lachen. De vrouw op mijn linkerkant kijkt mij aan. We hebben plezier. Voilà dit gebeurde toen ik het huisje zag. Niet meer dan dat. Ik dank de vrouwen voor het SamenZijn.

Na de grot wandel ik verder tot op de top van de rots. Een hevig wind is aanwezig. Ondertussen volg ik een vergadering mee via zoom. Tal van namen en woorden worden uitgesproken. Zoveel herkenning. Ik geraak er van ontroerd in vreugde plots iemand te horen spreken alsof een spiegel mij voor gehouden wordt. Alsof allemaal puzzelstukjes in elkaar vallen.

Aangekomen helemaal boven aan de kapel van Saint Pillon blijf ik er nog een uur in meditatie kijkend naar de prachtige vergezichten met de zee aan de horizon.
Diepe zucht… het voelt goed.

Bij het naar beneden stappen ben ik me bewust dat dit moment niet eerder kon. 2020 was er toen absoluut niet rijp voor.
Als ik zie wat in die drie jaren nog geweest is, tot nu, besef ik dat ik me eerst nog moest vrij maken van sommige belemmeringen om die stroom in mijn bekken te kunnen gewaar worden.
Deze stroom is zo sprekend alsof er levend een bloeiende fluweel rode roos aanwezig is en blaadje per blaadje zich opent. Met een grote innerlijke glimlach wandel ik naar beneden.

Met dit wens ik deze cyclus, af te sluiten en wil ik jullie graag allen danken voor jullie aanwezigheid hier op deze blog.
Voor het meereizen op mijn persoonlijke weg, voor sommige met wat herkenningspunten, anderen werkte het inspirerend. Sommigen waren duidelijk aanwezig, andere ergens in stilte.
Ik hoop jullie te mogen ontmoeten ergens onderweg in reel en wie weet misschien in het kleine bijhuisje in Watou met zijn schelp boven de deur.
Ikzelf zal me verder volledig wijden aan mijn initiatie op het pad van Maria de Magdalene.


Ik heb jullie lief,
Jasmine Marie Josée Debels

777

Posted on by
Église Notre Dame à Saint Père

Sedert meer dan een week ben ik nu vertrokken uit België met mijn fiets richting het Zuiden. Soms komen er enkele woorden door meheen, gebeuren er fijne situaties om er iets over te schrijven. Ik voel dat ik er de ruimte niet voor heb en de behoefte. Ik geniet ten volle van elke dag. Aan creativiteit ontbreekt er niet, echter in plaats van ze naar buiten te brengen via schrijven en fotograferen laat ik haar inwendig bruisen. Mijn weg voelt als een feest. Ja, ik voel werkelijk dat ik het leven vier, iedere dag. Iedere dag ontmoet ik iets die me doet terug denken aan mijn voorbije acht pelgrimsjaren. Het brengt me vreugde en laat me zien welke weg ik heb afgelegd en waar het me heeft gebracht. In dankbaarheid kan ik terug kijken en zien dat alles zijn redenen heeft gehad en dat uit iedere tegenslag in het leven wanneer men het van dichtbij durft te kijken, trouw te blijven aan jezelf dat er telkens iets bloeiends tegenover staat. Gegroeid vanuit naar buiten kijken naar mijn blik naar binnen te richten om dan vanuit naar binnen op een andere manier te gaan Zien. Het naar binnen kijken is telkens een stukje dichter groeien naar een volwaardig mens, die reeds in jezelf aanwezig is en alleen zijn volheid kan bestaan door de deze weg te nemen. Het doet me denken aan de beweging van een spiraal.

Ik vind het bijzonder hoe ik vandaag het fietsen ervaar in vergelijking met mijn pelgrimstocht in 2015 van Gent naar Vézelay.
Ik weet nog goed hoe zwaar ik het had ervaren en vooral de eenzaamheid had gekend terwijl ik dat nooit had ervaren tijdens mijn pelgrimstochten te voet. Het gemis met het contact met de aarde was groot. Als ik het nu bekijk en gewaar wordt voel ik werkelijk de vruchten van de weg naar binnen. Het contact met de aarde met mijn eigen wortels kan ik nu werkelijk voelen op de fiets. De verbondenheid is niet weg.
Wanneer ik de filmpjes bekijk, die binnenkort online komen, ziet het leven er snel uit. En toch, ik groet de slak die op haar eigen tempo de weg oversteekt. De sprinkhaan die net naast mijn wielen neerkomt op de weg. De engelenharen die zweven in het rond.
En dan de buizerds…. zolang zag ik ze altijd ergens in de lucht, sedert een paar dagen groeten ze me ergens zittend op een paal of ergens in het veld. Ze zijn geland en zien er stevig gegrond uit wanneer ze naar me kijken. Ik kan ze van heel dicht bewonderen zonder ze wegvluchten. Wat een spiegel ik van hen mag ontvangen. Geland.

Een paar dagen geleden keek ik naar de weg op mijn app. Ik stelde 3 punten in die voor mij belangrijk zijn geweest en mij hebben geholpen in het kiezen van een richting in mijn leven. Magdala, Vézelay en Rocamadour. Een 7 ontstond op de kaart en wanneer ik op een andere moment even op mijn boordcomputer aan het kijken was naar wat er allemaal te zien was zag ik het aantal kilometers op mijn teller 777. Een innerlijke glimlach.

En gisteren verliet ik Vézelay om verder richting Nevers te rijden. In 8 jaar tijd heb ik nooit de deuren van de kerk Notre Dame in Saint Père open zien staan en zelden brandde er het vuur. Wat een opluchting toen ik er aankwam ook al gaf mijn app met de weg dat ik de andere kant op moest. Blij dat ik mijn intuïtie volgde. Het voelde als vrij ademen met de armen wijd open om te ontvangen en het vuur… is mijn drijfveer.

Volle Maan

Posted on by

Gémenos, na het ontwaken komt de lieve priester me verwittigen dat de wandelwegen, de GR paden vanaf vandaag verboden zijn in gans les Bouches de Rhône ‘Risque d’ incendie’. Daarbij komt nog eens de hevige Mistral erbij aan 75/u de kop opsteken. Ik word genoodzaakt om de asfaltwegen te nemen, een langere weg richting le Plan d’aups.
Op de helft van de weg maak ik toch de keuze om een deel via GR pad af te leggen. Geen zon en wind te bespeuren. De weergoden waren me welgezind tot na de middag en gelukkig kwam ik ook geen enkel gendarme tegen, een boete van 135€ kan ik wel vermijden.

Ik bevind me in een immens bad van rust en stilte. Traag en zeker neem ik afwisselend het pad met af en toe stijle rotsen richting ‘le Pic de Bertagne’ . Een halte… Ik bewonder de prachtige omgeving… een diepe zucht…een gewaarwording, ik voel plots een duidelijke ontspanning in mijn onderbuik, terzelfde tijd voel ik mijn staartbeen hevig reageren. Een stuwende opwaartse-en neerwaartse energie gaat langs mijn ruggengraat. Een aangename, hevige sensatie die ik niet lang kan dragen. Zacht geraakt, tranen vloeien, ik roep en hap naar adem… kanaliseren.

Na een pauze in le Plan d’aups richting Sainte Baume. Aangekomen bij de dominicanen en hotelier Sainte Baume ga ik naar de receptie… “Vous avez réservé madame”. “Je vous est envoyée un mail pour la demande d’être volontaire. Puis reçue un e-mail de retour que en me donnera une réponse, que je n’ai pas reçue. J’attendais la réponse pour oui ou nom réserver”. Ik zie aan de vrouw dat er zich een probleem creëerd. Geen kamer. Ze belt de broeder op die me zou antwoorden.
Een lange man in wit tuniek komt langs meheen, stapt het bureau binnen en sluit de deur. Ik volg mee vanop afstand. Plots gaat de deur open en roepen ze me naar binnen. Hi, ik voel me plots zoveel jaren achteruit, toen ik het bureau van de school Directie binnenstapte.
De broeder spreekt de secretaresse aan, “de toute façon il y a écrit que le bénévolat est que jusque à 33 ans. Et puis si la dame n’a pas reçue de mail elle aurais pas du venir jusque là”.
Oeps, dat is duidelijk.
Ik blijf luisteren. Uiteindelijk is er toch een kamer vrij dankzij een vrouw die een toelating moest geven, een vrouw die verantwoordelijk is voor het kamp ouders/kind die vandaag start. Ik dank de vrouw.
Met of zonder kamer hier, was er een oplossing gekomen. Dit is een van de redenen waarom ik nooit op voorhand kan reserveren. Telkens wanneer ik dit doe loopt iets verkeerd. ‘Vivre l’ instant present’, was een van de 5 dingen die ik me vooropgesteld had vóór mijn eerste pelgrimstocht.

Op de gang panikeerd een vrouw ‘Pierette’. “Mes que me font ils. La chambre n’est même pas n’etoyer”. De vrouw zit met haar handen in haar haren. “Vous inquiète pas madame, je vous aide. Je vais faire la chambre” . Ik kuis mijn kamer en help haar verder de volgende kamers klaar te maken voor de nieuwe gasten.

Naar de grot Sainte Marie-Madeleine. Benieuwd. “Madame la grotte est fermée pour risque d’effondrement. Et vous avez pas le droit de marcher dans le parc… Risque d’incendie”.
Hmm, niet welgekome, geen toegang… ‘wat gebeurt er’, stel ik me de vraag.
Heb ik dan de boodschap niet goed begrepen, deed ik een verkeerde interpretatie. Ik laat los en zie wat de nacht mij zal brengen. Ik wandel op het einde van de tuin en ga even over de omheining. Een stenen beeld staat er met ingebeitelde kalligrafische letters.

‘Du métier à l’ esprit,
Du visible à l’invisible
nous ouvrons à la lente progression
vers le chef-d’œuvre intérieur’

‘Bien heureux celui qui au détour d’ un chemin, recevra la sublime image envolee d’un autre univers, il pourra dire qu’il la vu… ‘

Hmm, dankjewel dat ik deze woorden mocht zien. Ik mijn rebels zijn durfde inzetten om over de omheining te kruipen. Dankjewel aan de persoon die dit werk creëerde en hier neerzette. Dankbaar om de weg en om wat hier gebeurde.

”s Avonds laat maak ik kennis met Myriam en Anna. Bijzonder… twee lieve Italiaanse dames, waarvan Anna een documentaire heeft gemaakt rond de’ Heilige lijn van de Aertsengel Michaël’. We delen elkanders ervaringen in Italië en over deze plaatsen en in ons verhaal komt het uit dat we beiden dezelfde ervaring meegemaakt hebben met de vrouw die de weg ‘Con e Ali a piedi’ hieruit tekende over het leven van Franciscus en de Aertsengel Michael. We waren beiden bezeten door de duivel. Zo kwamen in het verleden vrouwen en mannen op de brandstapel terecht omdat mensen het moeilijk hadden dat er naast de kerkinstantie mensen zijn die ontvangen en hun weg hierin durven te volgen.

Nadien ontmoeten we twee mannen. Ik hoor een man zeggen, morgen gaan we richting… Ik vraag of dit richting Saint Maximin la Sainte Baume is. “Oui”. “J’aimerai y prendre un transport pour allez direction Nîmes. Car à cause des incendie tous les GR, chemin rondonnee sans fermer dans le bouche du Rhône.” “Oui, bien sûr en vous y emmènera”

Gemenos to Sainte Baume

In mijn kamer laat ik het venster open, de frisse lucht, de hevige wind… plots wordt het minder donker buiten. Ik ga door mijn kamervenster hangen. Wat een pracht, wat een wonder.
De volle maan komt te voorschijn achter de rots van de grot Marie Madeleine. Er net onder drie gele lichtjes schijnen. De plaats is bewoond. Het silhouet van een naaldboom verschijnt.

‘L’ Leven, Licht, Liefde
Leven in Liefde
Liefde is Licht
Licht in het Leven
Liefde is Leven