Sant’angelo In Grotte

De vogels zingen in het rond. Een zacht frisse windbries en pastelkleuren over horzon verwelkomen een nieuwe dag. De kerkklok tikt 8 uur. Fonca was gisteren heel fier om te vermelden dat ik de eerste Belgische pelgrim was die ze hebben ontvangen. Hun gastvrijheid en hartelijkheid hebben me echt een boost gegeven.

De natuur is prachtig. Eindelijk hebben de droge dorre velden plaats gemaakt voor groen en bossen. Bomen, o zo waardevol…ze brengen me onmiddellijk een thuisgevoel en rust.
Langs de weg een fontein met bronwater.
Vlijtige liesjes, hortensia, rozen, pélargonium kleuren de dorpen. De honden, zitten netjes achter een omheining en diegene die niet te vertrouwen zijn vastgebonden. Op een paar dagen van elkaar en zo een verschillende ingesteldheid. Ik geniet ervan.
De natuur is rijk aan appelen, vlier, braambessen, Vijgen…

Langs de weg een wagen die met zijn poep naar de afgrond staat. Erop een jongeman met een borstel. Hij reinigt zijn kofferbak. Ik kom erlangs en blijf stilstaan. “Buongiorno, e la nature ! “, terwijl ik mijn hand uitsteek naar wat hij doet.Ik kon het niet laten. De man was afval aan het dumpen. Karton, plastiek en groen. “Herbe”, antwoord de man. Ik wijs terug “e la cartone !”…. Ik hoor hem mompelen. Ik zet mijn weg verder.
Op de achtergrond hoor ik hem verder pruttelen “… Jésus Christo”. Ik dacht bij mezelf ‘het zal Jezus Christus niet zijn die je handelingen zou rechtvaardigen…”

In Sant’ Angelo la Grotta, de naam van het dorp verteld het al, ga ik op zoek naar de grot van de Aertsengel Michael. Wat gelijkaardig aan deze van in Monte Sant’Angelo. Binnen een waterbron. Een koper tonnetje aan een Lange koord. Ik vul mijn drinkfles. Overheerlijk water. Ik mis iets in deze grot. Ik kan het niet plaatsen… tot… geen enkele kaars. Uit mijn rugzak neem ik de noveenkaars. Ik steek ze aan… Laat me leiden en plaats ze diep in de grot. Ik kijk haar aan… ze staat er alsof ze daar al altijd gestaan heeft… alsof ze terug leven in de grot brengt… Het voelt aan alsof de grot uit een diepe slaap kwam.

Ik verlaat de grot. Een druppel. Geroffel in de lucht. Een bliksem, water. Water en vuur.

Day-off

Campobasso

Zes uur… De wekker… Ik verlaat het ex convento en zwaai nog even naar de migranten in de keuken. De hemel… bewolkt…
Een bus komt aangereden… Ik steek mijn hand op… Een dagje ‘day-off’. Uit het ritme van inpakken… kaart lezen (vermoeiend en énergie slopend), stappen. Mijn lichaam een dag congé geven.
Moe, weemoedig en heimwee…
Richting Campobasso opzoek naar een apotheek die me kan helpen tegen de ontzettende jeuk aan pols en handen. Ik was er een paar dagen vanaf door minder contact met de zon. De laatste dagen was de zon krachtiger met als resultaat… Een opflakkering. Door de vermoeidheid kan ik het ook niet meer opbrengen om om te gaan met de jeuk.
De behulpzaamheid, vriendelijkheid en de tijd die de apothekeres neemt doet me goed… we zoeken samen naar een resultaat. De juiste Zonnecreme… OK… Behandeling tegen jeuk… OK… Insecten…homeopathie… De huid voortdurend verfrissen… Met thermaal water voor gevoelige huid… Resultaat… De rugzak vult zich…

Op een terras neem ik een ontbijt. Ik neem de telefoon en bel een vriendin op… Deugddoend… Een opbeurende gesprek… In het gesprek wordt me ook iets duidelijk omtrent mijn creativiteit, inspiratie en iets neerzetten op deze wereld.
Diep van binnen weet ik heel duidelijk wat me te doen staat en wat ik wens op te bouwen omtrent het pelgrimshuis. Alles is dan zo duidelijk en een openweg tot het zo duidelijk is dat er dan angst opkomt waar ik ga van lopen…
Ik werd me bewust dat het neerzetten van iets opzich OK is…
Dat er geen angst is voor het begin…. wel angst dat het zal eindigen. Is het een angst om te falen… neen niet echt… Dus dan begin ik er niet aan of ga lopen… En het besef dat mijn creativiteit in het Nu, nu dient aangepakt te worden. Want het zaad van vandaag zullen de vruchten van morgen zijn. En de bloemen in het nu zijn het resultaat van de vruchten uit het verleden.
Wel… ik neem de angst bij de hand en we gaan samen opweg in vertrouwen.
Ik neem dan ook verder mijn boekje in de hand en werk het project verder uit. Ik krijg terug wat moed.

Vijf uur wachten voor de bus aankomt om me te brengen naar een rustig dorpje bij Fosca en Marco.
Mijn sasjh (Marokkaanse sjaal) gaat de vuilbak in, de prikkers van de velden zijn er niet uit te halen. Ik stap binnen in een winkel… En koop me een frisse nieuwe sjaal met een opbeurend fris kleurtje… Materie die me nu eens zo deugddoend is… Vitrines doen om werkelijk mijn gedachten op niets te zetten.
Op de bus val ik in slaap… ’s Avonds wordt ik ontvangen met openarmen, samen eten, mijn kledij gaat de wasmachine in… De geur van verse gewassen kledij… De geur van regen in de natuur… Delen en ontvangen… Al dit brengt me terug wat moed…

Het was… Morgen een nieuwe dag.

Sant’elena Sannita