Film

img_20181222_1638477026514085888042530.jpg

Cinéma-time. Op het programma ‘Beautiful Boy’.
Wanneer we in de zaal zitten – een vriendin en ik – hebben we het over communicatie, relatie…
Ik wens een ervaring te delen vanop de weg. Op het ogenblik dat ik mijn eerste woord uit, voel ik een vreugde in me opkomen. De woorden verdwijnen. Daar gaan we weer.
Ik vind het best grappig, het is me niet meer vreemd en weet dat het een deel van mijn Zijn is.

“Versta je het wat gebeurt?”, vraag ik.
Een non-verbale uiting is duidelijk zichtbaar. Een lach, glinsterende ogen. “Het is vreemd wat ik zie, ik begrijp het niet”,krijg ik als antwoord met een glimlach. “Awel dat is het juist, wat voel je?”… “ik moet lachen”. “Wel dat is het belangrijkste. Wat het met je doet. Het brengt vreugde. En daarover gaat het. Wat het bij je teweegbrengt. De rest is hier nu blijkbaar niet nodig.

De film begint. Het verhaal gaat over een vader en zijn zoon die verslaafd is en wat verslaving kan teweegbrengen. Hoewel de recensie over de film meestal gaat over die verslaving op zich en hoe vernietigend het kan zijn. Laat ik het noemen de bovenste zichtbare laag. Waar we vaak en snel ook een oordeel over hebben door wat men op het eerste zicht hoort, ziet, leest.

Over twee mensen, ouder en kind. Twee mensen die wel verbonden zijn door het bloed maar waar de verbinding oppervlakkig blijft. Waar gevoelens niet worden besproken, de diepe onderliggende emoties niet worden getoond, waar men gaat inslikken, dan delen.

img_20181222_1641136990709984206755190.jpg

Ik herken me in de film zowel vanuit de positie van ouder, als de positie van kind. Rake zinnen, rake woorden. Beelden die me zowel verbinden met een tekort die ik heb gevoeld als kind, als de machteloosheid bij situaties waarin geen verandering komt. Beelden die me ook de spiegel geven van mijn eigen kracht doorheen mijn leven. De kracht om erin te duiken, er naar te kijken, de confrontatie aan te gaan en eruit te groeien. In het Nu, de kracht om verandering te brengen in wat ik verschillende levens heb meedragen in mijn schoot, en wat overgedragen geweest is van generatie op generatie.

In de film vind ik vooral de dieper liggende laag veel interessanter omdat men daarin kan zien wat de onderliggende oorzaak kan zijn van de verslaving. Een tekort aan verbondenheid… Verwachtingen, verlangens die niet uitgesproken worden. Een gemis. Een niet gezien worden.
De wens de verbondenheid te creëren of te herstellen. De laag van niet communicatie, geen uitdrukking geven aan je gevoelens, angst om…, niet in verbinding gaan, doofpot aktie, hoofd onder het zand… . Invullingen, interpreteren.
Wanneer checken we nog eens bij de ander naar de inhoud bij een contact.

Laatstleden was er in mijn nabije omgeving een duidelijk voorbeeld van hoe een gesprek compleet naast elkaar verliep.
Twee mensen. Elk met hun eigen inhoud of onderwerp. Beiden dachten elk te weten wat de inhoud bij de ander was. De verbale communicatie was passend bij elk zijn inhoud. En toch waren ze naast elkander aan het communiceren en dachten ze elkander te begrijpen.

We hebben het vaak over de ander, kijken vaak buiten onszelf, leggen de verantwoordelijkheid bij de ander en gaan daarmee aan het werk. Liever dan te reflecteren naar zichzelf om de confrontatie met zichzelf niet aan te gaan. Als men zichzelf nog niet begrijpt hoe kan men dan de ander begrijpen.
Er wordt zoveel gesproken over verbindende communicatie. Maar hoe kan je deze begrijpen als men al niet weet wat niet verbindende communicatie is.

img_20181222_1639101048355387162698939.jpg

Geloven

De weg naar essentie. De weg naar je hart. Is laag per laag openen, verwijderen,  transformeren en achterlaten. Het is als terug keren naar het kleine wezen die zoveel jaren geleden werd geboren om van hieruit terug in de wijde wereld te gaan staan. Het is de angsten onder ogen durven zien, je legt je letterlijk open en bloot en amai ik sta versteld hoeveel angsten in mij aanwezig zijn en hoeveel bolsters deze angsten hebben beschermd. Het verwijderen van die bolsters zijn niet leuk, wel zijn ze meer dan de moeitewaard en gelukkig van heel korte duur. Het transformeren van angst brengt je al heel snel naar liefde.

Niet enkel angsten ook mijn eigen akties doorheen de jaren heen, ze bewust worden en ze transformeren. Het is leren je grenzen stellen zonder angst afgewezen te worden. Het is leren grenzen stellen om mezelf te respecteren. Het is leren in nabijheid gaan zonder jezelf weg te geven of verliezen. 
En soms is het één stap vooruit en twee stappen achteruit. Telkens opnieuw en opnieuw, tot de stappen die ik neem kleiner en kleiner worden en me het gevoel geven dat er een tijd komt… op die momenten weet je en vertrouw je dat je omringt bent met de juiste personen, want diep vanbinnen voel je dat de tijd er rijp voor is.
Het is bewust in verbinding gaan met mezelf en de ander. Het is durven in verbinding te blijven wanneer je in contact komt met je angsten. Het is durven blijven openstaan met mijn gevoelens zonder ze te willen afschermen of ze te willen verzwijgen uit angst van wat zou kunnen volgen.
Want als je spreekt vanuit je hart, als je handelt vanuit je hart kan niets verkeerd zijn… het is zuiver en puur en vraagt om te respecteren en met zorg om te gaan. Ik vertrouw en geloof in de lessen van het leven. Ik geloof in mezelf. Op weg naar herboren worden, op weg naar groei.

Delen

Een koude avond. Een vrouw komt in mijn richting gewandeld en verdwijnt op mijn rechterkant. Het wordt donker. Verder in de straat bel ik aan niemand thuis…en nog een deur…en nog één…niemand….naar de pastorij….niemand…
Ik draai me om, wandel naar een voordeur, een paar trappen op. Een vrouw doet open. De vrouw die in mijn richting wandelde. Nog voor ik de vraag stel voor een overnachting, nodigt ze me uit. Ik stel geen vragen en neem aan. Vier kamers…ik mag er een uitkiezen. ’s Avonds zit ik met de vrouw en haar man -die ziek is en nog weinig levenskrachten heeft – in het salon te praten. Twee mensen van bijna 90 jaar. Een grote gevulde boekenwand. Op het salontafel de krant. In de buurt een dikke bijbel. We praten samen over mannen/priesters, de kerk…
Terwijl ik later met de man praat, zie ik in mijn linker ooghoek dat de vrouw me aankijkt. Een stralend open gezicht. Er is verbinding, we kijken elkaar aan, zonder woorden, gelijken.

De volgende ochtend zit ik alleen met de vrouw aan de ontbijttafel. Haar man ligt nog in bed wachtend op de kine voor tapotage.
Vragen worden me gesteld over mijn pelgrimeren. Even gaat er door me heen ‘wat kan en mag ik delen’. Ik voel wat het met me doet en wordt gewaar wat door mijn lijf stroomt. ‘Jasmine deel wat je wil delen, zonder schaamte of oordelend naar mezelf en de ander’, gaat nogmaals het stemmetje. Vrijuit deel ik mijn ervaringen, mijn gevoelens. De vrouw kijkt me zonder veel vragen stellen aan. We wisselen onze gedachten.
Plots deelt de vrouw me iets over haar leven en haar belevenis rond een meermaals bijna dood ervaring.
Ik ben wat verwonderd over wat wordt gedeeld en stel hier rond een paar vragen in de aard van : heb je dit ooit gedeeld met iemand uit de kerkgemeenschap?  Wat was het antwoord…

Voor mij was dit niet als een vanzelfsprekendheid voor iemand van bijna 90 jaar,  katholiek opgevoed en nog altijd praktiserend.
Ik dacht aan de vele reacties die ik te horen en te zien kreeg rondom mij in het verleden. Reacties die ik ergens diep had opgeslagen in een klein hoekje. Reacties die ervoor zorgden dat ik een vooroordelende kijk had op de situatie.
Het was vooral niet vanzelfsprekend voor mezelf om zelf met dit onderwerp naar buiten te komen.

Dankzij mijn openheid en durven mijn ervaringen delen van op de weg kwam de vrouw met haar deel. Was er verbinding mogelijk en voelden we ons beiden veilig om verder te delen. Was haar delen er niet geweest dan had ik me niet herinnert dat ik meer dan 20 jaar geleden na een zelfmoordpoging een bijna dood ervaring had meegemaakt. Weliswaar niet zo een fijne ervaring zoals wat de vrouw beschreef. Tijd en ruimte was rijp om het terug aan het licht te brengen. Nu kan ik er iets mee en kan ik er verder mee aan de slag.
We blijven verder ervaringen en belevenissen delen. Wat voelde het goed.

Waarom deel ik dit verhaal.
Vorige week las ik een kort stukje over een ontmoeting tussen twee mensen. Twee vrouwen die volgens de beschrijving uit een totaal andere leefwereld waren. Keurig versus rommelig, de kerk versus tantra…Ik voelde ergens pijn binnenin. Pijn om de muren die we rond ons bouwen…pijn om de vooroordelen…pijn dat we mensen in groepen steken…maar vooral onszelf. Voor mij mag het sectaire verdwijnen.

Ik ben dankbaar dat ik de moed blijf hebben om open te blijven, de durf om in verbinding te blijven  gaan, de angst opzij te plaatsen – ook al heb ik hiervoor in het verleden fysiek geweld gekend.
Het heeft me de kans om verder te mogen blijven groeien, verder groeien in zelfvertrouwen, naar meer bewustzijn, vertrouwen naar anderen.
Mensen, geef jezelf de kans, geef de ander de kans, want soms schuilt achter de hoek een schat aan waardevolle belevenissen of info die je nog dieper tot jezelf brengen.  En het opent grenzen. In verbinding met jezelf en de ander. Dit wens ik jullie toe.