La Colline Éternelle

IMG_20200827_130739-2

Al jaren hoor ik de pelgrims spreken over l’Esprit du Chemin, een eerste pelgrimsherberg komend van Vézelay richting Compostella. Benieuwd…

Een pracht van een Lindeboom staat in de tuin. Het huis ligt in een bad van rust midden de natuur in een klein dorpje, Le Chemin.
Een vrijwilliger kondigt me aan. Huberta verwelkomt me en toont me later hoe het huis eruit ziet. Hmm, een pracht van een omgeving en plaats, warme hartelijke mensen. Een plaats die haar naam werkelijk draagt. Ik geraak zelf ontroerd wanneer ik in één van de kamers ben. In eenvoud, met veel creativiteit en vooral met eerbied en zorg voor het huis werd alles gerestaureerd en dat is voelbaar en zichtbaar.
Verheugd dat ik me heb laten leiden tot hier.

Onder de Lindeboom, een lange tafel, 12 borden. Samen eten we een heerlijk avondmaal.

Het voelt wat vreemd aan… morgen eindigt mijn fysieke pelgrimstocht. Ik noem het graag ‘fysieke’ omdat pelgrimeren en wat het mij gebracht, geleerd heeft in continuïteit bij mijn leven hoort en is…
Ik sluit mijn ogen, l’esprit du Chemin neemt me mee… weg… weg… ver weg… in dromen.

Ochtend… De geur van mos komt via mijn kamervenster binnen. Het heeft geregend. Ik ga naar beneden. In de woonkamer speelt heerlijke muziek op de achtergrond ‘Hildegarde vonbingen’. Pelgrims maken zich klaar om hun weg verder te zetten naar Compostela. Ik neem mijn ontbijt terwijl Huberta me vergezeld en me laat kennismaken van het vocale collectief ‘Grainedelavoix’ die ‘La Magdalene’ zingt.

Buiten begint het ontzettend te regenen. Broodnodig. Het viel me op, hoe het groen in de natuur en het frisse gras uit de Auvergne, Le Puy dôme, la Haute Loire verdwenen is, daar was nog altijd voldoende water, terwijl hier in de Nivernais alles terug ontzettend droog is.
Hmm, zou ik nu regen hebben voor mijn laatste dag, neen hoor, net op het moment dat mijn laatste wandeldag begint komt de zon te voorschijn. De weergoden… dankjewel.

Sedert gisterenavond is er een zeker verdriet komen opdagen…en hoe dichter ik Vézelay benader hoe afwisselend mijn emoties worden… vreugde, verdriet, vreugde… Ontroering… Vreugde…
Afronden en het nieuwe verwelkomen.
Ik kan het niet zogoed plaatsen en kan het niet anders noemen dan, ‘vreugdevol rouwen’…

De laatste dagen heb ik vaak het gevoel gehad dat wat er was, ik het noch in beelden, noch in woorden kon uitdrukken. Een ‘grootsheid’ die binnenin voelbaar is als een grote kracht, onvatbaar, als een hart oneindig. Het mogen ervaren… een grootsheid waar ik me graag dienstbaar voor opstel, voor wat IS.

Ik kijk naar mijn voeten. Yes, we hebben het goed gedaan. Ettelijke kilometers hebben ze me al gedragen. Hebben mijn voeten me over bergen en rivieren gebracht. En wat is het zalig om op sandalen te wandelen en in de ochtend het water op mijn voeten te kunnen voelen. De frisheid van de ochtend.
Met een moeiteloze vloeiendheid … En nog meer dan bij mijn andere pelgrimstochten voel ik me dichter en dichter bij de aarde komen, ook in mezelf.

In de dorpen geurt het van de kamperfoelie. De stokrozen zijn aan hun einde van hun bloei gekomen. Hier en daar pluk ik wat zaadjes om straks in België uit te zaaien en kleur en fleur te brengen.
In de verte een pelgrim, we wandelen naar elkander toe. Hij op weg naar Compostella. Ik op weg naar…
Terwijl we beiden steunen op onze wandelstokken komen de vragen, vanwaar kom je, naar waar ga je… een glimlach, een goedendag, een hand die de lucht in gaat en zwaait.
In mijn rug hoor ik een gekend deuntje ‘Tous les matin nous prenons le Chemin…. Ultreeeeeia, ultreeeia..’
Ik kijk nog even om, een vreugdevolle pelgrim.

La Colline Éternelle… daar is ze… Reeds van ver zichtbaar.. Vézelay. .
De laatste vier dagen stappen, zijn niet alleen een afronden van deze weg, ook als een afronden van mijn pelgrimstocht (fysieke) die ik ooit 6 jaar geleden begonnen was. Want hier liep ik toen, op weg naar Compostella. En eigenlijk vind ik het heel bijzonder wat gebeurt.
6 jaar geleden vroeg ik om in Vézelay hospitalier te worden, dit kon echter pas nadat ik mijn weg had afgewerkt. De dag nadien beloofde ik haar om terug te komen, nadat ze zo energetisch in mijn rug trok. Maar eerst moest ik naar Compostella van de confraterniteit.
Om een of andere reden is het me nooit gelukt in de voorbije jaren. Er kwam altijd iets tussen, alles wat vastgezet werd op planning mislukte.
Tot nu…ongepland eindigt mijn tocht in Vézelay en met een week hospitalier…
Ik had het haar beloofd.

Ik kom aan op een 4 (28-08-2020)… aarde, moederaarde… In het levensjaar 7×7
7 jaren zijn afgerond waar 7 en 3 sterk aan de orde kwam…hemels…
De laatste dagen kwam 4 sterker aan de orde … ik ga binnenkort de aarde bewerken.
In 2014 (7) begon ik te wandelen… De basiliek heb ik altijd gezien in de stijgers.
Aujourd’hui elle est enfin ‘Libre’ deelde ik met iemand. En zoals de vele andere keren, weet deze plaats me te raken en rollen tranen over mijn wangen.
En voor de eerste keer valt het me op dat de plattegrond van Vézelay, een waterdruppel is.
Zoveel symboliek die voor mij heel veel betekenis heeft gekregen en mij affirmatie brengt op mijn weg.

De voorbije 7 jaren hebben me geleerd wat werkelijk liefhebben en Liefde is. Het heeft me geleerd dat angst me verhinderde om vrij te leven. Ik heb me leren losmaken van wat materie is, om in mijn eigen materie te komen, om straks in en met de materie te werken.
Het heeft me geleerd nog dieper de weg naar binnen te nemen om me vrij te maken van wat niet meer nodig is.. en wat niet van mij.
Een terug naar zichzelf, om dan pas terug naar de ander te gaan. Van het zichtbare, naar het onzichtbare.

Op de ‘weg’ la lumière Eternelle…
Elle se lève tous les jours.

Nikhil

Narthex

Chemin de lumière

Wat fijn om ergens toe te komen zonder enige notie van tijd, om dan te horen dat het zomerzonnewende is.

Ik sta in de keuken ‘St. Jacques’, een man komt binnengewandeld met de rugzak en een mooie, eenvoudige houten wandelstok. “Bonjour, je peut vous aider ? Je suis Jasmine, l’hospitaliere . Désiré vous un endroit pour dormir ?” Met een open en warme glimlach antwoord de man, “Non, merci la sœur m’a dit que je peut poser mon sac. Je vais visiter la basilique et le village.” Terwijl we aan elkander verder delen welke bijzondere plaatsen we reeds gezien hebben, wat we er hebben gevoeld en hoe de weg ontstaat,
hebben we heel snel door dat we op dezelfde golflengte zitten. Een zachte blik, fonkelende ogen, een aangename verschijning. Nikhil, een bijzondere naam. Wat fijn om iemand te ontmoeten die over dezelfde onderwerpen kan praten Maria van Magdala, Rocamadour, Yeshua, Aertsengel Michaël, en alle bijzondere plaatsen waar ik reeds was… om dan te horen dat Nikhil op dezelfde plaatsen is geweest in het zelfde jaar met een paar maand verschil, voor mij. Terwijl hij verder op de heuvel wandelt, vul ik mijn dagboek aan en verwelkom ik pelgrims.

Om 14u wandel ik richting de Basilique om naar het lumineus lichtspel te gaan kijken van de zomerzonnewende. Deze keer valt het licht niet op de taferelen aan de zijkolommen van de zijbeuken zoals tijdens de winter Solstice, wel pal in het midden op de grond van het schip, vanaf de narthex tot aan de kruising.

Ik neem plaats onder de narthex. Er is vandaag veel volk in de basiliek. In de verte zie ik Nikhil afkomen. Plots ziet hij me staan en vraagt of hij naast mij mag komen plaats nemen. “Absolument, avec plaisir”. Hij komt op mijn linkerkant staan, dit voelt fijn. Ik doe mijn schoenen uit, hij volgt. Ik sluit mijn ogen en wordt gewaar. De plaats waar ik sta voelt als een krachtige lijn recht naar beneden. Mijn voeten voelen stevig en beetje per beetje voel ik de pijn aan mijn linker voet wegebben en voelen mijn voeten bijna oneindig worden in het vertikale. Alsof geen grond aanwezig is. Terwijl we er beiden met gesloten ogen staan voel ik af en toe een verre beweging rond ons ontstaan. Mijn ogen openen. Rond ons is een onzichtbare cirkel ontstaan, een soort bubbel waar mensen bijna niet durven of dan heel voorzichtig binnen komen. Ik kijk naar links over mijn schouder, Nikhil kijkt naar rechts over zijn schouder. We glimlachen naar elkaar en zonder woorden hebben we elkander begrepen. Hier zijn geen woorden voor, het gaat boven al het vatbare.
Voor mij zie ik het licht in rechte lijn voor ons verschijnen, op 2 lichtpunten na, de 1ste en de 9de.
Beiden hebben we zin om de ganse lengte te wandelen tot aan het doksaal. Nikhil laat me voor hem starten. In een vol bewustzijn wandel ik de weg af. Licht… schaduwwww… Licht.. schaduwwww… Licht.. schaduwwww… Op ieder lichtpunt hou ik halte en laat ik me onderdompelen … Een intens rustpunt.. .de schaduw, langer en ruimer… daar waar het licht de schaduw raakt zijn als momenten in het leven, die men nooit meer vergeet, nooit meer verdwijnen, gedragen door het Licht. Oneindig.

Terwijl ik onder de narthex stond intrigeerde me iets. Een beeld komt te voorschijn voor mijn netvlies, in de straalkapel heb ik een herinnering dat ik daar in 2014 het beeld van Maria van Magdala zag staan. Terwijl daar nu, Maria staat.

Aan het doksaal hangt een koord. Op de eerste trede het laatste lichtpunt. Ik maak de koord los… een man maakt een opmerking. Diep van binnen voel ik… niemand zal me weerhouden… En zo voelt voor mij deze pelgrimstocht die ik onderneem. Niemand zal me weerhouden, daar waar ik zo krachtig voel ‘Dit is mijn weg’….traag en zeker en met een vastberadenheid… Wandel ik naar daar waar ik mag Zijn. Verder naar binnen.
Ik zet mijn voet op het laatste lichtpunt, wel niet het eindpunt…

Op mijn blote voeten daal ik de paar treden naar de crypte. In de rechter flank valt me voor de eerste keer op dat er muren zijn toegevoegd. Een verborgen ruimte?

Terug buiten…
Wawww… We omarmen elkander. Wat moois wat we elkander hebben mogen geven en wat we hebben ontvangen. Nikhil… kijkt me aan en steekt zijn hand uit… hij legt een medaille in mijn hand… Maria van Magdala… “Un Bon Chemin à toi vers Maria Magdala et la féminité elle est la, elle est bien en toi”. Nihkil weet een gevoelig snaar te raken.

”s Avonds ga ik naar de Vespers en voor de eerste keer in mijn leven is het niet de habijt van de monnikkken die me spreekt. Integendeel ze is zichtbaar, niet meer dan dat. Voor de eerste keer is het de habijt van de zusters die me aanspreekt.
Groei.

Dankbaar om wat de weg en mijn dag bracht, ga ik een rustige nacht tegemoet.

Bekijk hier een kortfilm

Crypte

Vézelay

Abbaye de Pontigny

Met twee verse eieren, een handje vol verse kersen en na een zachte nacht ten huize Joce. Verlaat ik met Joce Eaux-Puiseaux.ze brengt me wat verder op de weg richting Auxerre waar ik de trein zal nemen naar Vézelay. Waar ik hopelijk een paar nachten kan blijven om mijn voeten te laten rusten.

Wanneer je als pelgrim op stap bent is het moeilijk om op eenzelfde plaats te blijven. Ook al zou het mij waarschijnlijk wel lukken om bij particulieren langer dan 1 nacht te verblijven, toch zou ik het niet ideaal vinden om op priveterrein van een persoon, die gisteren nog een onbekende was, langer te zijn. Ook de nood aan het bouwen van – al is het maar voor eventjes– een eigen nestje om op krachten te komen. Ik voel dat de laatste dagen heel veel van me gevraagd hebben. De regio na Sedan voelde zwaar aan en de voorbije dagen in de velden, waar er zelden nog natuurlijk-groen was heeft werkelijk lood in mijn schoenen achtergelaten. De bomen, de bossen, de zachte grond, de dieren – mijn reisgenoten – waren plots verdwenen. De energie dat ik hiervan ontvang is groot, tot zelfs zo dat ik geen honger heb.

In verblijfplaatsen voor pelgrims is het enkel toegelaten om er één nacht te verblijven, op een paar uitzonderingen na nl ziekte of wanneer je als pelgrim reeds één maand onderweg bent.

Mijn weg gaat vloeiend. Langs de weg zie ik een vrouw uit haar wagen stappen. “Bonjour madame, vous repartez direction Auxerre ?” “Oui”. “cela vous dit de me prendre un bout de chemin ?” “Oui, attendez moi. Je reviens.”. En zo heb ik vloeiend een eerste lift. Een heel fijne dame. Ze deelt wat haar laatsleden is overkomen ivm een ziekte die ze op miraculeuze wijze is doorgekomen. Haar geloof in het leven, het groter geheel en haar vertrouwen waren haar kracht om er door te komen. Uiteindelijk tijd de vrouw me nog een 15 km verder en zet ze me af aan l’abbaye de Pontigny.

Een bezoekje aan deze mooie plaats om dan heel vlot terug een lift te krijgen voor de volgende 25 km. Waar ik dan nog 1 uur wandel tot aan het station. Een kwartiertje wachten op de trein. Aangekomen in Sermizelles, vraag ik een vrouw of ze richting Vézelay gaat, “oui”. “Est ce que je peut venir avec vous”. “Allez, monter”, en zo kom ik op een vloeiende manier aan in Vézelay. Zalig, toch wanneer je in vertrouwen in het leven staat, dan ontvang je wat je nodig hebt. Right time, right place.

Centre Madeleine. “Bonjour sœur Marie-Christine.” “Bonjour, Jasmine. Tu est en pèlerinage ?” “Oui, il y a t’il une chambre de libre. J’aurais besoin de repos pour mon pied.” “Oh, au maximum 2 nuit.” “OK, c’est bon”. Hmm, ik weet niet of 2 dagen voldoende zullen zijn.
Ik hoor haar plotseling spreken over een drukte en extra werk. “Bhein, ma sœur si cela vous dit je peut être hospitalier. Si cela vous convient. Comme cela je peut vous soulager pour le travaille.” “Bhein, Jasmine tu veut faire cela. Tu est la au bon moment. Quelle cadeau du ciel” “Et moi cela me donne l’ocation de me reposer un peut plus et de prendre le temps de resentire ce que le chemin attend de moi”. Inderdaad, wat een geschenk… 7 dagen in Vézelay en uiteindelijk kan een kamer vrij gemaakt worden… Nr 9, dezelfde kamer toen ik hier was tijdens de 12 Heilige nachten.
En wat een geschenk… mijn voet zorgde ervoor dat ik hier net ben voor de zomerzonnewende op deze bijzondere plaats.

Basilique Sainte Marie Madeleine à Vézelay

Basilique Sainte Marie Madeleine à Vézelay

de tijd is rijp

dav

Velen onder jullie stellen mij de vraag waar ik heen ga binnenkort en snel volgt de verwondering  ‘oe, zijn de grenzen open?’ 

Mijn weg wordt al jaren gevormd door wat naar me toe komt in het NU, de signalen die op mijn weg komen, het volgen van mijn instinct, de bron/mijn bron de veerkracht van hoe ik in het leven sta, wens te staan en verder zal staan.  Hihi, als dat niet duidelijk is 😉

Het valt me op hoe snel ik ga twijfelen, in angst ga, in schuldgevoel zou gaan wanneer mensen mij vragen ‘Zijn de grenzen open?’. Geen één van allen hoef ik op mij te nemen en binnen te nemen of te dragen. Dit mag ik bij de anderen laten. Ik vertrouw op de beweging binnenin mezelf en wat mijn weg me aanbrengt, op het aanvoelen en  het evenwicht tussen mijn eigen beweging en deze waar we momenteel in zitten.

Toen ik in 2018 mijn weg met 3 punten had vastgelegd. Assisi  – Rome – (Met normaal gezien daartussen Bugarach) Compostella. Werd het mij al snel duidelijk dat mijn weg veranderde onderweg door signalen. De 3 nieuwe punten werden Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele en Mont-Saint Michel met daarin het leven van Franciscus in verweven (Assisi, Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Vèzelay)

Vèzelay, een punt die telkens terug komt sedert 2014 (de zegening en magneet ). Een magneet, die vorig jaar ervoor zorgde dat ik op mijn passen terug kwam. En een pelgrimstocht in eigen land en binnenin mezelf aan het afleggen was in relatie tot iemand. Waar Maria Magdalena en Yeshua heel sterk op de voorgrond kwamen. Of laat ik het ook noemen waar het Hart/ Liefde op de eerste plaats kwam. Sedertdien is er een stroomversnelling binnenin mezelf gebeurt. Ik heb er toen niet veel over geschreven , een bewuste keuze, omdat het te Groot was,  kostbaar , uit respect en omdat het niet alleen over mezelf was.

Een paar maanden geleden kwam tal van zaken in synchronsiteit naar me toe. Een bevesting rond een boodschap die ik 25 jaar geleden al kreeg maar in de wind had geslaan, een tante die ik terug heb gevonden na meer dan 20 jaar met een gelijkaardig leven als vrouw maar dan wel met een generatie verschil en ook in verband staat met de boodschap en mijn weg geeft voorbereid. Bugarach, Sainte Beaume, Maria Magdalena, stervenden/levenden. Mijn overleden grootmoeder. Sinds lange tijd een gemis en verlangen naar de franse taal. Al dit zal me brengen naar de regio van de Catharen Pyréneés Orientales.

Dit is de richting die ik neem. Langs waar en tijd is mij onbekend. De beweging zal ook afhankelijk zijn van de huidige situaties. De overnachtingen zullen deels anders gebeuren. Deze keer zal ik de koe bij de horens vatten en mijn angst om buiten te slapen in de natuur trotseren. Wat ik wel weet is dat ik vertrek op 1 juni en mijn weg zal verlopen volgens wat die dag naar me toe zal komen afhankelijk van mijn gewaarwordingen van het moment. Ik ben dus even nieuwsgierig als jullie 🙂 . De tijd is rijp …

Welkom op mijn volgende tocht

 

 

 

 

 

 

Epiphanie

img_20200105_2221048871919315205945223.jpg

Confraternité de Jeruzalem- les gens du voyage

… klaar om naar de viering te gaan ‘Épiphanie’. Eerst om een omslag en postzegel naar winkel. Terwijl ik sta te kijken naar een boek,staat plots een man voor me, de man die me gisteren aansprak in de kerk over de wintersolstice. “Oh, bonjour”, zeg ik hem. Ik schrik dat hij daar plots voor me staat. “Tu a des obligation”, vraagt hij me. “Euh, non, je vais à la messe de l’Épiphanie. Sont obligation, mes j’y vais”, ga ik verder in het gesprek. “Je peut te faire changer d’avis”. “Non”. “Et après…”. “Euh, non cela va pas”. Ik voel een zeker aandringen en ook wat opdringerigheid. Hoewel in- voor mij beter zou passen dan op. In-dringen in mijn ruimte, energie. Ik word me bewust in het moment dat mijn lijf niet in weerstand gaat ook al voelt het niet fijn wat gebeurt. In zachtheid, kracht en trouw aan mezelf blijf ik mijn weg volgen, ook al zie en voel ik dat de man ontgoocheld is. Ik neem afscheid. De klokken luiden.

La Source–Vézelay

In de gang van het klooster wordt er gezongen. Een groep man met zware stemmen, 1 gitaar, zingen over moeder Maria. ‘Les gens du voyage’ worden ze genoemd. Mensen, families die samen reizen doorheen het land. Eenmaal per jaar komen ze allen samen met een priester om hun traject van het komend jaar te bekijken en af te spreken op welke pelgrim plaatsen ze halt houden. Het raakt wanneer ik die robuuste mannen hoor over Maria zingen. De kapel zit goed vol, Aude- Marie vraagt me om een filmpje te nemen van het gebeuren. Een viering in verbondenheid waar het leven buiten de kloostermuren naar binnenkomt. Het voelt bijna als twee uitersten waarin ik me in het midden verbonden voel met beiden. Net zoals les ‘gens du voyage’ pelgrimeren in beweging van punt A naar B en zoals de broeders en zusters pelgrimeren in beweging maar dan in zichzelf, naar binnen. Het gesprek met Aude- Marie was deugddoend. Me kwetsbaar durven opstellen en delen zonder angst en in eigen kracht blijven. Laat het toe om vloeiend en verder moeiteloos door het leven te stappen. Ook al heb ik het idee dat er de laatste dagen af en toe iets voor me komt te staan, om me te laten zien, voelen of ik krachtig genoeg ben om op mijn eigen pad te blijven… en ja hoor… men kan me niet overtuiging om mijn mantel uit te doen.

De laatste avond wandel ik nog eens via de rechterflank de heuvel af. Opzoek naar een bron. Wanneer ik beneden aankom bij de bron, geraak ik ontroerd. Een fijne zachte énergie. Rechts hoor ik in de verte nog water… een kleiner bron. Een aanrader voor wie verder richting Assisi of Compostella wandelt om deze weg te nemen ipv de hoofdweg in het dorp.

Ondertussen ben ik terug van Vézelay. De terugreis verliep vlot dankzij de hulp van Martine en Nicole. Zonder hen had ik de trein in Parijs niet gehaald. Mijn eerste examen, natuurfilosofie is achter de rug. Een tweede staat voor de deur…
Dinsdag mocht ik genieten van ern deugddoende massage…

Wordt vervolgd…

 

Bugarach

Crypté- Basilique Marie Madeleine

… het woord ‘Bugarach’… in mei was ik naar Lourdes geweest. Jeannette wie ik toen vergezelde vertelde me dat je in Lourdes je kan laten dopen. Wanneer ik zag hoe dit in elkaar zat of hoe het eraan toe gaat, dacht ik bij mezelf, ‘hmm, geef me maar een natuurlijke plaats midden de natuur. In plaats van aan de lopende band’. Toen dacht ik aan Bugarach. Het is al twee jaar dat deze plaats op mijn pad kwam. Ik herinner me een beeld een rots, een waterval, water… zalig toch. Toen ik terug kwam van Lourdes vroeg ik aan een vrouw of zij me wilde dopen in Bugarach.
Waarom die ene vrouw, wel diep vanbinnen en in vertrouwen wist dat ik het haar mocht vragen. Die vrouw is ook zomaar niet in mijn leven gekomen. Ze draagt niet enkel de naam als mijn moeder, ook haar grootmoeder draagt de naam als mijn overgrootmoeder ‘Madeleine’.
Toen ik deze zomer op een ochtend naast haar wakker werd. Zag ik mijn linkerhand een beweging maken alsof ze niet van mij was. Er was in mij een krachtige liefdevol energie, voor mij wat ik voelde was onvoorwaardelijkheid. Mijn hand nam de richting van haar kaak. Ik keek haar aan, op mijn lippen lag een naam ‘Maria Magdalena’ die ik niet gezegd kreeg omdat het wat vreemd aanvoelde. Niet durfde. Ook omdat ik niet wist hoe het zou aankomen. Mijn hand lag op haar kaak….ik keek haar in de ogen en voelde een bijzondere énergie rond ons, “oh…. ik heb je eindelijk terug gevonden na al die tijd”, een traan niet van verdriet of pijn, een traan van diepe vreugde rolde over mijn wang. Ik voelde ook dat ik niet alleen was in mezelf, beetje bevreemdend, het voelde wel juist en vertrouwde.
De vrouw keek me aan en zei, “je hebt de twee in je Maria Magdalena en Yeshua”. Ik voelde me diep geraakt. Wat ik niet durfde verwoorden hoorde ikzelf plots de naam naar me toe komen. “Oh, wat is dat, wat er gebeurd er…”, ik voelde bewegingen in mezelf gebeuren…
Zo een situaties zijn regelmatig teruggekomen deze zomer. Ik wist niet goed hoe ik ermee kon omgaan. Ik zocht voorzichtig uit met wie ik hierover kon delen, en ook in het delen was ik voorzichtig tot ik me veilig voelde. Telkens wanneer zoiets gebeurde was het alsof ik in twee verschillende tijdsperiodes terechtkwam. Bevreemdend, diep van binnen was er ook een diep vertrouwen. Deze situaties hebben me veel bijgebracht en het was de ‘Roos’ die haar eigen weg nam die deze ganse periode bijna kwam verzegelen. Ik ben hier krachtiger uitgekomen en zelfzeker. En net als de Roos, ga ik mijn eigen weg en daar zal ik trouw aanblijven. Daarom dat ik voel dat het moment er rijp voor is om dit te delen.

Bugarach, dopen, water …kwam in het najaar nog eens terug in een roman die ik las. Een parallel verhaal. Het einde van het verhaal ken ik niet. Ik bleef steken op de tekst ‘.. doop in Bugarach’…

Le Morvan vue de Centre Marie Madeleine

Even terug naar Vézelay.
Een andere zuster spreekt me op een morgen aan en zegt na een viering, “tu sait il y a les Vierges consacré”. Euh, weer iets nieuws vanuit het niets. Wat moet ik daar nu mee.

Na de viering ga ik met Martine richting Avallon. Markt op zaterdag. Tussen wat boodschappen door laten we ons leiden en bezoeken we even de kerk Saint-Martin. De eerste reactie van Martine bij het openen van de deur was ‘neen’ . Door de zon en het openen van de poort zag het er wat donker uit. We gaan toch binnen en we zijn beiden verwonderd van de aangename zachte energie die hier aanwezig is en absoluut niet donker. Rechts in een kapel staat, Maria, Theresa van Lisieux en Fatima in het licht. Bij het naar buiten gaan maakt Martine nog de reflectie Martine–Martin.

Terug in Vézelay wandel naar de Basiliek en geniet van de omgeving en laat het op me afkomen. Een man van hogere leeftijd komt op me af en vraagt informatie ivm de wintersolstice en het licht op de pilaren. Plots deelt hij me iets rond een ‘magnetiseur’ en kanker… We ronden af, hij gaat zijn weg, ik blijf verder genieten van de omgeving.
Ik stap de gang van het klooster in en speel wat met het licht. Kort erna komt de man terug. Ik schrik wat dat hij daar plots terug staat. We praten nog wat met elkaar en ik deel hem “Je me pose la question si je ne serais pas appeler pour rentré au couvent.” Wanneer het gesprek afgerond is, maakt de man aanstalten om terug de basiliek in te stappen. Hij draait zich nog eens om en zegt, “faites attention”.
Een vreemde gewaarwording is voelbaar vanbinnen, bijna iets indringend, onaangenaams.
De zin komt af en toe terug in de namiddag. En mijn intuïtie komt me vertellen, ‘neem het niet over. Dit is niet van jou, het zijn niet jou angsten of ervaringen’.

In de namiddag heb ik een gesprek met een zuster Aude-Marie om te spreken over wat ik voel en mij overkomt. Ik deel mijn ervaringen van op de weg. Af en toe vloeien tranen en telkens voel ik een heel diepe vreugde. “M’a sœur à chaque fois cela m’arrive et mon corps ce remplis de joie. C’est si fort ce que je ressent.” Ik deel haar dat ik een sterk verlangen, aanvoelen heb om de klederdracht te dragen. “l’habit ne fait pas le moine”,deelt de zuster. “Oui, je comprends et pourtant ce n’est pas d’un ‘vouloir’ mes de quelque chose de profond, un ressenti. C’est comme si quand je me regarde ce n’est plus juste ce que je porte. Comme si je me retrouve entre deux”.
De zuster kon me volgen en het voelde ook goed om met haar te delen. Ze vraagt me of ik de bijbel ken en ik iemand heb in mijn omgeving die me hierin kan volgen en ondersteunen. “Non, pas du tous aucun des deux”, en ik vertel haar het verhaal van de bijbel. “Je ne c’est même pas comment commencer, part ou je doit commencer de lire”. “Je te conseille de commencer avec ‘Marc'”. Ik word geraakt door haar delen. “Aude-Marie, bizarement la première phrase qui ma toucher en arrivent ici, cela venais de Marc”. Het begin om mij eens te verdiepen in de bijbel.
We danken elkander voor het delen… mijn weg gaat verder…

Lumière à Vézelay

Avallon

img_20200104_1217038988677250333617155.jpg

Ondertussen is het hier een komen en gaan. Mensen komen bezoek brengen aan familie en vrienden, vergaderingen gaan door in Centre Madeleine…
In la salle St. Jacques leer ik een man kennen. Hij komt hier voor drie dagen uitblazen en antwoorden zoeken. Zijn lichaam, energie voelt onrustig. We geraken al heel snel in gesprek. Een niet weten, dilemma draait in zijn lijf en vooral hoofd over wat hem te doen staat in een levenssituatie. (ik ga niet verder in detail omdat het niet ter sprake doet).
Ik voel sterk dat hij op mij komt leunen en antwoorden bij me komt zoeken. Ik probeer goed bij mezelf te blijven om me niet te laten meeslepen in het verhaal waarin ik kan zien, voelen wat gaande is. Ik laat het bij hem. Mijn taak is niet om hem een antwoord te geven, om hem uit zijn lijden te halen, ook al zou ik hem daar misschien wel willen bij helpen om pijn weg te nemen. Dit zou eerder iets vertellen over mijn eigen pijn die nog aanwezig zou kunnen zijn in mezelf. Men kan de pijn van een ander niet wegnemen, omdat het zijn of haar pijn is. Iets dat we allen wel kennen en kunnen herkennen.
Het enige wat ik voel en wat ik kan doen is me blijven openstellen en luisteren naar hem. In het gesprek zegt hij plots, “dit le moi, tu connais la réponse. Je le vois.” “Non, je ne peut te donner une réponse. Ce n’est pas à moi de le faire”, hoor ik mezelf zeggen. In volle expansie met zijn lijf komt hij wat dichter, als een man die op instorten staat maar tegen zichzelf aan het vechten is. Ik neem wat stappen achteruit. Hij vertelt verder…. Ik eindig het gesprek met, “Tu sait… même si je saurait la réponse je ne peut te la donner. Car si je le ferais ce serait une conversation du mental au mental. La réponse que tu veut ne viendra pas de la. Cela ne t’apprendra rien car tu ne l’auras pas ressenti. La réponse viendra a toi, pas en la cherchant, mais tu la recevra à un moment inattendu”. De man wordt stil, kijkt me aan. Zijn energie wordt zachter. Zonder woorden hadden we elkander begrepen.

Op de middag ga ik naar de viering. Tijdens een… ik vermoed een homélie, hoor ik in een paar woorden wat ik deze morgen deelde aan de man.
Na de viering zoek ik het op in de bijbel… ik vind het niet terug. En eigenlijk doet het er niet toe. Wel fijn dat bevestigingen dichter en dichter komen en ik me hierin gesteund voel.

Ik ga even om de hoek, naar de winkel van de zusters om een boodschap. Een zuster spreekt me aan en deelt, “oh,… À partir d’un certain âge c’est difficile de rentré. En la essayé mais le moule est fait…”. Hmm, ik begrijp eerst niet waarover ze het heeft, ik had hieromtrent ook geen vraag of raad gevraagd. Ik luister verder naar haar delen omdat ik voel dat er een energie aanwezig is waarin we naar elkander toe worden gehaald en wat de zuster deelt met mij te maken heeft. “Allez a La Pierre-qui-Vire, la il y a quelqu’un qui te donnera une réponse qu’elle direction à prendre. Bon ils y a un peut des fous là bas. Mes ’t inquiètes pas.” “Euhh, ma sœur je savez pas que cela exister”, deel ik haar, voelend dat het haar humor was die ze boven haalde. Ik zet ern paar stappen richting de deur, kom terug op mijn stappen… “Ma sœur… Euh… La Pierre-qui…”. “La Pierre-qui-Viré, oui en a viré Marie ils reste que Viré”, antwoord ze met ‘Hi’. Een bijzondere zus.

Terug in centre Madeleine bekijk ik even de grote landkaart die aan de muur hangt waarop vele Jacobswegen uitgetekend zijn. Ik stip Vézelay aan, zoek naar Bugarach (hier later meer over) en Sainte Beaume. Een nieuwe tocht… Ik neem wat afstand van de kaart… een L vorm.

Op de middag ga ik iets kleins eten met Marie-France en Martine. Aan een tafeltje zitten twee dames, een onbekende en één van de dames die me sprak over Sainte Beaume. We wensen elkander gelukkig Nieuwjaar.
De andere dame staat op en komt Martine aanspreken… Sainte Beaume… zelf ga ik achteruit en neem wat afstand om niet te horen. Wanneer het gesprek afgelopen is schuif ik terug aan. We hebben een fijn moment samen.
In de namiddag gaat Martine naar Avallon. Ik wordt uitgenodigd en ga erop in. Avallon een naam die ik al vaak heb gehoord…

img_20200108_1842207842845736545638454.jpg

Abbatiale Avallon

Een uur later zijn we in Avallon. Ik herinner me dat ik vorige jaar tijdens mijn 8 maanden pelgrimstocht hier iets over zag verschijnen op FB. Ik zoek even op en lees… hmm, het eerste wat ik lees gaat over een interpretatie, persoonlijke invullingen over Vézelay, de Basiliek en over een zuster met een stofzuiger… Hmm, een verdraaid beeld wordt weergegeven van de realiteit… Ik lees verder over Avallon…het is dus wel hier, Avallon in Frankrijk. Ik zoek de kerk op, die een abbatial is. Het timpaan van de abbatial trekt mijn aandacht. Rijkelijk versierd met beeldhouwwerk. De rechtopstaande pilaren staan vol met florale afbeeldingen. Ik stap de kerk binnen. Een zwaarte is hier voelbaar, het is er somber en vochtig, de vele glasramen tonen de rijkdom van toen. Een eenvoudig beeld van de Aertsengel Michael is te zien in de rechterflank. In het midden een enorme metalen rooster ook in florale vormen. Daaronder de crypte die voor het publiek niet toegankelijk is waarin de schedel van Lazarus zou liggen. (Op het einde van de tiende eeuw zouden de relieken zijn overgebracht door Hendrik I van Bourgondië, maar ook in Marseille houdt men vol dat ze in het bezit zijn van het hoofd van de heilige. Lazarus is de patroon van de lepralijders – Bron:Wikipedia)
Patroon van de lepralijders, dan is dit niet vreemd dat ik hier een zekere zwaarte mocht gewaarworden, wanneer een gids me verteld dat l’abbatiale vooral in de geschiedenis gevuld werd met leprozen omdat de omringende buurten en kerken ook al vol lagen, tot in Vézelay tien kilometer verderop (bron: gids Vézelay)
Ik verlaat de kerk en wandel terug richting de markt. Een warme chocomelk met Martine en dan terug naar… huis….

In de wagen deelt Martine me wat de vrouw aan haar vertelde deze middag. “La dame me parlez d’un arbre en forme de L, une grotte…”….

OK, j’ai compris, affirmation reçue….Een pelgrimstocht krijgt vorm. Hi, ik voel vreugde binnenin.

img_20200103_1124156210346054571553369.jpg

Hoogaltaar – abbatiale Avallon

Wintersolstice

Zicht vanaf het terras

Mijn lichaam en geest heeft twee dagen nodig gehad voor ik goed ingedompeld werd in het schema van de dag.
Vroeg uit de veren. Een uur meditatie. Laudes. Ontbijt. Mijn kamer opruimen. Een engelen kaart trekken waar enkel één woord op vermeld staat. (avontuur, zuivering, doel waren de 3 woorden die telkens terug kwamen). Meditatie of de mis. Middagmaal. Vrije tijd. Meditatie, vespers. Avondmaal. Bedtijd. Tijdens mijn vrije tijd maak ik gebruik om de keuken – waar straks de pelgrims aankomen of vertrekken naar Assisi, Compostella of…-een schoonmaakbeurt te geven. De koelkast is eerst aan de beurt. Altijd wel deugddoend om deze aktie te ondernemen en je reinigt niet enkel de omgeving, op deze manier geef je jezelf een reinigingsbeurt.

Ik maak kennis met Marie-France waaraan ik af en toe een vraag stel ivm hoe een viering in elkaar zit. Hmm, ik was duidelijk niet aandachtig als kind toen ik naar de kerk ging. Of tenminste ik had andere prioriteiten. De liefde die ik deelde met mijn doopmeter en de ‘Liefde’ die er altijd is daar hoefde ik me geen zorgen voor te maken. Hmm, ik moet toegeven dat ik nog nooit zoveel naar vieringen ben geweest zoals nu.
Tijdens de vieringen bleef ik ook heel aandachtig met mijn lichaam om te zien of er nog spanningen aanwezig zijn en ook hoe mijn lichaam voelt terwijl ik zing. De lichamelijke spanningen komen af en toe de kop op steken, ze zijn van korte duur.
Ik weet niet aan wat het ligt maar de vieringen van de confraternité de Jeruzalem zijn anders dan anders. In hun vieringen kan ik Zijn. En hoe verder hoe vrijer mijn lijf werd. Misschien ligt het aan het feit dat de strenge wijzende vinger of blik er niet aanwezig is.

Le Cloître- Vézelay Basilique Marie Madeleine

Ik geniet elke dag van het lichtspektakel in de Basilique Marie Madeleine. Elk moment veranderen de tinten naargelang de weersomstandigheden. Telkens blijft ze verwonderen. Haar soberheid weet me ook te bekoren. Ook de beelden zijn sober, in natuursteen. Enkel twee iconen brengen wat kleur. Nu ik hier langer ben neem ik de tijd om met een gids de Basilique en haar lichtspektakel te leren kennen. Een rustige, bekwame dame van ‘La maison des visiteur’ neemt ons mee in een boeiend verhaal. Verschillende keren ben ik tijdens het bezoek geraakt. Dankbaar dat vandaag de zon aanwezig is en we kunnen genieten van de periode van de wintersolstice. In de basilique is er niet enkel heel veel symboliek, ook wonderlijk hoe de bouwers voortdurend rekening hebben gehouden met natuurelementen.

Vézelay – Basilique Marie Madeleine

 

De dagen zijn hier rustig en om wat afwisseling in mijn bewegingen te steken ga ik wandelen. Hoewel ik hier al een paar keer van passage ben geweest heb ik nooit de behoefte gehad om het dorp te bezichtigen. Het nest boven op de heuvel voelt goed.
Een wandeling brengt me naar het kerkhof. Vooral het oudste deel trekt mijn aandacht. Een sereniteit hangt over de grassen. Ik blijf er een eindje en wordt gewaar welke fijne energie hier aanwezig is.
La Cordelle waar de Franciscanen verblijven en Asquins met zijn Sint Jacobskerk waren deugddoend om er naartoe te wandelen en te genieten van de landschappen. Ik voelde me even ook terug 6 jaar achteruit op weg naar Compostella maar dan in de andere richting.

Op Oudejaaravond is er een viering in de Crypte waar we allen samen het feest van Moeder van Yeshua vieren. Ervoor is er ‘l’ adoration eucharistique’. Op het altaar staat de Hostie in een… niet zozeer een kruis, het ziet er eerder een lichaam uit, een driehoek en daarop een cirkel met de hostie. Tussen de cirkel en de driehoek een horizontale lijn.
Het doet me in het bijzonder denken aan een Ankh, één van de bekendste oude Egyptische symbolen ( symbool van levensenergie, eeuwig leven).

Een volle crypte voor de oudejaarsviering. Kaarsen worden aangestoken. We zitten allen dicht bij elkaar en zingen de liederen mee die genoteerd staan op het blad. ‘Joyeuse Lumière, splendeur éternelle…’ Af en toe stop ik met zingen en neem ik de ruimte om de stemmen van de confraterniteit ten volle op te nemen en geniet ik van het zien hoeveel mensen er hier verzameld zijn om samen in verbondenheid te vieren. Op het einde van de viering help ik Marie-France met de kaarsen op te ruimen. In de confraterniteit heeft elk zijn specifieke taak en zowel de zusters als de broeders zijn actief. Zo helpen we Mateo met het opruimen van de vergaderzaal waar we na de viering met de aanwezigen rond een glas het nieuwe jaar hebben gevierd.

 

Nieuwjaarsdag. Ik ontmoet Alilla terwijl ze haar kamer opruimt. We wensen elkander een verbonden nieuw jaar. En delen wat ervaringen deze bijzondere plaats. ‘À tu déjà étais à Sainte Beaume’. ‘Non’ ‘Oh, c’ est magnifique’. Een plaats genaamd ook naar Maria Magdalena.
Samen reinigen we de toiletten in het gebouw.

Op de middag ga ik eten in Maison Saint Bernard. Mensen brachten alcohol mee om te vieren. Gelukkig kan ik daar niet goed tegen en wimpel ik af. Vreemde reakties komen hierdoor naar me toe. Alcohol zegt me niks, ik weet wat het met mijn lijf doet en heb al genoeg gezien wat het teweeg kan brengen. En waar alcohol is kan de tong en handelingen soms wel snel andere richtingen nemen. Een energie hangt over tafel waar ik me niet goed bij voel. Kort na het dessert en blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, neem ik de biezen.
Terug in Centre Madeleine ontmoet ik een collega hospitalier. Beginnen we te praten over de pelgrimswegen, ervaringen. Een vrouw naast me vraagt me ‘À tu déjà étais à la Saint Beaume ?’

Wordt vervolgd…

 

Gouden rand

Basilique Marie madeleine

Aangekomen in Lille Flandres. Een koffie. De eerste bar, hmm voelt niet goed. Ik dank vriendelijk en neem een volgende bar wat verder. Een man van Marokkaanse origine wenst me een goede morgen en brengt me een geurende koffie.
Mijn dagboek… ik vul aan. Twee uur zijn bijna voorbij… terug richting het station voor een volgende trein. Ik steek de straat over. Een kleine etalage. Eén boek trekt mijn aandacht, alles wat errond staat verdwijnt in het niets… een kaft in warm roze, bomen in zachte pasteltinten, de buitenkant van de bladen in het goud… Een Bijbel of is het… De Bijbel…
Ik volg mijn intuïtie stap binnen, vraag om hem te zien. Ik neem hem in mijn handen…voelt goed, het boek voelt als één met mezelf en niet als een materie waarnaar ik kijk en die buiten me staat.
Voor de rest laat ik me verleiden door een nieuwe tekenfilm die spreekt over het Kerstverhaal met prachtige tekeningen.
Hmm, nooit gedacht dat ik ooit zelf een bijbel zou hebben aangekocht. En hoewel ik er al één sedert mijn jeugd overal mee verhuis – een cadeau van mijn vader – heb ik deze nooit kunnen openen. De verbinding met mijn vader… De verbinding met… Vader… Spiritualiteit is altijd iets geweest dat ik met mijn papa kon delen, weinig woorden waren hierin nodig…

De snelheidstrein komt aan. Ik neem plaats… 73. Nog net voor vertrek komt een Spaans/Frans gezinnetje rond mij zitten. Ze hebben samen Kerst gevierd in Frankrijk. Schuinrechts voor mij een man, we kijken elkander aan met een zachte innerlijke glimlach. Een fijne energie is voelbaar.
Ik check ondertussen de trein voor Paris/Sermizelles… oeps… hmm, ik zal niet ontsnappen aan de treinstaking. Paris, de enige werkende metrolijn ’14’ (die heeft namelijk geen bestuurder en wordt electrisch bediend). Massaal volgen we richtlijnen die ons van punt A naar B brengt. Doet me denken aan de kort filmpjes die ik soms zie verschijnen waarin mannetjes in maatpak elkander volgen, allemaal in één kadans. Zo ziet het er bijna uit…
Paris Bercy, vijf uur wachten en de enige trein heeft een halfuur vertraging. Geen nood… een boekje… vertrouwen.
Al puzzelend met treinen, bussen… En een lift die me wordt aangeboden kom ik uiteindelijk aan in Vézelay. Hmm, bijzonder ik wordt me bewust dat 26 december de dag is waar ik normal terug zou gekomen zijn van de tocht naar Jeruzalem. Alleen bevind ik me nu hier, daar waar ik op 5 juli was vertrokken naar…
Een code, de sleutel ligt klaar. Welgekome.

Cité de la Voix

Zes uur in de ochtend. Samen met een paar zusters en broeders breng ik vóór de laudes een uur in stilte door in de kapel van het vroegere klooster. De laudes… De prachtige stemmen weten me iedere keer te raken. Een tekst wordt voorgelezen… Bij de eerste zin hoor ik de naam van Maria Magdalena. ‘Euh…de bijbel is zo dik.. ‘ hoor ik mezelf zeggen ‘… en net Nu hoor ik haar naam.’
Na de viering ga ik richting mijn kamer. Een boekje, ligt de blinken op mijn nachttafel.
Hoe begin ik hier nu aan… een legende achteraan wijst me de weg… ik kom bij de naam Marc 16.9
‘Jésus, étant ressuscité le matin du premier jour de la semaine, apparut d’ àbord à Maria de Magdala….

Ik stel me hier verder geen vragen bij. De verschillende gebeurtenissen van de laatste jaren en maanden hebben me genoeg bevestiging gegeven dat ik hier mag op vertrouwen en ik mijn hoofd met rust mag laten en genieten van het nu. Op het juiste moment in tijd en ruimte zal ik ontvangen wat ik nodig hebben.
Mijn eerste dag hier is goed ingezet in rust en vrede.

Wensen 2020

Tweede Kerstdag… Richting Vézelay… Het is stil op de trein…

Velen onder ons hebben Kerst gevierd. Elk op zijn/haar eigen manier.
Zelf mocht ik het feest van de geboorte van Jezus – ik noem het ook graag de geboorte van het goddelijk licht in onszelf. Onszelf de kans geven om het Licht in ons diepe Zijn te laten ontkiemen – vieren met 3 anderen vrouwen.

De avond werd gestart met een ritueel waar aandacht werd geschonken aan verschillende elementen zoals water, vuur, lucht, aarde. Verschillende elementen en hun symbolische betekenissen kwam zich verweven in het ritueel zoals de Roos (of de Lotus – Universele Liefde) , 3 (geest), 4 (aarde) 4 windrichtingen, zon, een denneappel, onze wortels.

Samen zorgden we voor een maaltijd. Een maaltijd rijk aan pure ingrediënten waar moeder aarde voor zorgde en dankzij de handen van een mens op onze tafel kon aanwezig zijn. Rode bieten, noten, pompoen, appels, spinazie… werden omgetoverd tot een feestelijke maaltijd waarbij de zintuigen de magie van liefde mochten ervaren.

Na het ritueel kwam plaats voor Sacraledans die niet enkel zorgde voor beweging, ook voor een bijzondere en warme verbinding met Onszelf, de ander en het groter Geheel.
De avond werd afgerond voor elk van ons met een ‘rijke’ kaartlegging van 7 kaarten uit de Opgestegen Meesters.

Ik genoot van het zien, gewaarworden hoe alles zonder enig moeten en moeite elk in haar/zijn uniek Zijn aanwezig waren. Woorden waren vaak overbodig om bewust te zijn wat was…

Ondertussen is een gloedwarme zonsopgang te voorschijn gekomen in mijn linker ooghoek. Vuur aan de horizon.

Het bracht me in gedachten terug aan een roos die ik in de herfstperiode mocht ontvangen.
Waarom deze roos… omdat ze mij de weg wees naar de Roos in mezelf.

Soms vragen mensen me… hoe doe je dat, hoe weet je, hoe vormt je weg zich…
Door te vertragen zodat ik de ruimte en tijd heb om stevig en bewust aanwezig te zijn. Mij open te stellen, weten dat alles veranderlijk is, vertrouwen, erin geloven dat op de ‘right time, right place’ je zal getoond worden wat je nodig hebt op dat enig moment in het ‘Nu’.
Mijn drijfkracht… mijn nieuwsgierigheid

Even terug naar de roos.
Ik kreeg 2 rozen die samen in een vaas kwamen te staan, beiden hadden een rechte steel.
Na een dag zag ik plots hoe één roos met haar steel een bocht naar rechts had genomen om dan terug recht naar boven, evenwijdig, vrijstaand met de andere roos in de vaas kwam te staan.

Onmiddelijk voelde ik me aangesproken tot deze bijzondere roos en haar beweging.

‘Om in Liefde te Zijn met jezelf en de andere is het belangrijk om op je eigen te bestaan, zorg te dragen voor eigen ruimte zodat je op je eigen unieke manier de weg gaat volgen en te gaan schitteren in jezelf en met de ander, zonder jezelf te verliezen of verstrengeld te geraken.’

Mijn lichaam vulde zich met vreugde. Het voelde bijna alsof de roos in mij terecht was gekomen. Mijn hart voelde als een roos die in haar volle potentie kwam.

Ik liet verder de roos staan en opdrogen… tot ik vorige week ze uit de vaas haalde om plaats te maken voor 3 witte rozen.
Toen ik ze uithaalde zag ik hoe die ene roos tot een volle, open bloei was gekomen en in volle kracht zich had ontplooit, terwijl de andere roos moeite heeft gehad om tot een volle bloei te komen en voor de helft nog gesloten is.

Ik werd opslag verliefd op die ene roos.
Of hoe een roos op mijn weg kwam, het vuur aanwakkerde en mij de weg wees.

Een goddelijke geboorte.

Ondertussen zit ik hier te wachten in Paris Bercy op een mogelijkse trein richting Sermizelles… Staking….Om dan van daaruit een duim uit te steken en de andere hand op mijn rug te houden en vingers te kruisen in de hoop ik deze nacht nog mag aankomen in Vézelay, om er de 12 Heilige nachten door te brengen.

Ik wens jullie allen een Roos in 2020!

… en tot na 6 januari.

In ‘Licht en Liefde’
Jasmine Marie José