Afsluiter 2017

26 december, ik kijk uit om 10 dagen in de nobele stilte te stappen tijdens de Vipassana meditatie.
In de namiddag kom ik aan. Sleutels, handtas, boeken, telefoon…alles wat de hersenen kan triggeren of in verwarring brengen wordt afgegeven.
Ik maak kennis met mijn kamergenote. Een fijne babbel. Vóór het avondmaal meld ik haar dat ik de stilte instap. Met aandacht ben ik bij mijn ademhaling en heel snel voel ik de rust nog voor de 10 daagse begint. Een rust die sedert mijn laatste pelgrimstocht praktisch altijd aanwezig mag zijn, alsof gans mijn wezen een draai van 180 graden heeft gemaakt.

’s Avonds krijgen we in de meditatie ruimte onze plaats toegewezen. Een paar regels worden opgesomd en een gelofte wordt afgelegd om de Anapana techniek aangeleerd te krijgen. Anapana is een observatie van je natuurlijk inkomende en uitgaande ademhaling. De ademhaling, een tool die in ieder van ons aanwezig is en ervoor kan zorgen dat er evenwicht komt tussen de mind en het gevoel. Zonder toevoeging van iets, geen hallucinogene, geen beeld om te aanbidden, gewoon een natuurlijk object om te focussen. Rust en concentratie installeert zich. Ontspannen begin ik de gezamenlijke meditatie. Om 21u30 kruip ik onder de dons en al heel snel ben ik in andere sferen.

De gong. Een wekker. 4 u in de morgen.
Een losse broek, t-shirt, mijn wollendeken, slippers…ready to go. Mijn naakte voeten genieten van de frisheid van de nacht. De natuur slaapt nog.
De eerste meditaties in de vroege uren zouden de krachtigste zijn, zo voel ik ze ook aan.

In de loop van de voormiddag voel ik een pijn opkomen aan mijn heiligbeen. Het is me niet vreemd en de pijn kan wat verzachten met een plank tegen mijn rug. Ik vraag deze aan de assistent teacher. De meditaties gaan verder en ik zit al heel snel in een diepe rust. Op de middag wordt mij gevraagd naar de teacher te gaan, ze wenst me te zien ivm de plank en mijn rugpijn.
Ondertussen is iets aan de oppervlakte gekomen, ik kan het niet onmiddelijk plaatsen. Iets zegt me dat het niet klopt dat ik hier ben in tijd en mijn plaats niet op het matje is, wel aan de andere kant nl ‘dienen’. Niet alleen ‘dienen’ voor anderen, ook ‘dienen’ voor mezelf. Een evenwicht tussen geven en ontvangen, ontvangen en geven. Al een ruime tijd is dit item voelbaar aanwezig. De groei naar zelfontwikkeling. En nochtans heb ik zo uitgekeken naar deze 10 daagse en ben me ook bewust hoe dankbaar het is hier te mogen zijn.

Ik vraag de assistent teacher mee naar de leerkracht zodat ik me vrij kan uiten in het Frans zonder teveel mijn woorden te moeten zoeken in het Engels.
Het onderwerp ‘plank’ krijgt ruimte. Het onderwerp ‘gevoel’ wordt door de leerkracht geparkeerd nadat ze vermeld dat dit een trigger van het denken is op de pijn. Ik ben me bewust dat ik niet iemand ben die ga lopen van lichamelijke pijn en de laatste jaren niet gaan lopen ben van psychische pijn. Integendeel, beiden hebben me al veel geleerd en doen inzien. Lagen verdwijnen en bij iedere laag komt angst bloot te liggen, telkens erna kijkend en omarmen om verder naar een diepere laag te gaan. De weg verder naar mijn innerlijk kind, mijn ziel.

De leerkracht sluit het gesprek af met de plank.
‘Et que faites vous avec mon ressenti?’, vraag ik de leerkracht. Er wordt me gevraagd hoelang het zou duren voor ik terug een 10daagse zou doen. Waarop ik meld waarschijnlijk binnen een jaar. ‘Take it as gift that you have the possibility to be here. Take this gift’. Een geluk waar ik me bewust van ben. In deze periode is de wachtlijst heel lang en vele studenten willen hier aanwezig zijn. De reden waarom ik de melding maak van mijn gevoel nog op de eerste dag. Echter voor mezelf voel ik aan dat ik mijn innerlijke stem mag volgen want dit is ‘my own gift’ en dat ik me niet mag laten beïnvloeden door deze zin van de leerkracht.
Geen twijfel, geen gedachte van afgewezen te voelen, geen nood aan erkenning of begrepen te willen worden. Het woord ‘trigger’ komt terug bij de leerkracht waardoor het geen opening niet meer laat en ik laat het voor wat is.

Ik ga naar mijn kamer en voel dat er iets niet klopt, alsof puzzelstukken rond me heen dwarrelen.
Liggend op mijn bed focus ik me op mijn ademhaling. Een evenwicht installeert zich in mijn lijf. Mijn adem. Geen verlangen of verwachting, geen afkeer of angst is aanwezig.
Verschillende situaties komen terug aan het licht en ik bekijk ze als een toeschouwer. Situaties waar ik een handeling stelde vanuit mijn puurheid, mijn waarden, mijn diepste zelf. Telkens werd er niet geluisterd en werd een handeling gesteld vanuit een conclusie, gekleurd door eigen ervaring, beleving. De laatste gebeurtenis was zo heftig dat gans mijn lijf en ziel als een enorme breuk aanvoelde. En niet enkel mijn lijf, ook de persoon die naast me zat viel in mijn beleving als een kaartenhuis in elkaar! Ik voelde verraad. Een vertrouwen werd geschonden, verbinding werd verbroken. Mijn ideaalbeeld viel ineen….maar vooral er werd mij een waarheid opgedrongen. Op dit moment had ik geen verweer. Ik kon niets doen, gans mijn ziel barste in huilen uit, ik werd diep geraakt.

Ik deel graag dit voorbeeld met jullie omdat ik voel dat het wakker mag worden.

Een les. Een opdracht. Een groep. Door de opdracht zag ik rondom mij zuchten en rollende ogen. Een melding van de begeleider kwam erbij, ‘wie het dichts bij 1 januari verjaart begint straks’. Ik hoorde datums vallen, ik zag spanning ontstaan en zag het humeur rondom mij veranderen. Hoewel de melding eenvoudig was nam het de spanning niet weg. ‘Wie zegt dat we vooruit moeten gaan tellen, het kan ook 31 december zijn ipv 2 januari’, meld ik ontspannen en spontaan. Gewoon puur vanuit mijn graag zien, zomaar vanuit het niets zonder enige verwachting. Oeps…deze melding bracht extra spanning. Een negatieve tegenreactie kwam naar me toe. Ik kon in mijn kracht blijven staan en melde ‘er is hier enkel gemeld het ‘dichtsbij’ en geen richting’. Toch was het blijkbaar niet evident. Om de verder groeiende spanning weg te nemen, terwijl dit niet mijn intentie was, stelde ik voor om te beginnen. In een fractie van een seconde werd ik bewust dat ik hier een voorstel deed om de spanning weg te nemen in de groep. Ik trok mijn woorden in en melde het waarom. Ik hoefde geen schuld te voelen voor mijn woorden.  Ik liet het voor wat het was, bleef in mijn eigen kracht staan en stapte terug de zaal in. En natuurlijk was ik wat ontgoocheld hoe de reacties naar me toe kwamen en voelde ik pijn. Maar wel fier dat ik heb durven op mijn woorden terug komen en inzicht kreeg.
Voor mij was het een krachtig voorbeeld van hoe rigide we soms in het leven kunnen staan, rechtlijnig zonder afwijken terwijl het leven vol vloeiende bewegingen zit.
Terug in de zaal komt de begeleider naar me toe. Gaat naast me zitten. Haalt een voorbeeld naar boven ivm een afspraak op een data die voorbij is. ‘Kan je naar de afspraak komen?’ ‘Natuurlijk niet, als persoon kan je niet terug in de tijd. Behalve met een teletijdmachine…die bestaat niet’, was mijn antwoord. ‘Op een tijdslijn kan je nooit terug in de tijd’ vertelde de begeleider.
Mijn blij gevoel werd in een ruk naar beneden gehaald. Mijn ziel werd geraakt. De begeleider vermelde er nog bij ‘je hebt melding gemaakt ivm de data om de spanning weg te nemen die je zag vanuit je eigen angst’. Een conclusie werd getrokken en ik voelde een macht aan de andere kant. Ik werd getroost door haar.  Ik had zelf de kracht niet om te zeggen dat het niet juist was, dat ook de troost niet klopte, terwijl diep vanbinnen mijn lijf aan het schreeuwen was van onrecht.

Terwijl ik dit nu neerschrijf zie ik de dynamiek die er toen is geweest, een klare kijk op de situatie. En begrijp ik waarom het wakker werd en ik het met jullie mag delen. Dit puzzelstukje was nodig om nog meer te zakken in mijn eigen geloof, waarden en vertrouwen. Vooral dat ik …mijn graag zien… niet hoef te verdringen of weg te duwen. Had de situatie van de meditatie zich niet voorgedaan, had ik de beslissing niet genomen om erin te geloven, was ik gaan twijfelen of volgzaam geweest…dan had ik geen duidelijkheid op deze situatie gekregen en de velen die vooraf zijn gegaan. Of misschien wel, echter niemand kan dit zeggen of de woorden ‘wat als….misschien’ daar ben ik niets mee…

Het fysiek, psychisch geweld die ik als kind heb ervaren thuis, op school en niet kon gaan lopen. Als kind alle mogelijke vormen ben gaan zoeken, huilend in slaap viel met mijn hoofd in het hoofdkussen en hoopte dat ik in slaap zou vallen en op een andere plaats wakker zou mogen worden.

De arts die mij twintig jaar geleden niet kon laten gaan, terwijl ik mijn zelfvertrouwen had terug gevonden maar de kracht nog niet had om op te stappen.

Allemaal situaties waar autoriteit, macht sterk aanwezig waren. De wijzende vinger ‘omdat ik het zeg’… wat voor mij niet klopt in een wereld waar ik hoop en nog altijd geloof dat we allen naast en met elkander kunnen staan in verbinding, waar geen superioriteit aanwezig is. Het besef dat achter ieder persoon een verleden aanwezig is, elk met zijn of haar eigen bagage, misschien wel deels gelijklopend. Het bewust zijn en zien  bij mijn ouders  vanwaar ze kwamen kon ik hierdoor de kracht opbrengen om vol te houden op mijn weg om mezelf niet te verliezen en het kleine vlammetje brandend te houden. Een leerkracht, vader, moeder, arts, begeleider, therapeut…jij en ik… we kunnen elkander enkel de weg wijzen door de ander in zijn waarden te laten. Het is de ander die de weg zal bewandelen.

Dankzij deze voorbeelden en de andere gelijkaardige situaties uit het verleden. De situatie van nu, worden zaken me duidelijk.
Ik kon alles vanop een afstand bekijken. Geen angst, geen weerstand, geen pijn…wel een duidelijkheid…
Opkomen voor mijn waarden. Opkomen voor wat voor mij juist voelde. Vertrouwen op mijn intuïtie, mijn eigen gevoel. Mijn zijn, mijn ziel. Geen nieuwe sankara die zich installeerde. Ik werd me bewust dat de oude sankara kon verdwijnen door aktie te nemen, (Sankara is een gewoonte of reactie die zich opnieuw herhaald door de geest, lichaam, spraak. Het zijn gewoontepatronen van de geest die zich manifesteren in de vorm van verlangens of afkeer). Er kan gezegd worden, je hebt pijn gevoelt, een pijnsensatie kan een Sankara van afkeer zijn (omdat je wilt dat iets verdwijnt, weggaat). Ik zou hier eerder durven zeggen dat de lichamelijke pijn mij eerder inzicht heeft gebracht, want deze bracht me naar de leerkracht. En door in contact met haar te komen kreeg ik inzicht op oude diepere patronen.

Ik besefte dat als ik bleef tijdens de meditatie dat er weerstand zou komen. Dat ik me onderdanig zou gaan opstellen en niet in mijn eigen waarden zou gaan staan. Dat ik in een oud patroon zou terecht komen. Ik voel me echter klaar om in het diep bekende terug te gaan staan en mezelf te respecteren. Klaar om met mijn kracht in het leven te staan. Mijn innerlijk kind verder te laten groeien.

Terug naar de meditatie….

Ik klop op de deur van de assistent teacher en meld haar dat ik stop. Een half uur later zit ik bij de leerkracht.
‘Ik probeer je te begrijpen’, weet de leerkracht mij te vertellen. Er is niet echt iets te begrijpen antwoord ik terug. Het is. Ik voel wel dat ik het moet doen. ‘Je gaat weg voor de pijn?’ ‘Neen, hoor. Ik kan lichamelijk pijn aan.’ De leerkracht blijft met haar gelijk naar me toe en begrijpt ook dat ze me niet kan tegenhouden.
De leerkracht laat me gaan, we danken  en excuseren ons naar elkaar toe. Met respect voor elkander. Er is evenwicht, geen strijd voelbaar. Oef…ik hoef niet meer te gaan strijden om mijn waarden af te schermen…transformatie vind plaats.

Ik pak mijn gerief in en in stilte verlaat ik het centrum. Een deugddoende wandeling. Dankbaar om het inzicht, de kracht, de durf. Me kwetsbaar op te stellen. Om de zachtheid waar ik in mag staan zonder enig weerstand en angst. En ook al ben ik niet op het matje blijven zitten, ik voel me niet schuldig, want wat ik geleerd heb blijft groeien in beweging.

Voor mij een mooi voorbeeld van herhalingen in het leven die noodzakelijk zijn op de weg naar bewustwording. Waar pijn en angst worden getransformeerd naar zachtheid en liefde. Dat alles verbonden is met elkaar.

Het was een boeiend en rijk jaar uitkijkend naar wat 2018 zal brengen…en hoe verder ik in zelfontwikkeling ga , hoe meer ik geniet van op deze wereldbol te mogen staan. Hoe meer de energie van het hogere voelbaar mag worden.
Een jaar waar ik heb mogen inzien dat in kwetsbaarheid staan niet altijd gepaard gaat met afschermen en weerstand. Durven te melden wat ik voel doorheen de angst om te verliezen, zonder mezelf te verloochenen. Mezelf heb leren vergeven. Durven mijn ziel blootgeven. Leren nog meer vertragen en in diepe rust durven gaan. Mijn donkere kant dieper heb durven aankijken. Op weg naar mezelf, naar het licht in verbondenheid, daar waar we elkander kunnen ontmoeten zonder dualiteit. En vooral mogen ontmoeten wat liefde is in de essentie.

Ik wens iedereen zelfontwikkeling met vertrouwen, geloof, hoop op de weg die je bewandelt op jou manier. De weg die je naar de essentie zal brengen waar harmonie en liefde voelbaar is in gans je wezen.

Tot in 2018,

Mijn Beste Wensen,

Jasmine Debels

Waar gaat de opbrengst naartoe (per boek)

groenhove

Waarvoor zal de crowdfunding gebruikt worden

Het is vandaag niet eenvoudig om een boek te publiceren. Om dit project te verwezenlijken hebben we een kostprijs van € 7171,7 nodig.

De inzameling zal me helpen het boek te verwezenlijken, de kosten van de drukker en de promotie te betalen.

Waar gaat de opbrengst naartoe

Per boek:

– € 10 per boek gaat naar ‘een Hart voor ALS fonds’
– € 4 naar vzw Jacobus
– € 1 naar Vipassana centrum
– €5 om het boek te laten drukken

Wat is ALS

Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS) is een aandoening van de motorische zenuwcellen in het ruggenmerg en de hersenstam. Wanneer motorische neuronen afsterven ten gevolge van ALS
verliezen de hersenen het vermogen om de spierbewegingen aan te sturen. Dit leidt tot progressieve krachtvermindering in de ledematen, sliklast, spraakstoornissen en ademhalingsproblemen. De ziekte is meestal snel progressief en fataal. ALS patiënten overlijden meestal ten gevolge van ademhalingsinsufficiëntie. De gemiddelde ziekteduur is ongeveer drie tot vijf jaar. In sommige landen noemt men ALS ook wel MND: motor (beweging) neuron (zenuwcellen) disease (ziekte). In Amerika is de aandoening ook als de “Lou Gehrig disease” gekend, naar de legendarische baseballspeler die in 1941aan deze ziekte bezweek.

magda

Wat is ‘Het Hart voor ALS fonds’

Alain Verspecht richtte samen met zijn vrouw Katrien Asselbergh in 2012 de vzw Een hart voor ALS® op. De missie is duidelijk van bij aanvang: het werven van fondsen ter ondersteuning & bevordering van wetenschappelijk onderzoek naar Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS).
Om de verzamelde fondsen optimaal in te zetten voor wetenschappelijk onderzoek, werd begin 2013 besloten een fonds op te richten in de schoot van de KU Leuven en het Leuvens Universiteitsfonds (LUF).
Het fonds – dat dezelfde naam draagt als de vzw – werd opgericht samen met o.a. prof. dr. Wim Robberecht, vice-rector en diensthoofd neurologie aan de KU Leuven. Wim Robberecht is een wereldwijd gerenommeerd en gerespecteerd neuroloog met een uitgebreide staat van dienst op het vlak van wetenschappelijk onderzoek naar ALS.

Het is belangrijk voor alle ALS patiënten van vandaag en deze van morgen dat het wetenschappelijk onderzoek naar deze tot nog toe ongeneeslijke ziekte mag blijven bestaan. Daarom is sensibiliseren noodzakelijk. Het bestaan van deze genadeloze ziekte is in een tijd van welvaart en voorspoed eigenlijk bijna onvoorstelbaar. En toch…

Wie is de vzw Jacobus

wpid-20150725_121840_1_20150726200717693.jpg

De Sint-Jacobskerk in Gent is een unieke kerk. Ze is centraal gelegen – dichtbij de Vrijdagsmarkt en de wekelijkse rommelmarkt – in het kloppend hart van de Gentse Feesten. Een 10 eeuwen oude ontmoetingsplek voor zowel buurtbewoners als internationale passanten op bedevaartroute naar Santiago de Compostella.

Afgelopen tijd was de kerk enkel toegankelijk voor de pastorale activiteiten. De toegankelijkheid voor niet liturgisch gebonden bezoekers was dus zeer beperkt. Dankzij dynamische buurtbewoners kwam een nieuw initiatief voor de dag: een cultuurkerk met aandacht voor multidisciplinaire activiteiten in een socio-culturele context.
Dankzij dit initiatief kan de kerk terug een ontmoetingsplaats worden, met accent op kunst en cultuur. De overheersende mystiek en religiositeit van de ruimte blijven hierin steeds aanwezig.

De kerk wil (opnieuw) een plek worden waar mensen zich spontaan verenigen. Het religieuze, sacrale wordt aangevuld met het culturele, verbindende. Een open ontmoetingsplek voor buren, stadsgenoten, toeristen en pelgrims.

Het gebouw biedt de perfecte mogelijkheid voor een brede waaier aan multidisciplinaire activiteiten: niet-versterkte hedendaagse muziek, klassieke muziek met een hoek af, film- en video-projecties met live muzikale begeleiding, tentoonstellingen, lezingen en boekvoorstellingen.

Wat is Vipassana

Vipassana, wat betekent de dingen zien zoals ze echt zijn, is één van India’s oudste meditatietechnieken. Het werd meer dan 2500 jaar geleden in India onderwezen als een remedie tegen universele problemen. Het is in feite de kunst van het leven.

Deze Vipassana meditatietechniek wordt onderwezen in een tiendaagse residentiële cursus. Tijdens deze cursus leren de studenten de basis van deze techniek en oefenen ze voldoende om daadwerkelijke resultaten te behalen.
wp-image-1561371684jpg.jpgVolgens de traditie van Vipassana in zijn zuivere vorm worden cursussen (logement, eten…) uitsluitend gefinancierd door vrijwillige bijdragen. Donaties worden alleen geaccepteerd van oud-studenten, dit wil zeggen van diegenen die een cursus met een assistent leraren van S.N. Goenka hebben voltooid. Zo wordt de financiering van de cursussen enkel gedragen door hen die zelf het nut van deze meditatie hebben ondervonden en met de wens om anderen te helpen. Vanuit deze wens, kan men dan naar draagkracht een donatie geven. Binnen deze tradities is dit de enige financieringsbron voor cursussen over de hele wereld. Er is geen rijke stichting of individu die de cursussen sponsort. Noch de leraren, noch de organisatoren ontvangen enige vorm van betaling voor hun werk. Op deze manier verspreidt Vipassana zich met een zuivere doelstelling, zonder ook maar een spoor van commercieel belang.
In België worden de cursussen gegeven in het Vipassana Meditatie Centrum – Dhamma Pajjota in Dilsen-Stokkem en op verschillende locaties wereldwijd.

Als student voelde ik me na zoveel jaren eindelijk thuiskomen in mijn eigen lichaam, geest en ziel. Het waarom en waarvoor ik leef kreeg een bevestiging toen ik het woord ‘Dhamma’ hoorde. Dhamma betekent dat je al het goede dat je verworven hebt met anderen deelt. Met deze zuivere intentie help ik dan ook graag verder aan de opbouw en het bestaan van deze cursussen.

Vipassana

wp-image-1561371684jpg.jpg

 

Hier sta ik dan, in de tuin waar ik vorig jaar met volle overtuiging in wandelde. Het Vipassana meditatiecentrum. Het is half vijf, een open hemel. De sterren schitteren aan de hemel. Een vallende ster. Stilte. Een aangename temperatuur. Een eerste meditatie wacht. Met ongeveer 140 mensen zijn we voor tien dagen de ‘Nobele Stilte’ ingestapt. De stilte van lichaam, geest en woord. Niets om te schrijven, geen telefoon, geen internet. Niets van materie waar je een houvast aan hebt. Tien dagen niets anders dan mediteren.

De eerste dag leer ik de meditatietechniek ‘Anapana’. Focussen is de boodschap. Nog negen dagen te gaan. Mijn gedachten reizen van her naar der. Vragen komen bij me op. De leraar. Het lukt me niet om bij de leraar te geraken omwille van eigen twijfel en de beurtlijst. Angst is voelbaar. Er is nog meer, maar wat? Wandelend in de natuur wordt het me duidelijk. De vragen zijn ontstaan vanuit een oud patroon. Als kleuter had ik het idee dat mijn stil zijn me onzichtbaar maakte, omdat ik het gevoel had niet gezien te worden. Transformatie. Opluchting. De angst voel ik zo verdwijnen. Ik ontvang de antwoorden op mijn vragen. Vertrouwen, Jasmine, gewoon vertrouwen in jezelf. Een fijn gevoel fladdert door mijn lichaam. Vreugde. De behoefte om het te delen is groot. Het eurekagevoel, je weet wel, zo een gevoel waar je een gat van in de lucht zou springen. Het kan niet, ‘Nobele Stilte’. Dankzij de stilte word ik me bewust dat de vreugde niet noodzakelijk naar buiten hoeft gebracht te worden in woorden, ook al is de wens om het te delen groot. De wens gehoord, gezien, begrepen te worden, erbij te willen horen… terug een oud patroon. Door de vreugde tijd en ruimte te geven om mijn lichaam te voeden, ze te laten groeien, zonder er zelf een richting aan te willen geven, geef ik mezelf het geschenk om het leven door mijn hele lichaam te mogen voelen zinderen. De vreugde wordt intenser, warmer. Ik voel de energie van de vreugde stralen, zowel binnenin als naar buiten en deze vorm voelt veel krachtiger, voller… juist. Ik blijf hierdoor bij mezelf en in verbinding. Gewoon stralen! Liefde, Leven is voelbaar. Het is alsof mijn hersenen vanuit een souplesse reageren, de ene wijsheid na de andere.

Het woord ‘meditatie’ en het ervaringsgevoel – of laat ik het gewaarwording noemen – komen aan de oppervlakte. Een gewaarwording die ik moeilijk in woorden kan omschrijven, omdat ik er meer en meer van overtuigd ben dat geen enkel verstandelijk begrip deze gewaarwording kan uitleggen. De momenten dat ik wel een poging deed, zag ik dat mensen me niet konden begrijpen. Dan kreeg ik te horen dat het niet ok was. Mensen die niet wisten hoe ermee om te gaan uit onwetendheid, uit eigen angst, die me waarschuwden voor psychosen, hallucinaties om het maar uit te drukken in maatschappelijk verstaanbare taal. Ik begon te twijfelen aan mezelf, vertrouwde mezelf niet meer. Ik geloofde de grote mensen, hoewel ik vaak voelde dat het niet juist was. Wie was ik als kleine ukkepuk om de volwassenen tegen te spreken en niet te geloven. Het werd me ook duidelijk gemaakt. Er installeerde zich angst. Angst voor mijn eigen gewaarwordingen. Daardoor voelden de gewaarwordingen intenser aan, de beelden werden in omvang groter, dit uitte zich in nachtelijke dromen, ’nachtmerries’ volgens het woordenboek. Ik bleef draaien in een gevoelsmatige wereld waarin ik geen antwoorden kreeg, volgzaam naar de grotere mensen, blindelings vertrouwen. De angst werd alsmaar groter en mijn lichaam voelde alsmaar kleiner. Ik groeide op naar een volwassen vrouw en werd me er bewust van dat ik een groot deel van mijn leven op deze wereld stond alsof mijn hoofd en lichaam gesplitst waren. Terwijl diep vanbinnen het vlammetje aanwezig is gebleven en ik wist dat mijn gewaarwordingen ok waren en nog altijd zijn. Blijkbaar was afscherming noodzakelijk.

Diep binnenin was liefde, is liefde, is Leven. Het Leven waar ik naar op zoek ben geweest als klein kind. Ik kroop in de kast en zocht de warmte op van de schouwpijp. Mijn vingers in de oren om mijn aandacht naar binnen te keren. Luisterend naar mijn adem, voelde ik mijn lichaam. Diep vanbinnen was de enige plaats waar ik me thuis voelde, waar Leven voelbaar was en is. Bij de aanvang van de meditatie, de uitleg en het gewaarworden, voel ik een ‘thuiskomen’. Het is me niet onbekend. Vandaag, de angst voorbij, werd het me in een paar seconden duidelijk. Van zelfvertrouwen naar vreugde, naar liefde, naar het voelen wat ‘Leven’ is.

En zo blijft de tiendaagse Vipassanaweek doorgaan. Het ene inzicht na het andere. Een hernia die me belemmert om een comfortabele houding aan te nemen, verdwijnt. Een lichaam dat op de vierde dag bij het aanleren van de Vipassanatechniek volledig in verkramping gaat wanneer ik te horen krijg ‘niet meer bewegen’. Opnieuw een oud patroon. Een uitbarsting. Ontlading. Een nieuw inzicht. Vreugde… De pijn van de hernia die verdwijnt. Een lichaam dat jeugdig en soepel aanvoelt. Af en toe een lachbui om kleinigheden: een stukje appel dat wegglipt in het bord van iemand anders, iemand die schrikt omdat een ander niest in de stille ruimte, een magneet die op een geschreven letter hangt terwijl we wachten om bij de leraar te gaan ‘eeting the teacher’ in plaats van ‘meeting the teacher’… Een regel doorbroken, waar ik om kan lachen om wat het me brengt. Vreugde, een zuivere geest, genieten van een krekel, een salamander, een bloem, de sterren, de dingen des levens. Zuiverheid, puurheid, volheid, wijsheid…en Liefde. En de Liefde die is in elk van ons. Dat ieder van jullie deze terug mag ontmoeten. Dat wens ik jullie allen.

Vipassana

Me voici à nouveau dans le jardin où, l’année dernière, j’entrais avec conviction. Le centre de méditation Vipassana.

Il est quatre heures trente, le ciel est ouvert. Les étoiles scintillent au firmament. Une étoile filante. Silence. Une température agréable. Une première méditation m’attend. Nous sommes à peu près cent quarante personnes à être entrés dans une période de dix jours de ‘silence noble’. Le silence du corps, de l’esprit et du verbe. Rien pour écrire, pas de téléphone, pas d’internet. Pas de matériel auquel on est attaché. Dix jours, ne rien faire que méditer.

Le premier jour j’apprends la technique de méditation ‘Annapana’. Le mot d’ordre est ‘focus’. Encore neuf jours à venir. Mon esprit vagabonde par-ci, par-là. Des questions me viennent à l’esprit. Le prof. Je ne parviens pas à rencontrer le prof à cause de mes doutes et du tour de rôle. Je sens la peur. Il y a encore plus, mais quoi ! En me promenant dans la nature, les choses me deviennent claires. Les questions ont vu le jour à partir d’un vieux modèle. Comme petite fille je croyais que rester tranquille me rendait invisible, car j’avais l’impression de ne pas être vue.

Transformation. Soulagement. Je sens la peur disparaitre. Je reçois la réponse à mes questions. Confiance Jasmine, simplement avoir confiance en toi. Une agréable sensation traverse mon corps. Joie. Le besoin de partager cette joie est grand. Le sentiment d’Eureka, tu sais bien, cette sensation qui te fait sauter en l’air. Ce n’est pas possible, le ‘noble silence’. Grace au silence je me rends compte que la joie ne doit pas nécessairement être partagée avec des mots, même si le besoin de partage est grand, le désir d’être entendue, vue, comprise, le désir de faire partie de… à nouveau un vieux modèle.

Laissant à la joie le temps et l’espace pour nourrir mon corps, la laissant grandir, sans vouloir la diriger, je m’offre le cadeau de pouvoir sentir la vie couler dans mes veines et remplir mon corps. La joie devient plus intense, plus chaleureuse. Je sens l’énergie de la joie rayonner, aussi bien à l’intérieur qu’à l’extérieur et cette forme est plus forte, pleine…..juste. Comme cela je reste encrée en moi et reliée. Simplement rayonner! Amour, la vie est tangible. C’est comme si mon cerveau réagit avec souplesse, une chose après l’autre.

Le mot ‘méditation’ et le sentiment de l’expérience – ou est-ce que je l’appelle ‘perception’ -font surface. Une sensation d’expérience très difficile à définir avec des mots, parce que je suis de plus en plus convaincue qu’aucune compréhension intellectuelle ne peut l’expliquer. Lorsque j’essayais de le faire je voyais que les gens ne me comprenaient pas. Puis j’entendais que cela n’était pas ok. Des gens qui ne savaient pas comment gérer cela, par ignorance ou par peur. Ils me mettaient en garde contre les psychoses, les hallucinations pour l’expliquer dans un langage social compréhensible. Je commençais à douter de moi, je n’avais plus confiance en moi. Je croyais les grandes personnes, bien que je sentais souvent que cela n’était pas juste. Qui étais-je, moi, ce petit bout de gosse pour contredire les adultes et pour ne pas les croire. On me le faisait comprendre. Une peur s’installait, peur de mes propres perceptions. C’est la raison pour laquelle les perceptions se faisaient plus intenses, les images plus grandes, et cela s’exprimait en rêves la nuit, ‘cauchemars’ selon le dictionnaire. Je continuais à tourner en rond dans un monde émotionnel dans lequel je ne recevais pas de réponses des grandes personnes, et dans lequel j’avais aveuglement confiance. La peur devenait de plus en plus grande et mon corps de plus en plus petit. Je devenais une femme adulte et prenais conscience d’être une grande partie de ma vie en ce monde avec la sensation que ma tête et mon corps étaient séparé l’un de l’autre. Pendant ce temps au fin fond de moi la petite flamme brulait toujours et je savais que mes perceptions étaient justes et qu’elles le sont encore. Apparemment, le blindage était nécessaire.   

Tout au fond de moi il y avait l’amour, il y a l’amour, il y a la Vie. La Vie que j’ai recherché quand j’étais une petite fille. J’allais dans le placard et j’y cherchais la chaleur de la cheminée. Mes doigts dans mes oreilles pour me barrer du monde extérieur. J’écoutais ma respiration, je sentais mon corps. Tout au fond de moi se trouvait la seule place où je me sentais bien, où je sentais la vie et où aujourd’hui encore je sens la vie. Au commencement de la méditation, l’explication et l’exercice me laissent  ressentir comme un retour aux sources. Ceci ne m’est pas inconnu.

Aujourd’hui, passée la peur, j’ai compris bien des choses en quelques secondes: la confiance en soi, la joie, l’amour, sentir ce qu’est la vie.

C’est ainsi que se déroulent les dix jours de Vipassana. D’une vision à la l’autre.

Une hernie qui m’empêchait de m’asseoir confortablement, disparait durant le quatrième jour. Mon corps se contracte complétement lorsque en apprenant une des techniques du vipassana, j’entends les mots ‘ne bougez plus’ (à nouveau un ancien comportement). Une explosion. Une décharge. Une nouvelle vision, un nouvel aperçu. De la joie… le mal que la hernie me procurait, disparait. Un corps qui se sent plus jeune et plus souple. De temps à autre un éclat de rire pour une banalité; un morceau de pomme qui s’échappe et atterrit dans l’assiette à côté, quelqu’un qui sursaute lors d’un éternuement dans l’espace ’silence’… euh où en suis-je… un aimant qui recouvre une lettre sur la pancarte dans la salle d’attente ‘eeting the teacher’ au lieu de ‘meeting the teacher’… j’ai rompue une règle, et cela me fait rire … pour le fait en soi mais surtout pour ce que cela m’a apporté. De la joie, un esprit pur, profitez de voir une sauterelle, une salamandre, une fleur, les étoiles, les choses de la vie. Pureté, plénitude, sagesse … et Amour.

Et l’Amour est en chacun de nous, que chacun d’entre vous puisse à nouveau le rencontrer (le redécouvrir). Je vous le souhaite.