De opkomende zon laat zich zien aan de horizon. Frisse tinten van zacht fris geel naar de okere tinten met daarop een laagje helder licht. De vogels zijn reeds goed hoorbaar. De lange grassen kleuren goud. Naast mij hoor ik iemand bewegen in haar tentje. Mireille. Elk vanuit ons eigen kamer zeggen we elkander een goede dag “goed geslapen… niet te koud gehad…”. Op de achtergrond is een koe hoorbaar, haar loeien is wat onrustwekkend.
Een tijgerachtig gekleurde poes komt op afstand een goedendag wensen.
Kaya die ondertussen aan de tarp staat, nodigt Mireille en mij nog uit voor iets warms. Op een leuk terrasje voor haar deur, met uitzicht op de kruidentuin mag ik haar heerlijke koffie proeven. Ondertussen zitten vier mannelijke wielrenners naast ons tafeltje. Drie vrouwen, vier mannen. Balans. Een fijne babbel et de la joie. Wat een zalig ontwaken.
Ik deel wat over mijn weg met Kaya. “… zoveel zon in je… laat die maar schijnen…”. Ik word gewaar dat iets wenst binnen te komen, haar woorden… bewust en met volle aandacht laat ik ze tot mij komen. Ik word zachtjes geraakt. Ik deel ondertussen wat het met me doet. Durven iets aannemen van iemand anders is voor mij niet altijd een evidentie geweest. Het hartelijke en het pure die ik mag ontvangen, het was zo zuiver dat ik niet anders kon en ook niet anders wou dan het aannemen. Wat later waren de rollen omgedraaid. Zalig. Delen en ontvangen.
Terwijl ik aan een zijarm van de Schelde beelden neem voel ik een aanwezigheid. Een man staat met zijn armen leunen op zijn tuinhekken me aan te kijken. Op zijn hoofd een prachtige strohoed. “Och, ik had je niet onmiddellijk gezien. U doet me wat denken aan Van Gogh.” Zijn snor, zijn grijze haren en brede glimlach maken het plaatje compleet. Lucien nodigt me uit voor een koude soep. “Het is vriendelijk, dank je voor de uitnodiging. Ik zal wat verder stappen, want ben pas begonnen zoniet, ik ken mezelf, ik geraak niet vooruit.” Ik zwaai naar Lucien en verdwijn tussen het groen.
Langs de Schelde, via Eine geraak ik in Oudenaarde waar ik eerst om twee nieuwe washandjes ga. In de hoop ze niet een tweede keer te vergeten. Op de markt drink ik een koffie. De warmte haalt mijn energie zo naar beneden dat ik me voel in slaap geraken.
Ik verlaat Oudenaarde met een bezoek aan het vroegere Begijnhof en de Onze-Lieve-Vrouwekerk, een prachtige aangename kerk met een paar prachtige kunstwerken. Een groot eikenhouten beeld van Maria Magdalena en een schilderij waar het lichaam van Jezus wordt gewassen.
’s Avonds kom ik aan in Nukerke op een camping aan een vijver.
De weg naar... 