Avioth

Bijna 2 maand ben ik terug van mijn fysieke pelgrimstocht.
Het was toen de bedoeling dat ik zou gaan samen wonen in Brakel in een co-housing. En hoewel ik er naar uitkeek was ik wat verwonderd dat het voor mij niet goed voelde om op deze plaats te zijn/Zijn. Ik had me toen zelf 3dagen de tijd gegeven om het stil te maken in en rondom mezelf en te gaan voelen wat gebeurde. Ik dacht toen dat er angst was. Het was niet.
Mijn lichaam gaf me wel signalen en daar vertrouwde ik op. Nadien kon ik zien dat de beweging van komen en gaan, hoe kort het ook was, ik mij bewust werd dat het een vorm van fine-tune was op mijn weg en mij alsmaar dichter brengt bij mezelf.

Het was deugddoend om mijn kleurrijke plooifiets te nemen, gepakt en gezakt de heuvel op te rijden naar het open en lichtrijke landschap waar de zon boven de horizon te zien was.

Nadien kwam ik bij vrienden terecht een nachtje hier, een nachtje daar… Ze opende hun deuren en verwelkomde mij. Ik vond er telkens een warm nestje. Het was iedere dag heen en weer rijden tot ik na een paar dagen bij Els en Luma (een zalig lief zacht hondje) terecht kwam. Els ontmoette ik voor de eerste keer 7 jaren geleden. Film, fotografie, reizen bracht ons naar elkaar toe.
Ondertussen bleef ik maar zoeken achter een woonst. Talrijke huisje passeerden mijn netvlies.
Toen zag ik een vierkantshoeve ‘La ferme de la Haie Saint’. Het trok me aan en heel spontaan postte ik het op mijn fb pagina, met een oproep om gelijkgestemden te vinden en er samen te wonen. De eerste persoon was A. Michaël en dan volgenden er nog een paar. Een paar dagen later belde ik het immobilien kantoor op. Een aangename stem aan de andere kant van de telefoon stelde de data 29 september voor. En ook al lag die boerderij aan een brede baan Brussel-Charleroi, ik voelde dat ik erheen moest.
Er was iets met de data. Ik kon het niet plaatsen. Ik liet los.
”s avonds kijk ik een film, een liefdesverhaal tussen een jonge man (Michael) en een vrouw. De titel ontsnapt me.
’s Anderendaags bekijk ik de film verder en het valt me op dat de naam plots voluit word genoemd A. Michaël.’ Oh, toch wel geen courante naam om deze nog eens te horen in een andere context. Michael, Michaël, 29 september… Toen kon ik het plaatsen en zag ik de gelijkenissen…
Hup naar de boerderij. Het was alsof ik ernaar toe werd gezogen, de plaats was bijzonder, gelegen op een paar meter van de Leeuw van Waterloo. Hier was 200 jaar geleden het slagveld en ook al was het hier gesitueerd deze bijzondere plaats was een oase van rust en vrede. Ik voelde mij er onmiddellijk goed en zag me hier een warme thuis creëeren waar mensen konden herbronnen, dicht bij zichzelf en de natuur komen. Waar de keuken een centraal punt zou zijn. Waar gastvrijheid, dienstbaarheid op de eerste plaats komt en op donativo basis.
Ik ontmoette de dame des huizes. Een warm, spontaan en hartelijk contact. Ik sprak over het feit dat ik net terug was van pelgrimstocht en onmiddellijk was er een aanknooppunt. De ontmoeting was bijzonder. Toen ik meedeelde dat mij volgende tocht naar Jeruzalem gaat, niet via de bekende route wel via Egypte – wat duidelijk naar me toekwam op mijn tocht – viel plots de naam Cairo en Tel Aviv. “Oh, nous allons habiter aux Caire et il y a… Tel Aviv…”.
Hmm, wat hou ik van die momenten en synchroniciteiten.

De weg die ik bewandelde om mensen te zoeken zorgde ervoor dat ik mijn vloeiende energie vastzette en ik vast kwam te zitten. Ik verloor de flow en toen ik hier aandacht aan schonk en naar mijn lichaam luisterde en erin ontspande werd het me duidelijk dat het om de ontmoeting te doen was en niet het huis, ook al had ik er graag gewoond en was/is het een bijzondere en warme plaats.
Op het moment dat ik in ontspanning kwam en in vertrouwen verder deed zonder willen, belde de 4 kandidaten af in 2 dagen tijd. Het was duidelijk. Ik liet los.
Ik bleef verder zoeken en ook deze beweging voelde niet juist. Ik stopte met zoeken naar een vaste woonst, belde de abdij van Orval op, centre de partage in Avioth en in een mum van tijd had ik tot eind december een woonst in de natuur met alle ingrediënten waar mijn hart naar verlangt.

Naar aanleiding van de gezondheidsmaatregelen voelde ik gisteren dat ik in beweging moest komen en niet wachten tot 2 november, in de hoop dat alles nog doorgaat.
Een uur later belt le Centre de Partage.”” Bonjour Jasmine” “Bonjour Olivier. Je pensée juste à vous et j’allais vous téléphoner. J’espère que mon séjour aux centre n’est pas annulé ?” “Non, Jasmine. Écoute je n’est pas beaucoup de temps maintenant je vous ré téléphone dans deux heures. Mes vous pouvez venir…”… Oefffff, dit was goed nieuws.
En zo hoorden we elkander twee uur later. “Écoute, tous est annulé pour courte durée. Il n’y que les longue durée qui savent venir.” Mijn hartje maakte een sprongetje. En ik kreeg onmiddellijk de mogelijkheid om er vanaf vandaag te zijn.
En terwijl ik dit nu schrijf zie ik net een mail van Orval dat de 4 dagen die ik daar zou zijn werden geannuleerd. Het moest zo zijn.

Zo ben ik vandaag in Avioth aangekomen met een schitterende zon. Ik genoot van het kleurrijk landschap op de trein. Ik zat zelf in een treincoupe, een wagon die ik al sedert mijn 12 jaar niet meer had gezien, het was best plezant.
Ik zal hier verblijven tot eind december. Met evenwicht tussen samen wonen, ruimte en tijd voor mezelf. Werken voor de gemeenschap en wandelen in de natuur, muziek spelen en lezen… Weg uit de prikkels van de stad. Straks nog een avond wandeling bij volle maan en verder lezen in mijn boek ‘L’ Amour sans conditions’ van Paul Ferrini bij de open haard.

Onverwachte hoek

Ik heb altijd gezegd ‘neen, ik heb geen spijt wat ooit was. Hoe ik me los heb gemaakt van wat niet van mijn was. Het brengt me verder naar wie ik in werkelijkheid ben.’ En dat is nog altijd zo.

Vandaag voel ik na een heel lange tijd ‘och, kon ik maar de tijd terug draaien. Misschien was het anders geweest’. Hoewel ik weet dat dit een illusie is, de gedachte alleen verzacht mijn tranen.

Mijn zachte-kracht zoals Peter dit soms zo mooi kan verwoorden neemt me mee in het Nu richting de toekomst balancerend op de golven van de ‘tijd’ terwijl ik gewaar wordt hoe mijn lijf zich energetisch losmaakt van waar het ooit vast is komen te zitten.

Soms komt er uit onverwachte hoek iets aan de oppervlakte die het licht wenst te zien. Een klare stem komt af en toe als een echo rondraaien. Een beeld komt op mijn netvlies. Mijn lijfje van binnen herinnert zich handelingen waartegen het niet was opgewassen.
Soms stellen we als volwassenen handelingen zonder werkelijk stil te staan welke gevolgen ze kunnen hebben in de groei van een kind op weg naar volwassenheid

Goddelijk Zelf

goddelijk Zelf

Liefde… Ik zal hier niets nieuws schrijven want liefde is al eeuwen het onderwerp die menigte bezig houdt en inspireert.


… verboden… passionele… verborgen..
broeder…zuster…speels… lichamelijk… geloofs…

zoveel… waar ratio probeert een verklaring aan te geven.

Liefde is voor mij het grootste, belangrijkste woord, gevoel, gewaarwording, beleving… die ik meedraag, me vergezeld al sedert mijn geboorte, doorheen het leven en me ook nooit zal verlaten. Liefde is een uitdaging, iets warms, oneindig, groots, zachts, liefs…

De grootste les in mijn leven is Liefde, ze voelen en ze gewoon laten Zijn zonder ik er iets mee moet. Liefde, het goddelijke die in mij aanwezig is, in ieder van ons. Liefde is puur.
Liefde is vrij, daar zit geen verbod en pijn op als je ze vrij laat… Pas wanneer ik er iets mee wil doen dan gaat liefde zich… Uiten, omzetten en vastzetten in handelingen. Die kunnen klein zijn, onschuldig, kunnen met ons lichaam alle richtingen uitgaan… daar waar het ratio er zich in vermengd en liefde buiten zichzelf wordt geplaatst.

En telkens wanneer ik iets wens neer te schrijven over liefde of er over wens te brainstormen voel ik een zeker behoefte om tranen zachtjes te laten vloeien. Tranen die mijn lijf energetisch komen vullen, die mijn lijf laat ontwaken en alles wat vloeibaar is door mijn lichaam vloeiend mag bewegen.

Liefde Is

Liefde is oneindig

Liefde is in mij… Altijd

Crescendo Music

Jaja, daar waren ze weer eens …van die energieën die zeggen ‘Halt’. Wel de voorbije 14 dagen waren er zo. Kan je je voorstellen twee dikke taaie elastieken in de middel waar één je vooruit trekt en terzelfde tijd er eentje achteraan tegenstand aan het bieden is. Er was maar één iets wat ik kon doen… ondergaan, het toelaten, accepteren en heel dicht bij mezelf blijven. Mijn lijf had warmte en zachtheid nodig. Op sommige momenten wist ikzelf niet meer wie ik was en daar waar ik o zo een voeding kon uithalen was niet meer. De omgeving werd me zelfs vreemd en had het gevoel tussen twee lagen te vertoeven. Vanwaar kom ik…alsof alles in mijn lijf werd gewist. Op een kantelpunt waar verleden uitgewist is en een prachtige warme, hartelijke toekomst die voor mijn voeten ligt. Mijn mentale deed een poging om aktief te worden, probeerde te begrijpen. No way…geen sprake van. Er was geen begrijpen aan. Voelen, gewaarworden was het enige en het vlammetje die in mij diep aanwezig is koesteren en vertrouwen.


Drie dagen geleden had ik een skype gesprek met een Hartsvriendin die een bijzondere plaats geeft in mijn leven. “Heyyy, hoe gaat het met je.” “Pff, ik heb het wel wat gehad. Het mag wel stilletjes aan veranderen” . ..We praten wat verder en ik word gewaar dat ik een halt roep aan mijn tranen. Er komt iets los… ik durfde mijn tranen niet de vrije weg laten gaan en voelde ook dat ik even niet de optimistische noot kon zijn voor een andere. Ik had die optimitische noot broodnodig…voor mezelf…


Een stilte…”Hey, wat ben je onderhuids tegen aan het houden?”, volgde er. Hmm, de stilte en die ene zin, die waren deugddoend. Het mocht er zijn, een ‘ja’ die ik mezelf niet kon geven. Dit kleine duwtje had ik even nodig om de vrijheid te kunnen geven aan mijn tranen en met woorden te kunnen uiten…”Ik heb het even gehad om er te staan voor ander, ik heb nu de behoefte om mezelf eens te kunnen laten gaan en dat iemand zorg voor mij draagt.” Amai, dat ben ik niet gewoon om te horen van mezelf. Iets waar ik in de toekomst wat meer aandacht zal aan schenken en wat meer rechtstreeks zal durven vragen. Hihi, ik kan het gemakkelijker zeggen aan iemand anders. Tijd voor evenwicht hierin.
Een korte huilbui was bevrijdend en deugddoend en voldoende om al heel snel de vreugde terug te voelen in mijn lijfje. Ik voelde het terug stromen. Een energie was vrij gemaakt. Gewoon door even eraan toe te geven. Ik kon terug vooruit. Zo dankbaar voor deze wederkerige hartsvriendschap.


En ja hoor, de dag nadien voelde ik in gans mijn lijf, dat de energie terug mocht vloeien. En niet enkel in mijn lijf, ook rondom mij. Een paar reservaties voor onderdak voor de komende 2 maanden. Yes, met een vloeiend positief antwoord. Ok Jasmine en wat kan je nog doen die je vreugde blijft voeden. Aha, mijn Altblokfluit terug boven halen en er na twee jaar eindelijk mee aan de slag gaan. ‘Hmm’, zegt mijn koppeke onmiddelijk, ‘ kan jij dat wel’. ‘Natuurlijk zegt het kleine vlammetje in mij. t’zal wel zijn!’. Dat kleine vlammetje die een rode draad is door gans mijn leven wanneer ik iets wens in de praktijk te zetten of wens te verwezenlijken. Mijn passie. Die mij vreugde brengt en mijn Hart doet schijnen. Dat vlammetje die ingezet wordt wanneer mensen mij vragen ‘kan je dat?’ Dan antwoord ik altijd met ‘vraag me eerder wat doe ik niet graag, is gemakkelijker’ en dan antwoord ik ‘strijken’ .


Ik bel naar een academie ‘volboekt’, naar een muziekwinkel op zoek naar iemand die privé lessen geeft. Een belletje, een doorverwijzing naar een muziekatelier. ‘Mja, Jasmine. Je weet nu toch wel, ook al ga je graag naar een academie, dat dit schoolssysteem niet voor jou is. Je bent beweeglijk en binnen een paar maand zal je niet meer kunnen voldoen aan de verplichtte uurrooster en ben je terug ergens onderweg.’ Goed dat mij innerlijk stemmetje meer op de voorgrond komt en mij van alles laat zien en horen.
Ik open internet en zoek naar een winkel waar men partituren verkoopt. Ik zou op het net kunnen zoeken naar filmpjes maar ik hou nog altijd van een papieren drager zoals vroeger op school waar ik aantekeningen en het schrift mij eigen kan maken. ‘Altblokfluit -Het eerste leerboek’ van James Arden en ‘AltblokfluitReis – Methode voor Altblokfluit van Daniel & Jeannette. Yup. Ik bel de winkel en vraag hun om advies. Een heel lieve man aan de andere kant van de lijn, “Ik ga even voor je kijken mevrouw wat ik hier heb in de winkel”, nadat ik uitlegde dat het de eerste keer is dat ik Altblokfluit leer spelen en het meer dan 30 jaar geleden is, dat ik het muziekacademie volgde voor slagwerk. Helaas, niet kunnen voltooien omwille van de notenleer en verplichte stof. De man komt terug en met geduld, een zachte warme stem krijg ik uitleg van wat bij me zou passen in het leren. We hebben plezier aan de telefoon en op het moment dat we de juiste partituren hebben gevonden vraag ik, “Hoe kan ik het best aan de boekjes geraken?” “Oh, dit kunnen we opsturen of laten ophalen in de winkel in Gent, of hier ophalen.” In mijn gedachten denk ik aan laten opsturen of Gent. Mijn gevoel vertelde me iets anders. “Oh, weet je ik vond het zo fijn aan de telefoon dat het mij nieuwsgierig gemaakt heeft om jullie en de winkel beter te leren kennen. Ik zal er om komen”. Zo gezegd, zo gedaan in een vloeiende beweging reisde ik gisteren heen en terug van Lokeren naar Antwerpen. En ja hoor de vreugde , spontaniteit, vriendelijkheid, behulpzaamheid en rust is in de winkel terug te vinden. Blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd richting ‘Crescendo Music’ en we er plezier hebben gehad.


En mijn blokfluit en partituur gaan de volgende keer alvast mee in mijn rugzak.