Elf

Donderdag. Tijd. Vast gezette tijd die zoveel levens bepalen. Ik ben nu reeds een paar dagen terug in Gent.
Ook hier probeer ik verder in het Nu te staan midden de agenda’s, verwachtingen en vragen. Meerdere uitnodigingen kwamen naar me toe voor overnachting. Uiteindelijk kwam ik voor een paar dagen terecht in een warm nest bij Rosane en Hubert midden de stad. Aan de andere mensen hartelijk dank voor jullie uitnodiging.

Een coaching ‘Grenzen trekken met de deuren open’ wordt me vrij aangeboden. Zonder twijfel ga ik erop in.
Een vraag in verband met een woning kwam tijdens mijn pelgrimstocht naar me toe, in resonantie van tijd. Reeds twee dagen mag ik hier al onderdak in vinden en is dit voor de komende winter mijn nieuwe woonst.
Een pastorij woning… een droom wordt realiteit… en niet zomaar één. Ter hoogte van mijn slaapkamer staat een groot beeld van ‘Jacobus’.
Wanneer ik voor de deur sta valt het huisnummer me op. 11. Mijn aankomst datum in de Mont Saint Michel was een 11….

Een bezoek aan mijn stapelplaats, waar al mijn spullen gestockeerd staan, een scherpe geur komt me tegemoet. Kleine zwarte korreltjes liggen overal in het rond. Een muis. Oeps. Werk aan de winkel. Doos per doos wordt nagekeken.
Overal zijn sporen zichtbaar.
Van kleine urine vlekjes tot uitgebeten stukjes papier in mijn boeken. Zelfs de buizerd vinden ze goede leesvoer. Plots zie ik een muis piepstil en traag een deken opkruipen. Een zak vol schoendozen. Eén voor één doe ik ze open. In één van mijn schoenen liggen witte stukjes roze en wit papier.
Ik schud aan een schoen en sta plots verwonderd te kijken naar twee bewegende roze langwerpige worstjes. Twee boorlingen.
In een andere doos zie ik een lang donkergrijs iets… het trilt. De start van moeder muis. Ik probeer haar terug te brengen tot bij haar kleintjes, tevergeefs. Ze rent de lange gang weg, weg is ze. Ik laat de schoendoos met de boorlingen in de gang staan in de hoop ze hen vind.

Ik breng de eerste verhuisdozen naar huis en pak uit. Mijn matras ligt voorlopig nog op de grond. Een klein altaartje krijgt zijn plaats. De eerste boeken voor de pelgrims bib.

In de namiddag komen plots de muren op me af. Ik open alle gordijnen en ramen.
Een intense gewaarwording, druk is voelbaar op mijn bovenlijf. De vloeiende beweging in de ademhaling is niet meer. Mijn longen en buik staan niet meer in verbinding. Mijn keel, alsof iemand krachtig tegen mijn strot duwt.
Ik zet alle deuren open. Licht en ruimte creëeren.
“Hey Jasmine, en wat met je beweging”, zegt mijn innerlijke stem.
Ik verlaat de woonst en ga wandelen. Ik geef aandacht aan mijn ademhaling waardoor ik al snel voel dat mijn energie zich kan verspreiden en dalen en ik terug mijn eigen ruimte vind. Mijn lichaam voel, uit mijn denken daar waar mijn onrust zat. Ruimte, beweging, ik ontspan.

Sint Baafs kathedraal

Ontwaken voor de wekker. De wekker. Een zeldzaamheid wanneer ik op pelgrimstocht ga.
Vandaag is het iets anders… drie mensen staan ons op te wachten aan de kerk van Afsnee.
Van waaruit we dan samen naar Gent stappen.

Rond 8u nemen we afscheid van Lut, Peter en Michelle. Naast de kerk een ontmoetingszaal. Er is licht binnen. Een man komt aangewandeld. Het is me niet duidelijk wie… Sim… We hebben elkander gezien voor de eerste keer een paar dagen geleden in Kortrijk, hij zorgde voor het interview. Het verheugd mij hem hier op het onverwachts te zien en fijn dat hij meestapt op de laatste kilometers samen met nog zes mensen.
Samen met zeven mensen stap ik naar de eindmeet. Fijn om gekende mensen terug te ontmoeten en ook niet gekende. Een gesprek hier een gesprek daar.

De torens van Gent woorden zichtbaar. Klokken die luiden. Hoe dichter ik Gent nader, hoe meer ik voel dat ‘stilte’ me roept. Een diepe ademhaling. Vreugde is voelbaar. Ik ben bewust hoe mijn blik, mijn ogen, mijn ziel, in resonantie met mijn gevoel, zich uiten.
Sim komt terug naast me wandelen. “Het voelt goed, het klopt. Ik ben thuis…En het voelt zo juist dat je aan mijn rechterzijde meewandelt. Het klopt gewoon allemaal”, vertel ik tegen Sim.
Een diepe verbonden steun.

Het Sint Baafs plein is gevuld met houten huisjes voor de Kerstmarkt. Plots is Kerst heel dichtbij. De deuren van de kathedraal zijn nog dicht. Ik ben er. Ik sta er daar waar ik acht maanden geleden vertrok op Pasen. Het voelt goed. Ik heb zelf niet het gevoel dat ik maanden geleden vertrokken ben.
We nemen nog eerst een koffiepauze. Om 10u30 ga ik terug naar buiten. Els, Jeannique , Veronique, Christine, Rosane… Een warm weerzien.
De klokken luiden. Samen gaan we naar de misviering voor de eerste zondag van de advent.

Mgr. Van Looy staat de mensen te verwelkomen. Ik ga naar hem toe. Een warme deugddoende verwelkoming. Zijn handen steunend op mijn schouders delen we wat woorden. We dalen de crypte in voor de viering.

De dagen wandelen zijn voorbij. Wat heb ik genoten van deze tocht in zijn totaliteit. Zoveel wijsheid, diepe waarden mogen ontvangen en terug vinden. Een tocht waar ik van begin tot einde het gevoel heb gehad gedragen te worden. Waar ik niet het gevoel heb gehad dat het zwaar was. Waar ik op zoveel plaatsen heb mogen thuiskomen.

Aan al die mensen die ik heb ontmoet…
À toutes les personnes que j’ai rencontrées
A tutte persone che ho incontrato

Dankjewel
Merci
Grazie Mille

Janne

Cien brengt ons terug naar de Pinte waar we gisteren waren aangekomen in het ontmoetingscentrum. Naast mij in de wagen… een bergje pannekoeken die we hebben gebakken.

In het ontmoetingscentrum is er een beurs van Oxfam. “Jasmine wil jij op die knop druk?” Een gele grote drukbol. Op de muur een projectie. Ik klop af. Een nummer verschijnt… 197…1+9+7=17…1+7=8
Hmmm, en we gaan verder…Ik ben vandaag net 8 maand op stap.

Mijn telefoon gaat af. ‘We staan op de parking’, Katleen en…. Janne. Ik zoek Lut en we verlaten de ruimte.
Een fijn weerzien. Een knuf aan Katleen. Mijn nieuwsgierigheid wordt opgewekt.
Janne… daar is ze dan. Op mijn verjaardag mogen vernemen dat ze opkomst was. Een paar weken geleden geboren. Vandaag voor de eerste keer mogen ontmoeten… Een pasgeborene.
Ik kijk Janne aan. Een traan rolt over mijn wang… Woorden worden vervangen door een Liefdevolle uitwisseling die alle woorden overstijgen.

We beginnen de dagtocht via de GR 128.
Met vier op stap, best een fijn aanvoelen. Rond de middag hebben we zin in een pauze. Katleen belt een vriend op, Lode. We wandelen verder en bellen een half uur later aan. Een fijn weerzien en warme ontvangst. Terwijl Janne aan de borst drinkt deel ik mijn verhaal en ervaring rond Liefde, woorden en de Christuservaringen op de weg.
Een warm gevoel gaat door meheen… Een begrijpen aan de andere kant… Verbinding, verbondenheid, een thuisgevoel. Telkens wanneer ik het mag delen wordt de gewaarwording versterkt. Voel ik stuwingen op hartniveau en geraak ik ontroerd vol vreugde.

’s Avonds komen we aan aan de kerk van Afsnee, Saint Jean Baptiste. Naast de kerk een zaal. Mensen zijn aan het zingen. Een koor. We blijven even buiten luisteren tot een man ons ziet. Ik roep hem, Peter en vraag of er iemand ons kan helpen aan een overnachting. Peter nodigt ons uit bij hen thuis. Bij Lut en Peter… En hun kleinkind… Michelle.

Begijnhof Kortrijk

Onder de nachttafel een beeldje van ‘ComingWorldRemenberMe’ die Magda me schonk om het een bijzondere plaats te geven in het pelgrimsthuis. Tot het juiste adres bekenbaar is blijft het hier in Wevelgem staan.
Dank aan kunstenaar Koen Vanmechelen, de persoon die het beeldje maakte en Magda om het door te geven.

Samen met Magda verlaten we Wevelgem via de Leie. Magda met de fiets, ik ernaast. Met een wat sneller tempo kom ik aan in Kortrijk, waar ik heb afgesproken met Sim voor een interview en een uitnoding voor een maaltijd.
Een fijn gesprek waarin ik regelmatig ben geraakt door mijn eigen ervaringen die ik met Sim deel. Wat fijn ook om te mogen voelen, zien en te horen dat hij me kan volgen in wat ik vertel en ik daar ook steun in ontvang. Onderwerp Jezus.

Na de ontmoeting beslis ik om in Kortrijk te blijven. Het is 16u en het wordt al vroeg donker.
Richting het begijnhof… Ik stap binnen in het info huis van het hof. Na een paar minuten krijg ik een ruimte waar een kampeerbed, matras en een warm deken wordt aangeboden. Als kind voelde ik me altijd aangetrokken tot het begijnhof van Kortrijk. Droom ik nog altijd van in zo een huisje te mogen wonen, helaas onbetaalbaar. En zie ik mag er een nachtje doorbrengen.

Ik ga nog even naar stad opzoek naar een postkaart en om wat eten voor de avond. Wanneer ik terug kom staat de tafel gedekt met zoetigheid, kaas en geeft Hubert koffie gezet. Wat een verrassing, alsof de Sint langs is gekomen.

De nacht is er. .. het wordt stil. Ik lig in bed. Schuin boven mij een venster een klein venster. Er achter is een opening van een deur zichtbaar en licht. Midden in de nacht kom ik verschillende keren wakker en voel ik een aanwezigheid. Telkens wanneer ik het naar het venster kijjk komt een zin door meheen. ‘Je bent niet alleen, vertrouw maar.’ Ik probeer niet meer te vatten… Het is… Voorbij alle woorden.

In Mij

Voor mij uitzicht op een tuin nog in bloei. Op de achtergrond het muziek van Ludovico Einaudi-Oltremare. Op tafel een kaars lichtje, Licht van warmte en hoop.

Twee dagen zijn reeds voorbij. De tijd die ik nodig had om mezelf terug te vinden, pijn te verwerken, inzicht te krijgen in het gebeuren bij mezelf en het waarom van deze herhaling, in ontmoeting gaan diep in mij.

Een menselijk ‘ontploffing’ die ervoor zorgde dat ik in een gelijkaardige huiselijke situatie terechtkwam van vele jaren geleden. Waarin angst, onwaarheden, agressiviteit, machtsmisbruik, bemoeizucht, niet respecteren, niet opnemen van eigen verantwoordelijkheden, en in een rol te stappen die niet tot de persoon hoort… aan de orde was. Waar ik noodgedwongen en toe gedwongen ’s avonds op straat stond.
Gelukkig opende’ s avonds nog een deur waar gehoor was zonder oordeel en waar mijn pijn tot rust kon komen die de naam draagt ” tHemelke’.

Na een goede nachtrust ben ik terug op stap gegaan. De regen in. Ik liet het van mij afregenen. Af en toe kwamen beelden terug voor mij ogen. Ik kreeg ze niet weg. Wanneer ik ’s avonds in een open en hartelijke thuis bij Rita terechtkwam, keek ik naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht was getekend, mijn ogen lagen diep, een gesloten blik.

Een hartverwarmende e-mail van iemand die ik in Taize ontmoette, rinkelende telefoon van een vriendin, omarmend warm gebaar… brachten mij stilletjes terug bij het ‘Nu’ bij Mezelf.

Als ik alles op een afstand bekijk.
Ik heb mijn eigen innerlijk stem niet gevolgd die me kwam vertellen dat het niet goed voelde om een dag vroeger aan te komen in mijn ouderlijke thuis. Ik was echter zo blij om er aan tekomen.
Ik heb niet geluisterd naar mijn gevoel die zei ‘het voelt hier niet goed’ waar ik toch heb gebleven omdat ik dacht na 8 maand dat ik krachtig genoeg was om wat ik geleerd had in de praktijk te zetten. Maw. Ik heb geen zorg gedragen voor mijn hart. Want ook het hart kent grenzen. Niet door het afsluiten of er een muur rond te zetten. Wel door de keuze te maken om er zorg voor te dragen.
Heb ik schuld of draag ik hier spijt omdat ik mijn eigen intuïtie en gevoel niet heb gevolgd. Had de situatie vermeden kunnen misschien wel, dan was hij echter op een andere moment voorgeschoteld geweest.
Ik ben dankbaar, dankbaar voor wat ik heb gezien, gevoeld, de herhaling… dit bracht me een stuk verder en bracht vrijheid met zich mee.

Op zeven dagen van ‘thuis’ te mogen en kunnen aankomen, het kunnen aanvaarden dat wat mijn ‘thuis’ was, mijn thuis nooit is geweest. Mijn ‘thuis’ ligt daar … In Mij.

België

Het voelt wat vreemd. Plots komt het eind van deze tocht zo dichtbij.
Ik ben op amper 24 km verwijderd van de Franse-Belgische grens.
Terwijl ik in de straten van Lille wandel komt mijn denken me even de realiteit voor ogen duwen… De bomen, aarde, bladeren, vogels… hebben plaats gemaakt voor beton, wagen, steen.

‘Hey Jasmine… laat je niet in de maling nemen. Je voelt je goed daar waar je bent. En je goed gevoel hangt niet vast aan je omgeving wel aan de manier van zien. Blijf bij jezelf, blijf bij jezelf….’ kwestie van even in conversatie te gaan met mezelf 😊
In een mum van tijd veranderd de realiteit terug in iets aangenaams.

Verder in de straten neem ik de tijd om te zien en gewaar te worden. De reuzenrad en kerstboom staat al gemonteerd en vult’ la place’.
Ik zie mensen die elkander kruisen en elkander niet aankijken. Iemand die een koppel aanspreekt en om eten vraagt, zij negeren hem kompleet. Mensen die op straat zitten te bedelen en vragen naar een restaurant bon. Aan de vensters, grote stickers ‘Black friday’. Ook hier vliegen de prijzen omhoog. Van €1,70 naar een verdubbelde prijs voor één koffie. Waar eten, en dan nog maar een eenvoudig broodje plots een luxueus product is geworden. Mensen je voorbij wandelen hoofd naar beneden in een telefoon en zelfs niet zien dat een tegenligger afkomt.

Ik stop aan een broodkraampje. De broodjes liggen te lonken. Hmm, heb ik werkelijk honger of is het eerder gewoon zin in. Ik bestel iets… ik kom eigenlijk pas van tafel. Ik draai me om. “Vous avez envie après un café ?” De bedelende man knikt. Een ontbijt voor een bedelaar.
Ik verlaat de stad met zijn overbodige luxueuze winkels, die straks zullen vollopen. Terwijl daar op een paar kilometer wordt gemanifesteerd omdat het leven duurder is geworden. Maar waar ik op een deel van de wereld leef die niet meer weet wat duurzaamheid, kwaliteit van het leven is en de mens is.

Ik verlaat Lille langs le Canal de la Deule richting Wervik. De rode bakstenen van het noorden zijn zichtbaar. Een goed gevoel. Nooit gedacht dat een baksteen mij dit zou kunnen brengen. De typische kleine huisjes van het Vlaamse platteland, een zwarte geschilderde boord, een witte muur en donkere luikjes. Le Plat Pays. Via een vernieuwde brug ‘de Vredesbrug’ steek ik de grens over. Op zes kilometer van mijn ouderlijke thuis. Het is nog niet donker. Wat doe ik… even twijfel… een dag vroeger dan afgesproken. Ik stap door zal hen verrassen. Ik zie er naar uit hen terug te zien.

Ik bel aan. De deur gaat open. “Bonsoir monsieur, je suis…” en zo gaat mijn zin verder zoals ik deed aan de zoveel andere deuren. “jahh…”, hoor ik. De courante verwelkoming ten huize ’13’. Ik stap verder… “kzage juste da ge in Wervik woas”, mijn moeder met de telefoon in haar handen. Enthousiasme, hartelijkheid… Waar… Hmmm. Ik voel hier spanning en zie beelden zonder klank. Een open verbinding is moeilijk … Ik laat het voor wat het is en laat bij hen wat van hen is. De nacht zal rust brengen. De avond brengen we door voor de tv.

Uitwerking ‘de buizerd’

Zoals jullie al hebben kunnen lezen zal ik in 2019 een ‘pelgrimshuis’ (plaats nog onbekend) oprichten.

Eén van de aktiviteiten is het uitwerken van de pelgrimstocht ‘De buizerd’ in België die alle Sint-Jacobskerken verbind.

Bij het uitwerken komt veel bij kijken oa.
– GPS track op punt stellen
– opzoek gaan naar overnachting, eetgelegenheden (accomodatie)
– contact nemen met de gemeentes
– signalisatie
– uitwerken plan
– brochure in elkaar steken
– onderhouden weg

Ik ben dan ook opzoek naar gemotiveerde enthousiaste mensen om dit samen uit te werken en op te bouwen.

Heb je de tijd en ruimte… Wens je een taak op je te nemen of eerder af en toe een handje helpen…
Zin om samen in een groepje dit project uit te werken… Heb je zelf nog invullingen welkom.

Zin om samen op weg te gaan…

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten.
Eerste samenkomem voorzien februari 2019.

Interesse neem contact via jasmine.debels@gmail.com