Spiegels

Centre de partage — Avioth

Vier uur in de morgen… Klaar wakker. Nieuwe maan. Duidelijkheden over een huiselijke situaties komen de één na de ander naar me toe… een klare geest…

Terug in Avioth. Hoewel er wat tweestrijd aanwezig was om te komen, kon ik niet anders dan in vertrouwen, de duw in mijn rug te volgen.

Toen ik hier voor de eerste keer kwam, ondertussen 4 maand geleden, waren me een paar dingen opgevallen.
Een man, D. leek op 2 druppels water op mijn jongste broer. Op een zondag namiddag stond D. achter me te telefoneren – het was net de stem van mijn vader – toen ik hoorde dat hij belde met zijn zoon, genaamd naar de naam van mijn jongste broer, hmmm, vond ik het best frappant.

Iets kwam de kop opsteken. Zo gaat dit in het leven, ook al is er geen contact met de een of de ander. Vroeg of laat komt de spiegel ergens wel tevoorschijn om je nog even te laten zien of je gegroeid bent of niet.
Dat ook mijn vader hier in vermengd zit, is niet vreemd en kan ik al heel snel de link leggen naar mijn vorige pelgrimstocht en het terug vinden van mijn tante, (vaders zus) na meer dan 30 jaar niet te hebben mogen zien.
Een herhaling had zich voorgedaan. Broer versus zus. Met als thema grensoverschrijdend gedrag, manipulatie, chantage.. angst. En moeder versus zoon/dochter. Met als thema ongeloof, eigenbelang, wegduwen.

Lap, het zat onmiddellijk recht in de roos en dit al op de tweede dag. Niet enkel was er de spiegel vader/zoon, een nieuwe vrouw is aanwezig V, die mij de moeder spiegeld.
Een levende familie opstelling. Boeiend.

Even kwam angst om de hoek. Toen D. me zei op een bepaalde toonhoogte “Jasmine, tu le sait, hein.”, na dat ik als medebewoonster V. had gevraagd om haar slaapzak in haar kamer te plaatsen – in het huis wonen is niet te vergelijken met het huren van één van de cabanes, daar zit je privé. Hier wordt je soms met verschillende problematieken geconfronteerd: verslaving, mensen zonder papieren, mensen die heel zwaar gekwetst geweest zijn in het verleden, incest, pooiers….
Er zijn duidelijke afspraken in het huis en er word gevraagd naar co-verantwoordelijkheid –
“Je sais qoui ?”, antwoord ik terug. Zijn zin kwam out of the blues. “Jasmine, attention, hein”, met wenkbrauwen naar boven getrokken en een fronsend voorhoofd en een wat schuin draaiend hoofd. Het was duidelijk dat mijn vragen niet welgekome waren. “Attention, à qoui ?”
Waw, wat een verandering die voelbaar was bij mezelf. Ik bleef staan. Recht en krachtig, zonder angst, zonder weerstand.
D. kreeg geen verdere voeding, redder zijn van V. werd overbodig en vertrok. En zelf van binnen voelde ik een bevrijding en door in mijn eigen verantwoordelijkheid te gaan staan, te vertrouwen kreeg angst en bedreiging geen verdere kans.

Ook V. brengt me spiegels. Op een avond zie ik V. naar le ‘Fruitier’ gaan en komt terug met een ijsje. Heel snel gaat ze richting de openhaard, gooit het papier erin. Draait zich om zodat het niet zichtbaar is dat ze een ijsje in de hand heeft. (de maaltijden mogen enkel gebruikt tijdens de daarvoor voorziene uren, rantsoeneren is hier uit noodzaak). V. verlaat de ruimte en gaat naar haar kamer.
Ik voel dat deze beweging van V. me triggert en deed me zoveel jaren terug gooien in de tijd.

Als kind vroeg ik soms om chocolade. Soms kregen we als antwoord dat er geen was, om dan toch waar te nemen bij valavond dat mijn moeder, terwijl ze de dagelijkse kassarekeningen telde, stiekem chocolade uit haar handtas haalde en at. Ik zat in de zetel toen ik dit zag en herinner me dat ik dit als kind niet juist vond. Soms durfde ik reageren, en kreeg ik onder mijn voeten of was het geen waar wat ik zag. Het vertrouwen kreeg een deuk.
Andere keren stelde ik dan een vraag (ik omzeilde mijn rechtstreeks reageren door de mogelijkse gevolgen) – antwoorden was natuurlijk moeilijk wanneer men iets te verbergen had in de mond, dit deed ik in de hoop om er zich bewust van te worden.

Toen V. terug kwam zei ik, “il étais bon le chocolat ?”. Ik werd niet alleen terug in de tijd gegooid, ik stelde ook hetzelfde gedrag.
En hier voelde iets in mijn lijf anders dan toen, er voelde iets niet ok. Ik kon het niet onmiddellijk plaatsen en vroeg ”s nachts om raad.
De nacht bracht raad.
Er waren twee dingen. Dankzij die situatie werd ik me bewust welk gevoel ik erbij had als kind nl. onrechtvaardigheid, bedrog. .
In het Nu, door mijn vraag- il étais bon le chocolat ?”- had ik V. in een ongemakkelijke positie geduwd in ons contact. Haar alertheid, ongemak werd groter. Mijn gedrag was niet goed te keuren. Dit had ik niet te doen. Door de bewustwording in deze situatie werd ik bewust dat er zich iets had getransformeerd in mezelf. En besefte dat wat ik zag bij de ander, de onvrede die ik erbij voelde niet de reden was van mijn gedachten in het NU.

Ondertussen ben ik opgestaan. Brrr, ik trotseer de koude in de gang en ga naar de keuken. Midden in de nacht, iedereen slaapt. Alle lichten branden nog. Ik leg nog een dikke houtblok op het vuur. En verkies al snel om terug onder mijn dons te kruipen. Ik slaap terug in voor een paar uurtjes.

Deze namiddag in de vergadering kon ik dit verhaal in groep delen tijdens le ‘temps de parole’….
“V. , j’ai a m’excuse auprès de toi… Je m’excuse pour me comportement, car c’était injuste. Et aussi je me pardonne à moi même.”(Wat niet wil zeggen dat hier iemand schuld heeft. Ik weet alleen niet welk andere woord te gebruiken. Het gaat hem vooral om verantwoordelijkheid op te nemen.) Het werd stil in de ruimte. Mijn vergiffenis bracht een korte deugddoende vloed aan tranen. Liefde was voelbaar.

Dankbaarheid om wie V. is en dat ze mij die spiegel bracht. En dankbaar om dit huis en haar waarden.

De dag sluit zich met een prachtige zonsondergang. Na een dag vol-zon en gure koele wind. Een gezellig samenZijn rond de tafel met kop thee, bij de warme haardvuur.

Gewaarworden/bewustzijn

img_20190817_1111598030672113332774399.jpg

Een brede straat… een tram… af en toe wandelt me iemand tegemoet. Hoewel ik heel rustig – lichamelijk en mentaal – de weg ben opgegaan word ik gewaar dat er een spanning ontstaat hoog in de buik, mijn keel komt vast te zitten een stikkend gevoel. Een teveel aan prikkels komt me tegemoet.
… Mijn denken, mijn hoofd, mijn gedachten, mijn ego…één iets, is voldoende om mijn hersenen in volle aktie te brengen waaruit onrust ontstaat en mijn lijf net op die bepaalde plaatsen komt vast te zitten…. Ook besef ik dat het een vorm van ontsnappen is, waar ik nog geen duidelijkheid op heb voor wat… Ik vertrouw dat de tijd erkomt.

‘Hmmm, Jasmine, is er nu ergens weerstand in je aanwezig. Zijn er nu emoties die je de vrije loop niet wil geven. Welke gevoelens zijn aanwezig…’, gaat door meheen.
Veel vragen, ik laat ze los en focus me in het Nu op mijn gewaarwordingen zodat mijn denken wat minder in overactiviteit gaat en rust kan krijgen.

‘Komaan Jasmine… Je gaat er niet op in. Je zal de saboteur geen voeding geven. Je stapt niet in weerstand. Je laat zijn en geeft er geen aandacht aan, want dan krijgt de saboteur wat hij kent en nodig heeft…
In zachtheid probeer ik ermee om te gaan, zonder te strijden, zonder er mijn tanden in zetten, zonder mijn hersenen het zwijgen op te leggen want dan ga ik mijn hersenen vanuit dezelfde energie benaderen zoals ze in aktie geschoten zijn, in overleving…. vanuit een mannelijke energie, een hardheid, mijn ratio, het begrijpen.

Ik word gewaar wat verder in mijn lijf gebeurt. Ik focus me op mijn buik… en begin mijn mond lichtjes te openen zodat ik gemakkelijker naar een vrije diepe ademhaling kan gaan. Ik ontspan mijn kaken. Terwijl ik aandacht geef aan mijn lichaam en de gewaarwordingen… terwijl ik in zachtheid aanwezig blijf met wat is, word ik me bewust dat er een verandering gaande is in mijn denken. Mijn gedachten vervagen en worden zachter.
Door een bewustzijn op mijn hersenen en mijn focus te verleggen op mijn gewaarwordingen.
Door mijn denken niet vanuit een oude/harde mannelijke energie te benaderen door het zwijgen op leggen, en terzelfde tijd een benadering/beweging vertrekkend vanuit mijn gewaarwordingen (aanwezig onder de emotie), het vrouwelijke, kan er een verbinding ontstaat tussen beiden via het bewustzijn.

Niet enkel mijn hoofd krijgt meer ruimte en wordt rustig, ook mijn lichaam voel ik in ontspanning gaan. Mijn keel krijgt ruimte waardoor ik beter kan slikken. Mijn diafragma, middenrif ontspant waardoor de druk op mijn plexus afneemt. Ik voel een vertikale beweging, énergie ontstaan. Ik kan zakken in mijn onderbuik, ik voel aktiviteit in mijn bekken. Ik ontspan. Zachtheid is aanwezig.
Het bewustzijn heeft ervoor gezorgd dat het vrouwelijk en de mannelijk energie zich konden verenigen.

Door die beweging te doen, door de bewustwording, herinner ik me dat wat nu al bijna een maand aanwezig is in mijn lijf en terug aan de oppervlakte is gekomen na een hevige trigger waarin mijn lijf in een hevige blokkade is gegaan (ter hoogte van de Plexus was het alsof er met een guillotine mijn lijf dwarsdoor werd gesneden wat onmiddellijk ervoor gezorgd heeft dat mijn levensenergie werd afgesneden en ik niet meer kon ademen), er een gekend patroon, overlevingstrategie is komen opdagen… nl. in het mentale gaan om niet te moeten gaan voelen. Zo ontsnapte ik als kind aan wat ik hoorde, zag en voelde, aan de snelheid en het teveel beweging rond meheen.
Alleen nu, heeft alles zo een proportie aangenomen, door opstapeling door de jaren heen… dat wat aanwezig is, in mijn lichaam, geest en ziel uitput… en het gevoel had dat het bijna op een punt van explosie stond en uit zijn voegen zou gaan barsten.

Van waaruit is die overlevingstrategie ontstaan… Een emotie die zeker geen plaats kreeg in het gezin, was verdriet… al heel snel werd het zwijgen opgelegd en kreeg het geen kans op leven en werd de emoties verpletterd met agressiviteit en kwaadheid. De pijn stapelde zich op en verankerde zich diep in mijn lichaam.
En telkens slikte ik mijn verdriet in, niet vreemd dat ik nu voel alsof ik ga stikken. Hmm, genoeg met inslikken.
Verdriet stond synoniem aan zwakte, negativiteit en zelfs verwijt, dit zal voor velen niet onbekend zijn komende vanuit een patriarchale maatschappij, structuur, waar het mentale/het mannelijke overheerste op het vrouwelijke, de emotie.
Verdriet… verdriet mocht er niet zijn. Een emotie, een vibratie die helend kan werken wanneer je ze toelaat en die iets komt vertellen, laten we ze niet onderdrukken.

En dit is het antwoord op mijn vraag…
Opgehoopt verdriet is aanwezig en zoekt zijn uitweg… Het verdriet op zich doet geen pijn, wel het tegenhouden, het onderdrukken. De laatste week voel ik me zo fragiel dat ik heel snel in die emotie ga.
Een ontroering, iets moois, geraakt worden op hartniveau… In mijn lichaam ontstaan fissuren waardoor het heen kan… eindelijk… nog eventjes… en dan er volledig doorheen…
In mijn verbeelding is het alsof op die plaats bloemen ontkiemen en kleur, lucht, leven komt brengen aan mijn leven. Waaruit mijn zaadjes die diep in mijn buik liggen kunnen gaan bloeien.

Bevrijding

img_20180213_2045471466033110.jpg

De weg naar bevrijding is dit een eeuwige weg of heeft deze een eindmeet…gaat erdoor meheen.
Wie weet komt een antwoord wel nooit op deze vraag…

Wat wel is dat durf en moed nodig zijn om jezelf in de spiegel te kijken en om terzelfdetijd in die onvoorwaardelijke liefde te blijven staan zonder jezelf te verloochenen. Onvoorwaardelijk lief hebben niet enkel naar de ander, ook naar mezelf.

Het gaat voor mij niet om je te bevrijden van de ander, wel zorg te dragen voor jezelf en je te bevrijden van wat in jezelf aanwezig is en leeft.   De rest volgt dan vanzelf. Je kan de ander zien als een pion in je leven die je de kans komt brengen diepe stukken in jezelf te transformeren.
Wat niet wil niet zeggen dat je je moet wegcijferen of aanvaarden wat de ander je brengt. Grenzen stellen is belangrijk. Wat gisteren was kan ik niet veranderen, wel kan ik vandaag keuzes maken. De keuze om me te laten respecteren.

Nog altijd als kind en zus van…hoop ik hen te mogen zien groeien naar ruimte waar wraak, manipulatie, macht, jaloersheid… mag omgetoverd worden in Liefde. Waar de vrouw een plaats mag krijgen in gelijkwaardigheid en met respect wordt benaderd. Of is dit een illusie geworden!  Ik kan me niet inbeelden dat je hier gelukkig van wordt om duister te handelen. Integendeel.
De mogelijkheid te kunnen zien wat achter  handelingen schuilt en vanwaar ze komen, bracht  me de moed om telkens verder te doen.
Alleen roept mijn lijf en ziel om zelfzorg.

De machteloosheid bracht me naar ‘niet begrijpen’, nadien kwaadheid en grenzen stellen. We zijn een week verder. Mijn lichaam brengt me duidelijke signalen. Verschillende angsten zijn de kop komen opsteken. Oude pijnen, oeroude patronen … schrik om wanneer ik door wraak, agressie wordt benaderd er een gelijkaardig stukje in mij wordt geraakt, een oerinstinct die  mezelf gaat beschermen. Schrik dat dit stukje dezelfde weg zou kunnen opgaan als wat ik al zo vaak in mijn leven heb gezien en gehoord. Ook al ben ik me bewust dat mijn kracht en bewustzijn groot genoeg zijn om te vertrouwen.
Misschien wordt het tijd om het te aanvaarden en te healen.
Angst om te durven mijn eigen leven te gaan leiden omwille van de reacties die zouden kunnen afkomen en waardoor ik het gevoel krijg dat ik hen in de steek laat.

Mijn leven is de grote wereld intrekken in ontmoeting gaan met anderen en gewoon ‘Zijn’. Daar verlang ik naar. Waar wederzijds respect, warmte, vertrouwen en authenticiteit mag zijn. Mijn leven te delen met mensen die gelijke waarden hebben. Een leven in ‘Liefde’ . Het is tijd om die stap te zetten en me los te maken van gedragingen die ik niet wens en uitspraken (echo’s) uit mijn hoofd te krijgen.

Van jezelf leren houden

Sterren

Van jezelf leren houden!

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
begreep ik dat ik steeds weer en bij iedere gelegenheid,
op het juiste moment en de juiste plaats ben.
Dat alles wat gebeurt goed is.
Vanaf dat moment heb ik rust.
Nu weet ik dat men dat VERTROUWEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
kon ik accepteren dat emotionele pijn en lijden
slechts waarschuwingen voor me zijn,
dat ik niet mijn waarheid leef.
Nu weet ik dat men dat AUTHENTICITEIT noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik ermee opgehouden naar een ander,
beter leven te verlangen.
Ik kon zien dat alles om me heen een uitnodiging is om te groeien.
Nu weet ik dat men dat RIJPEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik er mee opgehouden mezelf van mijn vrije tijd te beroven.
Ik ben opgehouden met het bedenken van geweldige projecten voor de toekomst.
Nu doe ik slechts wat me vreugde en plezier brengt,
waar ik van hou en wat mijn hart blij maakt.
Op mijn manier en in mijn eigen tempo.
Nu weet ik dat men dat EERLIJKHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
heb ik me bevrijd van alles dat niet gezond voor me was.
Van eten, mensen, dingen en situaties, van alles
dat me steeds maar weer naar beneden trok, weg van mezelf.
In eerste instantie noemde ik dat gezond egoïsme,
nu weet ik dat het ZELFLIEFDE is.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik gestopt met altijd gelijk willen hebben.
Daardoor heb ik me steeds minder geïrriteerd.
Nu weet ik dat men dat NEDERIGHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
heb ik geweigerd nog langer in het verleden te leven
en me zorgen te maken om de toekomst.
Nu leef ik alleen nog maar in het ogenblik, daar waar alles gebeurt.
Zo leef ik op dit moment iedere dag en noem het BEWUST ZIJN.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
begreep ik dat mijn denken me klein en ziek kan maken.
Op het moment dat ik mijn hart liet spreken…
werd mijn verstand, mijn denken, een belangrijke partner.
Deze verbinding noem ik DE WIJSHEID VAN HET HART.

We hoeven niet bang te zijn ons bloot te geven.
Ook hoeven we geen conflicten met onszelf en anderen te vrezen:
zelfs sterren botsen weleens op elkaar en juist daardoor
ontstaan er ook weer nieuwe… (‘sterren’)

Nu weet ik: DAT IS HET LEVEN….
Charlie Chaplin