De Cistus

Ik verlaat Córdoba richting Cerro Muriano.
Luidende klokken brengen me richting een Santa Clara convent. De prachtige handgeschilderde grondtegels hebben hun émail verloren door de jaren heen. Zusters komen één voor één de kerk binnen. Een donker bruin lang kleed, wit koord en een zwart kapje op. Nog voor de viering begint, verlaat ik de ruimte.
Langsheen de Sint-Jacobskerk, Maria-Magdalena kerk. Allen gesloten. En sedert het begin van deze tocht zijn de meeste kerken gesloten. Uitstervend of beschermend of beiden.
Het centrum verlatend valt het me op telkens te zien hoe de straten er verloederd bij liggen. Hoe muren en winkel luiken volgekladerd worden met graffiti.

De weg neemt me mee door een terug ander landschap. Rotsachtig, veel groen. De bomen met hun grillige vormen. Op de middag komt de zon tevoorschijn na een frisse ochtend.

Ik geniet na en is ook voelbaar hoe deugddoend de 2 daagse rust me bracht. In een volledig ontspanning.
Het valt me op hoe verruimend mijn zintuigen zijn.
Af en toe hou ik even een pauze om te zien rond me, te luisteren…
In de verte zijn de bellen van de schapen hoorbaar, vogels, de wind, rond zwevende vliegen, de bijen.

Een klimmende weg die ik moeiteloos bewandel, geflankeerd door Helianthenum of ook wel zonneroosje genoemd en Lavendula stoechas of vlinderlavendel.

Op een bepaald moment sta ik stil en ben ik gewaar hoe zalig het voelt om te Zijn. Om de balans gewaar te worden in mijn vertikale en horizontale as, in en rond me.
Voor me een veld met olijfbomen, niet zoals de vorige dagen waar er werd gekweekt, maar eerder een immense grote tuin in zijn volle rust en puurheid.

Twee stammen trekken mijn aandacht. Het lijkt op een dansende boom. De één armen/takken breed, de ander hoger. Alsof ze een cirkel beweging aan het maken zijn en in elkander opgaan. Een harmonieus geheel.
Ik nader de boom. De twee stammen komen uit één wortel. Ze zijn één, in harmonie. En op een of ander manier brengt deze olijfboom me naar man en vrouw. Naar de creatie van de mens… komen we niet allen uit die één en zelfde wortel. Waar we dansend in harmonie, in balans, het leven zouden kunnen dansen.

Wat geniet ik van de vergezichten. Van de Liefde te beleven met het leven.

Op een gegeven moment komt er een niet onbekende krachtige geur naar me toe. Ik probeer te achterhalen van waar het komt. De Cistus ladanifer. Hier en daar staat een bloem in bloei. Maar de geur komt vooral van de struik zelf.
De geur komt zo krachtig binnen, dat ik gewaar wordt dat het iets vrij maakt. Een emotie komt los, ik probeer in overgave te gaan. Open mijn longen, adem diep in en probeer alles rustig te laten gebeuren. Het is iets kenbaar en niet de eerste keer dat het mij overkomt. Hoe kan ik het verwoorden… iedere keer wanneer ik dit gewaar wordt, voelt het ‘te groot’ aan, alsof ik het niet aan kan of zou kunnen dragen. Het voelt als iets die geboren wil worden… en toch is er iets die me tegenhoud… Ik besef dat er een angst aanwezig is. Ik niet durf. Angst voor wat… Ik kan er niet bij.
Alsof ik binnenin een enorme behoefte heb om te gaan roepen en terzelfde tijd iets zou willen baren…
Ik ween… niet van verdriet… gewoon iets heel oud aanvoelend.
Ik draai me om en zou willen op mijn stappen terug keren, om terug naar die plaats te gaan en proberen in volledige overgave te gaan. ‘Neen, Jasmine’… het moment is er nog niet…. gaat door meheen. Welk moment. Ik stap verder en vraag hulp hierin, dat ik hierin mag vergezeld worden.

Na nog een prachtig stuk natuur, met een paar krachtplaatsen eindig ik in Cerro Muriano.

Wens

Mezquita Córdoba

Het ontwaken in een Hostal met een klas jong adolescenten, hmmm, niet zo evident om er rust te bewaren.

Ik maak me klaar om de Mezquita te gaan bezoeken. Vroeg in de morgen en voor de misdienst is er geen entrée te betalen. Best wel goed meegenomen en lief van de man aan de receptie om me hiervan op de hoogte te brengen.

De deuren gaan open. Ik herinner me dat ik hier 25 jaar geleden voor de eerste keer kwam. Mijn ogen konden het niet allemaal waarnemen, ik werd toen overdonderend. Een moskee in een kerk, een kathedraal in een moskee… zo werd het in het verleden opgebouwd. Hoe het gebeurde of hoe men eraan kwam laat ik graag ‘buiten’.
Een fascinerend gebouw. Het samenspel tussen de twee is prachtig. De architectuur, de kunst. De zovelen handenarbeid, het waren grote kunstenaars.
Ik floreer tussen de zuilen tot ik aan de kapel van het Heilig sacrament kom. Een dame is aan het poetsen. Een deur naar buiten staat open. ‘Och!’ , terug denkend aan de gebeurtenis van gisterenavond. De muur aan de Oostzijde. Ik wandel verder de muur af, na de kapel van het Sacrament. Een volgende kapel. Op het hekken staat geschreven ‘Santa Maria Magdalena y Asunción’.
Ik voel een innerlijke glimlach. In dankbaarheid.

Gisteren avond kwam ik onverwachts in een doorlopend straatje terecht ‘Banos Arabes de Cordoba’. Daar mag ik nu gaan van genieten!
Een man verwelkomt me, met een badhanddoek, badpak en teen slippers.
Op de binnenpatio een eerste bad, het zoutbad.
Ik wandel onder de eerste arcadeboog , langs een fluweel overgordijn.
Een karmozijnrode ruimte met aan beide florale Moorse stuc. Het water een koloniaal/turquoise blauw. Drie arcade bogen. Een waterspuwer. Mijn ogen dienen zich wat te wennen aan de donkere omgeving.
Ik stap het warm waterbad in en laat zachtjes mijn lichaam onderdompelen in deze voor mij niet onbekend voelende ruimte. Veruimende emoties komen los. Plots ben ik omringd met vele andere vrouwen, op mijn huid een lang tuniek in natuurkleurige stof kleeft wat op mijn huid en laat mijn lichaamssilhouet zien. Lange haren liggen wat nonchalant op mijn schouder. Ik sluit even mijn ogen, open ze opnieuw. Het beeld vervaagd.
Ik haal diep adem… Zucht.

Na een hotbad en koudbad, een zoutbad waar ik me in volle overgave in neerleg. Kijkend naar de witte wolkjes die voorbij komen, laat ik mijn lichaam langzaam drijven.
Hoewel ik niet zou willen sterven in water, uit schrik te verdrinken, maar heen gaan in een zoutwarmwater bad naakt liggend in overgave op deze manier… zou wel een wens kunnen zijn. Zou wel kunnen… neen, Een wens.

Cordoba

Santa Cruz… gisterenavond vroeg ik me af ‘wat doe ik hier?’. Een niet uitgeruste nachtrust haalde me uit bed.
De kilometers die voor mij liggen vandaag kunnen niet opgesplitst worden… geen dorpen ‘between’, geen wagens die er voorbij komen. De andere optie is een drukke snelweg om wat minder kilometers te nemen. Uiteindelijk kies ik ervoor om maximaal tijd te benutten in Córdoba en nam de hedendaagse ‘ezel’, de bus.
Vóór mijn aankomst in Córdoba vliegen wel honderden roofvogels in de lucht. Bijna ongeloofwaardig.

Twee dagen rust staan me te wachten. Het is zon-dag en dit zal ik nu eens ten volle in acht nemen.

Oranje bloesems beginnen hun eerste parfum te verspreiden in de straten van de stad. Amai, wat zal dit zijn eenmaal de witte bloemknopjes volledig zullen open springen.

De stad ontwaakt. Terwijl ik op mijn sandalen loop, zijn velen nog in wintertenue en de blikken naar mij voeten spreken soms boekdelen, ook al begrijp ik de taal niet. En mijn voeten… wat zijn ze blij de vrijheid te voelen.
Witte duiven in de parken vliegen massaal naar de voeding die voor hen wordt uitgestrooid.
Een pluizig dier, mij onbekend maakt een dutje in de ruïne van de enorme waterrad langs de Rio Guadalquivir.
De vijgen boom laat zijn nieuw kleed zien… De vruchten zullen voor de pelgrims zijn in het najaar.

Gisteren kwam een indringerige persoon via een privé bericht onder de noemer van ‘Licht en Liefde’, mij vertellen dat ik verkeerd ben, gedoctrineerd, niet bewust in het leven sta, niet in het NU leef, het Licht niet ken… en zo verder.. .. omdat ik ergens zou gereageerd hebben op een beeld van de Aertsengel Michaël.
De vrouw ging ervan uit dat ik voor de oorlog ben omdat het beeld die zijzelf toonde/ziet van de aertsengel een mes in zijn handen heeft en de duivel onder zijn voeten.
De dame sprak de ‘waarheid’, plaatste zich als bijna ‘de juiste’, noemde me ‘lieve schat’ en terzelfde tijd probeerde de dame in kwestie me voortdurend van iets te overhalen…

De situatie doet me wat denken aan – en een gelijkaardige gewaarwording als toen in Italië, toen iemand zei dat ik de duivel was.
Het voelde als iemand die me kwam uitdagen… in Liefde blijf ik staan, in Liefde zal ik blijven staan.
Best wel uitdagende tijden als je het me vraagt.

Langs één van de muren waar de Puerto de Almodovar is, staat een beeld van ‘Abu Al Walid Muhammad ibn ruchd. Averroes- filosoof, medico’ . Geboren in Córdoba 1126 overleden in Marrakech 1198. De beide steden waar ik me thuis voel.
Ik bezoek de ‘Casa Sefarad’ en zijn synagoge. Of Sepharade – Joods-Spaans.
Amai, de tijden van de Middeleeuwse Inquisitie, die officieel ontstaan is om een eenheid te creëeren. Welke eenheid?! Toch niet deze van het hart.
Catharen, de tempeliers en nog zoveel anderen werden vervolgd.
En dan was er de Moderne inquisitie genaamd, deze van Spanje. Waar het model van samenleven tussen Christenen, Musulman en joden werd weggevaagd.
Terwijl, wie je ook bent, met welke religie ook, welke strekking ook of hoe je in het leven staat gelovig, atheïst…. Het Hart is de essentie van alles en iedereen.

Ik kom aan in mijn volgende kamer ‘3’. Net naast de Mezquita. Een fijne hostal met een patio en Moorse zeliges.

Het blauwe uurtje komt eraan, tijd voor een avondwandeling.
Voor één van de poorten van de Mezquita sta ik tegen een muur geleund. Ik blijf er een eindje staan… mensen komen en gaan.
Plots hoor ik een gezang waarin het woord ‘Libertad’ komt. Niet in een Spaans deuntje maar als een Muezin die het gebed uitroept. Het voelt wat bizar aan en iets van niet in het NU.
Ik geraak niet weg van de tempel… Euh, de Mezquita. Zo voelt het. En heel bizar… Het is alsof ik in Jeruzalem zou kunnen staan…
Wat ik hier gewaar word is gelijkaardig als toen, in de Basiliek van de Aertsengel Michaël in Pavia. Een zacht ‘klimaat’, als een thuiskomen. Benieuwd wat er rond of achter deze deur-muur schuilt van deze Oostgevel.