Chambéry

 

img_20181004_220955850549270928023389.jpg

 

img_20181005_1325383675764990628243968.jpg

Zes uur in de morgen… Mijn lichaam wordt wakker… Een zacht liefdevolle Zijn is voelbaar over en in gans mijn lijf. Als een waterstroom die me wiegt… Een zacht ontwaken… lichaam strelend…Onvoorwaardelijk

Ik open de deur van de woonkamer. Een tafel staat keurig gedekt, een verrassing, een verwennerij. Samen met Micheline neem ik het ontbijt. Pas in de late voormiddag nemen we afscheid.

img_20181005_1326086970996092586961208.jpg

img_20181005_1326265897470360742478941.jpg

img_20181005_1327053301572076516092220.jpg

img_20181005_1326471487824600180538170.jpg

Zalig wanneer ik iedere dag mag ontwaken en de dag mag plukken in rust… Carpe Diem. Wanneer mijn lichaam de tijd aangeeft en ik deze volg. Zonder dat het denken me in stress steekt. Zonder moeten, en toch een zekere structuur inzit, de structuur die de natuur meevolgt.
Geen moeten om nergens aan te komen, want ik hoef niets te bereiken.
Waar mijn doel niet ver voor mij ligt, wel gewoon daar waar ik ben, daar in het nu. Soms zegt men me ‘je hebt toch een doel’. Ja, je zou kunnen zeggen mijn doel is aankomen in Mont St Michèle, alleen hou ik me daar niet vast, kan ik het loslaten want diep van binnen weet ik dat ik daar zal aankomen. Vertrouwen in mijn kunnen. Mezelf bevrijden van alle systemen waar een mens zich kan aan vastklampen uit angst. Mezelf bevrijden van ‘we moeten iets doen, of ge moet toch ern doel hebben’… ja, natuurlijk ‘leven en gewoon Zijn, dan ben je altijd daar waar je mag zijn.
Waarom zou ik me bezig houden met het doel ver voor mij en hierdoor zoveel waardevols in het nu aan me laten voorbij gaan. Waarom zou ik me bezig houden met morgen en daardoor de schoonheid van vandaag naast mij niet zien.

 

 

 

 

Een buizerd, le Milan Royal, een arend… verbonden.
Het landschap veranderd stilletjes aan en ik verwijder me meer en meer van de Alpen, richting het binnenland. Van deze ene vallei in de andere… een slalom tussen de bergen.
Langs een spoorweglijn omgeven door natuur. Via dorpen en kastelen. De voorsteden van Chambéry. Van de ene ontmoeting in de ander. De wijnvelden in. De temperaturen stijgen terug, de eerste sneeuw verdwijnt. Behalve de Mont-Blanc die in mijn rug gelegen is… ligt al een dikke witte laag.

De wijnboeren zijn volop in de ‘vendanges’ . De wereld leikt er verenigd te zijn. Manden vol druiven verdwijnen in een grotekuip.
Ik hoor een motor… Een vliegtuigje… Neen… Een klein rood stipje… Een bosmaaier om onkruid te verwijderen tussen de ontelbare wijnranken.

Van Bernadette en Jean-Luc waar ik ’s morgens op mijn tas een kleine liefdevolle attentie vind met een waardevolle zin die ik met me meedraag ‘ et ne nous laisse pas entrer en tentation’.
Naar Stéphanie, Stephane en Ludevine die zonder twijfel de deuren opent… mij zoals de vele anderen een warm bed en nest aanbieden. En ’s morgens met me meewandelt…

 

 

img_20181005_1331313424593847263263476.jpg

Sedert ik terug in Frankrijk ben worden klaprozen terug zichtbaar… Langs de weg, een reuze stikker op de weg, een inscriptie, schilderijen…

Ik draai me om…en kijk vanwaar ik kom… de avondzon links van me en terwijl ze me warmte brengt… Een diepe zucht… Ben ik dankbaar om de hoeveel diepe lagen al verdwenen zijn en ik dicht bij mijn kern terechtkom. Met een vanzelfsprekendheid en verheugd stap ik verder het leven tegemoet…

Nu zit ik op een terras in het zonnetje…in Chambéry… te genieten van de gesprekken rond mij, mensen die rustig floreren door de straten… Straks komt een vriendin… en… fotografe naar mijn hart op bezoek. Ik ga er dus eventjes tussenuit voor twee dagen… In verbondenheid Jasmine.

img_20181004_221652_042648249163726533849.jpg

Ébloui

img_20181002_0759084096797299826796524.jpg

 

img_20181004_1601261596573482238542656.jpg

 

img_20181004_160213760744935669756853.jpg

Ik verlaat het warme nest van Chantal en remi. Vandaag wandel ik richting Albertville en ga er iemand bezoeken die ik al meer dan dertig jaar niet heb gezien.

Een wittere laag sneeuw is zichtbaar op de bergtoppen boven de 2000m.
Ik kies voor een langere weg in de bergen. In een dorp ga ik op zoek naar een openbaar toilet, niet te vinden. Niet erg, het gemeentehuis dan.

Een boer haalt met zijn traktor dikke boomstronken uit het lager gelegen bos. Aan de andere kant het silhouet van een paard, afgetekend door de zon.

 

 

img_20181004_1603075025602033479269746.jpg

Een houtencabane, een houtstappelplaats…groot genoeg om erin te wonen.

Een man staat in zijn moestuin te praten tegen een andere man. “Bonjour… Beau chalet, elle sert à quoi…” en zo begint een gesprek tussen Fernand, Pierre en mezelf. Van een gesprek volgt een uitnodiging om een glas te drinken en nog voor ik het goed besef zit ik in de keuken een maaltijd te eten in gezelschap van Fernand. Terwijl Anna zijn vrouw met hevige rugpijn gaan rusten is. Fernand is onder de indruk van de ontmoeting. Een hartelijke man. Een goede vriendin van hem, ‘Cecile’ wordt uitgenodigd, ondertussen is het een zoeteinval.
De ene ontmoeting, na de andere. Foto’s worden genomen. “Eh, bhein je n’arrive pas à y croire. Je suis tellement ébloui”, herhaalt Fernand. Ondertussen tikt de klok en zie ik dat ik niet meer op tijd geraak in Albertville. Hi, de eerste vastgelegde afspraak.
Fernand zal me voeren. Ik neem afscheid van deze hartelijke plaats. Bewonder nog eens zijn groot wijnvat en pers… En hup… Auto in.

Aangekomen in Albertville… Opzoek naar ‘la belle étoile’…

Ik draai me om en ja hoor daar wandelt Micheline. Een blij weerzien en ook al zijn er zovelen jaren voorbij gegaan, is het lichaam getekend door de tijd. Het hart en gevoel kent geen tijd.
Fernand haalt wat tomaten uit de wagen voor Micheline. Fernand, “Micheline te passe
un grand bonjour et te remercie beaucoup pour les délicieuse tomates”. Ik neem afscheid van hem… zwaai nog even… weg.

Micheline en ik hebben veel te vertellen, te delen… Een bezoek naar een abdij… Een heerlijk avondmaal… Een deugddoend weerzien.

img_20181004_16034120113443153790390.jpg

 

 

img_20181004_1604254037773259037660376.jpg