Amour

img_20181102_2121176854156424052991896.jpg

Sully-sur-Loire

img_20181102_090456_7507532854554062876240.jpg

img_20181102_0844475493145199641676988.jpg

De harmonieuze kleuren brengen warmte op mijn weg. Aarde rood, zacht oranje, krachtig geel.
Un parfait mariage.
Een mannenstem weerklinkt in de verte, een hond nabij.
De reiger wacht zijn prooi af.
De mens verliest zijn waardigheid.
Geparelde slingers bengelen boven mijn hoofd.
Een spin wacht in haar web.
Een jong hert vergaat tot as. Ook de mol is heengegaan.
De zon verwarmt mijn rug. Noordwaarts.
Mijn mantel verlicht… De naaktheid nabij.
Een vogelverschrikker staat me stoïciens aan te kijken.

img_20181102_2123553446718375988288900.jpg

img_20181102_2159248774431341675825012.jpg

img_20181102_2158453302194698470775902.jpg

 

img_20181102_2200094792064333644248488.jpg

img_20181102_143619_3412528408969567495108.jpg

Het gezang van de monniken roepen me binnen. Abdij van Saint Benoît.
Een baby raakt de huid van de vrouw, de borst, in naaktheid verbonden. De klank van voldoening trilt en brengt vreugde.

Een homeopathie tip bij de apotheek een dankbare en tevreden klant. De apotheek bekijkt me wat schuin.
Een pelgrim zittend langs de weg… Een teveel aan Te… Het einde van zijn tocht.

Een bar. Een knipoog hier… een duim omhoog… een glimlach… Verbonden.
Op de achtergrond weerklinkt, ‘Quand l’amour sera roi…’
Quand l’amour est roi.

img_20181103_071821402729640763750895.jpg

img_20181103_0720424097804808917361139.jpg

img_20181103_0724024761038409844067876.jpg

img_20181102_170222_8694608434878728792159.jpg

Halloween

img_20181101_2133323850247025155097520.jpg

img_20181101_2134552473997737509380320.jpg

De geur van verse koffie. Geroosterd brood. “Bonjour Jacqueline, bien dormis ?” We geven elkander een zoen.
Een spontane vrouw die jaren in de prêt à porter gewerkt heeft in Parijs.
Ik help haar met het installeren van een app op haar telefoon. Zo kan ze haar dochter via video contacteren die ver van hier woont. Ondertussen was ik vergeten hoe snel de technologie impact heeft op ruimte en tijd die men aan elkander kan schenken in nabijheid, warmte, hartelijkheid… Ik blijf nog even bij haar na het installeren.

Langsheen de rivier ‘la Loire’. Ik sta versteld hoe laag ze is, op het diepste deel is de bodem zichtbaar. Dit brengt met zich mee dat er enorm veel eilanden ontstaan zijn. En hoe aantrekkelijk het ook is om erop te wandelen, ik waag me niet aan les sables mouvent. Aalscholver, reiger, kraaien, eenden en nog zoveel meer. De fietsroute is een plezier om op te wandelen. Afwisselend harde en zachte ondergrond via kleine pittoreske dorpen en natuur.

Op de hoek van een straat hoor ik een geluid achter me. Een man… hij hangt door zijn venster op het eerste verdiep. “Vous cherchez ?” “Oui, un bar et un magasin de nourriture.” “Attend je descends.” De man legt even in het kort uit, maakt zijn uitleg niet af… “Bhein, rentrée. Je peut vous offrir quelque chose ! Cela prendra pas beaucoup de temps.” Als de meneer zou weten wat voor tijd ik heb… Hihi. Een koffie wordt opgewarmd in de microgolfoven.
De man is pas terug voor de 2de keer van een pelgrimstocht – le Puy naar Léon– Een negativiteit wordt gelost. Het is duidelijk dat hij nood heeft om zijn frustraties te uiten rond de hoeveelheid pelgrims op de weg en de manier waarop pelgrims pelgrimeren. Anders dan hem dus… Het is bijna een eisen en vermelden dat bepaalde pelgrims niet welkom zijn die op een andere manier de weg afleggen. Iets wat ik al meerdere keren heb opgevangen onder pelgrims.

img_20181101_2140283361148144085186486.jpg

img_20181101_2141051983875084354556338.jpg

Iedereen heeft zijn eigen manier, mogelijkheden om zijn weg te bewandelen.

En eigenlijk hoe meer mensen de pelgrimswegen nemen op welke manier ook, dit is al een aanzet tot… Er bestaat geen juiste, exacte manier om een weg te bewandelen. We zijn allen verschillend, we hebben allen een eigen bagage en eigen behoefte. En het ene is niet beter dan het ander. Ik ken iemand die hem met de moto deed en toch heeft die man er een groot voldoening aan gehad. En ik ken mensen die hem al meer dan 10 maal te voet hebben gedaan en nog altijd aan het klagen zijn en ook zij zijn welkom.

Er zijn inderdaad enorm veel verhalen over overnachtingen, volk…. Zelf heb er nooit last van gehad. Alles is afhankelijk waar je je aandacht op richt.pixlr_201811012152175417408062983690894920.jpg

Wat voor mij belangrijk was en is. Voor mij is een pelgrimstocht een manier om het kind in mezelf, mijn Zijn zoals ze in oorsprong was terug te ontmoeten om de volwassen van morgen te zijn.
Waar ik op eigen tijd, tempo en ruimte het nodige mag ontvangen om te groeien. Met eigen inzichten, ervaringen, voelen en gewaarworden de wijsheid mag ontvangen. Zonder er een wil is vanuit mezelf, zonder me zelf iets op te leggen en zonder iemand anders duwt. Waar evenwicht is tussen ontvangen en geven in resonantie van tijd. En waar het universum mij komt helpen en ik de leraar mag zijn in mijn leven.

Ik wandel verder langs het vroegere kanaal van de Loire die evenwijdig loopt met de Loire. Het weer is zacht en mijn dons mag terug in mijn rugzak verdwijnen.
In Briare stap ik binnen in de Art Nouveau kerk. Een kerk die warm aanvoelt en prachtige decoratieve elementen heeft. Het wandelen blijft verder goed gaan en ik blijf vreugde beleven aan mijn tocht. Mijn dag eindigt in Saint-Martin sur Ocre. Wat ik totaal uit het oog was verloren is de Halloween avond. Kinderen wandelen in groepjes van deur tot deur. Ik probeer net als hen aan te bellen. Sommige deuren gaan open, andere niet. Soms komt de zak snoep al tevoorschijn nog voor ik de tijd heb iets te vragen. Maar na lang zoeken eindig ik de avond bij Sylvie en Jacky. Een gezellig samenzijn en een zalig bed.

 

 

 

Valmer

De sterkte van het onweerlicht maakt me wakker. Geen sterren te bespeuren. De wind blaast hevig in de bomen. Middernacht. Ik breng mijn bagage in veiligheid in een schuur en blijf buiten slapen.  Ik dommel terug in om een paar uur nadien terug wakker te worden. De sterren zijn terug van de partij. Krachtig om midden in de tuin met rondom openvlaktes het onweer, de sterren en andere natuurelementen te bewonderen.

Ongewassen ben ik vroeg in de morgen terug op stap. Een mens zit toch wel bizar in elkaar. Wanneer men niet gewassen is in een luxe leven dan voelt men zich vuil, en wanneer je je van alle luxe vrij maakt kan het je niet deren. De eenvoud voelt voor mij toch veel vrijer dan de vele luxe waar ik me soms mee omring. Wat niet weg neemt dat ik evengoed kan genieten om eens lang uit in een bad of onder een douche te mogen staan in een verzorgt hotel. Het genot krijgt dan een totaal andere dimensie.

Onder mijn voeten witte breekbare stenen. Kalk. Rondom mij de eerste grote wijnvelden, nauwkeurig in lijnen. De vele druiventrossen beloven een goede oogst. Het gekraak onder mijn voeten, de warmte, de weinige wind die te bespeuren is en de geuren, nemen me mee naar mijn jeugd. Eén stap ervaarder ik toen als een kilometer en amai wat was dit vermoeiend om onder de blakende zon naar het zwembad te wandelen. Groeien brengt zoveel moois met zich mee. Ieder jaar brachten we er na drie weken Zuid Frankrijk een weekje door in de Loire streek.  Een weekje waar ik genoot van het gevoel de vrijheid ten volle te moge beleven. Vader was met zijn legercameraad ergens in de kelders. Moeders genoten van de huiselijkesfeer. En wij als kinderen liepen door een lange tuin tussen fruitboomgaarden, kippehokken naar een typisch huis van in de streek – voor mij was het een.klein kasteeltje – waar de schoenen aan de deur bleven en we wollenslippers kregen om als schaatsen over een oude plankenvloer te glijden. De keuken in, kregen we als kind altijd wat lekkers. Ik herinner me plots dat ik me toen 100% gelukkig voelde in mijn vel. Het gevoel vrij te mogen zijn, graag gezien te worden en wat tijd krijgen. Veel heeft een kind niet nodig om zich gelukkig te mogen voelen. Misschien is het wel dit die me aantrekt in ‘de weg’ vrijheid, de warme ontmoetingen, wederzijdse graag zien en tijd geven en krijgen. Het is er alvast een deel van.

Een halte in het kasteel van Valmer. Een hartelijke ontvangst. Een bezoek aan haar tuinen en haar kapel in een troglodytique. De enorme thuya trekt mijn aandacht. Ik zie me hier wel logeren en tuinvrouw zijn.
Een toerist komt melden dat de kippen geen water hebben. De bezoekers eisen de aandacht van de gastvrouw, waardoor de vrouw niet weet hoe water te gaan geven. ‘Je peut donner de l’eau madame si cela ne vous ennuit pas’, zeg in tegen de vrouw. ‘Oh’, verwonderd kijkt ze me aan, ‘vous voulez faire ça!’ Een half uur later sta ik in de kippenren water te geven aan de kippen – de vrouw noemt ze ‘les poules de luxe’. Nooit gedacht dat ik ooit in een kasteel water zou geven aan de dieren en me zo huiselijk zou ontvangen worden. Hoe verleidelijk het ook was om hier te overnachten na een uitnodiging, koos ik ervoor om mijn weg verder te zetten. ‘Je reviens l’annee prochaine si tous ce passe bien en retour de Assise, Rome et Saint-Jacques.’ Ik steek mijn hand om en verdwijn in de verte.

Chateau de Valmer

La chapelle troglodytique

Twee uur later krijg ik een douche aangeboden en glas fris water. Om dan nog een uur te wandelen tot valavond met een temperatuur van 31° en een verfrissende nacht door te brengen in een grotwoning.