Advent

De donkerste dagen van het jaar.
Vandaag zijn we de 1ste zondag van de Advent.
Dat symboliseert dat we steeds iets dichter naderen tot Kerst. Voor Christenen een herinneringsmoment om de geboorte van Jezus te vieren, dichter naar het Licht.
Een periode van verstillen en waakzaam zijn, een periode van verwachting en hoop.

Daarnet zag ik een kerstfilmpje waar E.T in verscheen. Hmmm, ik herinner me die film alsof het gisteren was. Jeugdsentiment. Ik herinner me ook de Kerstdagen toen ik klein was, waar alle kinderen samen speelden en waar verbondenheid zichtbaar was.

Verwachting en hoop… twee woorden die me als kind en soms als volwassen ongelukkig hebben gemaakt omdat ik het buiten mezelf was gaan zoeken. Binnenin bleef ik met een diepe, niet tastbare leegte zitten.

Dankzij mijn moed, doorzetting, blijven geloven in de goedheid, in mezelf, het hart en de keuze te hebben gemaakt de weg van puurheid en authenticiteit te nemen. Ooit heb gezegd ‘ik ga pelgrimeren’, kan ik voelen dat al een paar jaar die niet tastbare leegte is verdwenen en zich gevuld geeft met iets groots, oneindig.
Terwijl ik dit schrijf wordt ik me bewust en gewaar dat verwachting en hoop een totaal andere invulling en draagvlakte krijgt in mijn leven.

Om de verbondenheid die zichtbaar was deze te laten leven in voelbare verbondenheid…
Om de ‘verwachting en hoop’ kracht bij te zetten…
Om wat voorbij is af te ronden…
Om dankbaarheid…
Om de weg naar het Licht…

In Liefde te dragen….,

zal ik deze namiddag deze periode versterken met een ritueel. Bij valavond zal ik een vuurkorf aansteken om dan vanuit het vuur de eerste donkere kaars van de advent aan te steken als symbool van verbondenheid.

Een ritueel is altijd krachtiger wanneer je dit met meer kan doen. Daarom nodig ik je uit bij me thuis. Breng je eigen intenties mee, laten we ze delen zodat ze breder gedragen kunnen worden.
Laten we samen stappen richting het Licht en het de wereld insturen.

Wens je erbij te zijn.
Wees welkom bij me thuis in de Burg. Van Gansberghelaan 7 in Lemberge.
Ik begin de vuurkorf om 16u30 aan te steken om dan om 17u een kort ritueel te doen. (graag een seintje vooraf)

Wat breng je mee…

Een blok hout voor op het vuur.
Een kaars.
Een dekentje.

Nadien eten we iets kleins samen in de vorm van potluck (iedereen brengt iets lekkers mee)
Wens je iets te delen tijdens het ritueel, poëzie, muziek… Breng gerust mee.

Thee, water is aanwezig.

We sluiten af om 19u.

Warme groet,
Jasmine Marie José

Vrijheid ervaren

img_20190226_2032047802088523616410404.jpg

Het ervaren van vrijheid ligt niet in enkel in het positieve te willen zien en beleven. Het ligt niet, in het vluchten wat minder aangenaam is. Ook een keuze kan een vluchten zijn.
Vrijheid ervaar je pas wanneer je durft te kijken en de duistere kant te herkennen in jezelf. Duistere kant is niet negatief. Het herkennen en ermee aan de slag gaan brengt je naar het licht. Zo ontstaat balans tussen duister en licht. Zo ervaar je vrijheid binnenin jezelf en ziet men duister en licht niet meer als negatief en positief.
Zonder licht geen duister, zonder duister is geen licht.

 

img_20190301_1038342300398051906916751.jpg

Ver verleden

Kleurrijke fijn geschilderde fleurige borden op een lange eiken houten tafel. De gastvrouw – een bijzondere vrouw en vriendin – vult mijn bord met heerlijk ruikende quiche vergezeld door een fris groen slaatje. Naast me, op de stoel een poes ‘Loesje’. Af en toe komt ze met haar kopje een duwtje geven. Strelen. 

Hmmm, het ziet er verrukkelijk uit. Ondertussen zit de vriendin rechtover mij aan tafel. Het is een fijn weerzien.
Ik deel het moment, de avond voor mijn aankomst in Rocamadour. Vanuit mijn belevenis begin ik te vertellen. Plots voel ik een verandering in mijn lijf. Ik kan er niet bij. Ik hoor mezelf praten, niet zozeer vanuit gehoor in het nu, eerder vanuit toeschouwer luisteren naar een verhaal. Er gebeurd iets vreemd. Ik kan het niet plaatsen. Mijn hoofd, mijn woorden, mijn voelen, mijn….is alles wel verbonden gaat er door me heen, alsof iets me gaat leiden. Iets krachtigs neemt me mee en ik voel dat het geen enkel zin heeft om er weerstand aan te bieden. Ik laat gebeuren en terzelfde tijd maak ik me wat zorgen voor …het onbekende. 

Met een vervelend gevoel kijk ik mijn vriendin aan. Ik meld haar dat sedert mijn laatste tocht er veel in mijn aan het gebeuren is. Ik geraak ontroerd, tranen vloeien. Helend. 

Hoewel mijn oude patronen van angst en eigen oordeel even aan de oppervlakte komen. Laat ik het verder zijn gang gaan. Ik besef dat dit krachtig iets mag ‘zijn’. Een energie vloeit op en neer. Ik plaats mijn voeten plat op de grond.

Ik voel me rustig.
Ik word me bewust dat er een verschil is tussen mijn beleving, het beeld van wat twee maanden geleden was en het beeld dat ik nu zie. Beelden uit een ver verleden.
Eén zelfde poort, een dier, een smalle doorgang, een trechter om nadien naar het wijds licht te mogen gaan. De klederdracht is anders. Geen hond, wel een wolf. Geen sjort en t-shirt, wel een lang bruin kleed met een puntige kap. Geen beton, wel plaveien. Het valt niet te begrijpen. Er is niets te begrijpen. Het is, het was, het is.
‘Ik voel dat ik je iets mag meedelen, het wordt me gevraagd’, vertel ik aan mijn vriendin terwijl ik haar aankijk. ‘Dank je, dank je voor wie je bent. Want zonder jou was dit niet gebeurd. Je hebt het in je. Het is niet weg, het is er’.
We kijken elkander aan, een diepe verbondenheid. Dankbaar om de ervaring, belevenis, de bewustwording, de groei, de ontmoeting.
Het ver verleden te mogen zien en te kunnen begrijpen met hart en ziel, zonder te willen het in de rede te willen vastnemen. Dankbaar om het geschenk dat we hebben mogen ontvangen en aan elkaar schenken.
Met een stevige verbonden  knuffel, danken we elkaar.