Vrijheid ervaren

Het ervaren van vrijheid ligt niet in enkel in het positieve te willen zien en beleven. Het ligt niet, in het vluchten wat minder aangenaam is. Ook een keuze kan een vluchten zijn.
Vrijheid ervaar je pas wanneer je durft te kijken en de duistere kant te herkennen in jezelf. Duistere kant is niet negatief. Het herkennen en ermee aan de slag gaan brengt je naar het licht. Zo ontstaat balans tussen duister en licht. Zo ervaar je vrijheid binnenin jezelf en ziet men duister en licht niet meer als negatief en positief.
Zonder licht geen duister, zonder duister is geen licht.

Ik ben 

Mijn telefoon …een kort gesprek, een dringende vraag… een rollercoast… bewustwording… mijn vertrouwen werd geschonden, mijn hart voelt pijn, mijn maag krimpt ineen. 

Ik probeer me de gedachte dat er wraak zou genomen zijn naar mijn oprechtheid, weg te duwen.

Blijven staan Jasmine, blijven staan ‘je hebt geen schuld aan hun daden’, geen schuld aan je eigen oprechtheid, eerlijkheid, openheid … geen schuld aan het feit dat je mensen beschermt om wie je heeft en je nauw aan het hart liggen… geen schuld aan het feit dat je het goed meent met hen…neem afstand van wat ze creëren … en zo blijft het doorgaan…een mengelmoes aan zinnen om me vrij te maken van pijn.

De reactie van ‘laat los’….was het maar zo eenvoudig. Een vingerknip en hopsakee…het is opgekuist. Zo werkt het echter niet, want wat je opzij schuift of weigert te zien, komt vroeg of laat terug tot je er je lessen hebt uitgeleerd. En ik stel mezelf altijd eerst in vraag.  Niets is opgekuist zolang je het niet onder ogen durft te zien. Je kan geen zoveel jaren en de zovele er nog vóór, negeren. Helaas. En waarschijnlijk mag ik hier nog dieper in mildheid gaan staan.  Het ligt ook buiten mijn mogelijkheden om mijn hoofd in het zand te steken of mij de rug toekeren naar mensen in nood uit eigen belang, zo zit ik niet in elkaar, ik weiger dit patroon te hanteren.

De gedachte kind te zijn van..maakt me misselijk.  Een pijnlijke gedachte. Bepaalde gedragingen gaan werkelijk boven mijn verstand en hart, het besef nagelt me aan de grond en doet mijn mond openvallen.
Mijn familienaam…ik wil die niet meer dragen, komt de kop opsteken. Net op het moment dat ik hier een vraag rond stel op FB en het in het leven breng, wordt ik me bewust dat dit een vlucht is van het ego. Het bewust worden heeft me de kans verder te groeien.  Vluchten heeft geen enkele oplossing, integendeel dan stap ik net in de richting van wie ik de naam niet meer zou wensen te dragen. Ook dit patroon weiger ik in te stappen. Wat veel belangrijker is is deze te dragen, erin gaan staan  en deze te transformeren. Maar het doet verdomd een helse pijn. Ik ben.

Terwijl ik mijn logeerkamer aan het opruimen ben voor verhuis vind ik een doos vol dia’s. Ik bekijk de een na de ander en ontdoe hen van de raampjes. Ik sta voor mijn venster en houd de dia’s in het licht. Een kind…een gekleurd bloesje… een openblik….een glimlach. Op de achtergrond bloemetjes papier. Ik kan er eerst niet goed bij…hoe langer ik de dia bekijk… hoe dieper ik kan gaan voelen dat het kind die ik voor mij zie…dat ben ik. Het voelt warm aan, dit lieve meisje ben ik, en zie er niets stouts aan zoals er wordt opgelegd. Ik blijf de schoonheid zien…het doet deugd. Ik koester haar…ik omarm mezelf, in het nu. Ik ben het meisje, vandaag een warme hartelijke speelse vrouw die ik diep van binnen nooit heb opgegeven.

En ipv te blijven hangen in hoe mijn familie of wie dan ook mij ziet. Het is hun denken niet mijn ‘zijn’. Elk weten we diep van binnen wat klopt. Ik kan me alvast niets kwalijk nemen. Als ik morgen mijn ogen zou sluiten dan kan ik gaan zonder gewicht op schouder en met een open hart.

Ik ben Jasmine een vrouw met een warm en groot hart die weigert de duisternis nog mee in te stappen van de ander. Op weg naar het licht met mensen die me lief hebben en zelfs een traan komt een hart toveren.

En wat een mooi cadeau die ik mocht ontvangen op zondag na het lichtmis concert ‘Lecons de ténèbres’ om dan vanuit het donker naar het Licht van de Lichtmis te stappen met de zegening van de kaarsen. De 15 kaarsen te mogen aansteken met het vuur en licht van de paaskaars. Het raakte me diep in vreugde en terzelfde tijd voelde ik mijn hart tekeer gaan.
Een mooi symbool en moment die ik verder met me meeneem richting pasen om dan op pasen de pelgrimszegen te ontvangen in de kathedraal.

Ver verleden

Kleurrijke fijn geschilderde fleurige borden op een lange eiken houten tafel. De gastvrouw – een bijzondere vrouw en vriendin – vult mijn bord met heerlijk ruikende quiche vergezeld door een fris groen slaatje. Naast me, op de stoel een poes ‘Loesje’. Af en toe komt ze met haar kopje een duwtje geven. Strelen. 

Hmmm, het ziet er verrukkelijk uit. Ondertussen zit de vriendin rechtover mij aan tafel. Het is een fijn weerzien.
Ik deel het moment, de avond voor mijn aankomst in Rocamadour. Vanuit mijn belevenis begin ik te vertellen. Plots voel ik een verandering in mijn lijf. Ik kan er niet bij. Ik hoor mezelf praten, niet zozeer vanuit gehoor in het nu, eerder vanuit toeschouwer luisteren naar een verhaal. Er gebeurd iets vreemd. Ik kan het niet plaatsen. Mijn hoofd, mijn woorden, mijn voelen, mijn….is alles wel verbonden gaat er door me heen, alsof iets me gaat leiden. Iets krachtigs neemt me mee en ik voel dat het geen enkel zin heeft om er weerstand aan te bieden. Ik laat gebeuren en terzelfde tijd maak ik me wat zorgen voor …het onbekende. 

Met een vervelend gevoel kijk ik mijn vriendin aan. Ik meld haar dat sedert mijn laatste tocht er veel in mijn aan het gebeuren is. Ik geraak ontroerd, tranen vloeien. Helend. 

Hoewel mijn oude patronen van angst en eigen oordeel even aan de oppervlakte komen. Laat ik het verder zijn gang gaan. Ik besef dat dit krachtig iets mag ‘zijn’. Een energie vloeit op en neer. Ik plaats mijn voeten plat op de grond.

Ik voel me rustig.
Ik word me bewust dat er een verschil is tussen mijn beleving, het beeld van wat twee maanden geleden was en het beeld dat ik nu zie. Beelden uit een ver verleden.
Eén zelfde poort, een dier, een smalle doorgang, een trechter om nadien naar het wijds licht te mogen gaan. De klederdracht is anders. Geen hond, wel een wolf. Geen sjort en t-shirt, wel een lang bruin kleed met een puntige kap. Geen beton, wel plaveien. Het valt niet te begrijpen. Er is niets te begrijpen. Het is, het was, het is.
‘Ik voel dat ik je iets mag meedelen, het wordt me gevraagd’, vertel ik aan mijn vriendin terwijl ik haar aankijk. ‘Dank je, dank je voor wie je bent. Want zonder jou was dit niet gebeurd. Je hebt het in je. Het is niet weg, het is er’.
We kijken elkander aan, een diepe verbondenheid. Dankbaar om de ervaring, belevenis, de bewustwording, de groei, de ontmoeting.
Het ver verleden te mogen zien en te kunnen begrijpen met hart en ziel, zonder te willen het in de rede te willen vastnemen. Dankbaar om het geschenk dat we hebben mogen ontvangen en aan elkaar schenken.
Met een stevige verbonden  knuffel, danken we elkaar.