Richting België

 

img_20181119_1113496850251043719092637.jpg

img_20181119_1114307889516855602393058.jpg

 

De plankenvloer van de kamer naast me kraakt. Ontwaken. Door mijn venster is een roosrood zacht licht zichtbaar. Ik open het venster… een lichte bries is aanwezig. Aan de horizon komt de zon zichtbaar. Wat een rust dat dit landschap uitstraalt. Een diepe zucht… ik sluit even mijn ogen.

Voor ik vertrek zoek ik een wit papier waarop ik een woord kan achterlaten. Niet vindbaar, een schrijfbord. Op de tafel laat ik een witte veer achter.
Ik verlaat het huis. Daal de trappen af. De brug over, ik verlaat de Mont Saint Michel.
Het ponton is wit van de vorst. Het is glad.

Er rest me een 500 kilometer naar Gent, daar waar ik op 2 december om 11u zal aankomen aan de kathedraal.
Om niet te snel aan te komen ga ik de rest deels stappen en deels auto-stop. Ik laat ook dit stuk afhangen van wat naar me toe komt.

pixlr_201811191125356942851911089023118495.jpg

img_20181119_112354900932043691470901.jpg

Op het einde van het ponton is er een barrage. Een barrage met heel veel symboliek. Op de twee uiterste punten is het embleem zichtbaar van de twee gebieden die nog altijd wat in onenigheid leven. Links Bretagne, rechts Normandie.
Gegraveerde letters, het alfabet in vier verschillende talen, het Latijn en Grieks, het hebreeuws en Arabisch ze symboliseren het samenkomen van de twee beschavingen oriëntaals en occidentaals. Deze letters zijn een referentie aan het scriptorium van de monniken van de Mont Saint Michel.
En dan zijn er de cijfers van de vier talen van 0 tot 10 met aan begin en einde infinity.
In het midden een tekening uit het manuscript van de 12 eeuw over astrologie ‘de sterrenvanger’.

Ik wandel zo een 15 km wanneer ik mijn duim uitsteek. Een wagen stopt, Édith. Édith brengt me niet alleen een stuk verder, ze nodigt me uit om bij haar te overnachten. Een fijn samenzijn, de ontmoeting met haar kinderen en picknicken in het salon. En het kleinste sprotje ‘hoper’ de speelse kat.
We hebben het over symbolen, intuïtie en het ontvangen van signalen.

 

 

De Heilige lijn

Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Mont Saint Michel. Drie van de zeven heiligdommen aan de Aertsengel Michael die op een geheimzinnige, denkbeeldige en volmaakte lijn liggen en elkander verbinden.

De zeven zijn:
Skellig Michael (Ireland), St Michael’s Mount (Groot Brittanie), Mont Saint Michel ( Frankrijk), la Sacra di San Michele (Piemonte, Italie), Monte San’t Angelo ( Puglia, Italie), Monastero di San Michele (Griekenland), Monastero di Monte Carmelo (Israel).

En ook al liggen ze zo ver van elkaar, toch liggen ze op een volmaakte lijn. Deze in Europa liggen dan ook nog eens perfect op een zelfde afstand van elkaar. Best wel verrassend.

Bepaalde dingen zijn me opgevallen bij de 3 heilige plaatsen nl.

De omvang van de 3 plaatsen in Europa gaan van klein naar groot

De plaats waar ze gelegen zijn. Monte San’t Angelo ligt onder de grond – aarde, vuur
– Sacra de San Michèle ligt in de hoogte – lucht, licht
– Mont Saint Michèle – midden in het water

De plaats van het beeld Aertsengel die het meest opvalt bij aankomst.
-monte Sant Angelo, onder de grond, Sacra di San Michèle, ernaast. Mont Saint Michel, op de top.

En er is maar één die in onvrede leeft de Mont Saint Michel. Het is vandaag nog altijd de plaats waar onenigheid is en waarover een conflict bestaat en dit is voelbaar. nl. Behoort hij tot Bretagne of Normandie. Visueel behoort hij tot geen van beiden, want nergens grenst hij aan… hij bestaat op zichzelf.

img_20181118_2201336587321201016332087.jpg

img_20181119_0230261634727643702997906.jpg

In de keuken van het pelgrimshuis zijn er 3 studenten aanwezig. Samen nemen we het ontbijt. Een delen. Wat fijn om te horen dat jongeren tussen de 17 en 22 jaar zich in vraag stellen. Een jaar ertussenuit gaan om te zoeken, te kijken wat ze werkelijk willen “J’ai besoin de me retrouver qui je suis vraiment, car j’ai l’impression ce que je fait ne m’appartient pas”. Knap en dat er nog velen mogen volgen.

Een zuster komt de keuken binnen, sœur Emilie , een zachte en open vrouw. Een fijn contact. Ik stel haar voor mijn kamer te kuisen omdat die een schoonmaakbeurt best kan gebruiken. Ondertussen kreeg de keuken al zijn beurt.
We spreken wat over de ontvangst voor pelgrims. Ik krijg te horen dat er op de middag een misviering is. Oef, daar ben ik blij om, ik hoef niet te wachten tot zondag. Dankzij haar kan ik de kerk van de abdij vroeger binnen en krijg ik de ruimte om de sfeer op te snuiven.

Tijd om vuur aan te steken…Kaarsen…één voor deze plaats, één voor iedereen want we hebben het allen nodig en één voor een jong gezin.

Een broeder in wit gewaad staat voor een lang touw die uit het dak komt. Hij neemt het vast… trekt het touw naar zich toe, de klokken beginnen te luiden.
Ik daal af in de crypte voor de viering. Een kleine geborgen eenvoudige ruimte onder de linker vleugel van de kerk. Een warmte, ruim gevoel is voelbaar op bekkenniveau alsof ik in mijn eigen lichaam gezeteld ben. Vreugde en ontspannen.

Na de viering verlaat ik de abdij. Op een van de terrassen heb ik een vergezicht over de omgeving. Tijdens de viering is de Mont Saint Michel in het water komen te staan. De baarmoeder, dit kwam bij me op toen ik in de crypte aanwezig was.
Tijd is gekomen om naar huis te gaan. Tijd om af te ronden.

img_20181119_0237005645994940796595000.jpg

 

img_20181117_223221_1152101805582988620900.jpg

Mont Saint Michel

Ik verlaat Ducey… na 10 kilometer zie ik uiteindelijk de Mont Saint Michel.
Met een stevige stap en via de GR die me meeneemt langs de oevers komt de Abdij dichter en dichter, groter en groter.

Mijn rugzak voelt op een bepaald moment zo licht dat ik zelf niet meer voel dat ik er een op heb. Zalig… dan is het nog zo fijn aankomen.

Het verwonderd me om zoveel lammetjes te zien in de polders.

Via een lang houten ponton waar ‘les navette’ -autobussen- rijden, die de bezoekers heen en weer van het toeristendorp naar de Abdij brengen.
Bij het binnenkomen ga ik eerst naar het toeristisch bureau. De dame wijst me vriendelijk de weg. Het is behoorlijk rustig, geen stormloop.
Rechts een soort openluchtbar zoals in de pretparken, links het gerenomeerde Mère Poulard restaurant.

img_20181117_221452729377853928560182.jpg

img_20181117_2215226401389412519788355.jpg

img_20181116_163206_4641974251387498149635.jpg

Via vele trappen kom ik aan de ingang van de abdij en ga ik door een veiligheidsscan. Verderop de kassa. Ik kom voor een muur te staan, geen enkele mogelijkheid om binnen te gaan in de gebedsruimte waar ik me even in stilte kan terugtrekken.

De abdij is namelijk in handen van de Franse staat en wie zegt staat, zegt kassa kassa.
Dit voelt voor mij niet goed en ik betreur deze situatie. Een onaangename ontvangst in het pelgrimshuis volgt. Het is duidelijk voelbaar dat er hier zoveel regels en wetten zijn dat flexibiliteit hier niet meer mogelijk is. Spanning, haast, rigide. .. Er zijn zoveel regels en wetten ontstaan dat de mens vast komt te zitten in angst.

Na 7 maanden en 16 dagen, rond de 6000km. Van België naar Rome, verder naar Monte Sant Angelo, terug via Assisi, Sacra di San miguel, Vézelay uiteindelijk aangekomen in Mont Saint Michel. Ik installeer me in de kamer en ga terug wat wandelen en frisse heerlijk lucht opsnuiven.
’s Avonds volg ik de vespers mee met la confraternité de Jérusalem in de crypté van de abdij. Met mijn fysieke lichaam ben ik aangekomen… De rest komt nog.

img_20181117_2225533200456141349264019.jpg

img_20181117_2218211261913070438365156.jpg

img_20181116_1916165232081878007964962.jpg