Vézelay

img_20181029_0948274550254452781525937.jpg

img_20181029_0945186406358477004792259.jpg

img_20181029_0941512861436594400353390.jpg

De twee volle dagen rust in Vézelay waren deugdzaam.
Mezelf drie nachten toedekken onder een dikke laag wollen dekens. Warmhartige ontmoetingen. Bijzondere ervaringen en gewaarwordingen. De ontmoeting en eenwording met nieuwe, waardevolle en intense lichaamssignalen in het samenzijn met anderen. Met een wederzijdse dankbaarheid.
En terzelfde tijd een hoofd die volledig aan het loslaten is. Zelfs een verkoudheid kan vreugde brengen.
Twee dagen doorbrengen met José. Delen, boodschappen doen, samen koken, samen eten, lachen. Een nieuwe vriendschap.
Kennis maken met Marie… – en de rest ontsnapt me- die me wat kennis bijbrengt hoe een icoon te creëeren. Vertederd zijn door een hoogbejaarde orthodoxe priester die in een bolletje gedraaid zit in de basiliek tijdens de laudes. Zijn lange armen die zijn opgekrulde ledematen omarmen. Zijn grijze lange baardharen zien bewegen bij het gebed. Hem horen het orgelgeluid meeneurien…. Ik zou beide personage zo in een strip kunnen plaatsen met dwergen, pratende dieren, een eenhoorn, een tovenaar…

img_20181029_0947072649047833102648581.jpg

img_20181029_0951322511246119684789148.jpg

img_20181029_095107489898521801308356.jpg

Een Barokconcert met 5 jongeren waar ik niet enkel genoot van hun muziek, ook van het zien hoe ze met veel enthousiasme hun talent naar voor brachten. En geef toe wie zou nu geen vreugde voelen bij…

Op zaterdagavond werden er op zeventien sanctuaires in Frankrijk het 25 site uur samen gevierd. Waaronder belangrijke pelgrimsplaatsen zoals Rocamadour, Mont Saint Michel, Chartres, Ars, Le Puy-en-Velay, Lisieux, Lourdes…samen op hetzelfde uur de klokken deden luiden.
En dan een avondwandeling met toortsen doorheen het dorp vergezeld door een gids en zijn pelgrims verhalen. Daarna werden we door de broeders en zusters van Jeruzalem met muziek en tekst meegenomen in de basiliek om te eindigen in één van de vele 12°eeuwse kelders- Pelgrimszalen- die de inwoners van Vézelay in de tijd hebben gegraven door de grote opkomst van pelgrims tijdens belangrijke feesten. De Pelgrimszalen waren allen met elkander verbonden waardoor er ondergrondse gaanderijen ontstonden. Stel je voor 10000 pelgrims per dag.

img_20181029_0953467768843275620741105.jpg

Na een gezegende en telkens onvergetelijke pelgrimszegen, ondertussen terug op stap. Mijn lichaam is terug op kracht en gevuld met heel veel moois.
Richting Mont Saint Michel.
De herfst is hier eindelijk ten volle voelbaar. En overal zichtbaar. De natuur maakt zich klaar om naar binnen te keren…
In de beweging voel ik dat mijn lichaam dezelfde richting volgt en naar vraagt… En hoewel de natuur er somber uit ziet en de zon er niet doorkomt, mijn lichaam is vol- licht.

Een lange weg doorheen le bois de Madeleine. Een buizerd vinden langs de baan, waar kop en hals opgegeten is. Zijn vleugels… Intact… Ze vergezellen me richting thuis.
’s Avonds me laten leiden door het muziek in het gemeentehuis van Clamecy om er Justin te ontmoeten die me uitnodigd om bij hen te logeren. Eerst genieten van een Bluesconcert.

 

 

Verkoudheid

Een hevige keelpijn zorgde ervoor dat mijn nachtrust goed verstoord werd. Hmm, de keel… Lucht,taal, uitspreken, wat kan ik niet zeggen…Boum…. patat…. Ik zal het je niet vragen of ik mag… Daar ben ik… Een verkoudheid.

Goed aangekleed vertrek ik voor een nieuwe dag. Mijn lichaam vertraagt hoe verder ik stap en heeft het moeilijk om zich voort te bewegen. Rustig stap ik voort rekening houdend met mijn mogelijkheden en de buurt situatie, ik bevind me namelijk in ‘Le Parc du Morvan’

Mijn gedachten zijn onrustig en zorgen ervoor dat ik niet in mijn lijf zit. In de tuin van een boerderij een grootvader met zijn klein dochter. Het meisje zet zich bovenaan… Wacht… wacht… het duurt een tijd voor ze zich laat glijden….en hops… daar gaat ze.
‘Ja Jasmine, laat je maar glijden in wat aanwezig is. Overgave aan wat zich aanbied’,gaat door meheen.

Het leven zit vol betekenissen. Men hoeft zich er enkel voor te openen en ze te zien en ermee aan de slag gaan.
Komaan Jasmine, deel, vertel en bevrijd jezelf. Ik pak telefoon en bel.

Het thema… ‘Liefde’ die ik mag voelen. Af en toe komen er de laatste dagen daar wat verwarring rond. Niet omwille van Liefde op zich, om alle duidelijkheid wanneer ik spreek over Liefde met de grote L is sexualiteit niet aan de orde. Voor mij overstijgt het zelf deze vorm van contact.
De verwarring gaat om Liefde gericht naar een persoon versus Liefde naar allen. Koppel of een gemeenschap, het kan ook beiden in een koppel leven binnen een gemeenschap…. Verwarrend… Ik laat los en blijf vertrouwen. Mij even laten glijden, ik zie wel.

img_20181025_1253314755194295842872672.jpg

Een auto stopt langs de weg…. een luidruchtige claxon. De bakker. “Bonjour, vous avez encore quelque chose à manger ?” “Non, je n’ai plus rien madame.” “Zut, tempi, merci. Ah, je vois aussi que vous êtes de Anost. Vous retourner cette direction ? Et est ce que ce serais possible de m’y emmener ?” Ik zie bij haar plots een onwennigheid… angst… Ze deelt me mee dat ze nog een klant heeft en me nadien zal oppikken.” Oh, madame, je vois que vous avez peur. ” Ik laat haar haar ronde afmaken….en straks… Twintig minuten later steekt ze me voorbij. Haar angst was te groot. Een halte in een auberge. Een heerlijke warme en deugddoende soep, zorgt ervoor dat ik de laatste kilometers kan wandelen.
Langs een haag hoor ik plots geknor… ze zijn met meerdere… Oho, een everzwijn!… Ik blijf staan en zie verder een omheining. Oef… Het is Momo ‘le debrousailleur ecologique’.

img_20181025_1254393422360667476622608.jpg

Het telefoongesprek heeft deugd gedaan en de woorden die ik aan de andere kant mocht horen brachten inzicht… en een diep gevoel van verbondenheid.
Liefde is, punt. In Liefde Zijn. Daar zou zelfs geen woorden voor hoeven te bestaan. Liefde kan enkel gevoeld worden en zodra men het probeert te verwoorden installeerd men op dit woord een vorm van controle van de mind. Wanneer men handelt vanuit Liefde is het gewoon juist en daar zijn vragen overbodig. Jajaja… het hoofd had het eens weer overgenomen.

In Anost hou ik het voor bekeken. Naar de apotheek… Propolis, Echinacea, Sinuspax… De fruithandelaar….citroen, gember.
De gîtes voelt koud aan. Chauffages werken niet.. Uiteindelijk beland ik ’s avonds in een verwarmde hotelkamer.

img_20181024_2151228209350609418151963.jpg

Hartelijkheid

Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay

Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay

14 april 2015 – De laatste dag richting Vézelay.  Even checken in de ruimte dat ik niets vergeten ben. De fietszakken vullen en om acht uur ben ik klaar om mijn eerste kilometers te trappen.  Om de vele hellingen te vermijden tijdens deze zonnige dag kies ik voor het kanaal Nivernois. Prachtig. De ene na de andere reiger. De mooie dorpjes volgen elkaar op. Ik verlaat het kanaal voor terug een paar stevige hellingen.  Het is zweten.  Ik verlang zo naar mijn aankomst dat ik vergeet te eten. Aan het einde van een dorpje, een stenen tafel. Honger! Brood, geitenkaas.  Aan mijn voeten talrijke madeliefjes. ‘Je t’aime, un peut, beaucoup, profondement, a la folie’. Een glimlach,  een traan. Citroengele vlinders fladderen heen en weer.  De bosanemonen staan freel en toch met veel kracht gericht naar de zon. Door het park du Morvan. Ik voel mijn borstkas die breder wordt,  ik voel openheid.  Een diepe ademhaling. Ik voel leven. Ik voel liefde. Het laatste stuk wandel ik verder te voet tot aan de croix Saint -Bernard.  Rechts een buizerd. Ok, ik heb je begrepen. Ik volg die richting.  Een mooie kapel. Nog een duwtje en ik ben er. Na een hevige stijging sta ik voor de Basiliek Saint-Marie-Madeleine van Vézelay. Ik ben blij hier terug te mogen zijn op deze vredige plaats. Een plaats en een weg die ik in mijn hart mag dragen.  Ik wens jullie allen veel Hartelijkheid op jullie weg.

Saint Franciscus