Monte San’t Angelo

San Giovanni Rotondo

Het laatste stuk verder naar het Zuiden richting Monte San’t Angelo. Het is alsof ik vandaag geen enkel gevoel van ‘tijd’ kan hebben. Vreemd.
Ik klim de ‘Heilige berg op’, de natuur is er prachtig. De vliegen en waakhonden neem ik erbij,… en ja hoor ook zij hebben er hun plaats en voel ik ze niet meer als triggers. En ook al staan de herdershonden te blaffen en brullen… ik heb tijd tot ze afgekoeld zijn.

Ondertussen heb ik op FB contact met Matteo een enthousiaste vrijwilliger van de VF del Sud. Hij bied zijn hulp aan bij aankomst.
Wanneer ik aankom staat een man, jaja Michèle, hoe kan het ook anders me op te wachten net voor de basiliek. De korte aanpak is voor mij een beetje overweldigend, ik begrijp dat het te maken heeft met de taalkennis. Hij is de vader van Nicola – waar ik nu overnacht in zijn rustgevend huisje- en vriend van Matteo.
Na mij rustig te hebben geinstalleerd ga ik richting de basiliek. De plaats waar de basiliek is, is een klein plein met daarbij ook een toren.
Ik wandel door de deur van de basiliek, onmiddellijk nemen 86 trappen me mee naar beneden. Ik vind het altijd aangenaam om ergens toe te komen zonder vooraf te hebben gelezen of een foto te hebben gezien. Zo kan ik ten volle genieten zonder enig invulling.
De muren staan vol jaartallen, handen, inscriptie… gekerfd op de muur.

Na twee portalen kom ik uiteindelijk in het hart van de basiliek… Een grot. Bij de eerste kan je je hand in een hand leggen, gekerfd in de steen en die ondertussen door vele jaren dieper is geworden.
Er is een misviering bezig… Ik neem plaats en volg de kerkdienst. Ik hoor de naam vallen ‘Giacomo’, ja tuurlijk het is vandaag de feestdag van de Heilige Jacobus.
Toch wel bijzonder om net die dag hier aan te komen, zo mag er dan toch een verbinding zijn en zou dit ook een bevestiging kunnen zijn van wat me te doen staat bij aankomst in België Ik mag het hopen. Ik ben benieuwd en zie wel wat mag groeien, ik geloof er alvast in.

Ik blijf een eind zitten en ga in meditatie. Het voelt hier goed, sereen, rustig….
Een zuster en broeder lopen af en toe rond om de stilte te bewaren, wat ik ten volle kan begrijpen. Het blijft een sacrale ruimte…
Ik laat me verder dragen doorheen de avond. Ik geniet van de weerspiegeling van de maan op de zee en ga nog even een kijkje nemen waar het vrolijk muziek vandaan komt.

Coppa l’arena

Na een ganse nacht onweer en regen is er hier gelukkig wat meer zuurstof in de lucht. Ik klop aan de keukendeur van het convento om Paolo te danken. Een handdruk.

Waw, wat voelt het goed en wat ben ik blij dat het geregend heeft. Alles had hier water nodig… De geuren de kleuren, alles is anders… De vogels zingen uit volle borst. De nachtrust heeft me goed gedaan, ik voel me herboren na de dag van gisteren. Dankjewel natuur voor wat je me bracht en brengt.

Convento San Mateo

In het convento van San Mateo herken ik de broeder uit het convent van Stignano. In onze gebrekkige talenkennis…lukt het ons om te communiceren. Als ik zeg dat ik hem gisterenavond had gezien in Stignano, antwoord hij me onmiddellijk dat hij 60 jaar al broeder is…la strada, genoeg is geweest (de drukte van de straat) en hij hier naar de heer wenst te gaan, waar het rustig is. Ik geef hem geen ongelijk. Wanneer hij me vraagt vanwaar ik kom. Krijg ik een kus op mijn voorhoofd en vraagt hij of ik nog iets nodig heb om te eten.

Na dagen kan ik eindelijk eens terug uren stappen zonder me te bekommeren om de weg… De signalisation is terug.
Toch wel iets heel belangrijk op de weg, zowel voor een pelgrimstocht, als trekkingstochten. De signalisatie zorgt ervoor dat je optimaal met je eigen beweging en wat het met zich meebrengt kan bezig zijn.
Het moet natuurlijk niet altijd gemakkelijk zijn… wat uitdaging kan ook prettig zijn.

Pelgrimeren is niet zomaar je rugzak maken, een beste outfit aantrekken. Voor mij is pelgrimeren net als leren stappen… met vallen en opstaan. ..Het is het gat die in de t-shirt is gekomen herstellen en verder doen. Iedere dag je schoenen aan en in beweging komen…. En de steen waarover je valt… wel die komt telkens terug tot je op een dag er kan overstappen zonder enige moeite en je kan inzien in wat je gegroeid bent… en geloof me… Het doet goed! En eigenlijk hoop ik dat ik velen kan aanzetten om tot in beweging te komen… Ga… Ga… Ga…

Wanneer ik op de top aankom, Coppa l’arena besef ik dan pas dat ik voortdurend aan het stijgen was. Een oneindig vergezicht die zich plots aan me opent. Een prachtig natuurgebied, Gargano, een provinciaal Park. Het voelt hier zo goed… wanneer ik rondom me kijk heb ik het gevoel heb dat gans de wereld aan mijn voeten ligt. De wind… De zon… De aarde….

Een koebel heeft me de aanzet om verder te stappen. Afdalen tot aan San Giovanni Rotonda… met zijn bedevaartplaats van Padre Pio.
Al vier dagen geniet ik van de accomodatie die de Via Mikael aanbied… en die vind ik top. Hoewel wat oven mijn budget…
Ze is meer dan welkom in dit laatste stuk voor aankomst morgen in Monte San’t Angelo. Een stuk die blijkbaar ook la Via Francigena del Sud is en Via Michaële.
Een weg die niet te onderschatten is. Morgen mag ik aankomen waar ik mag zijn… Monte San’t Angelo. Het voelt net alsof het een feestdag is…

Bij het avondmaal zie ik mijn handen…. op een paar maanden tijd is het alsof ze tien jaar ouder zijn geworden… Het lijkt papyrus huid…ouder of niet… wat heb ik mooie handen… en als ik mijn ene hand omdraai… Geniet ik nog elke dag van mijn tattoo keuze… Op een paar centimeter staat gans mijn verhaal.
Ik wens jullie allen een fijne nachtrust en zeg jullie… leef en heb het leven lief

Chiesa di San Pio da Pietrelcina

Super girl

Langs tabakvelden daal ik de af richting een droge rivierbedding. In de hoge open schuren hangen de tabaksbladeren te drogen. Dit doet me wel dertig jaar, zelfs meer terug draaien in de tijd. Tijdens de grote vakantie rijgde ik toen tabak op lange draden. Een ganse dag zittend op de grond.
En als ontspanning plukten we een appel van de boom bij de boer, wetend dat dit niet mocht. Ik denk dat het toen niet om die appel te doen was, eerder de spanning van wat als de boer buiten komt. En als hij dan buiten kwam rende ik de verkeerde kant op en belande ik met nieuwe witte schoenen (van mijn moeder, wat ze niet wist) in een moeras van stront tot aan mijn knieën. De stankwas zo ondraaglijk dat ik mijn broekspijpen met de schaar korte (afritsbare broeken bestonden toen nog niet). Het thuis komen… Zwarte schoenen ipv witte… en een welverdiend gedonder. En wat was…wat hebben we toen plezier gehad… Niet te vergeten apestreken….

De wegmarkeringen zijn verloren gegaan of onder de honderden slakken of ergens diep in het hoge gras. In de verte een rode ballon, zou dit een weg markering zijn, stel ik me de vraag. Waarschijnlijk niet… een verloren ‘Cato boy’ midden de velden. De paar meters zijn me teveel om er naartoe te gaan en er een beeld van te nemen. Wat eigenlijk wat vreemd is dit hier te vinden.
Niet enkel de weg markering, ook mijn weg kaart op de weg is volledig weggevallen. Ik gebruik mijn innerlijk kompas en probeer me visueel de kaart voor de geest te halen.
Ik waag mijn kans tussen de hoge grassen van meer dan een meter. Door de zon is de huid wat gevoeliger en dit is duidelijk voelbaar wanneer de grassen in mijn huid prikken en snijden.
Mijn multifunctionele sjaal kan ik niet meer gebruiken om mijn zweet af te wrijven hij is schuurpapier geworden door de kleine bolletjes van de planten die erin kleven.
In the middle of nowhere.

Ik geraak amper vooruit. De bomen zijn schaars.
Leunend op mijn wandelstokken trek ik me vooruit. Voor mij, mijn schaduw… het silhouet van mijn hoed… de aarde. Op wilskracht en doorzetting ga ik vooruit.
Onder mijn hoed… het enige hoorbaar… gehijg. Mijn lippen kleven op elkaar van de droogte.
Heb zelf de ruimte en énergie niet, om te spenderen aan de invasieeeee vliegen.

Na uren stappen kan ik terug de kaart ophalen. Niet te geloven… Ik zit juist… een weg is afgesloten met een traktor en een grote witte blaffende hond. Duidelijk… hier ben ik niet welkom… Ik zoek een andere uitweg… Na wat zoeken vind ik een weg midden de velden… In de verte… een rode stip…. ‘Cato boy’… Ben ik nu aan het dromen of wa…. Een identieke ballon als vijventwintig kilometer voordien… Iers ontsnapt me, en ik begin te lachen…. Wat ben ik toch een ‘super girl’… Ik heb deze dag doorstaan.

Oh… just in mijn opsomming van gisteren van wat de brengt ben ik twee heel belangrijke vergeten…
Geloven en Zelfvertrouwen… Vertrouwen gewoon in het algemeen… vertrouwen in het leven, in de stroom.

In het rustig aangenaam dorp Celle di San Vito mag ik mijn lichaam laten rusten.

Celle di San Vito