St. Solange

St. Solange et St. Jacques

Na Villeneuve sur-Cher. Heb ik de keuze gemaakt om niet op de weg te blijven van Bourges. Wanneer ik de kaart bekeek was deze werkelijk onaantrekkelijk voor lichaam en geest. Asfalt, asfalt, platte open velden in een militaire gebied en groot steden. En op een weg waar men boven de 70 per uur rijd en vrachtwagens, dan weet ik al snel wat me te doen staat. Safety first… Hihi.
Ik koos dan maar om de aangename GR41 te nemen langs de rivier de ‘Cher’. Een meerwaarde van GR paden is dat ze niet meer dan 25% asfalt mogen hebben in hun parcour. Een voordeel en zeker bij warm weder is dat men beschermt is door de bladeren waardoor de zonnestralen gefilterd zijn, het is verkoelend en het is zacht onder de voeten. Dus voor mij enkel maar voordelen. En als een GR een beetje langer is, zo erg is dit toch niet, zeker bij lange afstandswandelen. Dit is dan ook een van de redenen waarom velen de Podiensis wandelen. Niet enkel door het mooie gebied, maar omdat ze er ook alle voordelen hebben van de GR. Ik ben benieuwd. Binnenkort zal ik daar zijn, nu het er wat rustiger aan toe gaat is het voor mij het ideaal moment.

Dus als mij nog zal worden gevraagd via Bourges of Nevers. Dan zal ik alvast zeggen via de GR 654 tot in Nevers of tot aan Bourges, dan de GR41 om dan terug de GR654.

De weg is schitterend. Ik geniet van de vele idyllische stukjes natuur naast het water. De mensen zijn hulpvaardig. Wat hou ik ervan om onbekende wegen te nemen.

In Châteauneuf sur-Cher wandel ik langs de Basilique Notre Dame des enfants met haar bijzondere toren.
Een beeld trekt mijn aandacht. Vooral haar positie van haar handen. Ik denk dat het de eerste keer is dat ik een beeld zie waar een vrouw dezelfde lichaamshouding aanneemt als Christus. Wijzend naar haar hart en een hand naar boven gericht met de wijsvinger en middelvinger naar boven. Een moedige, krachtige houding en dat voor een beeld van een vrouw op de façade van een kerk waar meestal mannenbeelden staan in pracht en praal. Nadien hoor ik dat het Sainte Solange is door Marie Dominique een vrouw die ik aansprak op straat en plots als een spraakwaterval begon te vertellen over hoe de basiliek tot stand kwam.
Ik laat haar delen en wordt gewaar dat ik op mijn gedurfde vragen wat de kerk betreft al snel een klaargestoomd antwoord krijg.
Ik ga er niet op in en vraag mezelf af ‘ waarom zo willen overtuigen… als het waar is’, dit voelt voor mij zo contradictorisch aan.

Ik ontmoet le père Abbé. “Cela fait combien de temps que vous êtes en pèlerinage ?”, vraagt hij me terwijl hij me de hand geeft. “Sept ans.” “Sept, c’est un beau chiffre pour t’arrête”, wéét mr Abbé me te vertellen. “Oh, bien possible. Mes ce n’est pas ma tête qui en desidera. Et qui c’est, c’est peut être un début d’un nouveau cycle, car une fois que le Chemin est on nous, il n’y a plus de fin, mais une unité infini”

Klik HIER voor een kortfilmpje

En nog eentje HIER

Chez Jérôme et Veronique

Cathédrale Bourges

Wat geniet ik van ”s morgens in een plaatselijke bar te stappen om er mijn eerste koffie te drinken. De plaatselijke bewoners hetzelfde zien doen bij de start. Ik vind het altijd boeiend om hun gesprekken te horen.
En aan de orde in de bars… wat kan het anders dan… Jaja, goed geraden, dit wat men ons al meer dan een jaar zoveel mogelijk door het strot probeert te duwen.
Ik zie een zekere opluchting bij een vrouw wanneer ze spreekt over het eerste prikje in haar bovenarm. Toont met zekere fierheid een app. die zo een vierkant kan scannen zodat men weet waar je bent geweest en of je bent ingeënt . Ik ben nieuwsgierig en ga dichterbij om te zien. “Bhein, c’est comme le bracelet que en mets à la cheville.” “Bhein, oui on est dans un engrenage en est manipulé…. Je l’ai fait pour avoir la paix, sinon je perds mes 400 euro que j’ai payé pour aller dans un parc avec mes petit enfants.” “Vous le faite pour la paix ou pour l’argent ? Je ne comprends pas l’argent vaut plus que votre corps ? Osez dire ‘non’ ne veut pas dire que on va perdre quelque chose, avec le ‘non’ en long terme cela nous remet dans notre propre force et on retrouve la richesse à l’interieur de nous même. ” Bij het verder delen hoor ik vooral de schrik van boetes… Terug geld…. Zoveel mensen die verwijdert zijn van wie ze werkelijk zijn.

Ik sta op, zwier mijn rugzak in de hoogte. Vertrekkensklaar richting Bourges. Ik ga even tot de man aan de toonbank.” Vous savez monsieur. Vous dites que vous avez peur. Vous savez que c’est le contraire de l’amour. La peur pour ‘le refus’ nous éloigne de l’amour.
Et quand je regarde vos yeux je ne vois que des yeux étincelant. Ne perdez pas cela svp. Pour vous, votre entourage.” Oh, ik zie de man zijn ogen plots stralen. Wat fijn dit te kunnen waarnemen. Ik zwier mijn handen in de lucht.” Merci, merci”, roept hij nog na.

Een lange rechte lijn naar Bourges. De zon straalt met een volle kracht op mijn huid. Na een paar kilometers is Bourges al zichtbaar, de weg er naartoe lijkt oneindig. Ik neem mijn drinkfles… een druppel…. leeg. De niet aangename, sombere ingang tot in het centrum van Bourges, wordt al snel vergeten bij de ontmoeting met de prachtige, zachte sfeer die er is in de kathedraal Saint-Étienne van Bourges.

Bij het verlaten van de kathedraal vraag ik aan een dame waar ik le presbytère kan vinden. ‘Ici’… Ik ben er op 2 stappen van. De vrouw helpt me zoeken naar een overnachtingsplaats. Uiteindelijk nodigt de lieve dame me uit bij haar thuis. “Vous pouvez venir chez nous, mais je suis désolé on ne sera pas là ce soir pour être avec vous et partagé la soirée ensemble.”
We wandelen samen tot aan het huis. Een plooibed wordt geopend. De badkamer wordt getoond… “et ici dans le frigo vous avez qoui mangé, n’hésite pas hein. Faites vous plaisir.” Een hart kan niet anders dan schitteren in beide richtingen bij zo een vanzelfsprekende gastvrijheid.
Chez Jérôme et Véronique, en gratitude.

Klik HIER voor een kortfilmpje

Jafar

Baugy. Ik trek de deur van de herberg achter me dicht. Met de sleutel in de hand wandel ik richting ‘la Mairie’, het gemeentehuis. Een halte in het kerkje ‘St. Martin’, één van de weinige kerkjes waar een volledig glasraam in het koor gewijd is aan Maria Magdalena.

Op het terras van de bar zit een man – terug getrokken in zichzelf – een limonade te drinken. Ik haal de chocolade reep uit mijn rugzak die ik gisteren kocht in een plaatselijk chocolade fabriekje. Ik stap naar de man… “Bonjour monsieur, je peut vous faire plaisir avec un morceau de chocolat ?” De man kijkt op. “Oh, bhein c’est gentil. Ah, merci beaucoup.” Ik zie de man zijn gezicht opklaren. “Oh, c’est une exception aujourd’hui de voir un geste comme vous avez fait.” Ik luister verder naar zijn delen. “Vous vous appelée comment ?” “Jafar.” “Enchanté Jafar, ravie de faire votre connaissance.” De man begint plots veel te vertellen en begint zijn ongenoegen op een zachte manier te delen over andere…. “Tu c’est defois il y a vraiment des con, et la je suis raciste envers eux.”… Ik laat hem uitspreken. “Jafar, je peut te partagé quelque chose sur se que tu vient de me partagé ?” “Oui, biensûr.” “Ce que je vais te partagé n’a rien d’une jugement sur ton partage mes vois le comme une ouverture vers…Tu sait ce que on voit chez l’autre en le voit par nos propre yeux, ce que il y a on nous. Si non on ne peut pas le reconnaître. Et quand on dit a l’autre raciste cela veut déjà dire que c’est quelque chose qui t’appartient.” ” Ah, je l’ai j’amais vu comme cela. Les conversations avec toi son bien intéressante.” Het gesprek blijft vloeiend.” Ce que on seme on le récolte”, voegt Jafar er aan toe. “Hmm, dit is afhankelijk van hoe die zin uitgesproken wordt. Met welke intentie. Wanneer het met de gedachte is zoals men vaak aan karma denkt, dat je ervan overtuigd bent en soms wenst dat de ander iets slecht zal overkomen omwille van zijn of haar gedrag dat niet in ons eigen leefwereld past. Dan is men zelf al een zaadje aan het zaaien in de negativiteit en zou het wel een boomerang effect kunnen hebben”, deel ik hem verder in de Franse taal.
“oui, c’est vrai. Écoute je suis n’avrais mes je doit te laisser. Le garagiste m’attend. Merci à toi, j’ai étais bien ravie de faire ta connaissance Jasmine.” “Merci Jafar et c’est réciproque. Et n’oublie pas Jafar sème ce qui vient d’être semer.”

Een lange weg op een drukke niet veilige asfalt baan brengt me tot in Saint Solange.

In Villabon hou ik een halte aan de kerk om te kijken naar de zoneclips. Langs de weg op veel plaatsen hangen truitjes in plastiek te wapperen in de wind. De rode bolletjes trui doet me vermoeden dat de ‘Tour de France’ hier voorbij zal komen. En ja, begin juli zal het stille dorp in een massa evenement omgetoverd worden. De temperaturen zijn fors gestegen en dit in combinatie met het asfalt, werkt dit heel vermoeiend en nefast voor de benen en voeten. Voldaan en vermoeid kom ik aan in Saint Solange.