Gouden rand

Basilique Marie madeleine

Aangekomen in Lille Flandres. Een koffie. De eerste bar, hmm voelt niet goed. Ik dank vriendelijk en neem een volgende bar wat verder. Een man van Marokkaanse origine wenst me een goede morgen en brengt me een geurende koffie.
Mijn dagboek… ik vul aan. Twee uur zijn bijna voorbij… terug richting het station voor een volgende trein. Ik steek de straat over. Een kleine etalage. Eén boek trekt mijn aandacht, alles wat errond staat verdwijnt in het niets… een kaft in warm roze, bomen in zachte pasteltinten, de buitenkant van de bladen in het goud… Een Bijbel of is het… De Bijbel…
Ik volg mijn intuïtie stap binnen, vraag om hem te zien. Ik neem hem in mijn handen…voelt goed, het boek voelt als één met mezelf en niet als een materie waarnaar ik kijk en die buiten me staat.
Voor de rest laat ik me verleiden door een nieuwe tekenfilm die spreekt over het Kerstverhaal met prachtige tekeningen.
Hmm, nooit gedacht dat ik ooit zelf een bijbel zou hebben aangekocht. En hoewel ik er al één sedert mijn jeugd overal mee verhuis – een cadeau van mijn vader – heb ik deze nooit kunnen openen. De verbinding met mijn vader… De verbinding met… Vader… Spiritualiteit is altijd iets geweest dat ik met mijn papa kon delen, weinig woorden waren hierin nodig…

De snelheidstrein komt aan. Ik neem plaats… 73. Nog net voor vertrek komt een Spaans/Frans gezinnetje rond mij zitten. Ze hebben samen Kerst gevierd in Frankrijk. Schuinrechts voor mij een man, we kijken elkander aan met een zachte innerlijke glimlach. Een fijne energie is voelbaar.
Ik check ondertussen de trein voor Paris/Sermizelles… oeps… hmm, ik zal niet ontsnappen aan de treinstaking. Paris, de enige werkende metrolijn ’14’ (die heeft namelijk geen bestuurder en wordt electrisch bediend). Massaal volgen we richtlijnen die ons van punt A naar B brengt. Doet me denken aan de kort filmpjes die ik soms zie verschijnen waarin mannetjes in maatpak elkander volgen, allemaal in één kadans. Zo ziet het er bijna uit…
Paris Bercy, vijf uur wachten en de enige trein heeft een halfuur vertraging. Geen nood… een boekje… vertrouwen.
Al puzzelend met treinen, bussen… En een lift die me wordt aangeboden kom ik uiteindelijk aan in Vézelay. Hmm, bijzonder ik wordt me bewust dat 26 december de dag is waar ik normal terug zou gekomen zijn van de tocht naar Jeruzalem. Alleen bevind ik me nu hier, daar waar ik op 5 juli was vertrokken naar…
Een code, de sleutel ligt klaar. Welgekome.

Cité de la Voix

Zes uur in de ochtend. Samen met een paar zusters en broeders breng ik vóór de laudes een uur in stilte door in de kapel van het vroegere klooster. De laudes… De prachtige stemmen weten me iedere keer te raken. Een tekst wordt voorgelezen… Bij de eerste zin hoor ik de naam van Maria Magdalena. ‘Euh…de bijbel is zo dik.. ‘ hoor ik mezelf zeggen ‘… en net Nu hoor ik haar naam.’
Na de viering ga ik richting mijn kamer. Een boekje, ligt de blinken op mijn nachttafel.
Hoe begin ik hier nu aan… een legende achteraan wijst me de weg… ik kom bij de naam Marc 16.9
‘Jésus, étant ressuscité le matin du premier jour de la semaine, apparut d’ àbord à Maria de Magdala….

Ik stel me hier verder geen vragen bij. De verschillende gebeurtenissen van de laatste jaren en maanden hebben me genoeg bevestiging gegeven dat ik hier mag op vertrouwen en ik mijn hoofd met rust mag laten en genieten van het nu. Op het juiste moment in tijd en ruimte zal ik ontvangen wat ik nodig hebben.
Mijn eerste dag hier is goed ingezet in rust en vrede.

Vézelay – Centre Marie Madeleine

CrazyWise

‘The wound is the place where the Light enters you”

Rumi

Deze week zag ik op FB een krachtige documentaire verschijnen ‘Crazywise’. Dankbaar aan de mensen die zo een doc. delen en verder delen.

Het wachtwoord is: CWDUTCH

Deze week deelde ik nog een goede vriend – tussen lachbuien door en leuke verhalen uit het verleden – een kort verloop van mijn leven.
Hij keek en luisterde verbaasd naar wat ik zei. Door zijn verbaasdheid kon ik gewaarworden dat, dat wat geweest is, het ok was en dat het mij bracht tot wie ik vandaag ben geworden. En ik duidelijk kon voelen dat ikzelf het verhaal niet meer was, er niet meer in sta. Net aks een slang die haar vel achtergelaten heeft🙏

Als kleinkind had ik vreemde angstige dromen. Ik reisde door het heelal, zag inwitte ruimtes…. Durfde toen niet gaan slapen want de beelden waren er al nog voor ik mijn ogen dicht deed. Ik vechte tegen het slapen gaan. MIjn ouders wisten geen raad. Een dokter werd in de nacht opgebeld, ik kreeg een injectie in de poep om rustig te worden of ik kreeg de opmerking het was aandacht…
Ik ging slapen in de hoop niet meer te ontwaken…
Op 25 jarige leeftijd nam ik het besluit om na jaren zoektocht vrijwillig de psychiatrie in te stappen… Ik werd me bewust dat ik het niet meer alleen kon. 2 jaar fulltime opname. (uitspraken als ‘wat heb je nu weer misspookt… spookten jaren door mijn hoofd)
Wanneer ik telkens na een wegloopbui (omdat mijn lijf zuurstof, openheid, natuur, aarde, lucht, beweging nodig had om te kanaliseren) in een witte kille beangstigende cel terecht onder dwang en met neuroleptica (waarvan ik nog meer angsten kreeg omdat ik hierdoor niet geaard kon blijven) … terwijl ik altijd bleef delen ‘laat 1 of 2 personen aan de deur staan en ik zal zonder enig verzet meegaan’. Ongeloof bleef/blijft hierin aanwezig….
Ik vond mijn weg niet meer. Automutilatie… Had een paar zelfmoordpogingen achter de rug – aandacht zei men en dat klopt ook. Het voelde voor mij als mijn laatste kreet, een noodkreet omdat ik geen andere mogelijkheid zag om nog in verbinding en me verstaanbaar te maken naar de ander – tot toen die laatste keer… wanneer ik mezelf uit mijn lichaam zag treden. Een angst zorgde ervoor dat een diepe kracht in mij mij terug haalde. Oh neen… mijn tijd was absoluut niet gekomen.

Ik kwam uit de psychiatrie opname en deed nog 8 jaar psychoanalyse verder. Startte een opleiding psychiatrische verpleegkunde. Na 10 jaar voelde ik dat het genoeg was, voelde terug mijn zelfvertrouwen en was klaar om verder te stappen. De arts kon me niet laten gaan… en telkens zei hij ‘kunnen we het de volgende keer erover hebben’. ‘ok dokter’ . Die volgende keer kwam niet. Zo ging dit een paar keer door. Tot ik werkelijk er genoeg van had en een duwtje kreeg door mijn partner die me attent had gemaakt op zijn gedrag. Hij zag en aanvaarde mijn STOP niet.
Toen vroeg ik mijn dossier op. Wat was ik kwaad toen ik het las. Tijdens de jaren opname, therapie had ik een intieme relatie met een therapeut. Wat was, was heel mooi… we waren twee mensen die steun vonden aan elkaar in liefde. En inderdaad deontologisch was het niet ok. Wat ik toen las in mijn dossier, was niet ok. De stempel die kreeg, ook de beschuldiging aan mijn adres ivm de relatie. En hoewel de relatie zeker niet evident was, moeilijk zelf en toch ook mooi. Ze is een geschenk geweest en zorgde ervoor dat ik afscheid kon nemen van de psychiatrie. Zowel ambulant als mijn opleiding. 🙏

Toen kwam ik in het alternatief circuit terecht…

Ik had me aangesloten bij een groep waar we uren prachtige liederen/mantra’s zongen onder invloed van een medicinale plant. 2x per maand. Ik miste geen beurt en plande mij leven naar die 2 keer per maand.
De start van dit spiritueel werk was een opener om de verbondenheid terug te kunnen voelen met wat ik verloren was. De medicinale plant had de kanalen terug geopend. Het was hard labeur.
Door het feit dat er onderzoek werd gestart van buitenaf naar de bijeenkomsten, het gedrag en gevecht te zien van wat er toen gebeurde rond mij, werd ik me bewust dat ook hierin iets niet klopte. Bij het laatste werk (zonder medicinale plant, want het werd verboden door de staat) kreeg ik te horen van de Spirit ‘het is niet buiten je dat je het moet gaan zoeken, je hebt het in je’. 🙏 Het zorgde ervoor dat ik uit verslavend kon stappen rond en in me.

Toen kwam lichaamswerk….het was een opener naar mijn emoties en gevoelens, vooral om terug te leren wat ze waren en het onderscheid. Eerst individueel. Daarna in groep op aanraden. Zogezegd zouden groepen mij deugd doen. Zo belandde ik in een opleiding, om hierin zelf mensen te begeleiden. Ook hierin voelde ik een groot tekort op het vlak van wat diep in mij was. Ik voelde en kon me niet verstaanbaar maken wat mijn spirituele weg was.

Terzelfde tijd was ik begonnen aan mijn pelgrimstochten. Door de natuur, de beweging kon ik terug in contact komen met wie ik in werkelijkheid was. Kon ik terug gewaarworden, mij terug meer en meer openen en durfde ik meer en meer te vertrouwen op mezelf. Leerde ik inzien dat mijn angstige dromen geen nachtmerries waren, dat ik in contact was met het Universum. 🙏
Ik werd me bewust dat ik de opleiding niet verder wou zetten, Ik voelde ook dat ik werd gekneed naar iets, een structuur, een systeem die niet passend was aan hoe ik de mensen wenste te begeleiden. Ik zag de meerwaarde niet in om mensen bewust te laten maken terug te leren ademen, aarden, te voelen met oefeningen binnen een gesloten ruimte. Terwijl dat de natuur dit allemaal te bieden heeft.
In synchroniciteit kreeg ik te horen dat ik niet geslaagd was voor mijn 2de jaar… “Jasmine… je hebt een heel mooi hart…. MAAR… er is iets wat we niet kunnen duiden, waar we niet bij kunnen… communicatie… we stellen voor dat je traumawerk doet…” (Weten dat er 2 van mijn collega’s wel geslaagd, met zelfmoord gedachten zat. mijn 💡begon te schijnen 😉)
Er was niets mis met me ten opzichte van groepen ( men moest een cijfer halen om de opleiding te starten)
Ik ben alleen niet kneedbaar om ergens in een groep te passen. En zag in door de jaren heen dat ik de kracht had en heb om voorbij de muren mijn eigen weg te bewandelen tegen de stroom in en trouw te blijven aan mezelf.

Het pelgrimeren ging/gaat verder. Ik kan ook inzien dat deze ervaringen mij geholpen hebben en deel maken van mijn weg. Want zonder die ervaringen was ik ook niet gegroeid en kon ik vandaag het verschil niet zien.

Het is wel duidelijk dat het in de zorgsector niet altijd ideaal is. Is het niet omwille van de eigen bagage van de therapeut of begeleider (het zijn ook mensen) is het blijven in een hiërarchische positie staan ten opzichte van cliënt waarin gelijkwaardigheid dan ontbreekt (van mens tot mens)of is het vaak door de druk om zoveel mogelijk centen te verdienen – is dit dan leven over eerder overleven (dan neemt men afstand van waarom men in oorsprong is begonnen, om mensen te begeleiden, ondersteunen)….

Waarom deel ik hier een fractie van een verhaal, die ooit mijn verhaal was. Niet om medelijden op te wekken. Wel omdat het delen, verbinding kan brengen. Om aan te tonen dat het geen ‘ver van mijn bedshow is’, het realiteit ook is in onze contreien en er nog veel werk aan de winkel is.
En ik ben overtuigd met vele andere dat de start van groei… De weg van bewustwording is, van naar binnen te gaan kijken om van daaruit naar buiten te komen in verbinding met al wat is.

Ook bij het bekijken bij dit filmpje die er is gekomen, in synchroniciteit. Kan ik ernaar kijken met vreugde. Ik zag mijn eigen leven voorbij passeren en gaf mij ook hier een bevestiging dat ik uit iets gestapt ben.

Een gevoel van kracht, vreugde en dankbaarheid voor een weg die achter mij ligt en een nieuwe weg die ik aan het bewandelen ben.
Wat mij vooral geholpen heeft is een diepe oerverbinding die ik niet verloren was.
De verbinding van te blijven vertrouwen, te geloven in mezelf en telkens de kracht te hebben om verder te doen. En vooral het oordeel dat ik over mezelf had.
Ook al heb ik me zelf veel in vraag gesteld of wat ik voelde, zag en gewaar werd wel normaal was of dat het eerder een hallucinatie was.
Mensen zeiden me ‘minder zweven of ik ben daarvoor te nuchter of kom met je voeten op de grond… ‘.
Ik kan je zeggen dat ik me nog nooit zo sterk geaard gevoeld heb zoals de laatste jaren en maanden.

Geloof me, als je je aangesproken voelt door mijn schrijven, mijn blog en als je twijfelt.
Diep van binnen is het in jou aanwezig… neem de durf en moed om het terug vinden… diep in jezelf.

🙏 In verbondenheid 💕

Jasmine Marie José

In Licht en Liefde

Nieuwsbrief

De herfst een periode waar we met z’n allen meer binnen leven en ook waar velen zich meer naar binnen keren… in zichzelf. Een periode van loslaten.

Voor mij een periode van stilte, rust… Leven op het ritme van de natuur. Vertragen. Trager bewegen. Een periode van creativiteit… schrijven, tekenen.

Een periode van in dankbaarheid en liefde terugblikken, koesteren, mezelf omarmen, broeden, en om telkens terug herboren te worden.

Iets waar ik op terugblik en een thema die de voorbije zomer toch wel heel krachtig aanwezig was… – met soms wel heftige momenten van verwarring, waarin mijn lichaam bewegingen nam waar ik het zelf niet altijd kon begrijpen en waarin ik me soms niet durfde uit te spreken omdat mij denken soms de bovenhand nam. Ontmoetingen en gewaarwordingen die met het mentale niet te vatten zijn.

En ook momenten van intense vreugde, zachtheid, genegenheid, een diepe verbondenheid op ziels niveau, liefde, Liefde, een ruimte die als leeg aanvoelde, een lege stilte, waarin zelfs die leegte niet leeg is, wel gevuld met het onzichtbare. Het tastbare onzichtbare waarop ik mag rekenen en vertrouwen. Een intens terug zien van iemand die ik lang geleden verloren was.

Een periode waarin evenwicht zoeken tussen hemel/aarde, ziel/lichaam, mannelijk/ vrouwelijk, broer/zus, man/vrouw… samen kwamen, verenigd… wat ik het heilig huwelijk binnenin mezelf noem en niet anders kan noemen. Om van hieruit verder te laten groeien in evenwicht en verbinding in mezelf en delen met anderen.

Een thema die ook sterk voelbaar is en was rond me. Ik kon deze zomer het beeld, de materie van man/vrouw niet meer afzonderlijk zien, het was en is voor mij niet meer het één of het ander, wel één. We zijn allen levende wezens, mensen. Samen groeien in verbinding naar éénheid.

En het evenwicht en verbinding buiten ons kan enkel groeien en tot stand komen wanneer we in onszelf ook die twee kanten aanvaarden zonder de één of de ander weg te duwen of te zeggen ‘dit hoort niet bij…’ Wel door ze aan te zien, te voelen en ze te omarmen.

Een onderwerp die me vandaag nauw aan het hart ligt en o zo waardevol in deze tijden.

Recent kreeg ik een nieuwsbrief met als titel ‘Zijn jongeren het noorden kwijt? Sommigen voelen zich noch man, noch vrouw.

De inhoud, de benadering raakte me, vooral na mijn persoonlijke weg van de voorbije zomer en de gesprekken die ik met mensen had over dit thema, mensen van alle leeftijden. Een nieuwsbrief die ik niet links kon laten liggen en waarop ik gereageerd heb.

Graag deel ik dan ook de brief en mijn reactie erop. (Ik heb bewust de auteursnaam en vanwaar het komt verwijderd omdat dit ook niet terzake doet.)

Zijn jongeren het noorden kwijt?
Sommigen voelen zich man, noch vrouw
Het is een vreemd verschijnsel dat in de media steeds meer aandacht krijgt, jongeren die de scheiding tussen man en vrouw niet meer trekken. Het moet allemaal gelijk zijn, geen hokjesdenken, geen labels plakken. Gender, dat bestaat niet, beweren ze. En toch gebruiken jongeren een hele reeks nieuwe labels waarmee ze zich identificeren zoals genderfluïditeit, non-bilair, agender, genderexpressie, genderneutraal, genderinclusief enz. Wat is er echt aan de hand!

In het magazine, Sjiek komen drie twintigers aan het woord die openlijk over hun gender-probleem spreken. ‘Ik voel me man, noch vrouw!’ zeggen ze, maar het zijn geen transgenders die van geslacht wensen te veranderen. Hoe komt het dat jongeren het contact met zichzelf verliezen. Seksuele gevoelens zijn sterk aanwezig en gerelateerd aan het verschil in geslacht. Hebben sommige jongeren het contact met hun lichaam verloren of zijn ze gevoelloos geworden? Leven ze in een mentale wereld waarin alles beredeneerd wordt en perse een naam moet krijgen? Lijden jongeren aan problemen die ze niet accepteren en daarom er een andere uitleg aan geven? We weten het niet en zoeken naar een verklaring.

Melissa
Melissa in 23 jaar oud en is journalist, zij omarmt haar mannelijke kant. Ze zegt: ‘Gender dat bestaat voor mij niet. Ik geloof er niet in en daarom vind ik het allesbehalve makkelijk om het te omschrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk een vrouw. Zo ben ik geboren en daar voel ik me comfortabel bij… Ik omarm mijn mannelijke kant, maar dat betekent helemaal niet dat ik me mannelijk voel. Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat er veel meer bestond dan enkel man of vrouw. Gender is een spectrum, besefte ik toen. De invulling daarvan is voor iedereen een beetje anders. Persoonlijk voel ik me meer op mijn gemak bij de term non-binair.’ Het is vreemd dat jongeren tegen labels zijn terwijl ze er voortdurend nieuwe uitvinden. De geslachtelijke voorplanting is een feit zowel bij de mens, dier of plant. Dat moet geaccepteerd worden. Man en vrouw zijn hoort tot de essentie van het leven. Het chromosale geslacht wordt al bij de bevruchting bepaald. Ieder man heeft een vrouwelijke kant zoals ieder vrouw een mannelijke kant heeft. Het is vanzelfsprekend dat mensen die andere kant min of meer tot uiting laat komen in gedrag, kleding, hobby’s enz. Daar is niets mis mee.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen
Uit de drie interviews blijkt dat deze drie jongeren kiezen voor een zelfde uitgangspunt, namelijk de gelijkheid tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn gelijk, hebben dezelfde rechten en plichten. Het goedbedoelde gelijkheidsprincipe schakelt helaas de eigenheid uit. Feministen zien dat over het hoofd en vatten alles letter op. Dat getuigt van een gebrek aan verbeelding. Jongeren die opgroeien in een wereld van gelijkheid zonder eigenheid borduren daarop verder. Ze zitten opgescheept met een fundamentele denkfout met nare gevolgen. Mannen en vrouwen zijn wat hun eigenheid betreft zowel fysiek, mentaal en psychische anders. Mannen en vrouwen hebben dezelfde organen op uitzondering van de geslachtsorganen en toch zijn er grondige verschillen. In de geneeskunde houdt men daar rekening mee. Vrouwen hebben bijzondere kwaliteiten die we nooit bij een man terugvinden. Bepaalde beroep liggen beter bij vrouwen dan bij mannen of omgekeerd. In de Nederland klagen de brandweervrouwen dat ze geen promotie kunnen maken omdat de fysieke proeven op mannen zijn gericht en van het gelijkheidsprincipe wijkt men niet af.

Samuel
Samuel is 22 jaar, werkt als model en is acteur en koester zijn vrouwelijke kant. Hij hecht veel belang aan zijn kleding en zijn uiterlijke. Hij snuffelt wel eens in de afdeling van de vrouwenkleding omdat hij een smalle taille heeft en krijgt dan steeds dezelfde opmerking van de verkoopsters: ‘Je weet toch dat je een vrouwenbroek koopt? Kleding is cultureel en conventioneel bepaald en heeft niets met de eigenheid van man of vrouw te maken. Het gender is echter biologisch bepaald. Samuel zegt: ‘Ik kan er mij daar zo aan ergeren. Verschillen mogen er zijn, maar het zit zo ingebakken in onze samenleving dat het soms polariserend werkt: het is man versus vrouw. Terwijl genderdiversiteit net een rijkdom is.’ Samuel vertelt dat hij als tiener heel wat frustraties heeft gehad. Ook bij hem zien we een sterke beïnvloeding van het eenzijdig gelijkheidsprincipe waarop hij verder bouwt en toch is er de zoektocht naar zichzelf. Veel jongeren verliezen in dit digitaal tijdperk het contact met de werkelijkheid.

Inke
Inke is 22 jaar, is journalist, activist en auteur. Zij zegt: ‘ Tienerjaren zijn sowieso moeilijk, maar de zoektocht naar mijn gender, dat was echt een pure hel. Ik was verward, onzeker en lag in de knoop met mezelf. Ik had een genderdysforie, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam, voelde me angstig en had paniekaanvallen. Ik begreep niet dat mensen me neerhaalden omdat ik anders leek te zijn dan wat de maatschappelijke normen voorschreven.’ Ook Inke spreekt over ‘maatschappelijke normen’ terwijl het onderscheid tussen man en vrouw genetisch is bepaald en slechts een culturele reflectie kent. Bij Inke ligt het probleem dieper. We vragen ons af of ze haar probleem niet eenzijdig als genderprobleem verpakt!

Moeilijk om zichzelf te zijn
Uit deze drie verhalen leiden we af dat jongeren het steeds moeilijker hebben om zichzelf te zijn. Er zijn geen normen en waarden meer terwijl referentiekaders ontbreken. Jongeren zijn op zoek naar een houvast. Ze zijn opgegroeid in een digitale wereld, die voor een deel een schijnwereld is. Ze missen verbeeldingskracht en zijn vervreemd van wie ze echt zijn. Het idee van de maakbare mens is overal nog aanwezig. Er worden te veel schijnidealen nagestreefd. Ieder mens beschikt over een unieke persoonlijkheid en daar moet men op zoek gaan in plaats van verward te geraken van de vele theorieën met ronkende ideeën. We moeten terugkeren naar de eenvoud van het leven, want daar alleen is essentie te vinden. Indien er toch een genderprobleem zou zijn, moet dat dringend onderzocht worden zodat een gepaste hulpverlening kan aangeboden worden.

Mijn antwoord.

‘Beste,

Ik las de nieuwsbrief en liet hem even rusten. Vandaag voel ik dat ik er toch wens op in te gaan omdat het onderwerp me nauw aan het hart ligt en ik het belangrijk vind het niet zomaar te laten voorbij gaan in een stilzwijgen.

Ik schrik wat over het zwart-wit denken, beperkende visie rond het thema noch man, noch vrouw.Iets wat me eigenlijk wel verwonderd voor een….

Al even stilgestaan dat tijden groeien en veranderen. Dat denk processen breder te vinden zijn dan enkel in de hersenen. En dat het lichaam meer is dan wat uiterlijk zichtbaar is en men zich voor ogen houdt. De weg naar bewustzijn. Dat het hem niet zozeer gaat over de materie/ lichaam/voertuig man-vrouw. De jongeren wel de openers zouden kunnen zijn naar het breder doorvoelen, gewaarworden en beleven en de weg nemen van elk uniek te zijn en de mens niet meer te zien als gescheiden man- vrouw, wel als mens, wezen naar het SamenZijn.

Wat als die jongeren – blij dat ik me daar dan ook bij mag voegen op mijn leeftijd, want ik voel me nauw betrokken bij wat zij neerschrijven- net door zich in vraag te stellen, net de weg van vrijheid binnenin zichzelf mogen ontmoeten. Een weg die hen mogelijks naar evenwicht zal brengen binnenin zichzelf, waardoor meer evenwicht buiten en rondom hen ook voelbaar levendig zal worden. En net daardoor vroeger zichzelf zullen kunnen zijn.

Zij hebben hun eigen referentiekader, die waarschijnlijk niet meer stroken met wat we al eeuwen kennen. En welke jongere is nooit opzoek geweest naar een houvast, daarvoor hebben we in de geschiedenis het woord ‘puberteit’ tot leven gebracht. Was, is dit niet zozeer een woord om te duiden dat jongeren niet voldoen aan wat ‘volwassenen’ denken het idee te hebben dat het zo ‘moet’ Zijn!

Misschien hebben die jongeren net meer verbeeldingskracht en gaan ze net meer de weg naar binnen van wie ze echt zijn, dan wat velen pas kunnen ontdekken op een veel latere leeftijd.
Jongeren die durven zichzelf, de wereld, de medemens en samenleving in vraag stellen… Mensen naar mijn hart.

En om te eindigen wat is ‘de essentie’ van het leven?

In de hoop ik met mijn delen een wat bredere, open kijk heb meegebracht,

Groet ik u,

Jasmine ‘

Terwijl ik hier nu naar buiten zit te kijken met een dampende pot koffie. Geniet ik van de zon, de glinsterende parels op het gras, de haagbeuk met zijn kleurrijke warme tinten, het gezang van de vogels die massaal op zoek zijn naar voeding en die speels rond de appelboomstam elkander nazitten…

Wens ik jullie allen een zonovergoten zon-dag.

Jasmine