Taize

Het ochtendgebed. Het voelt hier goed en ik hou van de manier waarop de ochtendgebeden gebeuren. Met muziek en zingend. Een vrijheid en openheid is voelbaar. Hier kan ik plaatsnemen zonder dat spanning voelbaar is in mijn lijf en hoewel men de ruimte ‘kerk’ noemt voelt het voor mij zo niet aan. Er mogen meer van die plaatsen zijn. Een plaats waar Liefde en diepe verbondenheid voelbaar is. En hoewel er structuur is – een noodzaak wanneer men weet dat er hier duizenden mensen in een keer samenkomen- is doctrine hier niet voelbaar.

Er komt iemand naast me zitten, we zeggen elkander een goede morgen. De vrouw stapt terug op en gaat verder zitten. Een andere vrouw kijkt me aan en beslist verder te gaan zitten. Iets waar velen hier waarschijnlijk niet zouden bij stil staan. Voor mij was dit vroeger geen leuk iets. Ik voelde me hierbij als een vreemde, afgewezen, raar… alles wat niet goed was voor mijn zelfvertrouwen.
Ik ben me bewust dat ik het niet meer naar mezelf toetrek en voel me niet meer afgewezen. Oef… en dit gevoel opzich versterkt terug mijn zelfvertrouwen.

Na een dag Taize vervolg ik ‘la voie verte’, waar er de keuze mogelijkheid is tussen asfalt en zachte berm. Een zalige ochtendfrisheid is aanwezig. De verse marretakken hangen in dikke trossen in de bomen. Het kasteel van Cormatin vervaagt in de ochtendnevel. Hier en daar is een fietser die me kruist. Kraaien vliegen over de velden.
De herfst is voelbaar. Ongelofelijk hoe snel de natuursveranderingen gebeuren in dit seizoen.
Op een kruispunt dichtbij Taize, een *biologische bakker. Na een kort gesprek zegt een vrouw, “Eh bien, je suis très heureux de vous avoir rencontrer et de entendre que les gents ouvre encore leur porte. Cela fait plaisir.”

In Saint Gengoux, stap ik binnen in de bijzondere kerk uit het jaar 1120. Een tekst staat geschreven onder één van de beelden van de kruistocht en raakt me. Een tekst die ik waarschijnlijk al vele malen heb gelezen maar nu pas kan zien met mijn hart en daardoor kan begrijpen, ook al is het soms bangelijk (lees zonder angst) of tenminste me met grote verwondering, stomverbaasd me laten stilstaan. Oude geschriften van eeuwen oude gebeurtenissen, verwijzen naar gebeurtenissen uit mijn jeugd, waar zelfs namen gelijkend zijn. Telkens is een korte pijn voelbaar en terzelfde tijd wordt het geheeld en is liefde aanwezig.

Gisteren kwamen er bedenkingen bij me op bij het lezen van een tekst over Herodus en Pilatus, Jezus… Angsten… afwimpelen geen verantwoordelijkheid nemen…Eigenwaarde…Rechtvaardigheid.
Het reflecteert naar situaties in het nu en doet me inzien dat er vandaag na zoveel eeuwen, het er nog altijd opdezelfde manier aan toegaat.
En hoewel ik geen geschriften ken en weinig ervan afweet. Diep, heel diep van binnen is er altijd een diepe verbinding geweest met de man die Jezus heet.

Saint Genoux le national

Lavoir–Saint Genoux

In de namiddag wandel ik tussen de weilanden met natuurlijke omheiningen. Van het ene middeleeuws dorp naar een ander. Open landschappen met talrijke buizerds. Het voorlaatste dorpje voor Germany draagt prachtige straatnamen… Rue de la pléiade, chemin du poètes…
’s Avonds gaan de deuren open bij Georgette. Een vrouw van 91 jaar met een lichte vorm van Alzheimer die thuis wordt verzorgd door haar dochter Pierrette en Jacky haar schoonzoon. Een zoveelste warme welkom.

*Le pain d’Antonin in Cormatin.

Cluny

Een korte dag wacht me op. Van Cluny naar Taize.
In Taize zal ik twee nachten verblijven zodat ik me kan laten onderdompelen in wat daar is en benieuwd wat deze plaats me zal brengen.

Na de Laudes neen ik een stevig ontbijt. Vul ik mijn dagboek in… broodnodig… ik sta drie dagen achter. Om negen uur is er een misviering… eindelijk durf ik aan mezelf eens ‘Neen’ te zeggen. Amai, de beleefdheidsvorm van een misviering niet af te wijzen zat blijkbaar goed in mijn lijf gebakken. Het voelt goed van niet te gaan. In de vespers en laudes kan ik me wel vinden en is voldoende voor me, en ik hou er nog meer van wanneer ze gezongen worden. Plots hoor ik kinderen spelen. Ik ga naar het venster. Een school. Jong en oud in hetzelfde gebouw. Nu begrijp ik de aangename en jonge sfeer hier in het klooster.

Even wat slenteren door de stad en rond de abdij. Ik laat me verleiden door een boek, een pocket ‘Le Christ philosophe–Frédéric Lenoir’. Zou het me lukken om hem uit te lezen. Hmm… Ik hou jullie op de hoogte.

In een café met een nog authentieke façade en binnenin muren geschilderd met bloemen, vogels in groene tinten, komt een vrouw binnengewandeld in de stijl van édith piaf… De vrolijkheid tussen de klanten en zaak order is een plezier om naar te kijken.
De straten van Cluny hebben nog veel bewaarde Romaanse façades. De kleuren zijn in verschillende soorten Pasteltinten en heeft een fris en aangenaam uitzicht aan het dorp.

Une voie vertes gaat tot in Taize. Op de weg voel ik een gedaante in mijn lijf komen. Het voelt vreemd en toch bekend. Terzelfde tijd voel ik op horizontaal niveau een verandering komen. Ik zie een gekend iemand voor me verschijnen. Het voelt wat vreemd. Een verandering in nabijheid, in verbondenheid. Alsof het contact niet meer vanuit aardsniveau is.

Tien kilometer verderop kom ik dan uiteindelijk aan in Taize. Ik geniet nu al een paar jaar van hun muziek en hoop ze nu zelf ook mee te zingen. Ik krijg een uitleg van het reilen en zeilen. Een kamer wordt me toegewezen. ’s Avonds volg ik de avondgebeden mee. Een heel grote kerk met wel zeventig broeders in het midden. Tijdens het stille moment… hoor ik plots een plof. Een broeder is van zijn stoel gevallen. Bewegingsloos. Een gewaarwording. Ik hou mijn handpalmen tegen elkaar en op borsthoogte. Ik maak een diepe neerwaartse buiging, alsof het aanvoelt als een laatste groet. Na de stilte gaan de gezangen verder. Diep, ingetogen, verbonden. Op het einde van de viering wordt er gemeld dat fr. François is overleden aan een hartaanval.
Terwijl de gezangen nog bezig zijn verlaat ik om 22u de kerk. Een korte avondwandeling onder de sterrenhemel.