Nacht

img_20180529_0925521239378128231376386.jpg

Vercelli

img_20180529_0924063611241674203997644.jpg

img_20180530_0943034376730010792435827.jpg

Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’

img_20180530_0946494428986349267271778.jpg

img_20180530_0947198857731367646304479.jpg

img_20180530_0950283167517749961780942.jpg

img_20180530_0950507334539464900193270.jpg

img_20180530_0951358186258070928771151.jpg

De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.

Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.

Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.

img_20180530_0954458861436358767805604.jpg

Robbio

img_20180530_0954587912233802078885344.jpg

img_20180530_1002065627102030095563543.jpg

img_20180530_1335275563878894796759845.jpg

img_20180530_1337546860569098100671060.jpg

In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.

Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.

Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…

img_20180530_1340234810739080349030588.jpg

img_20180530_1342384578781665343315230.jpg

img_20180530_1849244752706752401900151.jpg

Abbazia di Sant’Albino – Mortara

 

 

 

Rijstvelden

Een vrouw vraagt me of ze een beeld van mij mag nemen. Ze probeert me uit te leggen waarom, “ponto foto garbidge” terwijl ze haar gsm toont.
Een man in een witte wagen roept van de overkant “bravo”.
Ik verlaat Santhia via het station en kom heel snel tussen de rijstvelden terecht. De regen van gisterenavond was niet voldoende om de temperatuur te doen dalen.

Het landschap waar ik nu doorwandel leikt goed op een West Vlaams landschap. Plat, velden, af en toe een paar bomen, een boerderij. Mais, tarwe, rijst wisselen elkander af en gaat snel over in enkel nog rijstvelden.
Ieder veld wordt eerst volledig onder water gezet zodat de rijst er goed kan op vertoeven. De rijst die straks gezaaid zal worden komen in zakken terecht en worden ondergedompeld in water. De wielen van de traktor zijn in metaal zodat deze gemakkelijk kan rijden in een vochtig veld.

De velden zijn een ideale plaats voor watervogels. Vogels in zwart en wit die ik nog nooit eerder heb gezien met een bijzondere snavel.

‘Pjoetpjoet’… een trein. Geen enkel boomgaard in zicht waar ik me even kan schuilen voor de zon. Mijn drinkwater is bijna op. Het is heel warm. Net zoals gisterenavond verdwijnt de zon… Zou het nu deze avond gaan onweren…
Een muskusrat vlucht weg wanneer hij me ziet en neemt snel een duik in het water. Hopelijk kan ik dit straks ook… maar dan wel een duik onder een koude douche.

Na twaalf kilometer tussen openvelden kom ik aan in Vercelli. De hoofdstad van de Piëmont.
Ik sleur me door de straten opzoek naar de pelgrimsherberg. Een vrouw helpt me op weg. Een heel vriendelijke man Frederico opent de deur, een warm onthaal volgt en een even warme avond waar we de maaltijd delen.

In de nacht wordt ik wakker door een voelbare trilling. Onweer. Het geluid is zo hard dat zelf met oordoppen ik de slaap niet kan vatten. Dan maar een ontspannen houding aannemen. Handen achter mijn hoofd en genieten van het spektakel. Het onweer wiegt me later in slaap.