Zwaar

image

13 juni – Met de zon en een beetje wind vertrek ik richting Navarette,  met tussenin Logrono. Mijn benen willen niet en voelen zwaar. Mijn rugzak zit niet goed.  Ik voel me niet in mijn nopjes.  Tussen Viana en Logrono een onaangenaam stuk in een industriezone. In Logrono is er de Santiago kerk. Aan de ingang van de kerk een bakje waar je 1 euro kan insteken zodat de lichten kunnen aangaan in de kerk. Dit doet me denken aan een pretpark. Vanaf de kerk deel ik de weg met Jenny. Kort na het centrum van Logrono een drukke wandelweg. Ik wandel verder tot ik een bar kan vinden om te rusten en er wat kan drinken. Nergens schaduw. Het is zwaar.  Ik voel me loom. Na een dik half uur eindelijk vind ik een cafetaria.  Een Café con leche en een bocadillo. Ik krijg wat meer energie om verder te doen. De warmte wordt me teveel. Elk op zijn beurt wandelen we eventjes vóór. Na een kleine helling en een bocht Navarette in zicht. Nog twee kilometer. 12u30 de albergue Municipal. Ik plof me neer op de bank voor de deur.  Mijn hoofd rust in mijn handen.  Ik begin te wenen.  Wat ben ik blij te zijn aangekomen.  Een kreet volgt, de spanning van het doorzetten is eruit. Een douche brengt me er weer bovenop. De rest van de namiddag zit ik op een terras met Jenny, Jung Kyung.  Ik speel wat muziek en zing. Ik ga vroeg slapen, mijn hoofd voelt vreemd.  Ik kan het niet plaatsen vanwaar het komt. Half negen mijn ogen sluiten.

Snikheet

image

12 juni – Snikheet en dit al van ’s morgens vroeg. Geen tikkeltje wind. Ik voel mijn voeten zwellen.  Na een uur, een bar in een piepklein winkeltje.  Mijn rugzak gaat vlug van mijn rug. Ik vraag of iemand een schaar bij zich heeft. “Oui”, roept Dédé die ondertussen is toegekomen.  Mijn mouwen gaan eruit. In Torres de Río ga ik binnen in de achthoekige kerk uit de 12 eeuw met het prachtig authentiek kruis uit begin de 13 de eeuw. Ik verlaat de regio van de Navarra en kom in de regio van de Rioja, gekend om zijn wijn. De velden staan vol klaprozen. Door de warmte,  geen wind heb ik het gevoel bijna te stikken.  Ik ben dan ook heel blij aan te komen in Viana. Samen met Jenny gaan we eten halen, koken. Het begint te regenen.  Zelfs dit heeft de straten in Viana niet afgekoeld.  Een luie namiddag op een terras. Welverdiend 😉