Zweethut

Zaterdagmorgen. De zon laat zich tonen aan de horizon. Ik trek een broek en pull aan, en een licht donsjasje om me warm te houden. Onder de arm, mijn wikkeldoek. Ik wandel richting de zweethut.

Het hout staat al in vuur, de vlammen dansen over de vuurstenen. Virginie de vuurvrouw, komt af en toe kijken of alles goed verloopt met Grootvader vuur. Ik voel de warmte op mijn lijf doorheen mijn kleren. Diepe zucht. Deugddoend.

Samen met 20 vrouwen nemen we plaats op balenstro onder een boom. Een vogel zingt zijn mooiste lied en wenst ons een goedemorgen. Het zonlicht komt rakelings over de haren heen schijnen van de vrouwen die tegenover mij zitten… hun ogen glinsteren.
Er wordt een deelrondje gedaan. Ik word geraakt door de zachtheid en schoonheid die ik in elke vrouw mag zien. Een traan rolt over mijn wang. Een diepe dankbaarheid is voelbaar. Mijn beurt…
Ik kom even op adem, ik ga naar binnen en maak contact met mijn diepste Zijn voor ik in woorden ga.
Een diepe zucht. “Ik ben geraakt door zoveel schoonheid die ik mag zien bij elk van jullie. Nog tot vorige week stelde ik me de vraag of ik hier wel werkelijk op mijn plaats zou zijn. Met wat ik nu mag gewaarworden en door hier in deze cirkel te zijn, heb ik geen twijfel meer. Het klopt ik mag er zijn. Het is fijn om hier te zijn. ”
Sara Dykmans zit op mijn linkerkant en zal ons doorheen het vier uur ritueel begeleiden, samen met Greet Keppens die haar zal bijstaan.

Na het smudgen (energetisch schoonmaken) en een lakota lied ga ik uit de kleren en ga met mijn wikkeldoek rond het vuur staan. Ik voel een frisse luchtverplaatsing in de rug, ruimte in en rond mij, vooraan verwarmd grootvader vuur mijn lijf. Mijn lichaam voelt goed, vrij.
Met tabacco breng ik een offer aan Grootvader vuur en vraag ik om een intentie.

Op handen en knieën wandel ik de zweethut binnen. De zweethut die de baarmoeder van Moeder Aarde vertegenwoordigt, een heilige ruimte. Voor het binnengaan spreek ik het volgende uit ‘Mitakuye Oyasin’. Ik groet.
In het midden van de zweethut is er een put gegraven, daarin zullen straks de gloeiende stenen worden neergelegd tijdens de ceremonie. Boven mijn hoofd zijn wilgentakken te zien die op een zorgzame manier aan elkander zijn gesjord. Deze zijn allen afgedekt met (wollen) dekens.

Ik kijk even rond me om me te situeren voor we straks het donker in gaan. Verschillende voorwerpen gaan de zweethut rond die deel uitmaken van de ceremonie.
De eerste vuurstenen komen de zweethut in… ‘Grandfather is coming’. Zeven stenen worden in de put gelegd. Heilige kruiden worden aan het vuur geofferd. De opening van de zweethut gaat dicht. En plots wordt het pikdonker. In het midden is wat rode gloed te zien. Het is even wennen van licht, lucht, openheid naar donker, gesloten, warmte. Het doet iets met me, niet alleen met mij, ook bij andere vrouwen… Ik hoor verandering in de ademhaling…geraakt. Lakota liederen worden gezongen. Samen zingen… wat een diepe verbondenheid, samenhorigheid is voelbaar. Gedragen, worden gedragen.
Een rondje… Ik spreek grootvader vuur aan, stel me voor en som drie namen op, drie vrouwen die ik meeneem tijdens deze reis naar binnen.

Nadien komt stilte en voel ik me naar binnenkeren. Het rechtstreekse naakte contact mogen voelen met Moeder Aarde is deugddoend.
Ik kijk voor me uit, en hoewel het donker is heb ik het idee veel te zien.

De deur gaat terug open. Voor de tweede maal komt het vuur naar binnen. Deur gaat dicht. Water wordt op het vuur gebracht wat zorgt voor stoom. Ik kijk naar de hete stenen. Figuren worden zichtbaar. Hoekig, driehoeken met twee bolletjes, symmetrisch… Hmmm… Een duidelijk figuurtje… mijn mentale wil er iets aan koppelen. Het lijkt een personage te zijn, noch vrouw, noch man. Op een andere plaats een gevleugelde, langwerpige figuur. Een roofvogel, engel of….euh… vreemd de Godin Isis komt in mijn gedachten. Een traan rolt over mijn wang, geraakt in zachtheid.

We gaan verder… ‘Grandfather is coming’ Virginie brengt de volgende zeven vuurstenen binnen. Heilige Kruiden, liederen, gebeden… Donker… En dan wordt ik geraakt, diep geraakt in mezelf. Lange élégante figuren dansen voor me heen op de vuurstenen. Ze volgen allen dezelfde beweging in de vorm van een S, ze worden ook langer. En hoe meer ik naar hen kijk, hoe meer ik er zie en in de diepte verdubbelen… Het is net alsof ze me aanspreken en plots voel ik een grote aanwezigheid aan wezens… De vele voorouders. Op een andere plaats is een duidelijk beer zichtbaar. Ik ween, ik snik. Sara vraagt ‘Wie weent hier’ “Jasmine, en alles is ok met me. Alles is ok”. Zo voelt het. Ik ween, de tranen vloeien, het geween komt van diep van binnen. Het voelt bijna niet van mij, net alsof vele tranen door me heen komen en allen gereinigd worden op weg naar ontroerende vreugde.

“Grandfather is coming”… ik zie even naar buiten, daar waar licht is. Ik voel er geen verbinding mee. Hier is het, hier is het te doen. Water, grandmother komt binnen. In een grote pollepel wordt drinkwater aangeboden. Ik neem de pollepel vast met beide handen breng deze eerst richting mijn derde oog als teken van groet… dan verder richting mijn mond. Ik kijk in de lepel en zie… Ahh…ik snak naar adem… Ik zie… Ik zie… Een spiegeling, een reflectie. En natuurlijk zie ik mezelf weerspiegeld in de lepel. Hoe verder en meer ik drink, hoe dieper ik in de lepel kan kijken… en dat de reflectie niet meer om mij gaat, wel dat ik veel verder kan kijken dan wat in eerste zicht zichtbaar is. Hoe meer ik drink, hoe meer Ik het idee dat iets me aanspreekt. Een beeld wordt zichtbaar… een verzoek. (een tekening volgt) Ik voel het water door mijn lijf stromen… een gewaarwording van zuivering. Als een ijzige waterval die van een groene wand stroomt richting een diepe waterbron. Na het drinken stromen terug tranen, een diepe vloed…

Hoewel ik me krachtig voel van binnen, voelt mijn lichaam zwak. De zweethut vraagt een grote fysieke inspanning. Ik kruip naar buiten. Traag probeer ik recht te staan, als een kind die haar eerste stappen moet proberen zetten. Met wat trilling in de benen begeef ik me achter de zweethut en ga gehurkt zitten. Ik begin te urineren, terzelfde tijd begin ik te huilen… verlossing… Het zo bewust bij mijn lichaam aanwezig kunnen zijn, brengt me zoveel moois en warms. Ontroerd worden door gewoon te urineren, Het urineren zal nooit meer hetzelfde voelen… Dankbaar. Mijn lijf, mijn tempel.

Terug naar binnen. Ik heb geen flauw idee hoelang de ceremonie al bezig is. Tijdloos, zalig, in het Nu. Mijn hart en ziel gedragen in de stilte.
De laatste vuurstenen komen eraan. In volle overgave ga ik op de grond liggen. Op mijn rechtkant… Sabine. We geven elkander de hand. Gesteund.

Voldaan, herboren, verlicht, innerlijkrijker stap ik verder de dag in. Wat wankel wandel ik richting het kampeerterrein in mijn wikkeldoek en een sjaal op borsthoogte. Een koude douche en heerlijke maaltijd om terug wat steviger te staan.

Kort voor de volgende workshop help ik even mee in de keuken. Een jonge vrouw die deze morgen ook aanwezig was tijdens de zweethut stelt me een vraag, “wat bedoelde je met ‘ of je hier wel werkelijk op je plaats bent’, als je erop wenst te antwoorden natuurlijk.” “Jawel, wil ik zeker op antwoorden. Dankjewel zelf voor je vraag…. Ik deel, we delen, we wisselen uit. (de inhoud komt misschien later)

Een volgende workshop ‘Womb Steam Ritual’ met Mieke. Door de grote interesse wordt het ritueel in twee groepen verdeeld. Terwijl de eerste vrouwen op een troon gaan zitten (een plastieken nachttoilet of kampeertoilet) waar daarin een recipient komt met heel warm water en helende kruiden, die de vrouwelijke schoot ten goede komt. Een milde en krachtige manier om met natuurlijke middelen het bekkengebied, baarmoeder ten goede komt en je volop vrouw te voelen. Terwijl de eerste groep het ritueel ondergaat, zit ik samen met de andere vrouwen in een cirkel en ondersteunen in stilte de vrouwen.

De wissel…Ik krijg een lang kleed aan. Wel handig wanneer je op de troon gaat zitten en het te warm aanvoelt. Het kleed dient dan als waaier om af te koelen. Ik ga zitten… Oee… het is even schrikken en ga terug recht staan. Een diepe ademhaling… Ik ga terug zitten, focus me op mijn bekkengebied. De stoom komt in aanraking met mijn yoni. Het pakt me letterlijk op de adem, snik… Een zalige stroom gaat door mijn lichaam. Ik ontspan me en kan gaan genieten van dit bijzonder waardevol en diepgaand ritueel. Het is genieten, vreugde danst in mijn lichaam. Ik voel dat het een innerlijke glimlach tevoorschijn tovert.

De laatste workshop van de dag ‘de Gezegende tempelreis’ met Mireille Verplancke, begint al dansend op het muziek van Danit- Naturaleza. Met meer dan 20 vrouwen staan we te dansen bij ondergaande zon en opkomende volle maan. De lucht kleurt aan de ene kant rood, oranje, warm geel. Aan de andere kant, purper, blauw, roze. Mijn lichaam beweegt sensueel, dansend met de lucht, als een slang langsheen de andere vrouwen. Voor mij hoor ik luidop zeggen in de cirkel… ‘Meisjes zijn’ t allermooist op aard”… terwijl het dansen afgerond wordt en het muziek wordt uitgezet. Een oogcontact, een glimlach…hmmm

Met zijn allen gaan we de Wijze Kring Tent in… Opeengepakt met zijn allen begint Mireille boeiend te vertellen. Op de achtergrond het muziek van Estatic Dance, die ook al komt ze de tent binnen… in synchroniciteit is met wat aanbod komt in de tent. Ik kijk rond en geniet van hoe iedereen aandachtig zit mee te luisteren. Stil en rustig volg ik mee. Ik geniet van de aandacht die Mireille ontvangt en wat ben ik fier op haar en hoe zij haar workshop brengt. We sluiten af door allen een hand te geven aan elkander en mee te zingen op een lied die terug in synchroniciteit over het ganse terrein komt…. Vrouwenfest… Allen verbonden en elkander gedragen….

Voor het slapen gaan komt Mireille naar mijn tent. Terwijl ik de thee opzet zitten we naast elkander. Nadien komt ze in mijn schoot zitten. We delen onze dag… ik geniet van het samenzijn en haar aanwezigheid.

De maan… verlicht het grote veld. De dag plooit zich dicht…voldaan en in dankbaarheid. Met veel water, vuur, lucht, aarde, de zon, de maan en vooral… Liefde.

Eigen kracht

Wanneer je met open armen en hart je liefde deelt met de ander. Je naast de ander staat en zijn/haar kwaliteiten ziet en ook de minder aangename kantjes erbij neemt. Wanneer je in de liefde staat en er geen voorwaarden zijn naar de ander toe ‘van hoe het er moet of zou moeten uitzien’. In onvoorwaardelijke liefde staan.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid hoort en voelt bij de ander dat eraan voorwaarden moeten voldoen worden. Je op een bepaalde manier wordt benaderd die haaks staat op wat voor mij liefde is.
Je op hartsniveau gewaar wordt dat het niet OK is wat gebeurt.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid wenst te blijven staan omdat je voelt en bewust bent hoeveel waardevols daarin aanwezig is, hoeveel waardevols erin jezelf aanwezig is.
Het ene wat je dan kan doen vanuit die onvoorwaardelijkheid, is blijven staan met een open hart ook al kan je van alles gewaarworden. Ook al wordt er hierin van alles getriggerd in het moment. Ook al voelt je hart alsof het in vuur staat.
Wanneer je terzelfde tijd ook open blijft staan naar de ander en kan zien van waaruit de handeling of gedrag voortvloeit. Het opmerkt en probeert het niet persoonlijk op te nemen (niet evident, de moeite waard om te proberen.) Bewust hierin aanwezig blijven en je focussen op je gewaarwordingen, bij jezelf blijven en luisteren naar wat er in jou wil gehoord, gezien en gevoeld worden. Er aandachtig mee omgaan zonder te willen controleren, wel in openheid, zachtheid en mildheid naar jezelf toe. En te aanvaarden wat de noden van de andere zijn.
En hierin, in die openheid heb je ook het recht aan zelfzorg binnen de onvoorwaardelijkheid en dit door een halt toe te roepen en je te laten respecteren. Wat niet wil zeggen dat je je afsluit, integendeel, verbinding blijft mogelijk.

Je hart sluiten voor pijn maakt de pijn alleen maar ondraaglijker voor jezelf en verbreek je hier alle mogelijkse verbinding/verbondenheid niet alleen met de ander, ook met jezelf. Met een open hart krijgt de pijn de kans tot helen niet enkel voor jezelf, ook voor de ander. En o wee… het is geen gemakkelijk proces, voor mij is dit echter de enige weg naar onvoorwaardelijkheid. En hoe meer je je ervan bewust bent en telkens aandachtig erbij blijft, hoe natuurlijker het wordt.
Het is telkens naar binnenkeren, in jezelf, want daar alleen ligt het antwoord, daar alleen kan je jezelf bevrijden. Telkens opnieuw.

Vanuit deze beweging zal je je bewust worden en zien dat wat buiten je omgaat harder kan ogen (hierin kan het vluchtgedrag van vroeger terug aan de oppervlakte komen, waardoor je terug in een oud patroon kan terecht komen.) dit is een gevolg van je eigen innerlijke beweging, proces en groei. Want je kan enkel bewustzien bij een ander waar jezelf al doorgemaakt hebt. Hierdoor kan je ook de mogelijkheid hebben om de pijnen waar te nemen, achter de handeling van de ander waardoor je in mededogen aanwezig kan zijn en blijven.

Het zijn de gewaarwordingen, gevoelens en emoties onder ogen durven zien en kijken wat er achter schuilt en ze door je heen laten stromen. Zonder ze op slot te zetten door controle, afschermen.
En het zijn deze waar het meest weerstand opzit, pijnlijke, confronterende, de schaduwkanten die je de waardevolste lessen en groeilessen zullen brengen. Ontlopen kan je ze zowiezo niet want vroeg of laat komen ze terug aan de oppervlakte. En het is niet de ander die oorzaak is van, het is niet iets die buiten je ligt die verantwoordelijk is voor… wat buiten je is is enkel een trigger of pion wat binnenin jezelf al lang aanwezig is en die nood heeft om aan het licht te komen.

En wat het voorbije vrouwenfest me vooral heeft bijgebracht, is te leren en durven gaan staan in mijn vrouwenkracht.
Is mezelf te zien, voelen en eren.
In Liefde en Licht blijven staan.
Want door dit naar mezelf te schenken, geef ik dit ook aan de andere door.
En ook al was het op vrouwenfest dat ik deze kracht kon voelen en het gebeuren met een vrouw is.

Onvoorwaardelijke liefde kent geen geslacht.

Vrouwenfest

img_20190918_0108061539648015878823866.jpg

Donderdag namiddag… Stralend en zacht weer. Met de fiets op weg van Lemberge via de Vlaamse ardennen naar le Pays des Collines, Frasnes-lez-Anvaing waar het eerste Vrouwenfest doorgaat. Alsook het eerste festival waar ik aan deelneem.
Met toch wel een zekere spanning en nieuwsgierigheid ben ik vertrokken. In mijn fietstassen mijn kampeermateriaal, wat zomersekledij, een meditatiekussen …

img_20190918_0108231565782160740316565.jpg

De boomgaarden tonen hier en daar wat herfstkleuren. De maisvelden staan klaar om gemaaid te worden. Ik volg een deel van de Rodelandroute en de Ronde van Vlaanderen. Ik geniet van een lichte windbries en de rust van de natuur. Met af en toe een pittige helling, 45 kilometer in de benen en een stevige daling kom ik aan, aan de boerderij waar ik straks in het veld mijn tent mag opzetten.
Drie volle dagen enkel en alleen tussen vrouwen. Hmmm, ik ben benieuwd.
Na samen met Mireille elk onze tent te hebben opgezet, een gedeelde avondmaal, een babbel… ga ik nog eerst even wandelen onder het maanlicht en het gezang van de uilen. Nadien duik ik mijn dons in.

Vrijdagmorgen, onrustig geslapen… Naar aanleiding van een gesprek stelde ik me de vraag of het wel goed was dat ik hier ben. Gelukkig na het uitspreken verdwijnt de onrust. Samen met Mireille maak ik de ‘Sacred water’ plek klaar.

img_20190914_2320395401237895076355943.jpg

Om 12u start de openingsceremonie aan de vuurplek met een ritueel waar de natuurelementen en de vele vrouwen die ons zijn voorgegaan eren.
Frasnes-lez-Anvaing is niet zomaar een uitgekozen plaats. Hier zouden heksen zijn verbrand in de periode rond 1610. Heksen, ik noem ze liever vrouwen die in hun kracht gaan staan in eenheid met de natuur en de gelijkheid van man en vrouw. Hmmm… Ik rol me ogen naar boven alsof een lampje boven mijn rechter oog gaat branden.

pixlr_201909180110450851977193337089815674.jpg

Het terrein is onderverdeeld, met in het midden het Hart waar we samen komen om de heerlijke veganistische maaltijden te proeven en errond verschillende tenten voor creativiteit, beweging, een opentent, een kruidenbar… Aan de ene kant van het hart het kampeerterrein met zijn twee creatieve zalige badkamers en composttoiletten en aan de andere kant van het hart een terrein waar de zweethut, de Wijze Kring, Zorgtent, rode tent staat.

15u de eerste workshop op het programma ‘Ritueel voor het voormoederveld’ door Nancy Stammeleer.
Ik wandel richting het veld van de ‘Wijze Kring’ waar Ria Beyens, Nancy Stammeleer en Mireille Verplancke – de drie hoedsters van de tent – samen in verbondenheid het veld hebben voorbereid.
Het ritueel begint met een dans waarbij de naam mij ontsnapt. Met losse heup en armbewegingen neem ik de voormoeders, de vrouwen die mij zijn voorgegaan, de Grote Moeder en Moeder Aarde mee de dans in.
Mijn lijf voelt ontspannen, mijn heupbewegingen voelen sensueel aan.
Na de dans worden we in 3 groepjes verdeeld van 7, hmmm… 7
Elke groep krijgt een staf, Vanuit mijn eigen plek afgestemd op die van mijn voormoeders breng ik heling in het vrouwenveld en het voormoederveld door ze te eren en inspiratie te mogen zijn voor mijn zusters. Hmmm… ‘zusters’ dit klinkt wat vreemd in mijn oren.
Na gezien, gevoeld en geëerd te zijn geworden door elk van hen, is het mijn beurt om iedere vrouw te eren. Ik neem de staf in mijn handen en stap de kring in. Ik ga voor een vrouw staan, kijk ze recht in de ogen. Ik neem de tijd om op hartniveau, de buik en mijn bekkengebied te voelen. Op het moment dat ik verbondenheid voel in mezelf en met de ander neem ik de staf in mijn rechterhand, breng deze opwaarts en zet ik deze met daadkracht terug neer tussen ons waarbij ik telkens een korte zin verwoord. Dit doe ik zo 3x…. waarbij ik eindig met de laatste zin ‘ik eer je’. Zo wandel ik de cirkel rond.

Amai, dit doet wel iets zowel met mezelf als met de vrouw die rechttegenover mij komt te staan. Een stevig verbonden ritueel waarin ik voor de eerste keer mij bewust verbonden voel mijn voormoederveld.

Na het avondmaal volg ik ‘Samenlevingswijsheid uit het Moederland’ door Ria Beyens. Via diversiteit van oeroud beeldmateriaal en symbool taal van de voormoeders weet Ria mij te boeien doorheen de geschiedenis. De avond was te kort om alles te zien en te horen.

Na het pittig ritueel, de boeiende verhalen van Ria vroeg mijn lichaam naar wat stilte en rust.
Samen met Mireille genieten we van de geluiden van de nacht, van elkaar, een tas warme thee en hebben we het geluk een vallende ster te mogen bewonderen waarvan haar staart alle kleuren van de regenboog vertoonde. Dankbaar ga ik de nacht in… (wordt vervolgd)

img_20190914_2324574268001363475949893.jpg