Delen

Een koude avond. Een vrouw komt in mijn richting gewandeld en verdwijnt op mijn rechterkant. Het wordt donker. Verder in de straat bel ik aan niemand thuis…en nog een deur…en nog één…niemand….naar de pastorij….niemand…
Ik draai me om, wandel naar een voordeur, een paar trappen op. Een vrouw doet open. De vrouw die in mijn richting wandelde. Nog voor ik de vraag stel voor een overnachting, nodigt ze me uit. Ik stel geen vragen en neem aan. Vier kamers…ik mag er een uitkiezen. ’s Avonds zit ik met de vrouw en haar man -die ziek is en nog weinig levenskrachten heeft – in het salon te praten. Twee mensen van bijna 90 jaar. Een grote gevulde boekenwand. Op het salontafel de krant. In de buurt een dikke bijbel. We praten samen over mannen/priesters, de kerk…
Terwijl ik later met de man praat, zie ik in mijn linker ooghoek dat de vrouw me aankijkt. Een stralend open gezicht. Er is verbinding, we kijken elkaar aan, zonder woorden, gelijken.

De volgende ochtend zit ik alleen met de vrouw aan de ontbijttafel. Haar man ligt nog in bed wachtend op de kine voor tapotage.
Vragen worden me gesteld over mijn pelgrimeren. Even gaat er door me heen ‘wat kan en mag ik delen’. Ik voel wat het met me doet en wordt gewaar wat door mijn lijf stroomt. ‘Jasmine deel wat je wil delen, zonder schaamte of oordelend naar mezelf en de ander’, gaat nogmaals het stemmetje. Vrijuit deel ik mijn ervaringen, mijn gevoelens. De vrouw kijkt me zonder veel vragen stellen aan. We wisselen onze gedachten.
Plots deelt de vrouw me iets over haar leven en haar belevenis rond een meermaals bijna dood ervaring.
Ik ben wat verwonderd over wat wordt gedeeld en stel hier rond een paar vragen in de aard van : heb je dit ooit gedeeld met iemand uit de kerkgemeenschap?  Wat was het antwoord…

Voor mij was dit niet als een vanzelfsprekendheid voor iemand van bijna 90 jaar,  katholiek opgevoed en nog altijd praktiserend.
Ik dacht aan de vele reacties die ik te horen en te zien kreeg rondom mij in het verleden. Reacties die ik ergens diep had opgeslagen in een klein hoekje. Reacties die ervoor zorgden dat ik een vooroordelende kijk had op de situatie.
Het was vooral niet vanzelfsprekend voor mezelf om zelf met dit onderwerp naar buiten te komen.

Dankzij mijn openheid en durven mijn ervaringen delen van op de weg kwam de vrouw met haar deel. Was er verbinding mogelijk en voelden we ons beiden veilig om verder te delen. Was haar delen er niet geweest dan had ik me niet herinnert dat ik meer dan 20 jaar geleden na een zelfmoordpoging een bijna dood ervaring had meegemaakt. Weliswaar niet zo een fijne ervaring zoals wat de vrouw beschreef. Tijd en ruimte was rijp om het terug aan het licht te brengen. Nu kan ik er iets mee en kan ik er verder mee aan de slag.
We blijven verder ervaringen en belevenissen delen. Wat voelde het goed.

Waarom deel ik dit verhaal.
Vorige week las ik een kort stukje over een ontmoeting tussen twee mensen. Twee vrouwen die volgens de beschrijving uit een totaal andere leefwereld waren. Keurig versus rommelig, de kerk versus tantra…Ik voelde ergens pijn binnenin. Pijn om de muren die we rond ons bouwen…pijn om de vooroordelen…pijn dat we mensen in groepen steken…maar vooral onszelf. Voor mij mag het sectaire verdwijnen.

Ik ben dankbaar dat ik de moed blijf hebben om open te blijven, de durf om in verbinding te blijven  gaan, de angst opzij te plaatsen – ook al heb ik hiervoor in het verleden fysiek geweld gekend.
Het heeft me de kans om verder te mogen blijven groeien, verder groeien in zelfvertrouwen, naar meer bewustzijn, vertrouwen naar anderen.
Mensen, geef jezelf de kans, geef de ander de kans, want soms schuilt achter de hoek een schat aan waardevolle belevenissen of info die je nog dieper tot jezelf brengen.  En het opent grenzen. In verbinding met jezelf en de ander. Dit wens ik jullie toe.

Doorzetter

​De bus. Een schuifdeur. Vier wielen die me vijf kilometer verder zouden brengen dan de grootstad Nevers. 

Mensen stappen in. Een vrouw met kind, ik laat haar voor mij instappen. Mijn voeten, alsof ze genageld zijn aan de grond. Een weerhouden. Stap ik in of niet.Twijfel. Ik kijk voor me… naar links…voor me…naar links… ‘Jasmine niet neuten’, verteld een klein stemmetje me. Mijn denken. Mijn verleden. Ik kijk voor me…ik zie de mensen op de bus…iets weerhoud me…
Ik voel een kracht. Mijn voeten gaan van de grond. Met een overtuigende stap vertrek ik naar links…voorwaarts richting het treinstation…in mijn rug…het stemmetje…je bus gaat zo vertrekken…je faalt…doorzetter. De saboteur…

Doorzetter, voor wie… voor de te vroeg geworden volwassenen in mij.

Mijn innerlijk kind heeft verlangens en deze zal ik vandaag gaan koesteren en zorg voor dragen. Het terug tot leven brengen wat ik zolang heb verlangen en diep had begraven uit zelfbescherming om geen pijn te moeten voelen.  Vandaag ben ik me bewust dat deze verlangens kunnen ingevuld worden… dat er ruimte voor is …niet vanuit het kleine kind…wel vanuit de volwassene met het haar innerlijk kind. Een getransformeerde doorzetter met een vreugdevol hart. Een doorzetter die letterlijk en figuurlijk naar huis gaat. Thuis komen. Tijd om de luiken te openen 😉 🙂

Voor jullie-pour vous

Nevers… een kaars… gezichten passeren voor mijn ogen…verbondenheid…aan jullie…aan de warme ontmoetingen tijdens deze pelgrimstocht…aan jullie die de deur hebben geopend…aan hen die hun hart en ziel hebben getoond… aan jullie die de tafel hebben gedeeld…samen hebben gelachen…voor de mensen die ik in gedachten steun…voor jullie die ik kracht en licht wens… voor jou,durf je weg te gaan…aan jullie die me hebben gesteund…aan jullie die ergens aanwezig waren…aan de mensen die mijn spiegel zijn geweest….ik dank jullie…voor jullie…een kaars….van harte
Nevers … une bougie … des visages qui passent devant mes yeux … une connectivité … à toi … aux chaleureuse rencontres pendant ce pèlerinage … à toi qui as ouvert la porte … à ceux qui ont partager leurs cœur et âme… à vous qui avez partagé la table … les moment de rire ensemble …poiur toi, je te souhaite beaucoup de force et lumière…pour toi, oses faire ton chemin…à vous qui m’avez soutenu … à vous qui étiez là quelque part … à vous qui m’a ouvert les yeux…je vous remercie … pour vous … une bougie ….de tous cœur…

Waardevol

Terwijl ik zit te wachten, in de warmte bij de apotheek tot 19uur voor een overnachtingsplaats…

Eventjes in het kort. Allé, poging tot …en tussen de plezante communicatie met mijn mama … 

Een ontbijt samen met Jacqueline een vrouw van 89, terwijl Felix, haar man nog wat rust.Een warme waardevolle ontmoeting en een hartelijk delen. Dankbaar. 

Ontsnappen aan de vele onweersbuien rondom mij. Genoten van de prachtige natuur en weersveranderingen. Fris. Zuurstof. Een luisterend oor geweest voor een man die wat weemoedig was. 

Genoten van onbekende wegen te nemen, zonder de eindbestemming te kennen.

Een Cecile die me een warm nest aanbied in een immense boerderij aan de oevers van het water, rondom natuur. Een paradijs voor de kleine prins en mij. Slaapwel iedereen!

Saint-Amand-Montrond

Milan Royal

Saint-Pierre-les-Étieux

Les Bateliers de l’Alliers