Trechter

In de ‘materie’ plaatsen… De materie een woord die heel breed kan ingevuld worden. En ik heb vooral het idee dat men daar vaak een geldige reden voor zoekt en invulling aangeeft op een moment dat het ons ten goede komt en dan heb ik hier over de menselijk gecreëerde materie.

Iemand deelde me overlaatst een korte zin, “in materie daar zit het woord mater in, moeder’.

Af en toe komt deze zin terug aan de oppervlakte. Ik laat ze dan vrij rond zweven zonder ze werkelijk te willen vastnemen.
Dan verschijnt voor mijn ogen vaak het symbool van infinity of een zandloper waarin dezelfde vorm aanwezig is maar niet dezelfde beweging maakt. En als ik het dan verwoord dan komt het woord ‘trechter’ eruit.

Trechter… zo voelde het voor mij wanneer ik dichter bij België kwam.
Van de wijdse vlakken, open natuur gebieden, oneindige horizonten naar dichtgebouwde gebieden, drukke straten, beperkte vergezichten.
Van een weinig, minimale rugzak waar ik maanden met dezelfde kledij heb gewandeld.
Van twee t-shirt, een paar kousen, twee onderbroeken, een paar schoenen, een trui, een lange broek, een vest, een muts, een paraplu, een tandenborstel, een klein handdoekje, een smartphone en een thermische lakenzak naar een overvolle kleerkast, 5 paar schoenen per seizoen, ontelbare kousen en onderbroeken, garage vol materiaal. Materie die ik voor mijn vertrek al een pak had geminimaliseerd. In plaats van op een zetel maak ik nu gebruik van mijn meditatie zitkussen, van een tweemans bed naar een eenmans… met een minimum ruimte creëeren en gezellig warm maken… En toch, toch voelt het vaak nog teveel, teveel aan materie die geen noodzaak zijn om te leven. Die geen extra of meerwaarde geven aan wat men in essentie nodig heeft.
De steden zijn er overvol nutteloos meegevuld.

En hoe meer ik hierin leef en mee omringd ben, hoe meer het me duidelijk wordt dat in de ‘materie’ plaatsen voor mij niets te maken heeft met de tastbare materie.

Wel… dat wat ik mag ontvangen, gewaarworden in de vertikale richting dit mag gaan neerzetten op moederaarde. En dat is voor mij ‘materie’.
In verbinding en in evenwicht hierin staan en verder delen in verbondenheid.

Hierin ben ik nog wat onwennig en onzeker, het komt en daar vertrouw ik op… dien ik me nog eerst door het middelpunt te begeven. En op lichamelijk vlak is dit goed voelbaar.

Stilte wandeling met Imbolc (Maria-Lichtmis) ritueel

We steken deze wandeling in een bijzonder kleedje : Imbolc is het Keltische feest van de vroege lente en betekent “in de buik”. De buik van Moeder Aarde bolt. In het donker kiemt het zaad. Alles moet nog beginnen te groeien en open te bloeien… het nieuwe leven maakt zich klaar om geboren te worden.
Tijdens onze wandeling vertellen we iets meer over deze bijzondere tijd van het jaar en nemen we jullie mee in een ritueel en daarrond zit de stilte geweven.

In de stilte kunnen we onszelf beluisteren, een weg van bewustwording. Stilte hoef je niet enkel zittend of liggend te ervaren, ook in beweging kan je de stilte in jezelf ervaren, zelfs in een luidruchtige omgeving. Een weg naar diepere verbondenheid met jezelf en de ander. Je gaat zelfs zonder woorden communiceren.

Wanneer je vanuit die stilte in communicatie gaat met de ander. Krijgt de relatie met de andere een veel diepere betekenis en rijker aanvoelen. Heb je de wens en/of voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan je eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat betekenen ze voor je er uiting aan geeft, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan biedt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen,waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen. Waarbij de kans ontstaat dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnen in jezelf.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn en te blijven.

Een dagje wandelen. Rust in voortdurende beweging ervaren, een eenvoudige manier om te herbronnen en ontspannen thuis komen.
We stappen van Gent naar Drongen en keren langs een andere mooie route terug.Is 16 km te hoog gegrepen voor jou ? Geen probleem, in Drongen (na 8 km) kan je terug met trein of bus.
Ter afronding van de dag voorzien we lekkere pannenkoeken en verse (choco) melk en thee.

Praktisch :

We starten om 10 u in Gent, Steendam 11. Je kan parkeren aan Gent Dampoort, 10 min wandelen naar de startplaats.
Mee te brengen : pic nic voor wie wil

Graag vooraf inschrijven via jasmine.debels@gmail.com of mireille.lotusbloem@hotmail.com
Maximum 12 deelnemers
Bijdrage : we werken met donativo ( vrije bijdrage )

Graag tot dan,

Jasmine en Mireille

Lebenslicht

Brugge. Een ruime hedendaagse concertzaal. Het podium. Een orkest. Een filmscherm. Een filmconcert. ‘Lebenslicht’ Collegium Vocale Gent en Philippe Herreweghe & Clara Pons

Een vrouw, drie mannen, drie generaties. Een verhaal van leven en dood, jong en oud, liefde en afscheid.
‘Wat bevreemdend’ klinkt het in mijn hersenen bij de start. Een beeld horizontaal in twee gedeeld, een spiegeling…een vertikale splitsing… De jonge cinéaste speelt niet enkel met splitsingen in het beeld, ook met tijd. Het is meer dan gewoon maar iets in beeld brengen, doordacht, subtiel… Drie mannen, verschillende personages, verschillende generatie… en toch smelten ze in elkaar en worden de drie één om dan terug op zich te bestaan. Een film in meerdere diepere lagen.

Even ben ik op zoek om het totaliteit in me op te nemen. Kijk ik naar het concert? … naar de film… concert… film… zonder ik het doorheb wordt ik meegezogen in de film. De muziek neemt me mee naar het onbegrijpbare.
Mijn ademhaling veranderd…. tranen rollen zachtjes over mijn wangen.
Mijn lichaam wordt gevuld. Het Goddelijke in mezelf wordt geraakt, mijn Ziel.
Waar liefde op het scherm en podium mij raakt in Liefde.
Nog voor ik het besef zijn we aan het einde.
Iedereen begint te klappen. Ik krijg mijn gekruiste armen niet open. Beeld en muziek blijven verder zijn weg vinden in mijn lijf. Wat diep aanwezig is wens ik nog bij mij te houden. Sprakeloos. Ik kijk al die mensen op het podium aan. Zoveel blijde gezichten… zoveel talent… Ontroerd. Het duurt wat even voor ik zin heb om los te laten.

Op het programma boekje… ‘Hemel op aarde’

Voordracht

Ik open mijn gordijnen, het is nog donker. Naar de badkamer, de keuken… verwarming op 2…in de gang het hedendaagsbeeld van Franciscus in compagnie van Jacobus, Aertsengel Michael en de Kleine Prins. Een beetje verder een Boeddhabeeld. Ik steek het kaarslicht aan. Terug de keuken in geniet ik van de warmte van de verwarming. Het kaarslicht en op de achtergrond het muziek van les ‘Frères et les Sœurs de Jérusalem’ die een rust met zich meebrengt.

Deze avond geef ik de eerste voordracht rond mijn acht maand pelgrimstocht. Ik voel hierrond wat spanning…wat…beetje teveel naar mijn zin.
Ik heb moeilijkheden bij het ademhalen. Mijn voeten voelen koud. Kortademig. De ganse dag ga ik hier bewust mee om. Het belangrijkste is dat ik me hierin rustig kan houden. ‘Jasmine, waarover moet jij je nu zorgen maken. Je kent het, je hebt het beleefd, gevoeld, doorleefd. Geen enkel reden dus om me zorgen te maken’, gaat door me heen… en toch.

De woonkamer. Een landkaart staat klaar. Mijn credentials liggen op de stoel. De kerstlichten gebruik ik als lichtpunten in de ruimte. Ik vul de kaarsen aan. In het midden een schaal, bloemen, water, vuur en roze kwarts. Ik demp het licht… warmte en huiselijkheid… belangrijk dat iedereen zich thuis mag voelen.

De bel… een vriendin… We brengen nog wat stoelen naar boven. We eten samen. De bel…nog iemand. Terwijl de twee personen samen in mijn keuken zitten te praten wordt ik wat rustigere en maak ik me de ruimte eigen… Ik steek de kaarsjes aan… De bel…. De bel en zo gaat het een paar keer door. Wanneer de laatste persoon aangekomen is, is er al een fijne energie aanwezig. Het zit goed. Mijn spanning is verdwenen.
De avond begint in stilte met een Harte groet. Nadien volgt het verhaal van hoe mijn pelgrimstocht zich gecreëerd heeft. Fijn om te zien hoe de mensen aandachtig zitten te luisteren. Hoe mensen zich doorheen de avond zich gaan ontspannen. Zelf voel ik me volledig terug op mijn weg, alsof het gisteren was. Mijn lichaam voelt goed. De spanning is compleet verdwenen. Mijn verhaal gebeurt spontaan zonder censuur. Ik heb ook het volste vertrouwen dat wat gedeeld mag worden, zijn plaats zal krijgen op het gepaste moment. Zo wordt ik dan ook even tegengehouden om te praten over een persoon die een belangrijke plaats in mijn leven heeft gehad en sluipend aanwezig was. Het recente verleden heeft me daarin nu al verschillende malen aangetoond dat ik hierin niet alleen ben en beschermd wordt. En zolang alles vanuit het Hart vertrekt en in Liefde, is het altijd juist.
Na de pauze komen vragen naar me toe. Hoe verder de avond, hoe meer ik in mijn kracht ben, hoe meer ik me bewust ben dat dit mijn weg is en dat ik deze weg verder wens te laten groeien.
Boeiende vragen met een rijke inhoud. De antwoorden komen vloeiend, zonder gêne en van een grote vanzelfsprekendheid.
Ik voel me ontroerd, vrij, open, stevig… alle spanning is verdwenen. Dankbaar om de vragen, de vraagsteller die me over een streep hebben geholpen.
Een warme verbondenheid heeft zich geinstalleerd doorheen de avond. En wat fijn om gewaar te worden en te zien hoe mensen in openheid, zacht en hartelijk de woonst verlaten.
De kaarsen gaan uit… De nacht gaat in.

Nederigheid

Hoewel ik niet gefeest of geboemeld heb met de Eindejaarsfeesten en er in alle rust en in warme compagnie heb van genoten, is de drukte en de zware energie die het met zich meebracht toch wel in mijn huid gekropen.
Massa mensen waren aanwezig in de binnenstad. De Kerstmarkt gevuld met eet – en drankgelegenheden. Af en toe wat artisanal werk zoals kaarsen, houtensnijfiguren en veel made in… Wat me opviel was de vele zoete voeding… chocolade in overvloed… De mens hunkert naar zoet.

Op bezoek bij de Grauwzusters. Sedert mijn pelgrimstocht in België kom ik hier zo twee keer per jaar. Vanaf de eerste keer was er een klik tussen de gemeenschap en mij. Nadien ben ik er telkens met Driekoningen. Wanneer ik hier ben pas ik me aan, aan de uren en structuur van hoe de inwoners hier leven. Iets wat ik trouwens overal doe als ik onderweg ben. Gewoon met een open hart in ontmoeting zonder iets te willen of te wensen. Gewoon ‘Zijn’ in het Nu en dankbaar met wat er is. Nederigheid zou je dit kunnen noemen, een woord waar voor velen nog een lading opzit omdat men dit ziet als zich wegcijferen, onderdanig zijn en niet kan loskoppelen van situaties die door de jaren heen gecreëerd geweest is waarin – meestal- de vrouw onderdanig was aan de macht van de man, waaruit angst is ontstaan bij de vrouw en nog meer macht bij de man. (het kan ook in de andere richting). Duidelijk onevenwichtig.
Gelukkig is er hier verandering in te zien en meer dan tijd om hierin evenwicht te brengen.
De nederigheid waarover ik spreek heeft hier juist niets mee te maken, integendeel. Wanneer je nederig bent van hart sta je in eigen zachtekracht en ontneemt dit niet dat je een ‘neen’ kan plaatsen en grenzen stellen. Nederigheid van hart zorgt er net voor dat er evenwicht ontstaat tussen jezelf en de ander.
Dit bracht me de mogelijkheid en kans op mijn weg om waar te nemen, te voelen, gewaarworden, te ontvangen, te geven, om open te kunnen staan in contact met mannen….waar angst en macht niet aanwezig was… waar we beiden in ons ‘Zijn’ stonden, in evenwicht…in en met respect naar en voor elkaar. Dankbaar dat ik deze mannen hebben mogen ontmoeten. Door hun ‘Zijn’ hebben ze me de weg geopend van healing, waardoor ik de stap kon zetten… mij losrukken… en een volle NEEN kon zeggen tegen macht en onderdanigheid rond me heen bij aankomst.

Een zuster komt naar beneden. Ze is bleek en heel kort van adem na het gebruik van een aérosol. Ze voelt zich niet goed. Ze zet zich naast mij. Ik laat me leiden en leg zonder twijfel mijn rechterhand op haar rug tussen haar schouderbladen. Mijn linkerhand volgt op haar borst. Ik wordt gewaar en snel is er een duidelijke stroming voelbaar in mijn handen. Ik voel me stevig en krachtig. Mijn lichaam voelt gevuld met een zachte volle énergie. De zuster wordt rustiger, het geruis die ik voelde op haar rug verdwijnt. “Haar kleur komt terug”, meld een andere zuster. De zuster komt inderdaad bij… het geruis is verdwenen, de rust is voelbaar… Ze kijkt me aan. “Pfff, ik dacht dat dit het einde was”, ze dankt me. En stelt me verder geen vragen. Dankbaar om het gebeuren.

Na drie dagen verlaat ik de gemeenschap. In mijn oor wordt gefluisterd, “draag goed zorg voor onze broer”…in mijn valies een prachtig beeld van Fra Franciscus.

Wandelen in Stilte

Op 19 januari 2019 wandelen we in Stilte een 20 km.

In de stilte kunnen we onszelf beluisteren, een weg van bewustwording. Stilte hoef je niet enkel zittend of liggend te ervaren, ook in beweging kan je de stilte in jezelf ervaren, zelfs in een luidruchtige omgeving.
Een weg naar diepere verbondenheid met jezelf en de ander.

We starten in Gent, Steendam 11 om 9u30 en wandelen tot aan Waarschoot.

Breng eventueel een picknick mee voor wie wenst.

In Gent kan je parkeren aan Gent-Dampoort. In Waarschoot kan je om ’15 min na het uur de trein nemen naar Gent

Wens je en voel je de nood om in woorden te gaan, het kan.
Hierin kan men eerst gaan stilstaan wat die woorden inhouden, wat gaan ze betekenen voor we er uiting aan geven, welk gewicht dragen ze, wat zit erachter, van waaruit ontstaan ze… . Het bewust hiermee omgaan brengt je de kans en de mogelijkheid dat woorden verdwijnen en waardoor je in de plaats kan gaan gewaarworden en inzichten ontvangen, waarin we zelf de kans krijgen dat de woorden een diepere betekenis krijgen binnenin jezelf en diepere waarde.

Komen ze tot uiting, graag met een gesmoorde stem zodat anderen de ruimte hebben in de Stilte aanwezig te kunnen zijn.

Vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven via jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

Pelgrimeren – de weg naar mijn Zijn.

In huiselijke sfeer vertel ik jullie over mijn acht maanden pelgrimeren.
Van België naar Monte San’t Angelo en terug naar België. Via verschillende belangrijke krachtplaatsen: Pavia, Rome, Abbadia di Pulsano, Assisi, Sacra di San Michele, Vézelay, Mont Saint Michel.

Een weg van voortdurende beweging. Niet enkel de beweging van het wandelen en aarden, ook de beweging van het heilige veld naar mijn Zijn.

Een weg van hartelijke, bijzondere ontmoetingen. Verbondenheid. Van ontvangen en delen. Van vertrouwen en Liefde.

We starten de avond met een cirkel van verbondenheid.
Nadien deel ik hoe de weg tot stand is gekomen. Een pauze.
Na de pauze is er ruimte voor vraag en antwoord.
We sluiten de avond af in Stilte.

Welkom

Praktisch:

Wie wenst brengt zijn meditatie kussen mee.
Dikke sokken

Graag vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven via jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

“Ik was één van de gelukkigen die er gisteren op de eerste avond mocht bij zijn en ik voel me vervuld en heel dankbaar. Diep respect Jasmine Debels voor je pad, voor je ZIJN, voor de openheid en kwetsbaarheid waarmee je je verhaal brengt een verhaal dat zoveel veder gaat dan als pelgrim stappen op het pad, zoveel verder gaat dan de woorden …. stille verbonden groet 🙏❤️ “- Mireille Verplancke

” Dankbaar er bij geweest te zijn. De verbondenheid, het delen, de uitnodiging tot openheid, het aanraken van thema’s die ik nog even verder mag laten doorwerken…❤”- Ann Willems