’40 dagen, 40 dorpen, 40 mensen, 40 euro’. Op 15 juni 2015 trek ik mijn voordeur dicht om 40 dagen te gaan stappen doorheen België. De weg die ik zal volgen is het Jacobskerkenpad. Deze zal voor mij beginnen aan de Sint Jacobskerk Gent om ook daar hopelijk te mogen eindigen rond 11u (misviering) op 25 juli 2015 (Heilige Jakobus). De bedoeling is 40 dagen te stappen met één euro per dag. Mensen te mogen ontmoeten. Te leven in het NU, te vertrouwen dat alles wat komen zal goed is. Het Jakobskerkenpad is één van de projecten waarmee het Vlaams Compostelagenootschap zijn 25-jarig bestaan vierde. Een wandelroute van 843km die me zal meenemen naar de verschillende uithoeken van België en waarin de achttien Jacobskerken in België zullen te zien zijn. Oorspronkelijk was ik van plan om deze weg alleen te wandelen zoals ik vorig jaar de Camino heb gewandeld tot in Santiago. Een boeiend groeijaar Emotioneel Lichaamswerk en een korte pelgrimstocht per fiets naar Vézelay (april 2015) hebben me geholpen het anders te kunnen voelen en zien. Mensen die wensen mee te stappen zijn welkom. Via Facebook en deze Blog/pagina zal telkens te zien zijn waar ik overnacht, dit zal het startpunt zijn van de volgende dag. Tussen 8u en 8u30 wacht ik andere wandelaars dan op aan een belangrijk punt in dit dorp of deze stad. Hieronder een kaartje langs waar de weg zal lopen. En wie weet tot… 
Tagarchief: België
Rosière
Rosière
8 april 2015 – Aan de ontbijt tafel. Een telefoon rinkelt. Père Bruno kijkt af en toe in het rond met zijn hoofd gericht naar het plafond. Zijn handen zijn opzoek. De telefoon. Tevergeefs, onder zijn kleed is het moeilijk te vinden. Na een stevige babbel met een leerkracht die in de abdij komt herbronnen zet ik mijn weg verder richting de Franse grens. Ik voel dat ik me wat meer kan ontspannen. Langs de Maas staat een vrouw ‘Rosière’ genaamd brood te geven aan de eenden en vissen. Haar accent verraad haar herkomst. (Ze draait haar r zoals ik deze gebruik in de franse taal rrrrr…). Voor Givet verlaat ik de Maas voor een fietspad tussen hagen. Zonder ik het weet ben ik de grens overgereden. In de zon geniet ik van een picknick en een rustpauze in Givet. Met een leeg hoofd rij ik verlangend verder de laatste kilometers tot in Chooz waar Michèle en Gerard me opwachten. Een warme thuis met lieve mensen waar ik vorig jaar onderdak heb gevonden na een zware dag stappen.
Freÿr
Leffe
Abdij Maredsous
7 april – 5u30 mijn wekker gaat af. Na een half uur stap ik met Brigitte de deur uit. Vorst, ik kleed me goed aan. Het is nog donker, het dorp slaapt nog. Ik geniet van de stilte. Ik voel dat ik nog niet volledig één ben met de weg. Voor Charleroi rij ik terug een weg langs het water. De wegen rond een groot stad zijn niet altijd het mooiste. Zwerfvuil, afschuwelijke slecht onderhouden fabrieksterreinen, onaangename geuren. Ik laat het voor wat het is en geniet van de andere kant, het water. Na Charleroi geniet ik van een fietsvriendelijke weg (Ravel- genaamd). Af en toe verlaat ik deze voor een dorpje. Een rustpauze en bezoek aan de Abdij van Maredsous. De zon brengt warmte. Terug de fiets op richting het Abdij van Leffe ( hmm, neeneen. Ik drink niet 😉 ) In Anhee kom ik langs de Maas. Aan de andere kant herken ik een huis waar ik Geoffroy vorig jaar heb ontmoet (Pomme de Geoffroy). Een kilometer verder steek ik de Meuse over. Ik twijfel. Ik volg mijn gevoel en ga een 1 km terug om even een goede dag te zeggen. Een fijn weerzien. Na een limonade, een babbel rij ik tot het Abdij van Leffe waar Père Bruno me met open armen ontvangt. Na de vespers, een avondmaal met 6 studenten ga ik mijn tweede nacht in op een serene plaats.
le poème Marie-Hélène
J’ai marché sur les chemins
Dans le pas des anciens
J’ai respiré de doux parfums
Ma main dans ta main
Sur ma route, j’ai rencontré
Des frères, des sœurs, des exilés
Qui comme nous avaient choisi
De faire un break dans leur vie…
Ils venaient de toute le pays
la Chine, la Suisse et l’Italie
la Belgique, les Etats Unis
Nous étions tous hors du nid…
Au petit matin la lumière
Venait nous réchauffer le cœur
Je disais souvent des prières
Devant ce tableau enchanteur …
Mon sac à dos pesait bien lourd
Et j’étais parfois fatiguée
Car nous marchions huit heures par jour
Par tous le temps, vers les sommets
Après la France traversée
l’Espagne nous a ouvert les bras
Avec les monts des Pyrénées
Nous avons tous uni nos voix
les belles églises et leur mystère
jalonnaient nos longues journées
Et c’est à l’abri des fougères
Que nous parlions sans nous gêner
Certains racontaient les galères
moment douloureux du passé
Alors enfin c’était la bière
Qui venait nous réconforter
En arrivant à Santiago
la terre promise, l’eldorado
Ce fut le soleil après la pluie
Comme une cerise sur un gâteau
Marie-Hélène (sept. 2014)
Une amie de cœur
Mijn ‘Valentijn’.
Een zaterdag ergens in de jaren ’80. Een gewonnen prijs voor de mooiste clown tijdens een carnaval feest. Een dag uitstap naar de Zoo van Antwerpen, een boottocht op de Schelde.
Mijn eerste reis. Ik glunderde.
‘ Wachtend op de bus. Ik kijk rondom mij. Ken ik iemand! Bij wie zal ik op de bus zitten, spannend en voel me onzeker.
Het is tijd. Opstappen.
Naast mij zit een jongen. Wat verlegen spreken we elkander aan. Het voelt aangenaam. Op de bus is het rumoerig. Naast me is het stil, af en toe kijken we elkander aan zonder enig woord.
Antwerpen, de Zoo.
Wat een verrassing, ik voel mijn ogen openen van verwondering. Ik voel spanning van nieuwsgierigheid wat ik allemaal zal zien.
Mijn ‘buurjongen’ van op de bus komt naast me. Neemt mijn hand. Geen woord. Een glimlach. Onze ogen hebben contact. Een diepe zucht. Ik voel me veilig. Ik voel iets, iets vreemd, iets groots. Mijn Hart bonst. Volle adem. Ik voel me vol, stevig en vreugdevol.
We laten elkander niet meer los. De ganse dag zijn we onafscheidelijk.
Op de grond voor onze voeten, een ring. Namen gegrift. Een trouwring. Voor eeuwig aan elkander verbonden.
Ik hoor mijn eigen stem en deze van mijn ‘buurjongen’. We roepen beiden ons geluk uit. “Ik hou van je! We blijven voor altijd bij elkaar!” We trouwen. Een kus op de wang. Onze handen nog steviger in elkander.
We verlaten de Zoo voor een boottocht op de Schelde. Het water, de stilte. Alsof we alleen zijn. Onze Cocon. Enkel oog en oor voor elkander, voor ons. En ook al zeggen we bijna geen woord, toch klinkt het vol.
We keren terug naar huis.
Op de bus is het stiller geworden. Mijn Harteklop nog even intens.
Aangekomen. Iedereen holt naar buiten, de mama’s en/of de papa’s staan te wachten.
Mijn ‘buurjongen’ neemt zijn rugzak en rent weg. Het gaat razendsnel. Ik zie hem buiten. Zijn moeder.
Mijn hoofd en hand tegen het raam. Ik zie…ik zie een rug.
Met een vreemd gevoel stap ik af van de bus. Mijn moeder. We stappen weg.
Thuis kijk ik naar mijn vinger. De trouwring. Verdwenen, verloren. Hij was veel te groot.
Een leegte aan mijn vinger alsof niets is bestaan.
Droom ik, was dit nu echt, was dit een sprookje!
Alleen, alleen met mijn bonzend Hart val ik in slaap. Ons geheim. ‘
Ja, het is reëel, het is mijn echt-sprookje. Vandaag voor de eerste keer in woorden. De ‘buurjongen’ noem ik vandaag, mijn ‘Valentijn’.
Mijn ‘Valentijn’ leerde me voelen, voelen hoe mijn Hart bonst.
Vandaag voel ik me vol, vol adem, stevig, vreugdevol.
Mijn Hart bonst.
Vandaag geen geheim meer, het mag ‘zijn’.
Mijn Hart bonst.
Dank je wel mijn ‘Valentijn’.
Dank je wel Hart van mij.
Beperking
7/09 Met mijn armen onder mijn hoofd, languit in mijn bed geniet ik van de dageraad. Een laagje mist hangt boven de daken van Gent en kondigen een mooie zonnige dag aan.
Een uurtje later sta ik met een vriendin op de rommelmarkt. Rommel voor de ene een verwondering voor de ander.
Een boek. Op de cover een vrouw getekend door de tijd, ‘soeur Emanuelle’. Haar glimlach, glinsterende ogen deden me het boek aankopen.
Een klein handgeschreven schriftje. Zwart met een etiket uit grootmoeders tijd. Sierlijke kalligrafische letters. De woorden Marie… Er naast glasplaatjes met prachtige kinderlijke tekeningen. Dia’s die werden gebruikt voor de Godsdienst les.
Verleidelijk! Mijn gevoel.
Mijn verstand neemt de bovenhand, neen, ik laat het liggen.
Een neen kunnen zeggen tegen materie die mijn Hart beet had. Wat ben ik fier op mezelf. Een glimlach volgt en voel vreugde. Klinkt waarschijnlijk in vele oren vreemd, een glimlach en een vreugde gevoel omwille van het niet kunnen aankopen wegens financiële beperking.
De neen gaf me de kans te zien dat het geluk niet in deze prachtige materie zelf lag. Wel in het besef dat een beperking een verrijking kan zijn. Het besef dat mijn ogen, mijn handen, mijn denken, mijn voelen… het gebeuren er rond mijn Hart opende om te kunnen voelen dat het Goddelijke of laat ik het voor sommigen een ‘zalig-bevrijdend-schoonheidsgevoel’ noemen, mijn diepste-zelf. Ik denk dat dit het meest Goddelijke 🙂 is wat ik ooit heb gevoeld. Gewoon puur jezelf kunnen zijn! Zalig toch mensen gewoon jezelf kunnen zijn!
Huiswaarts
10 juli – Na twee dagen rust neem ik vandaag de bus terug richting België. Ik neem een stevig ontbijt want ik heb geen flauw idee hoe de terugreis zal gebeuren. Nog een laatste café con leche in Santiago. Een gesprek met Spaanse pelgrims waarbij ik nogmaals ‘Bravo, congratulation’ mag horen. Ik heb de indruk dat ik nu toch wel iets mis of ben ik me er niet bewust van van wat ik heb verwezenlijkt!
Om elf uur neem ik de rugzak. Wat voelt dit goed deze terug op mijn rug te voelen, alsof ik terug één geheel ben geworden. Een busrit van vierentwintig uren lang tot in België wacht op me.
Vierentwintig uren?! Zo snel!
Wat zijn de bussen luxueus geworden, lederen zetels met enorm veel ruimte. Mijn benen lang uitgestrekt en met zeker nog een twintig centimeter vrij voor de knieën geniet ik van de tocht en de vele mooie vergezichten.
Vijf uur later rijden we doorheen de Meseta. De graanvelden zijn afgemaaid en hebben plaats gemaakt voor de zonnebloem velden. Ik zie ze nog voor mijn ogen, dansend in het ochtendlicht.
Achter mij mag ik om de zoveel tijd een sprekende klok en kilometer teller horen, gevolgd door een zucht. *zucht*
Ik lees verder mijn boek terwijl ik een nieuwe poging doe om in het nu te blijven. Net voor Burgos verander ik van bus. Plots ben ik de enige pelgrim op een niet volle bus. Net vertrokken zie ik een hert in het afgemaaid veld. Ik heb zin om het uit te schreeuwen. Iedereen keek voor zich en was druk bezig met het enig bezit dat ze bij zich hadden.
Ik strek mijn benen, een lichte druk op de kuiten is voelbaar.
Een disco muziek vult de ruimte. Een beetje later een aktie film. De nacht gaat in, gelukkig heb ik mijn oordoppen mee.
La pomme de Geofroy
3 april – Mijn wekker loopt af om 6:30 om een uurtje nadien te vertrekken richting Dinant. Ik kan vandaag de lagere temperatuur heel goed verdragen. Het is alsof mijn rugzak vandaag ook veel minder weegt. Het stappen gaat vlot. In de Abdij van Leffe ga ik om mijn stempel voor in mijn credential. Jammer, genoeg kan ik de binnenkant van de Abdij niet zien. Gesloten in 2014 staat in grote letters vermeld. Dinant voelt voor mij somber aan. De vele zaken staan te koop of leeg. La grotte prehistorique staat erbij als een plaats midden in de woestijn, roest en onbruikbaar.
Op de middag geniet ik van een rustpauze in compagnie met Mevr. Gans. Samen eten we ‘la pomme de Geofroy’, een appel die ik de dag voordien kreeg van mijn gastheer. Na Dinant neem ik terug het GR pad. Tussen Dinant en Blaimont een prachtig stuk met bossen en open landschappen. De bossen op deze plaats stralen iets heel bijzonders uit, iets feeëriek. Tijdens een volgende rustpauze probeer ik mijn ogen wat te sluiten. De hoest houdt me wakker. Rondom het gezang van de vogels. En hier, of aan het thuisfront ze hebben allen dezelfde taal 🙂 , het brengt ook een gevoel verbondenheid. De laatste stappen zijn zwaar, eenmaal raden… bergopwaarts. Deze keer staan geen honderden denneappels als soldaatjes om me de weg te openen, wel bosanemoontjes die hun laatste kracht hebben bewaard om mij al dansend naar boven te duwen en zich voelbaar sluiten om de nacht in te gaan wanneer ik hen voorbij ben.
Collégiale Notre-Dame
De weg naar... 